διαβάστε την απάντηση του π.Ιωάννη Φωτόπουλου στους ”ανανεωτές” της Πρεβέζης.
Amazing Grace, how sweet the sound,
That saved a wretch like me.
I once was lost but now am found,
Was blind, but now I see.
T’was Grace that taught my heart to fear.
And Grace, my fears relieved.
How precious did that Grace appear
The hour I first believed.
Through many dangers, toils and snares
I have already come;
‘Tis Grace that brought me safe thus far
and Grace will lead me home.
The Lord has promised good to me.
His word my hope secures.
He will my shield and portion be,
As long as life endures.
Yea, when this flesh and heart shall fail,
And mortal life shall cease,
I shall possess within the veil,
A life of joy and peace.
When we’ve been here ten thousand years
Bright shining as the sun.
We’ve no less days to sing God’s praise
Than when we’ve first begun.
Amazing Grace, how sweet the sound,
That saved a wretch like me.
I once was lost but now am found,
Was blind, but now I see.
ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ
Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν, πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.
Ἐγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ Ἰωάννης· οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν, ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός, ἵνα πάντες πιστεύσωσι δι’ αὐτοῦ. οὐκ ἦν ἐκεῖνος τὸ φῶς, ἀλλ’ ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός.
Ἦν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον. ἐν τῷ κόσμῳ ἦν, καὶ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω. εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον. ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκός, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ’ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν.
Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας.
Ἰωάννης μαρτυρεῖ περὶ αὐτοῦ καὶ κέκραγε λέγων· οὗτος ἦν ὃν εἶπον, ὁ ὀπίσω μου ἐρχόμενος ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὅτι πρῶτός μου ἦν.
Καὶ ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν, καὶ χάριν ἀντὶ χάριτος· ὅτι ὁ νόμος διὰ Μωϋσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο. Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε· ὁ μονογενὴς υἱὸς ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον τοῦ πατρός, ἐκεῖνος ἐξηγήσατο.
Α’ Ιωάννου 1-18
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης
“…ο γλυκύτατός μου Ιησούς γεννιέται σε τόπο σχεδόν ξέσκεπο!”
Σκέψου, αγαπητέ μου, ότι όπως είναι συναρμολογημένος απ’ όλα τα κτίσματα αυτός ο αισθητός απέραντος κόσμος, έτσι ακόμη είναι καμωμένος ένας άλλος κόσμος νοητός που αποτελείται από αμαρτωλούς, του οποίου τα στοιχεία είναι οι τρεις διεστραμμένοι έρωτες, που αναφέρει ο Θεολόγος Ιωάννης: δηλ. α) ο έρωτας των ηδονών, β) ο έρωτας του πλούτου και γ) ο έρωτας της δόξας. “Παν εν τω κόσμω η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου” (Α’ Ιω. 2,16)1.
Αυτός ο πονηρός κόσμος που αντίκειται στο σκοπό του Θεού και εξουσιάζεται από τον εωσφόρο (ο οποίος γι’ αυτό και ονομάζεται κοσμοκράτορας) είναι εκείνος ο μεγάλος εχθρός, τον οποίο ο σαρκωθείς Λόγος του Θεού και Πατρός, αφού γεννήθηκε στη γη, ήρθε για να πολεμήσει πρώτα με το παράδειγμά του το σιωπηλό, και μετά, στον κατάλληλο καιρό, με τον λόγο και τη διδασκαλία του.
Συλλογίσου λοιπόν πως πρώτα πολεμάει με την φτώχεια του τον άτακτο έρωτα του πλούτου. Ο κοσμικός άνθρωπος νομίζει πως κάθε καλό το βρίσκει στα πρόσκαιρα αγαθά. γι’ αυτό για να τ’ αποτυπώσει ή για να μη τα χάσει ξοδεύει σχεδόν όλο τον καιρό, που του έδωσε όμως ο Θεός για να κερδίσει τα αιώνια αγαθά.
Και ιδού που ο προαιώνιος Λόγος και Υιός του Θεού και Πατρός κατεβαίνει από τον ουρανό για να μας λυτρώσει απ’ αυτή την πλάνη και να ξερριζώσει από τις καρδιές μας την καταραμένη ρίζα όλων των κακών, την φιλαργυρία, όπως την χαρακτηρίζει ο Απόστολος Παύλος. “Ρίζα πάντων των κακών εστίν η φιλαργυρία” (Α’ Τιμ. 6,16). Πρόσεξε όμως σε τί είδους ταλαιπωρία κατάντησε από αγάπη για μας Εκείνος που διαμοιράζει τα πλούτη και τους θησαυρούς στην παρούσα και στη μέλλουσα ζωή. “εμόν γαρ, το αργύριον και εμόν το χρυσίον, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ” (Αγγ. 2,8).
Στοχάσου πού είναι το παλάτι που γεννήθηκε; Πού είναι οι προετοιμασίες; Πού οι μαίες; Πού το βασιλικό στρώμα; Πού τα βρεφικά λουσίματα; Πού είναι η ακολουθία των δούλων; Πού η θαλπωρή και η ανάπαυση; Πού είναι η συμπαράσταση των συγγενών και φίλων; Έλα μέσα και δες το φτωχότατο σπήλαιο όπου γεννήθηκε και την ευτελέστατη φάτνη όπου “ανεκλίθη”. Σίγουρα όχι μόνο δεν θα βρεις κανένα περιττό, αλλά αντίθετα θα διαπιστώσεις μεγάλη έλλειψη απ’ όλα τα αναγκαία. γιατί ο γλυκύτατός μου Ιησούς γεννιέται σε τόπο σχεδόν ξέσκεπο, τα μεσάνυχτα στην καρδιά του χειμώνα, μόνος με μόνη την μητέρα του και τον θεωρούμενο πατέρα του, χωρίς σκεπάσματα, χωρίς ζεστά φαγητά που συνηθίζονται στις γεννήσεις και των πιο φτωχών παιδιών χωρίς τις ελάχιστες εκείνες ανέσεις του φτωχικού σπιτιού που είχε στη Ναζαρέτ. Και το πιο σημαντικό είναι ότι, εκτός από αυτή τη φτώχεια που προτίμησε ο Ιησούς εκουσίως, θέλησε ακόμη και άλλη περισσότερη πτωχεία σχεδόν βίαιη και αφύσικη: παραγγέλλει εκεί στο σπήλαιο να μη του γίνει καμιά υποδοχή και φιλοξενία από κανένα άνθρωπο. ήθελε να διαφέρει από τους συμπατριώτες του που ανέβηκαν στην Βηθλεέμ για απογραφή. όλοι αυτοί είχαν πολλές προμήθειες μαζί τους και ξεκουράζονταν φιλοξενούμενοι μέσα στα σπίτια και στα πανδοχεία. “ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι” (Λουκ. 2,7). Αλλά επειδή ο κόσμος, όχι μόνο βδελύσσεται την φτώχεια και την θεωρεί μεγάλη ντροπή, παρακινώντας ακόμη τους φτωχούς να υποκρίνονται και να παριστάνουν τους πλουσίους, γι’ αυτό ακριβώς ο Ιησούς Χριστός δεν νοιώθει ντροπή για την φτώχεια του, αντίθετα κάνει επίδειξη της φτώχειας του. και από μεν τους ουρανούς φωνάζει τους Αγγέλους, από τους αγρούς δε και τα χωράφια καλεί τους ποιμένες για να τον προσκυνήσουν, όταν γεννήθηκε σε κείνη την κατάσταση της ένδειας και της εγκατάλειψης, σε κείνο το θρόνο μιας ευτελέστατης φάτνης και σε κείνη την αυλή ενός πενιχρότατου σπηλαίου! “ω πτώχεια υπέρπλουτος! ω συγκατάβασις υπερύψιστος!” Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
…στην ΕΛΠΙΝΙΚΗ, στην ΒΑΣΙΛΙΚΗ, στη ΔΑΦΝΗ, στον ΚΩΣΤΑ, στον ΑΝΔΡΕΑ-ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ, στον ΓΙΩΡΓΟ, στην ΕΛΕΝΗ, στον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ, στην ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ, στον ΔΗΜΗΤΡΗ, στον ΝΙΚΟ, στον ΑΝΔΡΕΑ, στην ΔΗΜΗΤΡΑ, στα παιδάκια των ΠΑΙΔΩΝ -ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ & ΑΓ.ΚΥΡΙΑΚΟΥ- σε όλους τους γονείς μαχητές -καρκινοπαθών παιδιων- που έχουν την αγιότητα στο “τσεπάκι” . Στους Λευίτες που ιερουργούν σε νοσοκομεία ανιάτων νόσων. Στον άγιο ΙΕΡΕΑ του αγίου Σάββα…
Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΕΠΕΙΔΗ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΕΧΕΙ ΓΕΜΙΣΕΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
γ.Πορφύριος
π. Ιωάννης Κωστώφ: Βεβαίως και μπορεί να υπάρξει σωτηρία. Το θέμα τοποθετείται ως εξής:
Κάποιος που γνώρισε το Χριστιανισμό και βαπτίσθηκε, θα κριθεί βάσει του νόμου του Ευαγγελίου, του νόμου της Χάριτος. Κάποιος όμως που ζει στη Μαδαγασκάρη, για παράδειγμα, στη Σουμάτρα ή στο Βόρνεο, στη Νότιο Αμερική, στο Β. Πόλο, οπουδήποτε δεν έχει κηρυχθεί το Ευαγγέλιο, αυτός θα κριθεί σύμφωνα μ’ αυτό το οποίο αναφέρει ο Απ. Παύλος στην προς Ρωμαίους Επιστολή: Θα κριθεί βάσει του νόμου της συνειδήσεως του: «Όταν οι εθνικοί —που δεν έχουν γραπτό ηθικό νόμο— τηρούν εκ φύσεως τις διατάξεις του νόμου, σ’ αυτούς, μολονότι δεν έχουν γραπτό νόμο, νόμος είναι ο εαυτός τους. Αυτοί αποδεικνύουν ότι έχουν το έργο του νόμου γραπτό στις καρδιές τους»(β’ 14-15). Ο Θεός έχει βάλει, λοιπόν, σε όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, οπουδήποτε και αν βρίσκονται πάνω στην γη, αυτό το αδέκαστο δικαστήριο. . .
Μ Μ: Τον έμφυτο ηθικό νόμο. . .
π Ι: Τον έμφυτο ηθικό νόμο, ναι, και βάσει αυτού θα κριθούν. Αν πορεύθηκαν σύμφωνα με τον έμφυτο ηθικό νόμο σωστά, θα μπουν στον Παράδεισο• αν όχι, δεν θα μπουν στον Παράδεισο. Βέβαια θα υπάρχει —σύμφωνα με το «αστήρ αστέρος διαφέρει εν δόξη» (Α’ Κορ. ιε’ 41)— διαβάθμιση στον Παράδεισο, όπως έξαλλου και στην Κόλαση. Οι άνθρωποι άλλων θρησκευμάτων, λόγω των καλών πράξεων τις οποίες θα πράξουν, θα μπουν στον Παράδεισο, αλλά δεν θα απολαύσουν αυτά τα οποία θα απολαύσει π. χ. ο Απ. Παύλος ή ο Άγιος Μακάριος.
Μ Μ: Γιατί π. Ιωάννη; Δεν είναι «άδικο» αυτό;
π Ι: Όχι.
Μ Μ: Γιατί; Αυτοί δεν ευτύχησαν ν’ ακούσουν το Ευαγγέλιο.
π Ι: Δεν είναι άδικο, διότι κρίνονται και ευκολότερα. Ο Χριστιανισμός είναι πολύ δύσκολος με τις εντολές τις οποίες έχει. Αυτό εξάλλου —για να κάνουμε μια παρέκβαση— αποδεικνύει λόγω και της πληθύος των πιστών και την αλήθεια του. Αν κάποιος θέλει να τραβήξει οπαδούς, δεν τους λέει αρνητικά πράγματα. Αντιθέτως, τους τάζει «λαγούς με πετραχήλια».
Μ Μ: Κολακεύει δηλ.
π.Ι: Ακριβώς. Αυτά, όμως, τα οποία είπε ο Χριστός στους μαθητές Του ήταν: «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε»(Ιω. Ις΄ 33), «Ει εμέ έδιωξαν και υμάς διώξουσιν» (Ιω. ιε’ 20) κι ένα σωρό τέτοια πράγματα, που είναι αποτρεπτικά να τραβήξεις τον κόσμο κοντά σου. Το ότι λέει τέτοια πράγματα και παρ’ όλα αυτά έρχονται οι άνθρωποι κοντά του, αυτό αποδεικνύει ότι είναι αλήθεια ο Χριστιανισμός.
Αλλά για να επανέλθουμε στο θέμα μας σχετικά με τους αλλόθρησκους. Δεν είναι τόσο «τυχερός» ο Χριστιανός, διότι από τους Χριστιανούς ζητάει πολύ περισσότερα ο Χριστός. Και θα πάνε σε κατώτερη θέση από τους αλλόθρησκους, αν δεν πράττουν αυτά τα οποία ζητάει ο Χριστός. Οι άλλοι δεν θα κριθούν σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, αλλά ευκολότερα.
Μ Μ: Ενός άνθρωπου δηλαδή, ο οποίος θα κριθεί σύμφωνα με τον έμφυτο ηθικό νόμο, το πολύ-πολύ να του καταλογίσει ο Θεός, την πράξη της μοιχείας, για παράδειγμα.
π Ι: Ναι, ενώ ο Χριστιανός θα κριθεί πολύ πιο αυστηρά• ακόμα και για ένα πονηρό βλέμμα π. χ.
Μ Μ: «Εν λόγω, έργω και εν διάνοια» δηλαδή. . .
π Ι: Ακριβώς. Θα είναι περισσότερα τα οφέλη για τον Χριστιανό, αλλά θα είναι και αυστηρότερο το κριτήριο και δυσκολότερος ο αγώνας του. Όλα είναι δίκαια. Ο Θεός είναι ακριβοδίκαιος. Όπως λέει ο π. Παΐσιος από το Άγιο Όρος, «ο Θεός δεν έχει ούτε δυό ζυγαριές όμοιες. Τον κάθε άνθρωπο θα τον ζυγίσει με την δική του ζυγαριά». Ανάλογα με το που γεννήθηκε, σε τι περιβάλλον βρέθηκε, τους γονείς δηλαδή, το σχολείο, το κράτος, το θρήσκευμα, την ιδιαιτερότητα του καθενός προσώπου. Ο Θεός δεν κάνει λάθη.
Ο μακαρίτης ο Χρήστος Ανδρούτσος, ο καθηγητής της Δογματικής, έλεγε ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη ασφαλής οδός σωτηρίας- δεν είναι η μόνη οδός σωτηρίας, αλλά είναι η μόνη ασφαλής οδός.
Και ο π. Ιωήλ ο Γιαννακόπουλος μας δίνει ένα εποπτικό παράδειγμα, για να κατανοήσουμε καλύτερα τη ρήση αυτή του Ανδρούτσου. Μάς λέει: Στον ανταρτοπόλεμο υπήρχε μία ασφαλής οδός που ένωνε την Καλαμάτα με την Αθήνα: εκείνη με την τεθωρακισμένη φάλαγγα. Υπήρχαν βέβαια και άλλα μονοπάτια, από τα οποία μετέβαιναν οι άνθρωποι απ’ τη μια πόλη στην άλλη. Δεν ήσαν όμως ασφαλή. Έτσι ακριβώς και με την Ορθόδοξη Εκκλησία και τους αλλόδοξους και ετερόθρησκους.
Να τονίσουμε, όμως, ότι, αν κάποιος έχει βαπτισθεί Ορθόδοξος και γίνει εκ των υστέρων αιρετικός ή, πολύ περισσότερο, αλλόθρησκος, αυτός δεν πρόκειται επ’ ουδενί να σωθεί παραμένοντας στη νέα αυτή πίστη, όσα καλά έργα κι αν κάνει. Άλλο πράγμα να είσαι Βουδδιστής ή Μουσουλμάνος και να μη γνωρίσεις το Χριστό κι άλλο πράγμα να αρνηθείς το Χριστό, για χάρη του Βούδδα ή του Σίβα ή του Αλλάχ. Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Για τον π.Ευσέβιο μου μίλησε πριν από χρόνια η φίλη μου Α. η οποία τον είχε γνωρίσει στη Σουηδία. Η Α. την εποχή εκείνη περνούσε μια πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής της και αποφάσισε να πάει να τον βρει, στο ησυχαστήριο του Αγίου Νικολάου κοντά στην πόλη Ratvik. Η πρόσβαση ήταν δύσκολη σε εκείνη την ερημική περιοχή αλλά η φίλη μου τα κατάφερε να φτάσει στο ησυχαστήριο μετά από αρκετές δυσκολίες. Ήταν καλοκαίρι και το τοπίο ήταν υπέροχο, γεμάτο έλατα. Ο γέροντας που δεν ήξερε τίποτα για τον ερχομό της, την αποκάλεσε με το όνομά της και την έβαλε να φάει σε ένα τραπέζι που είχε ετοιμάσει εκ των προτέρων . Το γεύμα και το τραπέζι ήταν όλα προετοιμασμένα για δύο άτομα. Στο ησυχαστήριο δεν υπήρχε κανένας άλλος.
Η Α. ρώτησε τις απορίες της, έκλαψε, παραπονέθηκε, εξομολογήθηκε και ένιωσε την ψυχή της πραγματικά ανάλαφρη. Ήταν τόσο χαρούμενη και απαλλαγμένη από τα ψυχικά της βάρη που μονολόγησε σχεδόν: το μόνο επιπλέον πράγμα που θα ήθελα αυτή τη στιγμή είναι να δω αυτό υπέροχο δάσος χιονισμένο. Σε λίγα λεπτά άρχισαν να χορεύουν νιφάδες και ένα απαλό άσπρο σεντόνι σκέπασε τα πάντα μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού!
Μετά από τις διηγήσεις της φίλης μου ο άντρας μου κι εγώ αποφασίσαμε να πάμε να πάρουμε την ευχή του γέροντα στο χωριό κοντά στο Σιδηρόκαστρο όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια. Αυτό έγινε πριν από 15 χρόνια. Είχαμε τα παιδιά μικρά. Ο γιος μου -3 ετών τότε- ήταν πολύ άτακτος. Τα πήραμε κι αυτά μαζί. Ο γέροντας δεν μας γνώριζε ούτε μας περίμενε.
Δεν ήταν εύκολο να δει κανείς το γέροντα και να συνομιλήσει μαζί του. Προτιμούσε να προσεύχεται μέσα στο δάσος. Όλη μέρα γυρίζαμε από μοναστήρι σε μοναστήρι μήπως και τον πετύχουμε αλλά προς μεγάλη μας απογοήτευση δεν φαινόταν πουθενά. Πήραμε ευλογία από τα προσκινήματα αυτά και αργά το απόγευμα καταλήξαμε στο γεροκομείο της περιοχής-εκεί μας είπαν ότι θα τον βρούμε- αλλά η πόρτα του μικρού γραφείου του ήταν κλειδωμένη. Τα παιδιά είχαν κουραστεί, σκεφτόμασταν να γυρίσουμε πια στο ξενοδοχείο όταν ανακαλύπτουμε ένα σημείωμα στην πόρτα: Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
Αναδημοσίευση από το μπλογκ : ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ ΙΕΡΕΩΣ
Αγαπητοί μου αδελφοί
Η σημερινή Κυριακή μας προετοιμάζει για την μεγάλη εορτή των εορτών και την πανήγυρη των πανηγύρεων, τα θεία Χριστούγεννα. Έτσι, η σημερινή ευαγγελική περικοπή καταγράφει λεπτομερώς και εξιστορεί τα γενόμενα κατά την υπερφυή γέννηση του Σωτήρος Χριστού.
Η γέννηση του Θεανθρώπου Ιησού στην άσημη πόλη της Βηθλεέμ είναι το σημαντικότερο γεγονός της παγκοσμίου ιστορίας. Είναι το κέντρο στο οποίο τελείωνε ο αρχαίος κόσμος και από το οποίο αρχίζει ο νέος κόσμος· «εν Χριστώ καινή κτίσις τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα». Η εκ Παρθένου γέννηση, αληθινά, του Κυρίου Ιησού, που είναι το ύψιστο των μυστηρίων, είναι το κλειδί των ιστορικών γεγονότων και άνευ αυτού του μεγάλου γεγονότος ο πνευματικός και ο ηθικός κόσμος ολοκλήρου της ανθρωπότητας θα ήταν ανεξήγητος.
Ο Υιός του Θεού και Θεός μας γίνεται όμοιος με εμάς. Παίρνει σάρκα από την αγία σάρκα της Παρθένου Μαρίας για να αγιάσει και την δική μας σάρκα. Γίνεται όμοιος με εμάς, εκτός της αμαρτίας, και γεννάται στην φάτνη των αλόγων υπό της αειπαρθένου Μαρίας και σπαργανούται υπ’ αυτής, «ο δρακί έχων την πάσαν κτίσιν».Το μέγα τούτο μυστήριο της θείας ενανθρώπησης που η άπειρος του Θεού αγάπη προς το ανθρώπινο γένος επεφύλαξε, έγινε η αιτία της σωτηρίας του παραπεσόντος ανθρώπου, γεγονός που υπερβαίνει την αντίληψη Αγγέλων και ανθρώπων.
Δια το μέγα και σωτήριο τούτο γεγονός ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή λέγει: «Ω! βάθους πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού, ως ανεξερεύνητα τα κρίματα αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί αυτού».Γεγονός είναι ότι μόνο δια της πίστης γίνεται δεκτό το μέγα της ευσεβείας μυστήριο και τούτο γιατί ο άναρχος άρχεται, ο άσαρκος σαρκούται, ο άπειρος Θεός λαμβάνει «μορφήν δούλου» και γίνεται άνθρωπος.
Αλλά ποίος είναι ο σκοπός της θείας Ενανθρώπησης του Θεού και της παρουσίας στην γή, του Κυρίου Ιησού; Ποίος είναι ο σκοπός που σήμερα γεννάται εκ Παρθένου Μαρίας ο προαιώνιος Υιός και Λόγος του Θεού; Ποίος είναι ο σκοπός δια τον οποίο ο Υιός του Θεού έκλινε ουρανούς και κατέβηκε στην γη και πτώχευσε; Ο Άγγελος Κυρίου φανείς στον ύπνο του Δικαίου Ιωσήφ φανέρωσε τον σκοπό της Γεννήσεως του Υιού του Θεού: «ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν, αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών».
Ο σκοπός της θείας Ενανθρώπησης δεν ήταν άλλος από την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, το οποίο γένος με την παρακοή του αμαύρωσε, αλλοίωσε, σκότωσε και εξαχρείωσε «το κατ΄ εικόνα Θεού και ομοίωση».Ο άνθρωπος σκοτίστηκε, έχασε τον εαυτό του και έγινε δούλος της αμαρτίας, με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί από το Θεό Πατέρα με την προτροπή του αρχεκάκου δαίμονα, με αποτέλεσμα να πέσει στο σκοτάδι της πολυθεΐας, της ειδωλομανίας και όλων εκείνων των κακών επιθυμιών.Ο αρχαίος αυτός κόσμος βρίσκεται σε αξιοθρήνητο κατάσταση, πνευματικά σκοτίζεται από το ψεύδος, την παρανομία, την αδικία, τον εγωισμό και γίνεται έρμαιο του αισχρού και του κακού.Επομένως, το έργο της σωτηρίας δεν ήταν έργο ανθρώπινο αλλά θείο. Δεν ήταν έργο του ξηρού Μασωϊκού νόμου και της αγόνου φιλοσοφίας των διαφόρων φιλοσοφικών συστημάτων και θρησκειών, αλλά ήταν έργο του Σωτήρος Χριστού, του Οποίου την εν τω κόσμω παρουσία προεφήτευσε ο Προφήτης Ησαΐας προ οκτακοσίων ετών. Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Πως όμως γινόμαστε συμμέτοχοι στο θάνατο του Χριστού; Με το να θαβόμαστε με το Βάπτισμα. Και ποιός είναι ο τρόπος της ταφής αυτής;
Και ποιά η ωφέλεια μας απο τη μίμηση (τη συμμετοχή) αυτή; Κατα πρώτο λόγο είναι αναγκαίο να διακόψουμε τη συνέχιση της προηγούμενης ζωής μας.
Αυτό όμως είναι αδύνατο, αν δεν αναγεννηθούμε με τη χάρη που έρχεται απο τον ουρανό, όπως λεει ο Κύριος.
Γιατί η παλιγγενεσία (η αναγέννηση) είναι, όπως το δηλώνει και η λέξη, η αρχή μιας δευτερης ζωής. Πριν όμως αρχίσουμε τη δευτερή ζωή, πρέπει να θέσουμε τέρμα στην προηγούμενη… Για την μεταβολη των δύο βίων, θεωρήθηκε αναγκαίο ανάμεσα στους δύο βίους να παρεμβληθεί ο θάνατος, που θέτειο τέρμα σε αυτά που προηγήθηκαν και γίνεται η αρχή σε αυτά που θα επακολουθήσουν. Αλλά πως κατορθώνουμε να κατεβούμε στον Άδη; Όταν με το Βάπτισμα μας μιμούμαστε την ταφή του Χριστού, αφού κατα κάποιον τρόπο θάβονται μέσα στο νερό τα σώματα αυτών που βαπτίζονται.
Συμβολικά λοιπόν το Βάπτισμα υποδηλώνει την απαλλαγή απο τα έργα του σαρκικού ανθρωπου, σύμφωνα με όσα λεει ο Παύλος : “Περιετμήθητε περιτομή αχειροποιητω, εν τη απεκδύσει του σώματος της σαρκός, εν τη περιτομή του Χριστού, συνταφέντες αυτώ εν τω βαπτίσματι”. Το Βάπτισμα λοιπόν κατα καποιον τρόπο καθαρίζει την ψυχή απο το ρύπο που προξενείται σε αυτή απο το σαρκικό φρόνημα, σύμφωνα με τα λόγια της Αγίας Γραφής : ” Πλύνεις με και υπερ χιόνα λευκανθησομαι”. Γι’αυτό δεν λουόμαστε κατα τρόπο Ιουδαϊκο για κάθε μολυσμό της αμαρτιας, αλλά γνωρίζουμε ότι ένα είναι το σωτήριο Βάπτισμα, γιατί ένας είναι ο θάνατος, που πρόσφερε τη σωτηρία στον κόσμο, μία και η εκ νεκρών Ανάσταση, των οποίων (και των δύο αυτών) το Βάπτισμα είναι τύπος. Γι’αυτό το λόγο και ο Κύριος μας που κυβερνάει τη ζωή μας, μας άφησε ως διαθήκη το Βάπτισμα, που είναι τύπος και του θανάτου και της ζωής. Και την μεν εικόνα του Θανάτου την υποτυπώνει το νερό, τον αρραβώνα δε τη ζωής μας το προσφέρει το Πνεύμα το Άγιον.
Το Βάπτισμα επομένως αποβλέπει σε δύο σκοπούς, απο το ένα μέρος να καταργηθεί το σώμα, που ηταν υποδουλωμένο στην αμαρτία, ωστε να πάψει να προσφέρει τροφή στο θάνατο, απο το άλλο μέρος να ζεί για το Πνεύμα και να παράγει έργα αγιασμού.
Το νερό λοιπόν υποτυπώνει τον θάνατο, με το να δέχεται μέσα του το σώμα σαν να το θάβει, το δε Πνεύμα εισάγει μέσα μας τη ζωοποιο δυναμη Του και αναγεννάει τις ψυχές μας, που είχαν νεκρωθεί πνευματικά, και τις επαναφέρει στην αρχική τους κατάσταση. Αυτη είναι η άνωθεν γέννηση, απο νερό και Πνεύμα. Η μεν νέκρωση πραγματοποιείται μέσα στο νερό, η δε νέα ζωή ενεργείται μέσα μας δια του Αγίου Πνεύματος. Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Μία ακόμη αγία ψυχή, που στήριξε χιλιάδες ψυχές στο πέρασμά της, μας άφησε πριν από λίγες μέρες. Ένας ακόμη σύγχρονος ΑΓΙΟΣ του αιώνα μας μας αποχαιρέτισε, αφήνοντας όμως ζωηρά τα ίχνη του στο αθόρυβο άγιο πέρασμά του. Έφυγε στα ογδόντα δύο του χρόνια, για να πάει κοντά σ Εκείνον, που τόσο πολύ αγάπησε και υπηρέτησε σ όλη του τη ζωή.
Πρόκειται για τον ιερομόναχο γέροντα Ευσέβιο Βίττη, που τα τελευταία του χρόνια ζούσε στο ακριτικό χωριό Φαιά Πέτρα Σιδηροκάστρου (Ν. Σερρών) όπου είχε και το ταπεινό ασκητήριό του. Το χωριό αυτό έγινε πασίγνωστο, σημείο αναφοράς κάθε πονεμένης ψυχής, όπου προσέτρεχε κόσμος πολύς όχι μόνο απ όλη την χώρα μας αλλά και από την μακρυνή μας Κύπρο και την Ευρώπη. Χιλιάδες οι ψυχές, που έβρισκαν ανάπαυση και ανακούφιση κάτω από το αγιαστικό πετραχήλι του. Αλλά και ο λόγος, που εξέπεμπε ήταν ξεχωριστός και γι’ αυτό προσέλκυε κι όλο αυτό το πλήθος.
Το πέρασμά του και η παραμονή του στα 30 περίπου χρόνια στο ακριτικό Σιδηροκάστρο, θα μείνει ανεξίτηλη πνευματικά στη μνήμη όλων αφού εκτός από την τακτική εξομολόγηση τόσων και τόσων ψυχών, που την έκανε με περισσή υπομονή, επιμέλεια και πρόγραμμα, πραγματοποιούσε παράλληλα και τις ανεπανάληπτες εβδομαδιαίες τακτικές ομιλίες του, στις πόλεις του Σιδηροκάστρου και της Ηράκλειας. Πολλοί κι εδώ οι ακροατές, που προσέρχονταν απ όλο τον Νομό Σερρών κι όχι μόνο. Όμως ο πολύτιμος χρόνος γέμιζε και με την επικοινωνία, που είχε με πολλά από τα πνευματικά του παιδιά, που είχε αποκτήσει από την μακροχρόνια διαμονή του στην Ευρώπη κυρίως με αλληλογραφία.
Δεκάδες οι επιστολές, που ελάμβανε κάθε εβδομάδα. Αγρυπνούσε καθημερινά «νουθετών ένα έκαστον», επιλύοντας τα ποικιλόμορφα προβλήματά τους με τις απαντήσεις που έστελνε, αλλά και με την μελέτη και την συγγραφή των βιβλίων, που εξέδιδε μέσω της «Ορθόδοξης Κυψέλης».
Και εκτελούσε τα καθήκοντά του αυτά συχνά με φοβερή υπομονή και εγκαρτέρηση, παρόλο που η υγεία του ήταν πολύ επιβαρυμένη. Αφού υπέφερε φοβερά από πόνους στην μέση του για πολλά χρόνια, —ακόμη κι από την Σουηδία— αλλά και με πολύ σοβαρό πρόβλημα με την καρδιά του. Τελευταία όμως προστέθηκε ακόμη μία μεγάλη δοκιμασία: Η ασθένειά του και από την επάρατη νόσο. Και τα υπέμεινε όλα αυτά πάντα με το χαμόγελο, χωρίς ν αναφέρεται σ αυτά!
Ο π. Ευσέβιος γεννήθηκετό 1927 στο χωριό Βλάστη (Μπλάτσι) της Δυτικής Μακεδονίας από ευσεβείς γονείς, που είχαν τέσσερα παιδιά. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στην Μακεδονία μετέβη στην Αθήνα και στην συνέχεια στην Γαλλία, Γερμανία και Σουηδία, όπου σπούδασε σε διαφόρους κλάδους της Θεολογικής Επιστήμης και της Φιλολογίας. Απ όπου πέρασε εργάσθηκε και ιεραποστολικά. Τα περισσότερα χρόνια διέμεινε στην Σουηδία, όπου και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Εκεί διέμεινε τον περισσότερο χρόνο σ ένα ησυχαστήριο του Αγίου Νικολάου κοντά στην πόλη Ratvik, το οποίο δημιούργησε ο ίδιος με σκοπό ν αφιερωθεί περισσότερο στην προσ ευχή, περισυλλογή και στην συγγραφή, όπου προσέρχονταν και τα πνευματικά του τέκνα, αρκετά από τα οποία σπούδαζαν στην χώρα αυτή. Όπως μάλιστα γράφτηκε στο Δελτίο της Μητροπόλεως Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας, το 1979 το ησυχαστήριο του αποτελούσε «την ακοίμητον λυχνίαν της Μητροπόλεως Σουηδίας και το ψυχικό θεραπευτήριο των πιστών».
Λόγω όμως του ακαταλλήλου κλίματος και κατόπιν προτροπής των θεραπόντων ιατρών του, αλλά και του πνευματικού του το 1980, επέστρεψε στην Ελλάδα και κατόπιν συνεννοήσεώς του, με τον τότε Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου Ιωάννην, εγκαταστάσθηκε στο Ησυχαστήριο του Αγίου Χρυσοστόμου και στην συνέχεια στο ασκητήριο – κελί του Οσίου Σάββα (που ήταν και άβατο) στην περιοχή της Φαιάς Πέτρας, τα οποία ανήγειρε ο ίδιος, με την βοήθεια των πνευματικών του τέκνων. Εκεί παρέμεινε πλέον για 30 περίπου χρόνια μέχρι και την οσία τελευτή του.
Παρόλο που ήταν μεγάλος Θεολόγος με πολυχρόνιες σπουδές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και γνώστης πολλών ξένων γλωσ σών αλλά και συγγραφέας πολλών θεολογικών, απολογητικών, παιδαγωγικών και ψυχοφελίμων βιβλίων καθώς και μεταφραστής ξενόγλωσσων ασκητικών κειμένων, αυτό ήταν σχεδόν άγνωστο σε πολλούς.
Η ταπείνωση και η απλότητά του ήταν τέτοια ώστε ακόμη και στα βιβλία, που εξέδιδε απέφευγε να αναφέρει έστω και περιληπτικά τους τίτλους των σπουδών του. Το μόνο που ανέφερε μπροστά από το όνομά του ήταν η λέξη «Ιερομ.» (δηλαδή ιερομόναχου). Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Σελίδες: 256. Τιμή λιανική: 10 €.
Εκδόσεις Σταμούλη Α. Ε., Αβέρωφ 2, Αθήνα (απέναντι από το Πολυτεχνείο) Τηλ.: 210 5238305.
Kαι «επί αντικαταβολή» από την Π.Ε.Γ. σε όποιον θέλει (ακόμη και 1 αντίτυπο): Τηλ.: 210 6396665, Fax: 210 6082219.
ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
Η Ορθόδοξη απάντηση στον αποκρυφισμό των νεοεποχίτικων ταινιών και μυθιστορημάτων
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
-Ο Κύριος ξέρει την προαίρεσή μας, είπε ο Άγγελος. Αν η προαίρεσή μας είναι αγαθή, μπορεί να μας αφήσει εκεί που βρισκόμαστε μέχρι να ωριμάσουμε μόνοι μας και τότε μας δίνει την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε.
-Λες και ακούω το Γέροντα, χαμογέλασε ο άλλος. Πόσον καιρό είσαι κοντά του; Όμως, νομίζω πως έχεις δίκιο. Ίσως να είχα καλές προθέσεις, γι’ αυτό κι ο Κύριος δεν με εγκατέλειψε.
-Ο Κύριός μας ποτέ δεν μας εγκαταλείπει, είπε ο Άγγελος. Όπου και να είμαστε, ό,τι και να είμαστε, είναι πάντοτε δίπλα μας και συνεχώς προκαλεί την προαίρεσή μας, να Τον διαλέξουμε. Όμως ποτέ δεν εκβιάζει τη δική μας επιλογή… Είναι το αυτεξούσιο που μας έδωσε όταν μας έπλασε… Θα το έχεις ακούσει.
-Ναι, μουρμούρισε σκεπτικός ο συνομιλητής του. Σίγουρα, έτσι πρέπει να είναι.
-Όμως, πες μου, συνέχισε ο Άγγελος, τι ακριβώς είναι η μασονία; Έχω ακούσει πολλά αλλά εσύ που ήσουν εκεί μέσα θα πρέπει να ξέρεις τα πράγματα καλύτερα. Μήπως όμως δεν θα ‘θελες να κουβεντιάζουμε για τέτοια πράγματα;
Ο Αντώνης Ομφαλίδης έμεινε για λίγο σκεπτικός. Μετά πήρε μια βαθιά ανάσα. Ο Άγγελος κοίταζε. Μήπως είχε προσβάλει ή στενοχωρήσει το φίλο του; Είχαν πια φτάσει στην άκρη της αυλής κι από το ύψος του μαντρότοιχου μπορούσαν να αγναντέψουν μέχρι πέρα το Λαμιώτικο κάμπο.
-Όχι, δε με πειράζει να μιλήσω γι’ αυτά, είπε μετά από μια μικρή παύση ο Αντώνης, μπορεί να βοηθήσει, αν κάποιος ξέρει τα πάντα για τούς μασόνους. Ξερόβηξε λίγο και ξεκίνησε τη διήγησή του.
-«Λένε ότι η κίνηση αυτή έχει την αρχή της στις συντεχνίες των οικοδόμων των καθεδρικών ναών κατά το Μεσαίωνα, που ζούσαν ομαδικά στις “καλύβες οικοδομής”, τις “στοές”. Χρησιμοποιούσαν σύμβολα και συνθήματα, προκειμένου να διαφυλάξουν τα μυστικά του επαγγέλματός τους από ανεπιθύμητο ανταγωνισμό. Το έτος 1717, τέσσαρις στοές ενώθηκαν στο Λονδίνο και μ’ αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε η “Μεγάλη Στοά”. Έτσι οι “καλύβες οικοδόμων” των Καθεδρικών Ναών μεταβλήθηκαν σε κοινωνικές λέσχες». Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Το παιδομάζωμα, Νικόλαος Γύζης
Το παιδομάζωμα γινόταν στην αρχή, φαίνεται, κάθε πέντε χρόνια και στρατολογούσαν το 1/5 των παιδιών – ίσως το πράγμα είχε κάποια σχέση με το δικαίωμα του σουλτάνου επάνω στο 1/5 των λαφύρων και την φορολογία pencik ή ispence – κατόπιν όμως κάθε 4, 3, 2 η και κάθε χρόνο, ανάλογα με τις πολεμικές ανάγκες. Από τον φόρο αυτόν του «αίματος» απαλλάσσονταν ορισμένοι τόποι, γιατί ρητοί όροι συνθηκών η ειδικά προνόμια τους εξαιρούσαν, όπως π.χ. τα Ιωάννινα (1430), ο Γαλατάς (1 Ιουνίου 1453), η Ρόδος (1522), η τόποι που βρίσκονταν κοντά σε πολυσύχναστους δρόμους και ήταν εκτεθειμένοι στις αυθαιρεσίες των στρατευμάτων και των υπαλλήλων.
Από τις μαρτυρίες των σύγχρονων βυζαντινών συγγραφέων Δούκα, Χαλκοκονδύλη, Σφραντζή, καθώς και από τις σχετικές με την ηλικία διατάξεις φιρμανιών του 16ου και 17ου αι., που δημοσιεύθηκαν τα τελευταία χρόνια, αποδεικνύεται ότι τα παιδιά αυτά έπρεπε να είναι 14 – 18 ή 15 – 20 ετών. Μολαταύτα είναι αλήθεια ότι γινόταν και στρατολογία παιδιών μικρότερης ηλικίας• αυτά όμως δεν προορίζονταν για το γενιτσαρικό σώμα, αλλά για την εσωτερική υπηρεσία της σουλτανικής αυλής και για τα ανώτατα αξιώματα. Ήταν τα λεγόμενα ic oglan, για τα οποία θα μιλήσουμε αργότερα.
Με την διενέργεια του παιδομαζώματος ήταν εντεταλμένος ο yeniceri agasi και ο acemi ocagi agasi (Instanbul agasi). Ο τρόπος στρατολογίας παραλλάσσει κάπως από εποχή σε εποχή. Μετά τον 15° αι. γινόταν συνήθως ως εξής: Στην περιοχή η στην διοικητική περιφέρεια, όπου θα γινόταν το παιδομάζωμα, έστελναν έναν αξιωματικό των γενιτσάρων, τον devsirme agasi που είχε το σχετικό φιρμάνι στρατολογίας, ένα γραφέα και μερικούς συνοδούς γενιτσάρους. Μαζί του είχε επίσης επιστολή (γραμμένη από τον yeniceri agasi), που είχε το ίδιο σχεδόν περιεχόμενο με του φιρμανιού και που απευθυνόταν στους καδήδες της περιοχής, όπου θα γινόταν το παιδομάζωμα. Ο αξιωματικός αυτός είχε απόλυτη εξουσία και κανείς δεν είχε το δικαίωμα να επεμβαίνη στα καθήκοντά του, είτε ήταν μουτεσελίμης των μπεηλερμπέηδων η άλλος στρατιωτικός. Ο devsirme agasi πήγαινε στους καζάδες και η άφιξή του κοινοποιούνταν με ντελάληδες στα χωριά. Στον κάθε τόπο συνεννοούνταν πρώτα με τον καδή και τον πρωτόγερο (προεστό) ή τον παπά και κατόπιν ήλεγχε μαζί τους προσεκτικά τα βιβλία των γεννήσεων της εκκλησίας και επιθεωρούσε ο ίδιος τους υποψηφίους γενιτσάρους. Διάλεγε τους πιο ρωμαλέους, όμορφους και ευφυείς νέους που φαίνονταν κατάλληλοι για την στρατιωτική υπηρεσία. Σύμφωνα με τον νόμο του παιδομαζώματος, έπρεπε οι νέοι αυτοί να είναι παιδιά ιερέων και εγγενών οικογενειών. Από τους ραγιάδες που είχαν δυό ή και περισσότερα παιδιά έπαιρναν μόνο το ένα. Τα μοναχοπαίδια εξαιρούνταν από το παιδομάζωμα, για να βοηθούν και να υπηρετούν τους γονείς τους. Επίσης εξαιρούνταν και μερικές άλλες κατηγορίες παιδιών, όπως π.χ. οι ορφανοί, οι σπανοί, οι κοντοί, οι ψηλοί κ.α., καθώς επίσης και οι παντρεμένοι.
Για ν’ αποφύγουν λοιπόν πολλοί γονείς, Έλληνες, Βούλγαροι, Αλβανοί κ.λ., τον τρομερό αυτό φόρο, φρόντιζαν ν’ αρραβωνιάζουν και να παντρεύουν τα παιδιά τους νεώτατα, σε ηλικία 8,9 και 10 ετών, παραβαίνοντας τους νόμους της Εκκλησίας για την ανηβότητα. Η συνήθεια αυτή ήταν κιόλας πολύ διαδομένη πριν από την Άλωση εξ αιτίας του φόβου των «επικρατησάντων» (=κατακτητών). Πάντως στην περιοχή Κωνσταντινουπόλεως δεν είχαν σημειωθή ως τα 1463 τέτοιοι γάμοι, γιατί εξαιρούνταν από το παιδομάζωμα.
Ο εντεταλμένος με την στρατολογία υπάλληλος έκανε διπλούς καταλόγους με τα ονόματα τα χαρακτηριστικά των νέων, που είχαν στρατολογηθή, καθώς και των συνοδών τους. Απ’ αυτούς κρατούσε τον ένα, ενώ τον άλλο τον έστελνε στην Κωνσταντινούπολη με ειδικό ταχυδρόμο (surucu), για να παραβληθή αργότερα με εκείνον που κρατούσε ο αρμόδιος υπάλληλος και να προληφθή η αντικατάσταση των στρατολογημένων. Από τους ραγιάδες κάθε τόπου έπαιρναν όσα χρήματα χρειάζονταν για το ξύρισμα, τον κόκκινο σκούφο και τον κόκκινο αμπά των στρατολογημένων που τον κατασκεύαζαν οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης. Επίσης, εκτός από αυτά ο devsirme agasi η memuru, ο γραφέας και οι συνοδοί του έπαιρναν την καθορισμένη από τον νόμο αμοιβή. Αυστηρές διαταγές εκδίδονταν προς τους κατά τόπους καδήδες να εφοδιάζωνται με τρόφιμα οι στρατολογούμενοι νέοι, να μη χρονοτριβούν κατά την πορεία τους οι συνοδοί τους στα χωριά, να μη παρεκτρέπωνται σε λεηλασίες και αρπαγές σε βάρος των χωρικών κ.λ.. Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
«Ο Νικ Μάρβελ και ο Μαρμαρωμένος
Βασιλιάς»
Σελίδες: 256. Τιμή λιανική: 10 €.
Εκδόσεις Σταμούλη Α. Ε., Αβέρωφ 2, Αθήνα (απέναντι από το Πολυτεχνείο)
Τηλ.: 210 5238305.
Kαι «επί αντικαταβολή» από την Π.Ε.Γ. σε όποιον θέλει (ακόμη και 1
αντίτυπο): Τηλ.: 210 6396665, Fax: 210 6082219.
 |
| Εγγραφή στην ομάδα ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ |
| Επισκεφτείτε την ομάδα |
egolpion
filothe0s
pilotos91
Πρόσφατα σχόλια