Ἐπιλεγόμενα
Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Θωμᾶ Βαμβίνη:
«Σχόλια σέ μιά θεολογική τραγωδία.
Ἀπάντηση στόν π. Ἰωάννη Διώτη»
Μελετώντας τό βιβλίο τοῦ π.Ἰ.Δ. γιά τόν Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου καί τόν μακαριστό Γέροντα Σωφρόνιο, τέθηκε μπροστά μας τό ἀκόλουθο ἐρώτημα: Ἄν μιά Ἐκκλησία εἶχε τήν θεολογία, τήν ἐκκλησιολογία καί τήν πνευματική ζωή πού ἐκφράζει ὁ π.Ἰ.Δ. σέ ποιό δόγμα θά ἀνῆκε; Θά ἦταν Ὀρθόδοξη; Θά ἦταν ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία; Θά ἦταν αὐτή πού εἶναι «στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας»; Ἤ θά ἦταν κάποιο κακέκτυπο τοῦ Παπισμοῦ ἤ μιά παραφυάδα τοῦ Προτεσταντισμοῦ, πού κρατᾶ ὅμως τό ὄνομα, τά ἐξωτερικά στοιχεῖα καί τό τυπικό τῆς ὀρθόδοξης λατρείας;
Θεωροῦμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία πού «προκύπτει» ἀπό τήν κριτική τοῦ π.Ἰ.Δ. μοιάζει μέ ἕνα νέου τύπου Οὐνιτικό μόρφωμα, ἀφοῦ κάτω ἀπό τό ὀρθόδοξο σχῆμα κυριαρχεῖ ὁ δυτικός σχολαστικισμός –μᾶλλον ἕνας παρεφθαρμένος σχολαστικισμός– πού χωρίζει τήν θεολογία ἀπό τήν θεοπτική ἐμπειρία, τήν ποιμαντική τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν ἐμπειρική θεολογία καί θεωρεῖ τήν Ἐκκλησία μᾶλλον σάν μιά ὀργάνωση, μέ κυριαρχοῦσα τήν νομική συγκρότηση καί ὄχι ὡς ἕνα Θεανθρώπινο Ὀργανισμό, μέ θεμέλιο τήν μυστηριακά μεταδιδομένη Ἀρχιερωσύνη τοῦ Χριστοῦ…
