Ένα ωραίο τραγουδάκι…

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΑ & ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Καταλυτικές εμπειρίες με τη μουσική

EASTER SHOPPING

ΚΑΡΙΕΡΑ MADE IN AMERICA

Ορθόδοξες μοναχές αποκηρύσσουν τον Παπισμό ως αίρεση, σε αίθουσα ελληνικού δικαστηρίου

Επιστολή προς το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων “Romfea.gr” απέστειλε ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, σχετικά με το δημοσίευμα με τίτλο: “Ζήτησαν συγγνώμη πριν τη δίκη…από τις “φιλοπαπικές μοναχές“.

http://www.theodromia.gr/D400D57E.el.aspx

Η επιστολή έχει ως εξής:

Την Παρασκευή, 3 Ιουνίου, δημοσιεύσατε στον ιστοχώρο σας άρθρο με τίτλο «Ζήτησαν συγγνώμη πριν τη δίκη…από τις “φιλοπαπικές” μοναχές», προερχόμενο από την τοπική εφημερίδα της Καρδίτσας «ΑΛΗΘΕΙΑ».

Επειδή ο «συκοφάντης» τον οποίον παρουσιάζει το άρθρο ως ζητήσαντα συγγνώμη είμαι εγώ, και δεν ξέρω για ποιο λόγο δεν με κατανομάζει η εφημερίδα, θεωρώ υποχρέωσή μου απέναντι της αλήθειας, που δεν παρουσιάζετε ολόκληρη, να σας ενημερώσω σχετικώς και να σας παρακαλέσω να αναρτήσετε τα γραφόμενά μου στον ιστοχώρο σας.

Οι μοναχές Διοδώρα και Μαριάμ με οδήγησαν στα δικαστήρια για άρθρο επικριτικό που είχα γράψει εναντίον τους στην εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος», στις 5 Φεβρουαρίου του 2010 με τίτλο «Φιλοπαπικαί μοναχαί κατεδίκασαν εις φυλάκισιν μέλη Ορθοδόξου Σωματείου της Καρδίτσας».

Κατά την ημέραν της δίκης (31^η Μαΐου), για να αποφευχθεί ο σκανδαλισμός των ανθρώπων και ιδιαίτερα αυτών που βρίσκονται στην αίθουσα του δικαστηρίου, όταν βλέπουν ρασοφόρους να αλληλοκατηγορούνται, αντί να ειρηνεύουν, βολιδοσκοπήσαμε την πλευρά των μηνυτριών μοναχών, αν επιθυμούν, να βρούμε κάποιον τρόπο συμβιβασμού, συνδιαλλαγής, ώστε να ανακαλέσουν την εις βάρος μου και εις βάρος του «Ορθοδόξου Τύπου» μήνυση.

Και το πράξαμε αυτό, διότι προ ολίγου καιρού το ίδιο έγινε στην κατ’ έφεση δίκη εναντίον Ορθοδόξου Σωματείου της Καρδίτσας, τα μέλη του οποίου πρωτοδίκως είχαν καταδικασθή σε φυλάκιση, διότι διαμαρτυρήθηκαν διά του τύπου για φιλοπαπικές ενέργειες των ιδίων μοναζουσών, οι οποίες τους οδήγησαν στα δικαστήρια.

Εφάνηκε όντως ότι υπάρχει και τώρα διάθεση συμβιβασμού και ειρηνεύσεως, οπότε οι δικηγόροι των δύο πλευρών ανέλαβαν, και με την ιδικήν μας συμμετοχή, να συντάξουν το σχετικό κείμενο, στο οποίο και οι δύο πλευρές έκαναν υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, με επανειλημμένες φραστικές διατυπώσεις, ώστε να μη φαίνεται υποχωρούσα η μία μόνον πλευρά. Εμείς μάλιστα από την Θεσσαλονίκη με τον δικηγόρο μου κ. Γεώργιο Γώγο είχαμε θέση ως αδιαπραγμάτευτη θέση, ως κόκκινη γραμμή, την εκ μέρους των μοναζουσών αποκήρυξη του Παπισμού ως αιρέσεως.

Όπως είχα γράψει και στο απολογητικό μου υπόμνημα, εάν οι μοναχές διεκήρυσσαν ότι ο Παπισμός δεν είναι Εκκλησία αλλά αίρεση, τότε εγώ θα ζητούσα συγγνώμη και θα έλεγα ότι έκανα λάθος.

Αυτή η γραμμή κυριάρχησε και αποτυπώθηκε στο κοινό κείμενο που υπογράψαμε. Το σημαντικό, επομένως, γεγονός σ’ αυτήν την δίκη, που αξίζει να προβληθεί και να σχολιασθεί μετ’ επαίνων για τις μοναχές, είναι ότι πρώην φιλοπαπικές μοναχές, όπως προκύπτει από πλήθος ενεργειών και γραπτών κειμένων, σε αίθουσα ελληνικού δικαστηρίου αποκηρύσσουν τον Παπισμό ως αίρεση.

Αυτήν την ομολογία επιζητούσαμε, η Ορθοδοξία μας ενδιαφέρει, και όχι το προσωπικό μας κύρος και η προσωπική μας ταπείνωση, μολονότι το να ζητεί κανείς συγγνώμη δεν είναι υποτιμητικό αλλά ανυψωτικό.

Για την ακρίβεια πάντως των πραγμάτων και ακριβώς για να μη δοθεί δυνατότητα μονομερούς εκμεταλλεύσεως, στο συνταχθέν κείμενο συμβιβασμού ούτε μας εζητήθη, ούτε εμείς ζητήσαμε συγγνώμη. Αν θα ήθελε, λοιπόν, κανείς να βάλει κάποιον τίτλο στο σχετικό ρεπορτάζ, ο καταλληλότερος θα ήταν ο εξής: «Ορθόδοξες μοναχές αποκηρύσσουν τον Παπισμό ως αίρεση, σε αίθουσα ελληνικού δικαστηρίου».

Για την αλήθεια των ανωτέρω σας παραθέτουμε αυτούσιο το κείμενο του συμβιβασμού:

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΤΡΙΜΕΛΟΥΣ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΕΙΟΥ ΚΑΡΔΙΤΣΗΣ

ΔΗΛΩΣΙΣ  καταχωρητέα εις τα πρακτικά

 Οι εγκαλούσες, αφού έλαβον υπ’ όψιν την επαναλαμβανομένην και σήμερα δήλωση του πρώτου κατηγορουμένου, η οποία περιέχεται εις το υπόμνημά του παροχής εξηγήσεως κατά την προηγηθείσαν προκαταρτικήν εξέτασίν του εις την παρούσαν υπόθεσιν, συμφώνως προς την οποία, «αν λοιπόν οι εγκαλούσες διακηρύξουν δημοσίως ότι ο παπισμός δεν είναι εκκλησία, αλλά αίρεση, όπως διαχρονικά πιστεύει η Ορθόδοξη Εκκλησία, τότε εγώ θα ζητήσω συγγνώμη χίλιες φορές και urbi et orbi, θα διακηρύξω ότι έκανα λάθος, ότι οι Μοναχές Διοδώρα και Μαριάμ δεν είναι φιλοπαπικές, είναι ορθόδοξες, χωρίς εισαγωγικά, ότι δεν είναι λύκοι βαρείς, αλλά καλοί ποιμένες, δεν είναι σκότος, αλλά είναι φως», δηλώνουμε ότι θεωρούμε τον παπισμόν αίρεσιν, όπως πάντοτε πιστεύουμε και πράττουμε από και διά της Ορθοδόξου Βαπτίσεώς μας και της μοναχικής κουράς μας.

Ο πρώτος των κατηγορουμένων δηλώνει τα εξής:

Για τα αναγραφόμενα στο επίδικο δημοσίευμα (της εφημερίδας «Ορθόδοξος Τύπος» της 5-02-2010, αριθμ.φύλλου 1818/5-02-2010 σελ. 5) που αφορούν τα πρόσωπα των εγκαλουσών, δεν είχα προσωπική γνώση και αντίληψη, γιατί οφείλονται σε εσφαλμένη πληροφόρησή μου από δημοσιεύματα του τύπου. Σέβομαι την τιμή και την υπόληψιν των προσώπων των εγκαλουσών Διοδώρας Μοναχής, Καθηγουμένης της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου «Καραϊσκάκη» και Μαριάμ Μοναχής, Προηγουμένης Α’ Επιτρόπου της Ιεράς Μονής Δώδεκα Αποστόλων «Κόκκινης Εκκλησιάς». Δεν είχα την πρόθεση με το επίδικο δημοσίευμα να θίξω την τιμή και την υπόληψίν τους, αλλά μόνον να στηλιτεύσω την αίρεση του παπισμού.

Όποια λεκτική υπέρβασις έγινε εκ μέρους μου στο επίδικο άρθρο δεν είχε σκοπό να προσβάλει τις εγκαλούσες, τις οποίες μαζί με τα μέλη των μοναστικών τους αδελφοτήτων Αγίου Γεωργίου «Καραϊσκάκη» και Δώδεκα Αποστόλων «Κόκκινης Εκκλησιάς», τιμούμε και σεβόμεθα.

Οι δε λοιποί κατηγορούμενοι, Κωνσταντίνος Σωτηρόπουλος του Σωτηρίου και Γεώργιος Ζερβός του Πέτρου, δηλώνουν και αυτοί, ότι δεν είχαν πρόθεση να θίξουν την τιμήν και την υπόληψιν των εγκαλουσών, αλλά παρέλειψαν να ελέγξουν το κείμενο του δημοσιεύματος, το οποίον υπογράφεται από τον πρώτο κατηγορούμενο, διότι είχαν εμπιστοσύνη σε αυτόν.

Αναλαμβάνουν την υποχρέωσιν να δημοσιεύσουν το παρόν εις την σελίδα 5 της εφημερίδας «Ορθόδοξος Τύπος», της οποίας ο Κωνσταντίνος Σωτηρόπουλος τυγχάνει εκδότης και ο δεύτερος Διευθυντής σύνταξης.

ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ

 Μετά τιμής και ευχών

Πρωτοπρεσβύτερος

Θεόδωρος Ζήσης

 Aπο τη ΡΟΜΦΑΙΑ

π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος: Ο Οικουμενισμός και το Μνημόσυνο του Πατριάρχη

Ήταν ο Ιησούς Χριστός Έλληνας;

 Απόσπασμα από:

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ

 
Πρωτοπρ. Κυριακού Τσουρού

Γραμματέως της Σ. Ε. επί των αιρέσεων

Απόσπασμα από το βιβλίο: Ο Νεοπαγανισμός της Νέας Εποχής.

http://www.egolpion.com/jesus_paganns.el.aspx

Η τάση αυτή εγγίζει τα όρια του φαιδρού και του παραλόγου. Ιησούς Χριστός ο Έλλην, είναι ο τίτλος άρθρου σε περιοδικό του χώρου που επιδιώκει να ακροβατεί πάνω σε δύο βάρκες και του οποίου ο εκδότης ετέλεσε τον γάμο του σε Ορθόδοξο ναό της Β. Ελλάδος. Άλλωστε είναι γνωστό, λέει, και ιστορικώς επιβεβαιωμένο ότι οι Γαλιλαίοι δεν είχαν ουδεμία φυλετική σχέση με τους εβραίους οι δε μαθητές του (του Ιησού) εκτός από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, ήσαν κι αυτοί Ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι άλλαξαν τα ονόματα τους από Ελληνικά σε εβραϊκά (περ. Ιερά Ελλάς).

Οι εκπρόσωποι της γραμμής αυτής προσπαθούν να στηρίξουν την θέση τους στο χωρίο του Ευαγγελίου του Ιωάννου ιβ’ 2023, διαμαρτυρόμενοι μάλιστα ότι κάποιοι περιέκοψαν τους λόγους του Ιησού. Σε κείμενο, λένε, που ήταν κρυμμένο στη γνωστή Συναγωγή της Ζυρίχης, στην Βιβλιοθήκη υπ’ αριθμ. 35 του Βατικανού και στο Άγιο Όρος το γνήσιο χωρίο έχει ως εξής: Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του άνθρωπου. Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογέννει (ή ανθρωπογονεί) φυτόν ουράνιον και βλάστημα θείον, ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην. Νυν εδοξάσθη ο υιός του ανθρώπου (Ευαγγ. Τρίγκα, ο Χριστός ήταν Έλληνας, όπου γίνεται λόγος για αλλοίωσηκαι άλλων εδαφίων της Αγ. Γραφής. Βλ. και Δ. Μ. Ηλιοπούλου, περ. Απολλώνειο Φως. Πρβλ. και Κ. Βελόπουλου, Ιησούς και Δίας).

Στο αποκαλυπτικό βιβλίο με τίτλο «Ο Χριστός ήταν Έλληνας», πληροφορούμαστε ότι το όνομα αυτού ήταν Ιάσων Πανδίρας, μιλούσε δε πάντα ελληνικά. Το βιβλίο περιέχει και το γενεαλογικό δένδρο του Χριστού ο οποίος καταγόταν από την Πανδιονίδα φυλή, και το ονοματεπώνυμο του πατέρα του, που ήταν Σαμαρείτης και Εσσαίος, σημειώνοντας μάλιστα ότι ο Ιησούς ήταν γαλανομάτης με ξανθά μαλλιά. Ο Ιησούς Χριστός, γράφει, άνηκε στο Αθηναϊκή γένος των Πανδιονίδων, με αρχηγό τον Λύκο (Ευαγγ. Τρίγκα, Ο Χριστός ήταν Έλληνας. Βλ. και άρθρο του με τον ίδιο τίτλο στο περ. Ελλάνιον Ήμαρ, και συνέντευξη του στο περ. Απολλώνειο Φως, Εφημ. Χρυσή Αυγή, 27. 3. 2003). Η καλπάζουσα και αυθαίρετη φαντασία του συγγραφέα κατασκευάζει μύθους που καταγράφονται ως ιστορία, χωρίς βέβαια κάποια σοβαρή πηγή προέλευσης. Ο συγγραφέας αποκαλύπτει ακόμη, όπως υποστηρίζει, και την μεγαλύτερη απάτη των αιώνων τη μεγαλύτερη πλαστογραφία των Εβραίων. . . ότι ο Χριστός ήταν τάχα Εβραίος (περ. Ελλάνιον Ήμαρ).

Σε άλλο σημείο ο φανατικός οπαδός του Ιησού γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτικός: Ο Χριστός για δικούς του λόγους (και δικούς μας!) που δεν είναι του παρόντος, κρυπτογράφησε την Ελληνική καταγωγή και την θρησκεία του Δία στην οποία και πίστευε (Βίο). . . Ο Χριστός, Έλληνας αυτός Εσσαίος της Γαλιλαίας, καταγόταν από αθηναϊκό αρχιερατικό γένος των Εσσαίων Εττεοβουταίων (Απολλόδωρος βιβλ. 3, 195, Λεξικό Ησυχίου) οι οποίοι ήσαν Έλληνες μεταναστεύσαντες στην Κρήτη (Ομήρ. Οδύσσ. Τ, 175), στη Μ. Ασία, στην Παλαιστίνη, όπου τους βρήκε ο Αβραάμ (Βασιλειών Β’ 7) και αργότερα ο Μωυσής κατά την Έξοδο (Αριθμ. ΙΓ, ΚΣΤ, Α’) και στην Αίγυπτο (Ευαγγ. Τρίγκα, Ο Χριστός ήταν Έλληνας).

Κατά τον εν λόγω συγγραφέα, ο Χριστός αναφέρει δεκάδες φορές στα κείμενα των Ευαγγελίων το όνομα του Θεού-Διός, στον οποίο και πίστευε, αλλά με κωδικοποιημένο τρόπο. Έτσι, λοιπόν, η λέξη Αμήν είναι το κωδικοποιημένο όνομα του Πατρός-Διός που δεν είναι άλλο από το όνομα του Άμμωνος Διός. Επειδή δε οι Έλληνες της Αιγύπτου, γράφει, με τους οποίους συναναστρεφόταν ο Χριστός, όταν ζούσε στην Αίγυπτο ονόμαζαν τον Δία Αμήν ή και Αμίν, προκύπτει μετά βεβαιότητος το τελικό συμπέρασμα ότι ο Αμήν των ευαγγελίων είναι το όνομα του Δία στην αιγυπτιακή του εκδοχή. (Ευαγγ. Τρίγκα, βιβλίο, ένθ. άνωτ. )

Μεγαλύτερη σύγχυση σκέψεων δεν θα μπορούσε να συναντήσει κανείς! Η θρησκεία, λοιπόν, του Ιησού Χριστού ήταν. . . το Δωδεκάθεο!!!

Ο έκδοτης του πιο πάνω βιβλίου, δικηγόρος εν ενεργεία, δεν παραλείπει να μας ενημερώσει ότι: Ο Χριστός, μιλώντας Ελληνικά, σύμφωνα με τα Ευαγγέλια (Βίο), έλεγε επανειλημμένως ότι είναι Υιός του Θεού. Η λέξη θεός, όμως, προέρχεται από τη λατινική λέξη Deus (σ.σ και όχι από το ελληνικό ρήμα θέω!!!) και αυτή από την Ελληνική Δεύς (γεν. Διός), ή Ζευς. Άρα ο Χριστός, στην πραγματικότητα έλεγε ότι ήταν Υιός Διός!!! Εξ άλλου, κατά τον ελληνοχριστιανολάτρη συγγραφέα, πουθενά στά Ευαγγέλια δεν αποκαλεί κάποιος Ιησού (τον Χριστό) (Ο Χριστός ήταν Έλληνας, στο περ. Αβατον).

Ο εν λόγω ερευνητής δεν μπόρεσε φαίνεται να διαπιστώσει ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, μόνον στα τέσσερα Ευαγγέλια, αναφέρεται με αυτό το όνομα περισσότερες από 175 φορές, συν τις αναρίθμητες αναφορές του ονόματος αυτού στις Πράξεις, στις Επιστολές και στην Αποκάλυψη. (Τις θέσεις αυτέςδιακωμωδούν εκπρόσωποι άλλων ρευμάτων. Βλ. αναίρεση του Δ. Τσινικόπουλου, Γιατί ο Χριστός δεν ήταν Έλληνας, περ. Άβατον, κ. α. ).

Ο κατά δήλωσή του πρώην Ορθόδοξος κληρικός, καθηγητής της θεολογίας του Πανεπιστημίου της Β. Καρολίνας Γεώργιος Ζερβός, αποδέχεται την γνώμη ότι ο Ιησούς ζούσε και εργαζόταν σε ένα περιβάλλον, που είχε υποστεί έντονη ελληνική επίδραση. Γι αυτό, λέει: Ένα μέρος των συγχρόνων ερευνητών υποστηρίζουν την θέση ότι ο ιστορικός Ιησούς ήταν περιπλανώμενος κυνικός φιλόσοφος, καθόσον ήταν επηρεασμένος από το έντονο ελληνιστικό ήθος της Γαλιλαίας (συνέντευξη στο περ. Δαυλός). Είχε, λοιπόν, ελληνική παιδεία ο Ιησούς και κατ’ άλλους ήταν μύστης της Ελληνικής Θεοσοφίας, γι αυτό οι Έλληνες τον ακολούθησαν και τον εδόξασαν.

Άλλη εκπρόσωπος με ελληνικούς ακαδημαϊκούς τίτλους, η καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρόεδρος της Αμφικτυονίας Οικουμενικού Ελληνισμού, γράφει: Ο Ιησούς είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. . . Πρέπει οπωσδήποτε να ήλθε σε επικοινωνία με τον ελληνικό πολιτισμό. . . δεν έχω καμμία αντίρρηση να τον θεωρήσω ιερό και καθαγιασμένο και να τον εντάξω στο δικό μας σύστημα αξιών. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι παιδί του Δία. . . αποτέλεσε μια νέα εκδοχή ενός μέρους των άξιων που παρήγαγε ο Ελληνισμός (περ. Άβατον, υπογραμμίσεις δικές μας). Με αυτή τη θέση συμφωνεί και άλλος εκπρόσωπος του χώρου, όμως γι αυτόν ο Ιησούς Χριστός είναι και ημίθεος(περ. Απολλώνειο Φως).

Αφού όμως ο Ιησούς Χριστός ήταν Έλληνας, πρέπει, κατά την γνώμη μερικών ελληνόψυχων χριστιανών, το όνομά Του να έχει καθαρά ελληνική προέλευση. Γι αυτό είναι ανάγκη να δοθεί και ανάλογο περιεχόμενο τόσο στο όνομα Ιησούς όσο και στην λέξη Χριστός. Το όνομα Ιησούς, λοιπόν, έχει Ελληνική ρίζα: είναι η ίδια με τις λέξεις ίαση/Ιασώ (θεά της υγείας)/ιατρός, εφ’ όσον το πρόσωπο αυτό παρουσιάζεται σαν θεραπευτής και σωτήρας. . . (Εφημ. Ελληνική Θρησκεία). Σ.σ: άσχετα αν τα Ευαγγέλια λένε ότι άλλο σημαίνει το όνομα αυτό: αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών (Ματθ. α’ 21). Έτσι, λοιπόν, από τις δύο λέξεις Ιησούς και Χριστός η πρώτη δείχνει να είναι όχι το πραγματικό όνομα ενός μόνου άνθρωπου… αλλα μια προσωνυμία σχετική με την ιδιότητα ιατρού… Τελικά, αναπροσαρμοζόμενο στην νεοελληνική εκφορά του το όνομα Ιησούς Χριστός θα ήταν για την εποχή του κάτι σαν Ιατρός Παππάς (αυτόθι). Αντί άλλης κατακλείδος σ’ αυτό το κεφάλαιο, στο οποίο αναγκαστήκαμε να αναφερθούμε σε μερικά κείμενα στερούμενα σοβαρότητος, λέμε: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιε του Θεού, ελέησον ημάς.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ: http://www.egolpion.com/jesus_paganns.el.aspx

Μοίρασαν σταφίδες με απαγορευμένο φυτοφάρμακο στα παιδιά του δημοτικού!

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΘΟΥΝ!

Υπολείμματα απαγορευμένου φυτοφαρμάκου εντοπίστηκαν σε αποξηραμένη σταφίδα που μοιράστηκε στα δημόσια και ιδιωτικά σχολεία, στο πλαίσιο ευρωπαϊκού προγράμματος που χρηματοδοτείται με 2.221.083 ευρώ (τα μισά κονδύλια προέρχονται από τον κρατικό προϋπολογισμό) για την προώθηση της κατανάλωσης φρούτων από μαθητές. Αν και οι ποσότητες που ανιχνεύθηκαν δεν είναι άμεσα τοξικές για τους μικρούς μαθητές, σοβαρά ερωτήματα εγείρονται όσον αφορά τους ελέγχους που θα έπρεπε να έχουν πραγματοποιηθεί, αλλά και την προέλευση του προϊόντος.

Πώς βρέθηκε μη εγκεκριμένο φυτοφάρμακο στις σταφίδες; Εγιναν οι απαραίτητοι έλεγχοι; Και αν ναι, γιατί το προϊόν διανεμήθηκε στα σχολεία; Πώς πιστοποιείται ότι οι σταφίδες είναι Προϊόν Ολοκληρωμένης Διαχείρισης, όπως επιβάλλεται σύμφωνα με την υπουργική απόφαση που εξέδωσε το ίδιο το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης; Και γιατί τα φρούτα και τα λαχανικά διανεμήθηκαν το τελευταίο δεκαήμερο του σχολικού έτους χωρίς καμία προετοιμασία ώστε να διασφαλίζεται η αποδοτικότητα του προγράμματος; Να σημειωθεί ότι η διαδικασία διανομής στα σχολεία Αττικής είναι σε εξέλιξη από την προηγούμενη εβδομάδα.

Με αφορμή το θέμα που έχει προκύψει με τα μολυσμένα λαχανικά από ισπανικά κτήματα, το οποίο έχει αναστατώσει την Ε. Ε., αναλάβαμε την πρωτοβουλία να πραγματοποιήσουμε δειγματοληψίες στα φρούτα και λαχανικά που αυτές τις ημέρες μοιράζονται στα δημόσια και ιδιωτικά δημοτικά σχολεία. Στους εργαστηριακούς ελέγχους που πραγματοποιήθηκαν (τα αποτελέσματα, καθώς και τα στοιχεία του εργαστηρίου όπου στάλθηκαν τα δείγματα, βρίσκονται στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου) ανιχνεύθηκε η τοξική ουσία Pirimiphos methyl που χρησιμοποιείται για τον «καθαρισμό» των αποθηκών όπου φυλάσσονται σιτηρά. Ωστόσο, το συγκεκριμένο φάρμακο δεν έχει εγκριθεί για χρήση σε χώρους όπου αποθηκεύεται σταφίδα, γεγονός που σημαίνει ότι δεν έχουν γίνει οι αναγκαίες τοξικολογικές δοκιμές για την επίδραση που μπορεί να έχει στην ανθρώπινη υγεία –και δη σε μικρούς μαθητές– η χρήση του.

Οπως αναφέρεται στην υπουργική απόφαση (αριθμός 13637, ημερομηνία δημοσίευσης 27 Ιανουαρίου 2011) που αφορά στην εφαρμογή του προγράμματος για την προώθηση της κατανάλωσης φρούτων στα σχολεία για το σχολικό έτος 2010-2011 προβλέπεται δαπάνη ύψους 2.221.083 ευρώ, εκ των οποίων, 1.118.122 ευρώ θα βαρύνουν τον κοινοτικό προϋπολογισμό και το υπόλοιπο 1.099.960 ευρώ τον κρατικό προϋπολογισμό.

Οπως επίσης επισημαίνεται στο άρθρο 5 της ίδιας απόφασης, τα προϊόντα που θα διατεθούν πρέπει να είναι Ολοκληρωμένης Διαχείρισης, σύμφωνα με το πρότυπο agro 2. Oι αγρότες που συμμετέχουν σε πρόγραμμα παραγωγής προϊόντων Ολοκληρωμένης Διαχείρισης ακολουθούν συγκεκριμένη διαδικασία παραγωγής με την παρακολούθηση υπεύθυνου γεωπόνου που αποδεικνύει ότι δεν έχουν χρησιμοποιήσει λανθασμένο ή απαγορευμένο σκεύασμα. Με βάση τη νομοθεσία, εφ’ όσον εντοπιστούν υπολείμματα, προβλέπονται σοβαρές συνέπειες, όπως η αφαίρεση του σχετικού πιστοποιητικού Ολοκληρωμένης Διαχείρισης. Ακόμα, όπως καθορίζει νέα υπουργική απόφαση (αριθμός 136432, ημερομηνία έκδοσης 24/2/2011) για τον καθορισμό λεπτομερειών όσον αφορά τους ελέγχους και τα δικαιολογητικά πληρωμής για την παράδοση των οπωροκηπευτικών στα σχολεία, κάθε παρτίδα προϊόντος πρέπει να συνοδεύεται με το «δελτίο ανάλυσης υπολειμμάτων φυτοπροστατευτικών προϊόντων». Aν είχε γίνει σχετική ανάλυση, τα υπολείμματα του μη εγκεκριμένου Pirimiphos methyl που οι προαναφερθείσες δειγματοληψίες εντόπισαν θα είχαν ανιχνευθεί. Οπότε ή δεν πραγματοποιήθηκαν οι αναγκαίοι έλεγχοι ή τα αποτελέσματά τους αγνοήθηκαν…

Στα πακέτα που διανέμονται στα σχολεία οι σταφίδες είναι συσκευασμένες σε πλαστικό διαφανές σακουλάκι, χωρίς πάνω στη συσκευασία να αναφέρεται η ημερομηνία παραγωγής, χωρίς να υπάρχει lot number ώστε να μπορεί να λειτουργήσει το σύστημα ιχνηλασιμότητας που θα δείξει ακριβώς την προέλευση του προϊόντος, αλλά και το «μονοπάτι» που ακολούθησε έως ότου φτάσει στις σχολικές αίθουσες. Δεν γνωρίζουμε, λοιπόν, από πού έγινε η προμήθεια του προϊόντος. Επίσης, πουθενά δεν αναφέρεται ότι πρόκειται για Προϊόν Ολοκληρωμένης Διαχείρισης, όπως καθορίζεται στην υπουργική απόφαση.

Γίνεται φανερό ότι το όλο εγχείρημα είχε στόχο την απορρόφηση κονδυλίων μέσω του συγκεκριμένου προγράμματος, χωρίς ωστόσο να τηρηθούν οι απαραίτητες διαδικασίες και κατά παράβαση της νομοθεσίας.

Aντί μαθήματος, ένα κουτί μήλα

Η «προώθηση της υγιεινής διατροφής» από πρόγραμμα που θα μπορούσε να έχει σημαντική επίδραση στη διαμόρφωση των διατροφικών συνηθειών των μικρών μαθητών (αξίζει να σημειωθεί ότι κατέχουμε τα σκήπτρα στην παιδική παχυσαρκία στην Ευρωπαϊκή Ενωση) κατέληξε στο μοίρασμα μήλων που έχουν συλλεγεί τον Νοέμβριο και από τότε φυλάσσονται σε ψυγεία, πορτοκαλιών και αγγουριών στο τέλος Μαΐου, δέκα ημέρες πριν κλείσουν τα σχολεία.

Οπως σημείωσε χαρακτηριστικά μια μητέρα, «γιατί μας μοιράζουν φρούτα; Παρά την οικονομική κρίση, μπορούμε ακόμα να αγοράσουμε τρία μήλα και μόνοι μας».

Η πρώτη απόφαση για την υλοποίηση του σχεδίου προώθησης της κατανάλωσης φρούτων στα σχολεία, στο πλαίσιο εφαρμογής σχετικού ευρωπαϊκού προγράμματος, δημοσιεύθηκε στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως στις 27 Ιανουαρίου 2011. Ομως χρειάστηκε να περάσουν πέντε μήνες και τουλάχιστον ακόμη 4 εφαρμοστικές υπουργικές αποφάσεις (αναφερόμαστε σε όσες έχουν αναρτηθεί στο Διαδίκτυο) για να ολοκληρωθεί η διαδικασία…

Η καθυστέρηση αυτή ακυρώνει στην πράξη την ουσιαστική αξία του προγράμματος. Κανονικά το «μοίρασμα» των φρούτων έπρεπε να γίνει στο πλαίσιο κάποιου ειδικού μαθήματος, έτσι ώστε οι μικροί μαθητές να δουν τη διαδικασία ως παιχνίδι και να διδαχθούν από αυτή. Ομως οι αργοί ρυθμοί της δημόσιας διοίκησης οδήγησαν στο να μοιραστούν τα κουτιά ελάχιστες μόνο ημέρες πριν λήξει η σχολική χρονιά, προκειμένου μαζί με την ευκαιρία για προώθηση της υγιεινής διατροφής να μη χαθεί και η χρηματοδότηση.

Της Τανιας Γεωργιοπουλου kathimerini.gr

http://georgelaios.blogspot.com/2011/06/blog-post.html

http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/2011/06/blog-post_2598.html

Το 2007 ο π.Αυγουστίνος Μύρου είχε καταγγείλει:«…την ενσυνείδητη, αλλά καλά καμουφλαρισμένη, προσπάθεια προσηλυτισμού στην αίρεση των Πεντηκοστιανών» στην Κοζάνη

 

Η παρούσα ανάρτηση έχει τη μορφή διαμαρτυρίας ενάντια στην απομάκρυνση του πανοσιολογιότατου Αρχιμανδρίτη και αντιαιρετικού ιεροκήρυκα της μητροπόλεως Σερβιών & Κοζάνης σεβαστού πατρός Αυγουστίνου Μύρου, από την ενεργό δράση της μητροπόλεως. Ο π.Αυγουστίνος είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ απαραίτητος σε μια μητρόπολη που δρουν προσηλυτιστικά πολλές αιρέσεις.Η πείρα του, οι γνώσεις του και το πνεύμα διακρίσεως στα αντιαιρετικά θέματα λειτούργησαν σωτήρια για πολλούς αδελφούς μας ώστε να απεγκλωβιστούν απο τα ψυχοφθόρα δίχτυα της αίρεσης. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι πεντηκοστιανοί της ευρύτερης περιοχής της Κοζάνης έχουν χάσει σημαντικό αριθμό μελών. Το 2007 είχε καταγγείλει το φυλλάδιο των πεντηκοστιανών της Ε.Α.Ε.Π ΚΟΖΑΝΗΣ και τους συγγραφείς του με σκληρές εκφράσεις όπως:

«Εκ πρώτης όψεως, το περιεχόμενο του φυλλαδίου παρουσιάζεται τόσο εκκλησιαστικό και Ορθόδοξο, ώστε εάν ο αναγνώστης του δεν προσέξη κάποιες λεπτομέρειες θα μπορούσε να το υπογράψη και ως Ορθόδοξος Χριστιανός…»

«Από το άλλο όμως μέρος, όσο επιμελημένα κι αν επιχειρούν οι συντάκτες του να το αποκρύψουν, για ένα έμπειρο μάτι είναι ολοφάνερο ότι η μαζική αυτή διακίνηση του φυλλαδίου έχει κι ένα άλλο ιδιαίτερα σημαντικό στόχο: Την αλίευση για την αίρεση των Πεντηκοστιανών καλοπροαίρετων και ανυποψίαστων ανθρώπων βαπτισμένων στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Πρόκειται δηλαδή για μία προσπάθεια πλαγίου προσηλυτισμού».

«Τον στόχο τους αυτό επιχειρούν να τον επιτύχουν οι διακινηταί του φυλλαδίου εμφανιζόμενοι τεχνηέντως ότι αρχικά ταυτίζονται, ή τουλάχιστον ευρίσκονται πολύ κοντά στις θέσεις τους με την πατροπαράδοτη Πίστη των Ορθοδόξων, ενώ αποφεύγουν μεθοδικά να αναφερθούν στις τεράστιες διαφορές, που τους χωρίζουν από αυτούς. Αυτό θα το κάνουν ανενδίαστα όταν τα ανυποψίαστα θύματα τους πλησιάσουν και τους εμπιστευθούν».

«αναφέρονται στη νηστεία με τέτοια αμφισημία, ώστε να δίνουν την εντύπωση ότι τη μη υποκριτική νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής την δέχονται και εκείνοι, όπως και η Ορθόδοξη Εκκλησία. Επί πλέον, αξιοποιούν τις γνώμες Ορθοδόξων πατέρων και συγχρόνων Ορθοδόξων κληρικών, για τους οποίους δίνουν την εντύπωση ότι τους αναγνωρίζουν ως αυθεντίες».

«Μπορούν στ’ αλήθεια οι Πεντηκοστιανοί να δεχθούν και να χρησιμοποιήσουν στα κείμενά τους τα όσα γράφει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ή για τους αγίους της Εκκλησίας μας; Τολμούν, επίσης, να παραθέσουν τα όσα πιστεύει και διδάσκει η Αγιωτάτη μας Ορθόδοξη Εκκλησία για την αίρεση των Πεντηκοστιανών; Τα παραδέχονται και αυτά ως αυθεντίες; Η απάντηση είναι προφανής και το συμπέρασμα, για τον λόγο που τα χρησιμοποιούν, δηλαδή τον ύπουλο προσηλυτισμό, αναμφίβολο».

«Δεν υπάρχει, λοιπόν, καμμία αμφιβολία για την ενσυνείδητη, αλλά καλά καμουφλαρισμένη, προσπάθεια προσηλυτισμού στην αίρεση των Πεντηκοστιανών από τους εμπνευστές, συντάκτες και διακινητές του προαναφερθέντος φυλλαδίου. Κι αυτό το ήθος δεν είναι καθόλου χριστιανικό και εκκλησιαστικό».

  ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ π.ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΜΥΡΟΥ ΕΔΩ:

http://www.egolpion.com/eaep_kozanis_karnavali.el.aspx

Therion: Όταν ο σατανισμός χρησιμοποιεί τη μουσική

ΑΠΟ ΤΟ “ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ” ΤΗΣ ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ Dragon Rouge. ΟΙ ΑΡΧΑΙΕΣ ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΥΠΟ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΓΚΟΘΙΚ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΩΝ…

Κάποιοι θα (ξανα) ισχυριστούν ότι όλη αυτή η προβολή του σατανισμού από κάποια συγκροτήματα γίνεται για …εμπορικούς λόγους. Το ίδιο επιχείρημα που ακούγαμε από την εποχή του stairaway to heaven έχει γίνει καραμέλα στα χείλη των οπαδών της γκοθικ σκηνής. Στο άρθρο που ακολουθεί του συνεργάτη της Π.Ε.Γ (ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ) αποδεικνύεται η ξεκάθαρη σχέση μεταξύ σατανισμού και συγκροτημάτων ως μέσων προώθησης του αποκρυφισμού και της “ηθικής” του. Και όχι μόνο της μουσικής αλλά ολόκληρης της βιομηχανίας του θεάματος. Στο άρθρο ο τραγουδιστής και μέλος της σατανιστικής οργάνωσης “κόκκινος δράκος” λέει για τον “παρεξηγημένο” ΧΑΡΥ ΠΟΤΕΡ ότι: 

“Είναι ένας καλός τρόπος για να έρθουν τα παιδιά σε επαφή με τη μαγεία, αφού αρκετά στοιχεία από αυτά που χρησιμοποιεί η συγ­γραφέας, είναι βασισμένα σε πραγματικά στοιχεία”.

Επ’ ευκαιρία όποιος θέλει να ενημερώνεται για τις τελευταίες ειδήσεις από το χώρο των αιρέσεων, της παραθρησκείας και του αποκρυφισμού μπορεί να γίνει συνδρομητής στο περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ το οποίο διανέμεται ΔΩΡΕΑΝ. Τυπώστε το παρακάτω δελτίο και στείλτε το ταχυδρομικώς στη διεύθυνση:

κλικ για μεγέθυνση

Προς ΠΕΓ

Μεσογείων 429

Αγία Παρασκευή Τ.Κ. 153 43

Τηλ: 210 6396665 Fax: 210 6082219

 

THERION (ΤΟ ΘΗΡΙΟ)

 Πέρασμα σε μεγέθη σκοτεινά και αποτρόπαια. Από το metal στο νέο-σατανισμό

Ειδικού Συνεργάτου της Π.Ε.Γ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

http://www.egolpion.com/therion.el.aspx

Ο Νεοπαγανισμός της ”Νέας Εποχής” : Πρωτοπρ. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΟΥΡΟΥ

ΠΩΛΗΣΗ : ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗ Τηλ: 210 5238305

ΓΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΕΠΙ ΑΝΤΙΚΑΤΑΒΟΛΗ: 2106396665

 

Ο Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος μιλά για την οικογένεια

Ο Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος,πρωτοσύγκελλος της Ι. Μητρ. Σισανίου και Σιατίστης,

μιλά για την οικογένεια στο katixitiko.gr

http://agiosdimitriossiatistas.blogspot.com/2011/05/katixitikogr.html

Γιατί ορισμένους αιρετικούς τους δεχόμαστε με Άγιο Μύρο και άλλους με Βάπτισμα;

Η ΕΓΚΥΡΟΤΗΣ ΤΩΝ «ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ» ΠΑΠΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΩΝ

Από τον Αρχιμανδρίτη Μάξιμο

 Ηγούμενο της Ι.Μ. Αγίου Διονυσίου του Εν Ολύμπω

Εισήγηση στο συνέδριο:

«ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΓΕΝΕΣΗ – ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ – ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ»

20 – 24 Σεπτεμβρίου 2004

[   Α Π Ο Σ Π Α Σ Μ Α ]

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ: http://www.egolpion.com/egkurothta_musthriwn_airetikwn.el.aspx

Ο 7^ος  κανών της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου και ο 95^ος  της Στ΄ δεν επέβαλαν σε όλους τους αιρετικούς το Βάπτισμα σύμφωνα με τον παραπάνω Αποστολικό κανόνα και τους κανόνας των λοιπών Πατέρων που αναφέρθηκαν, αν και η ίδια η Στ΄ Οικουμενική Σύνοδος στον β΄ κανόνα της, τους εδέχθη.Άλλων αιρετικών εδέχθησαν το Βάπτισμα και άλλων όχι. 

Να αναφέρουμε χαρακτηριστικά την ρήση του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Νικολάου του Α΄ του Μυστικού, ο οποίος εκφράζει  την συμφωνία των Πατέρων με ρεαλιστικό τρόπο. Λέγει: «Οικονομία μεν σωτηριώδης εστι συγκατάβασις, σώζουσα τον ημαρτηκότα, χείρα βοηθείας ορέγουσα και ανιστώσα του πτώματος τον πεσόντα, ουχί τω πτώματι επιτρέπουσα κείσθαι, μάλλον δε προς ελεηνόν βάραθρον συνωθούσα˙ οικονομία εστι μίμησις της θείας φιλανθρωπίας, αρπάζουσα του καθ’ ημών ωρυομένου θηρός τον μέλλοντα τω εκείνου ολέθρω καταπίνεσθαι στόματι».

Εδώ φαίνεται να υπάρχει μια αντίθεση σε ότι αφορά την ακρίβεια εν σχέσει με την οικονομία. Ενώ διδάσκουν την ακρίβεια φαίνεται ότι την εγκαταλείπουν αποδεχόμενοι την οικονομία. Οι Πατέρες προβληματίζονται κυρίως για το Βάπτισμα. Ήδη στην Ορθόδοξη Εκκλησία έχουμε πολλούς τρόπους Βαπτίσματος.Η κατ’ οικονομίαν αποδοχή του βαπτίσματος ωρισμένων αιρετικών εκ μέρους της Εκκλησίας, δεν ήταν σε τελεία παρέκλιση από την ακρίβεια. Στόχο είχε την είσοδο των οικονομουμένων στην κατ’ ακρίβειαν ζωή της Εκκλησίας. 

Για να γεφυρώσει αυτή την διαφορά ο Άγιος Νικόδημος και να λύση την απορία, σε όσους δεν μπορούν να αντιληφθούν ορθόδοξα την διακυβέρνηση της Εκκλησίας, αναφέρει τα εξής:

Στην Εκκλησία φυλάττωνται δύο είδη κυβερνήσεως και διορθώσεως των σφαλμάτων. Το ένα ονομάζεται ακρίβεια, το δε άλλο ονομάζεται οικονομία και συγκατάβαση. Με αυτά τα δύο οι του Πνεύματος οικονόμοι κυβερνούν την σωτηρία των ψυχών, πότε με το ένα, πότε με το άλλο. Οι Άγιοι Απόστολοι και οι προμνημονευθέντες Άγιοι, εφήρμοσαν την ακρίβεια και απέβαλαν τελείως το βάπτισμα των αιρετικών. Οι δε δύο Σύνοδοι μετεχειρίσθησαν την οικονομία. Άλλων εδέχθησαν το βάπτισμα (Αρειανών και Μακεδονιανών), άλλων δε όχι (Ευνομιανών κ.λπ.). Οικονόμησαν έτσι τα πράγματα, πρώτον, επειδή κατά την εποχή της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου ήκμαζαν οι Αρειανοί και Μακεδονιανοί, οι οποίοι όχι μόνον ήσαν κατά το πλήθος πολλοί, αλλά είχαν και μεγάλες δυνάμεις κοντά στους βασιλείς και άρχοντας και την Σύγκλητον. Με αυτόν τον τρόπο πίστευαν ότι θα τους ήλκυαν στην Ορθοδοξία και θα τους διώρθωναν ευκολώτερα˙ και δεύτερον, αντελήφθησαν οι Πατέρες ότι με την οικονομία δεν θα τους ερέθιζαν, ούτε θα τους εξαγρίωναν εναντίον της Εκκλησίας, ώστε να γίνη μεγαλύτερο κακό. Όπως λέγει χαρακτηριστικά: «οικονομήσαντες τους λόγους αυτών εν κρίσει οι θείοι Πατέρες, εσυγκατέβησαν να δεχθούν το βάπτισμα αυτών».

Εξ αιτίας αυτής της συγκαταβάσεως η Στ΄ Οικουμενική Σύνοδος ήλθε σε αντίθεση και με τον εαυτό της και με την Β΄ Οικουμενική. Με τον εαυτό της ήλθε σε αντίθεση γιατί με τον β΄ κανόνα της εδέχθη τους  Αποστολικούς κανόνες, τους κανόνες της Καρχηδόνος και των άλλων Πατέρων, ενώ με τον 95^ον  δεν απέβαλλε όλων των αιρετικών το βάπτισμα. Με την Β΄ Οικουμενική δε, διότι εδέχθη την ακρίβεια των Αποστολικών κανόνων και των λοιπών Πατέρων, ενώ εκείνοι εδέχθησαν το βάπτισμα ωρισμένων αιρετικών. Με αυτόν τον τρόπο άφησαν να εννοήσουμε ότι στην Εκκλησία ισχύουν και τα δύο και η ακρίβεια και κατά τας περιστάσεις η οικονομία. Το κύριον όμως και κατ’ εξοχήν ισχύον στοιχείον στην ορθόδοξη θεολογία και πράξη είναι η ακρίβεια. Αυτή αποτελεί την εκκλησιολογική και μυστηριολογική βάση της δομής της Εκκλησίας. Η οικονομία είναι μια παράλληλη αρχή στη ζωή της Εκκλησίας που δίνει διέξοδο σε μερικές περιπτώσεις, χωρίς να παραμερίζωνται αυτά που ισχύουν κατ’ ακρίβειαν σ’ αυτήν.

Δεύτερος λόγος που εσυγκατένευσαν οι Πατέρες, τους μεν Αρειανούς και Μακεδονιανούς να τους δεχθούν χωρίς αναβαπτισμό, τους δε Ευνομιανούς και Σαβελιανούς, που είναι ισοδύναμοι στις αιρετικές δοξασίες, να τους αναβαπτίσουν, είναι το γεγονός ότι οι μεν πρώτοι «εφύλαττον απαράλλακτον και το  είδος και την ύλην του Βαπτίσματος των Ορθοδόξων» και εβαπτίζοντο κατά τον τύπον της Καθολικής Εκκλησίας, τουλάχιστον προ της συγκλήσεως της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, οι δε δεύτεροι, των οποίων το βάπτισμα δεν δέχθησαν, επαραχάραξαν την τελετή του Βαπτίσματος και διέφθειραν είτε τον τρόπον του είδους, δηλαδή των επικλήσεων, είτε την χρήση της ύλης, δηλαδή των καταδύσεων και αναδύσεων, βαπτιζόμενοι με μία μόνον κατάδυση. Γεγονός είναι ότι ο δεύτερος τούτος λόγος της εφαρμογής της οικονομίας δεν είναι ισχυρός. Ισχυρότερος είναι ο πρώτος λόγος που αναφέρθηκε.

http://www.egolpion.com/egkurothta_musthriwn_airetikwn.el.aspx

Αν δεν σου φτάνει μια σκληρή προσευχή; *

   http://kafsokaliva.blogspot.com/

Γιώργος  Κουτσοδιάκος

   Οι μαθητές του Χριστού  αφού έχουν γίνει αυτόπτες μάρτυρες πολλών θαυμαστών ενεργειών, βρίσκονται λίγο μετά από την Μεταμόρφωσή. Δυο εξ αυτών του προτείνουν  σύμφωνα και με την εξουσία που τους έχει δοθεί, να προσευχηθούν  ώστε να πέσει φωτιά από τον ουρανό και να κάψει τους  «απειθείς» Σαμαρείτες. 2 Θέλανε να ευχαριστήσουν το Χριστό, να του κάνουν μια χάρη και να τον βγάλουν από μια δύσκολη θέση. Σαν καλοί μελετητές της Παλαιάς Διαθήκης και εφόσον δόθηκε και σε αυτούς η ίδια  εξουσία στην προσευχή σαν τους προφήτες του Ισραήλ, 3  θεωρούν ότι μπορούν να προσεύχονται και να  ζητάνε τα αυτονόητα  κάτι σαν πνευματικά  δικαιώματα επάνω στον Χριστό.

Το  Ευαγγέλιο του Λουκά όμως συνεχίζει με κάποιες  προϋποθέσεις μαθητείας που τους βάζει ο Χριστός και φτάνει μέχρι το σημείο εκείνο που τον ακούνε να προσεύχεται. Καθώς  ολοκληρώνει την προσευχή Του,  μαζεύονται ξανά γύρω του και του ζητάνε το εξής : «Κύριε, δίδαξέ μας πώς να προσευχόμαστε». 4  Οι μαθητές μετά από τις ένδοξες πνευματικές τους επιδόσεις,  επιθυμούν να μάθουν τελικά, τι είναι  η προσευχή. Αυτοί που νόμιζαν μέχρι εκείνη την στιγμή ότι κατείχαν την προσευχή ως εξουσία επάνω σε δαιμόνια, ανθρώπους, τροφές και ζώα.

Αυτή τη  δεύτερη  φορά, δεν του θέτουν το αρχικό ερώτημα για τον αν θέλει να του κάνουν μια ακόμα χάρη ή να θαυματουργήσουν  εκ μέρους Του ή στο όνομά Του, έτσι, για να τον ευχαριστήσουν που τους έδωσε την  εξουσία του «δεσμείν και λύειν». Και ζητούν ακριβώς το αντίθετο,  να τους λύσει από τις τραγικές βεβαιότητες των σχεδόν δαιμονικών προσευχών τους που  δεν ξέρουν ακόμα  ποιανού πνεύματος είναι.

Οι μαθητές δεν ζητάνε να μάθουν μόνο πως προσεύχεται ο Κύριος τους  ώστε να προσεύχονται και αυτοί ορθά  στο μέλλον, αλλά  ζητάνε να τον γνωρίσουν καλύτερα. Ο ενθουσιασμός από τα (ιερ)αποστολικά  τρεχάματα, τους οδήγησε στην    λησμονιά του  ποιος είναι τελικά ο Χριστός για τους ίδιους  μα και για τους άλλους.  Ουσιαστικά μέσα από το αίτημα  αυτό της ορθής προσευχής, οι μαθητές επιθυμούσαν βαθιά να γνωρίσουν (να γνωρίζουν αδιάκοπα) τον Κύριο τους` σε μια γνωριμία που  δεν θα  έχει τέλος. Και είναι εκεί, στα  έσχατα της, στο φτάσιμό της, όπου  η Εκκλησία θα γνωρίζει αιώνια τον Χριστό, εμπλουτίζοντας  κάθε φορά και με  νέα λόγια την δοξολογία της στην Βασιλεία Του, σε μια αιώνια γνωριμία  μαζί Του. Το πρόβλημα των μελλών του Σώματος παραμένει να είναι  το είδος της προσευχής. Ιδιαίτερα όταν στην  προσευχή   δεν γίνεται πάντα φανερό ποιανού πνεύματος είναι.

Δεν αποκαλύπτουμε συχνά  και με την ίδια ευκολία τις προθέσεις μας, τους λογισμούς μας, σχεδόν  εξομολογητικά όπως και  οι πρώτοι μαθητές στον Χριστό. Υπάρχουν στιγμές που αναπαυόμαστε στις πολύωρες προσευχές μας. Άλλες φορές έχουμε κατά νου, έναν  κατάλογο ονομάτων  που  καταφέρνουμε και μνημονεύουμε, ανατριχιάζοντας  από την χαρά μας μόλις ψυλλιαστούμε  ότι ακούστηκε μόνο η δική μας  προσευχή στο αίτημα του τάδε.   Μπορεί ακόμα να έχουμε και «πληροφορία» για το τι θα ήταν το καλύτερο για τον καθέναν.

Γνωρίζοντας και εμείς καλά  την Αγία Γραφή όπως οι αρχικοί  μαθητές Του, θεωρούμε ότι δεν πέφτουμε  πλέον σε λάθος ή σε σκληρές προσευχές όπως ο  λαός Ισραήλ και δεν  ζητάμε να ανοίξει η γη να καταπιεί κανέναν μα ούτε και να πέσει φωτιά από τον ουρανό.

Αν όμως κάποιος  προσεύχεται   για την μακροημέρευση του άλλου ή για να τον ευλογήσει με κάθε πνευματικό και υλικό αγαθό, είναι βέβαιο ότι εύχεται ορθά και όχι σκληρά; Ακόμα και όταν κάποιος νιώθει σαν βάρος επάνω του το χρέος να προσευχηθεί (επειδή είναι εντολή του Χριστού) για τον εχθρό του και  για αυτόν που του κάνει πραγματικά δύσκολη τη ζωή,  δεν ασφαλίζει καμιά σιγουριά αγάπης.

Μήπως μια ευχή ή ένα κλάμα μπορούν να ελκύσουν και να συγκινήσουν την χάρη του Θεού ώστε να κάνει μαγικά τους άλλους ή τον προσευχόμενο δοχείο της αγάπης; Γιατί, όταν ο  προσευχόμενος εύχεται να αγαπήσει  τους «εχθρούς»  του, είναι σαν  να εύχεται να  αποκτήσει νέους «εχθρούς» και αναπάντεχα, το πρόβλημα και ο «εχθρός»,  να  παρουσιάζονται  μπροστά  του μέσα σε έναν τέτοιο ασκητικό ρεαλισμό, ώστε να τον φέρνουν αντιμέτωπο με το πρόβλημα για να το λύσει όπως εκείνος νομίζει καλύτερα ή  εκπληρώνοντας  την Ευαγγελική εντολή με ό,τι κουράγιο θα του έχει απομείνει.

Οι  αγαθές  μας προθέσεις στην προσευχή δεν είναι  ούτε ορατές αλλά ούτε και πάντα αληθινές. Εξάλλου ο δρόμος για την κόλαση του αδελφού μας μπορεί να είναι στρωμένος με τις πιο αγαθές μας προθέσεις στην προσευχή. Το πλησίασμα των πρώτων μαθητών ήταν να γνωρίσουν πώς να προσεύχονται, κοντολογίς, να γνωρίσουν τον ίδιο τον Χριστό. Ο καημός της Εκκλησίας παραμένει ο ίδιος με αυτόν  της πρώτης μαθητικής κοινότητας και ίσως με μια ακόμα προσθήκη : Κύριε δεν ξέρουμε καθόλου να προσευχόμαστε!

Αν δεν είναι αυτός ο καημός κάθε μέλους του Σώματός Του τότε θα αρχίσουμε να μπερδεύουμε την θεολογία μας με  εκείνες τις θεολογίες των  σύγχρονων «χαρισματικών»  ομάδων που  ισχυρίζονται ότι όχι μόνο ανοίξανε στον Χριστό την πόρτα της καρδιάς  τους  όταν τους την  χτύπησε  και  μάλιστα με σχετική ευκολία, αλλά φαίνεται να τον κλειδαμπαρώσανε για τα καλά εκεί μέσα μετατρέποντας την σε δεσμωτήριο Του, έτσι  ώστε  να μην διανοηθεί  καν να περάσει έξω  τα σύνορα τους. Έτσι, αντί για ένα ζεστό και ολόφρεσκο δείπνο μαζί Του υπάρχει περίπτωση να οδηγηθούμε σε ένα κρύο και μπαγιάτικο φαγητό που θα σαπίζει και θα αφήνει πεινασμένους ένα πλήθος ανθρώπων.

Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε τελικά ότι η προσευχή μας δεν θα είναι  κάτι σαν καταστροφική φωτιά για τον άλλον. Ούτε μπορούμε σαν άλλη σέκτα να βάζουμε αιτήματα-διλλήματα  στον Χριστό επιστροφής των «αποστατών» μας, με την τελεσίδικη όμως προϋπόθεση να τους επαναφέρει πίσω κοντά μας, ακόμα και ανάπηρους. Ακόμα και τα ευφρόσυνα ή ευλογημένα δάκρυα μπορούν να μετατραπούν  μοιραία σε κροκοδείλια  για τον αποδέκτη της προσευχής μας. Και εκεί που ευχόμαστε για την μακροημέρευση του, να θλιβόμαστε που σκάει από υγεία.

Το στοίχημα στην  προσευχή της Εκκλησίας είναι η άγνοια της στο τι είναι προσευχή. Πολλές σύγχρονες  χριστιανικές ομάδες αναρωτιούνται γιατί διαρκώς στην Λειτουργική προσευχή της η Εκκλησία  ζητάει  αδιάκοπα το έλεος Του και γιατί τα μέλη της κολλάνε  μόνο σε μια σύντομη μονολόγιστη ευχή στην καθημερινότητα τους. Ποιος ξέρει; Ίσως  γιατί δεν γνωρίζουν κάτι  άλλο να προσευχηθούν. Ίσως  μέσα σε αυτήν την ευλογημένη άγνοια να μπορεί ακόμα να συναντιέται η Εκκλησία με τον Χριστό και είναι τότε που μπορεί και  αφήνει ελεύθερο το Άγιο Πνεύμα να κινείται  στην λειτουργική προσευχή της και στην προσευχή κάθε μέλους της.

Κύριε, δεν γνωρίζουμε πώς να προσευχόμαστε και ίσως αυτό να είναι που μας σώζει από τις σκληρές προσευχές μας και γλυτώνει και Εσένα από τις τραγικές υποδείξεις μας. Αν δεν μπορούμε να  καταλάβουμε  τις σκληρές  προσευχές μας, τότε πως μπορούμε να δηλώνουμε  Σώμα Σου;

* Στίχος από το τραγούδι «δεν χωράς πουθενά» του  συγκροτήματος  Τρύπες στον δίσκο τους «εννιά πληρωμένα τραγούδια».

1.  (Άρθουρ Ρεμπώ, «μια εποχή στην κόλαση», σελ. 103, εκδ. Γραβριηλίδης)

2.  (Λουκάς 9: 53-55)

3.  (Β ΄ Βασιλέων 1:10)

4.  (Λουκάς 11:1)

http://kafsokaliva.blogspot.com/2011/06/blog-post.html

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΑΡΧΙΜ. ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ

ΖΗΛΩΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΠΕΡΙ ΤOΝ “ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ”

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΑΡΧΙΜ. ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Γράφει ο Αντώνης Ιακ. Ελευθεριάδης, Δρ. Φιλολογίας και Θεολόγος

Ο π. Βασίλειος Παπαδάκης έζησε έως τα 18 του χρόνια στο Ρέθυμνο, όπου τελείωσε τις σπουδές του στο Λύκειο. Το 1986 πέρασε πρώτος στο παιδαγωγικό τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης. Σε ηλικία 18 ετών αναχώρησε στο Άγιο Όρος, στο οποίο έζησε άλλα 18 χρόνια, από τα οποία τα τελευταία 5 χρόνια στην Ιερά Μονή οσίου Γρηγορίου, όπου το 2001 χειροτονήθηκε διάκονος. Το 2004 κατόπιν παρακλήσεως του Μητροπολίτη Ρεθύμνης κ. Ανθίμου και με σχετική άδεια της Μονής της Μετανοίας του χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ανέλαβε την αναστήλωση της Μονής Αγίου Παύλου Γάλλου στο Ρέθυμνο. Έχει αναπτύξει πλούσιο βιβλιογραφικό και κοινωνικό έργο. Έχει επιτελέσει στο Άγιο Όρος σπουδαία δράση για άτομα εξαρτημένα με μεγάλη επιτυχία και συνεχίζει με τον ίδιο ζήλο τώρα  στην Κρήτη.

 [ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ]

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΣΕ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

     Παρόμοιες άλλωστε κανονικές παραβάσεις και άμεσες ή έμμεσες παρεκκλίσεις από την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία συνέβαιναν και παλαιότερα και ιδίως στις γεωγραφικές περιοχές όπου πλεόναζαν οι ετερόδοξοι, χωρίς όμως να γίνονται σχίσματα στην Εκκλησία.  Η διασπορά των Ορθοδόξων τον τελευταίο καιρό σε τέτοιες περιοχές επέφερε δυστυχώς την αύξηση των ανησυχητικών και απαράδεκτων αυτών φαινομένων.

Στη συνέχεια, αναφέρουμε μερικές περιπτώσεις Οικονομιών, κανονικών παραβάσεων και ανεπισήμων (αμέσων ή εμμέσων) εκκλησιολογικών παρεκκλίσεων, ένεκεν των οποίων όμως οι άγιοι Πατέρες δεν διέκοπταν την εκκλησιαστική κοινωνία με όσους είχαν την ευθύνη γι’ αυτές. Οι περιπτώσεις αυτές εννοείται ήταν πολύ ηπιότερες από την επίσημη διακήρυξη του filioque στο Σύμβολο της πίστεως, ή την τεράστια εξάπλωση της αιρέσεως του Μονοθελητισμού. Παρά ταύτα, όπως προαναφέραμε, οι Πατέρες εφάρμοσαν και στις περιπτώσεις αυτές μακροχρονίως την αναγνωρισμένη γραμμή της Οικονομίας.

α. Οι Πατέρες της Γ΄ Οικουμενικής συνόδου καταδίκασαν τον Νεστόριο. Δεν ανεθεμάτισαν όμως τον «πατέρα» και διδάσκαλό του Θεόδωρο Μοψουεστίας, που είχε ήδη αποθάνει, «ίνα μή τινες τη υπολήψει του ανδρός προσεσχηκότες αποβάλωσιν εαυτούς των Εκκλησιών.  Η δε εν τούτοις οικονομία άριστόν τι χρήμα και σοφόν» κατά τον άγιο Κυριλλο. [Επιστολή οβ, α.α.77, 345α.]

Αργότερα, όταν κινήθηκε ζήτημα αναθεματισμού του αιρετικού Θεοδώρου, ο ιερός Κύριλλος έγραψε προς τον άγιο Πρόκλο Κωνσταντινουπόλεως και του συνιστούσε χάριν «οικονομίας»  «ώστε μη συγχωρήσαι αναθεματισθήναι αυτόν, ως αίτιον τούτο ταραχής γινόμενον».   Ως λέγει δε ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης «ο θείος Κυριλλος (ω)κονόμει μη αποσχίζεσθαι των της  Εώας (κατ’ οικονομία επικοινωνούσε μετά των) εν διπτύχοις αναφερόντων τον Θεόδωρον τον Μοψουεστίας αιρετικόν όντα» [Αγίου Κυρίλλου, Επιστολή μθ, βιβλίο α, α.α.99, 1085α].

 β.  Ο 95ος κανών της Πενθέκτης συνόδου ορίζει να γίνωνται δεκτοί κατ’ οικονομία από την Ορθόδοξη Εκκλησία οι επί αιώνες αναθεματισμένοι Νεστοριανοί και Μονοφυσίτες με απλό λίβελλο [Οσίου Νικοδήμου, Πηδάλιον, Αθήναι 1970, σ. 305]. Τον ανωτέρω κανόνα εφήρμοζε ο όσιος Θεόδωρος και για τους Εικονομάχους. Οι Οικονομίες αυτές έγιναν αποδεκτές από την Ορθοδοξία χωρίς σχίσματα. Οι σημερινοί όμως “υπερστουδίτες” δέχονται τους νεοημερολογίτες με αναμύρωση. Λέγουν μάλιστα, ότι ενεργούν “κατ’ άκραν Οικονομίαν” και ότι κανονικώς θα έπρεπε να τους αναβαπτίζουν (ωσάν να επρόκειτο περί Μανιχαίων!).

γ.  Ο άγιος Φώτιος ανεχόταν τα παράνομα έθιμα της Ρώμης, εφόσον ασφαλώς δεν τα επέβαλλαν και στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως. Γνώριζε ότι «ουκ έστι πίστις το αθετούμενον» [Αγίου Φωτίου, Επιστολή β, βιβλίο α, α.α.102, 605α.] και συνεπώς δεν υπήρχε λόγος σχίσματος. Τέτοια ήταν η νηστεία των Σαββάτων, η κατάλυση αρτυσίμων κατά την α’  εβδομάδα της Μ. Τεσσαρακοστής, η απαγόρευση του γάμου των ιερέων, η τέλεση του Χρίσματος μόνο από τους επισκόπους [Αγίου Φωτίου, Επιστολή ιγ, βιβλίο α, α.α.102, 724-725], η κατάργηση της απαγορεύσεως του πνικτού και του αίματος.  Έτσι, κατά την Η΄ Οικουμενική σύνοδο (879), η αποκατάσταση των σχέσεων του αγίου Φωτίου με την Ρώμη έγινε διά της αναγνώσεως του Συμβόλου της πίστεως άνευ της προσθήκης [Φ. Βαφείδου, ένθ ανωτ. παρ. 112,1.] και χωρίς ασφαλώς η Ρώμη να αποβάλει τα ανωτέρω έθιμά της.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ: http://www.egolpion.com/papadakis_oikoumenismos.el.aspx