Έχεις δίκιο αν και αυτό δεν αναιρεί τα λεγόμενα του άρθρου.

Η κάθαρση ως χάρισμα δεν έχει σχέση με τους “καθαρούς” του πιετιστικού προτεσταντισμού. Είναι ένα πρώτο στάδιο προς τη θέωση. Επίσης, αυτά τα στάδια δεν είναι στατικά αλλά δυναμική στατικότητα. Αυτό δεν έξηγείται με απλά λόγια. Λίγο, πολύ λίγο το έχω ζήσει αυτό και δεν μπορώ να πω πολλά.

Σε τελική ανάλυση, καθορίζει και ο πνευματικός σου για αυτά τα θέματα, ιδίως όταν βρίσκεται κανείς σε μονή ή ιερατική θέση κλπ. Όπως και να έχει το θέμα, χρειάζεται όπως λες ΕΥΛΟΓΙΑ. Μπορεί για λόγους οικονομίας να αφήσει ο Θεός να κηρύξεις και πριν την κάθαρση, δηλ. πρίν το στάδιο αυτό. Αυτό όμως σε μεμονομένες περιπτώσεις. Για ΜΟΝΙΜΗ κατάσταση πρέπει να προσπαθήσεις και να ζητήσεις από το Θεό να σου δώσει αυτό το χάρισμα. Επίσης, μερικοί έχουμε και το τάλαντο του λέγειν. Αντί να γίνουμε μόνο δικηγόροι, καλύτερα και κήρυκες. Αλλά ΠΑΝΤΑ με ευλογία, με τον άλφα ή βήτα τρόπο.

Θα σου πω μία προσωπική ιστορία. Κάποτε, είχα βρεθεί σε μία συζήτηση με έναν άγγλο ορθόδοξο ιερέα που με κάλεσε μαζί με ένα ζευγάρι που ήταν να παντρευτούν (έλληνας ορθόδοξος με μη-ορθόδοξη αρραβωνιαστικιά την περίοδο της κατήχησης της — στην πράξη δεν ήξερε τίποτα) σε συζήτηση για κάποιο θέμα θεολογικό με αγγλικανούς (ειμασταν εμεις παροντες απο την ορθοδοξοι πλευρα). Τότε είχα μόλις αρχίσει πριν λίγα χρόνια την πνευματική επάνοδο, αλλά ακόμα πορνευόμουν σωματικά (όχι μόνο με το μάτι αλλά και σωματικά), αλλά από αδυναμία. Μια πάνω και μια κάτω. Λοιπόν αφού τελείωσε η συζήτηση και είχα απορήσει πώς τα “λογικά” μου επιχειρήματα δεν βοήθησαν κανένα αγγλικανο (πεταγόμουν συνεχώς γιατί ήξερα αρκετά αλλά στο θεωρητικό τελείως) μου ανατέθηκε από τον ιερέα μας να βοηθήσω να πω 5 πράγματα στο ζευγάρι του ορθόδοξου με την ξένη διότι θα φεύγαν εκτός αγγλίας σύντομα και δεν θα μπορούσαν να κατηχηθούν πιο μετά. Τότε διαπίστωσα (μετά από λίγη συζήτηση) ότι δεν έφταναν τα λόγια που είχα διαβάσει και παπαγάλιζα ουτε στον ορθοδοξο. Η κοπέλα άκουγε και δεχόταν (βασικά θα γινόταν ορθόδοξη για το σύζυγό της από ό,τι κατάλαβα οποτε ο,τι και να ελεγα …) αλλά το πρόβλημα ήταν ότι ο ορθόδοξος έλληνας ήταν χλιαρός και μπερδεμένος σε διάφορα, αρα ειχαμε προβλημα. Τι οικογενεια ορθοδοξη θα εκαναν ενας χλιαρος και μια χωρις γνωσεις και ενδιαφερον σε μη ορθοδοξη χωρα (με ελαχιστες εκκλησιες, δηλ πολυ χειροτερα και απο αγγλια)?

Σε μια φάση λοιπόν κάνω προσευχή να με φωτίσει ο Θεός να πω κάτι γιατί ΥΠΗΡΧΕ ΑΝΑΓΚΗ και με την ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΛΟΓΩ ΑΝΑΓΚΗΣ έγινε ένα σημείο που δεν γνωρίζω μεχρι σημερα. Ο τύπος έκλαιγε από συγκίνηση μετα λες και είχε καταλάβει πολλά (αυτό σε λιγότερο απο ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ ΤΗΣ ΩΡΑΣ) ενώ εγω ΔΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι αυτή η στιγμή τον άλλαξε.

Έτσι λοιπόν φίλε Χρήστο εγώ ο ΠΟΡΝΟΣ μπόρεσα με ΕΥΛΟΓΙΑ να κηρύξω την πίστη μας σε άνθρωπο χλιαρό (ορθοδοξο κατ ονομα) και μάλιστα ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΑΥΜΑ που δεν γνωρίζω μεχρι σημερα.

Η προσπάθεια για κάθαρση από τα πάθει δίνει την ευλογία του Θεού να έρθει και η κάθαρση η ατομική, μετά από δάκρυα, συνεχης κατάσταση που δεν τελειώνει ποτέ αλλά προχωρά και σε ανώτερα στάδια. Αλλα τιποτα απο αυτα δεν εχω γνωρίσει λόγω αμαρτωλής ζωής.