Ας μας δείξουν την αρχή των εκκλησιών τους!!!

 

«Αν και οι τοπικές Εκκλησίες είναι τόσες πολλές και τόσο μεγάλες, όμως υπάρχει η μία αρχέγονη Εκκλησία των Αποστόλων, από την οποία προέρχονται όλες οι άλλες. . .

Πράγματι κάθε διδασκαλία πρέπει να καταδικάζεται ως ψεύτικη, εάν έρχεται σε κάποια αντίθεση προς την αλήθεια των τοπικών Εκκλησιών και των Αποστόλων του Χριστού και του Θεού. . . Επί πλέον, εάν υπάρχουν κάποιες αιρέσεις αρκετά φανερές, οι οποίες φύτρωσαν κατά την αποστολική εποχή, ώστε να φαίνονται ότι έχουν παραδοθεί από τους Αποστόλους, επειδή ακριβώς υπήρχαν από την εποχή των Αποστόλων, εμείς μπορούμε να απευθυνόμαστε σ’ αυτούς και να λέμε:

Ας μας δείξουν την αρχή των εκκλησιών τους, ας ξεδιπλώσουν μπροστά μας τους καταλόγους των επισκόπων που ακολουθούν διαδοχικά από την αρχή, ώστε ο πρώτος τους επίσκοπος θα έχει ως προστάτη και προκάτοχο του κάποιον από τους Αποστόλους ή τους αποστολικούς άνδρες, οι οποίοι συνδέονται σταθερά με τους Αποστόλους. Αυτός είναι ο τρόπος, με τον οποίο οι αποστολικές Εκκλησίες μεταβιβάζουν τους επισκοπικούς καταλόγους τους, όπως η Εκκλησία των Σμυρναίων, η οποία διατηρεί την παράδοση ότι ο Πολύκαρπος τοποθετήθηκε από τον Ιωάννη όπως η Εκκλησία των Ρωμαίων, όπου ο Κλήμης χειροτονήθηκε από τον Πέτρο. . .

Ύστερα, ας ζητήσουμε από όλες τις αιρέσεις να αποδείξουν πως αυτές θεωρούν τον εαυτό τους αποστολικό, όταν προκαλούνται από τις δικές μας Εκκλησίες να υποστούν αυτού του είδους τον έλεγχο. . .»

Τερτυλλιανός

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ: http://www.egolpion.com/istorikh_ekklhsia.el.aspx

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ KATAΠΛΗΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ :

“ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΩΝ ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ”

του FRANK SCHAEFFER

Ποιός ο θεός των αιρετικών;

Τα αμαρτήματα της αίρεσης, του σχίσματος και της ανταρσίας δεν είναι νέα στην Εκκλησία της Ανατολής και της Δύσης. Ο άγιος Αμβρόσιος, επίσκοπος Μεδιολάνων, έγραφε το 389 μ. Χ. : «Ακόμη και οι αιρετικοί φαίνονται ότι έχουν τον Χριστό. . . Κανένας απ’ αυτούς δεν αρνείται το όνομα του Χριστού. Κι όμως καθένας, που δεν ομολογεί όλα όσα ανήκουν στον Χριστό, στην πραγματικότητα αρνείται τον Χριστό» .

Μερικοί άνθρωποι στις ομολογιακές «Εκκλησίες» «εμφανίζονται επίσης ότι έχουν τον Χριστό». Αυτοί ίσως, επιζητώντας κάποια ειδική, σχεδόν μαγική εξουσία για τους εαυτούς τους, εκλαμβάνουν την πολύ ειδική διδασκαλία του Ιησού για την Εκκλησία έξω από τη συνάφειά της και την προσαρμόζουν προσωπικά στους εαυτούς τους . Έτσι εξηγείται ο τρόπος, με τον οποίο ακούγεται μία πολύ θερμή προτεσταντική προσευχή: «Ω Κύριε, ερχόμαστε κοντά σου οι παρακαλούμε για τούτο και για κείνο. Δεσμεύουμε, Κύριε, τον ουρανό, ώστε αυτό που ζητούμε να γίνει εδώ στην ,γη διότι Συ είπες, όπου είναι δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι. . .».

Σε μία τέτοια «προσευχή» υπάρχει ένα περίεργο λάθος. Η «προσευχή» αυτή είναι τόσο άσχετη, όσο, εάν κάποιος διάβασε τα ντοκουμέντα για τη ίδρυση της Αμερικής έξω από τη συνάφειά τους και άρχισε να δανείζεται διαπιστευτήρια της κυβερνητικής εξουσίας και να διανθίζει τους προσωπικούς του λόγους με φράσεις όπως οι ακόλουθες: «Εγώ, η Δικαστική εξουσία εντέλλομαι. . . » ή «Σ’ αυτήν την περίπτωση η εισήγησή μου πέρασε από την πλειοψηφία και τώρα είναι νόμος» ή «Ασκώ βέτο σ’ αυτή την πρόταση και ασκώντας την εξουσία που μου παραχωρήθηκε. . . » ή «Εν ονόματι του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών σε διατάσσω να πλύνεις τα πιάτα».

Εάν κάποιος μιλούσε κατ’ αυτόν τον τρόπο στις καθημερινές του συνομιλίες σίγουρα θα αμφιβάλλαμε για την διανοητική του υγεία. Το ίδιο ισχύει και για πολλούς καλοπροαίρετους θρησκευτικούς ανθρώπους αφού δανείζονται με άκομψο τρόπο από τις Γραφές τα διαπιστευτήρια μιας ειδικής εξουσίας, που φανερά κρατήθηκε από τον ίδιο τον Χριστό για ολόκληρη την ιεραρχία της Εκκλησίας στην κανονική και μοναδική αποστολική της αυθεντία, ύστερα τα οικειοποιούνται. «Διότι αυτοί είναι πηγές χωρίς νερό, σύννεφα που περιφέρονται από την θύελλα. Διότι εκστομίζουν υπεροπτικούς λόγους γεμάτους ματαιότητα. . . Θα ήταν καλύτερα γι’ αυτούς να μην είχαν γνωρίσει το δρόμο της δικαιοσύνης παρά, αφού τον γνώρισαν, να απομακρυνθούν από την άγια εντολή» (Β’ Πε 2,1721).

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ: http://www.egolpion.com/apathlh_af8entia.el.aspx

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ KATAΠΛΗΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ :

“ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΩΝ ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ”

του FRANK SCHAEFFER

 

«Φώς Χριστού φαίνει πάσι» και «Κατενθυνθήτω» στη Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων

«Φώς Χριστού φαίνει πάσι» και «Κατενθυνθήτω» στη Λειτουργία των Προηγιασμένων ΔώρωνΠαναγιώτη Ι. Σκάλτση

Από τα ωραιότερα στοιχεία της Προηγιασμένης, χαρακτηριστικά της Λειτουργίας αυτής ως εσπερινής σύναξης, είναι ο σταυροειδής φωτισμός – ευλογία του λαού με τη σχετική εκφώνηση «φώς Χριστού φαίνει πάσι», και η ψαλμωδία του «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιον σου…» μετά από τα αναγνώσματα.

Το πρώτο λέγεται από τον ιερέα μαζί με το «Σοφία ορθοί» μετά το Παλαιοδιαθηκικό ανάγνωσμα από τη Γένεση, το δεύτερο προκείμενο πού ακολουθεί, και το Κέλευσον πού λέει ο αναγνώστης. Τότε ο ιερέας κρατώντας θυμιατό στο δεξί χέρι και λαμπάδα, μανουάλιον μετά κηρού, στο αριστερό, στέκεται μπροστά στην Αγία Τράπεζα και φωτίζει σταυροειδώς το λαό, λέγοντας το «Σοφία-ορθοί». Κατόπιν σφραγίζει σταυροειδώς πάλι το λαό, λέγοντας το «φως Χριστου φαίνει πασι».

Για τη λειτουργική και θεολογική σημασία αυτής της ευλογίας έχουν εκφρασθεί διάφορες απόψεις. Κατά μίαν ερμηνεία το «φως Χριστού»… αναφέρεται στα αναγνώσματα της Παλαιάς Διαθήκης, των οποίων οι συγγραφείς φωτίσθηκαν και εμπνεύσθηκαν από το φως του Χριστού. Επομένως, πρέπει να σχετισθούν με το αληθινό φως της θεογνωσίας πού πηγάζει από το Χριστό και να ερμηνευθούν στην προοπτική του ευαγγελικού φωτός.

Ο Σμέμαν μιλά για την εκπλήρωση των προφητειών στο πρόσωπο του Χριστού, και ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης δικαιολογεί την ένταξη της εν λόγω φράσης μεταξύ των δύο αναγνωσμάτων ως εξής• Η μεν Γένεσις τα απαρχής διηγείται, την δημιουργίαν των όντων και την έκπτωσιν τού Αδάμ. Η Παροιμία δε αινιγματωδώς τα περί τού Υιού τού Θεού εκδιδάσκει και τοις δι’ αυτού υιοθετηθείσι παραινεί, ώσπερ υιοίς, και Σοφίαν αυτόν τον Υιόν ονομάζει και οίκον οικοδομήσαι εαυτή λέγει, το πανάγιον αυτού σώμα, … και φώς εστί τα άνω και τα κάτω φωτίζων.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ: http://www.egolpion.com/prohgiasmenes.el.aspx

ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ (ΜΑΡΤΙΟΣ 2011)

View this document on Scribd

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΥ Χ.ΧΑΛΚΙΑ\

Η πορεία προς το μαρτύριον του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε’

Η Ορθόδοξη Εκκλησία κατά τους αγώνες του Έθνους

Θρησκευτικο-Εθνικο-Απελευθερωτικός ο χαρακτήρας της Ελληνικής Επαναστάσεως

Αρχιερείς και Φιλική Εταιρία

Αρχιερείς κατά την Επανάσταση του ’21

Οικουμενικό Πατριαρχείο και ’21

Ο άγιος Γρηγόριος ο Ε’

Το αμφισβητούμενο Κρυφό Σχολειό

Το Κρυφό Σχολειό: Μύθος ή Πραγματικότητα;

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΚΙΚΑΣ

Η χριστιανική ζωή και η άσκηση είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους στη χριστιανική ζωή. Δε νοείται η μία χωρίς την άλλη. Ο πιστός, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, προσπαθεί να απαλλαγεί από το ζυγό της αμαρτίας από την κυριαρχία των παθών και να καταστεί ζωντανό μέλος του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας. Στην προσπάθεια αυτή, σημαντική θέση κατέχει και η νηστεία. Σύνθετη λέξη από το αρνητικό μόριο νη και το ρήμα εσθίω. Έτσι προήλθε το ρήμα νηστεύω και το ουσιαστικό νηστεία, που αρχικά σήμαινε την πλήρη αποχή από τροφή και ποτό και αργότερα τη μερική αποχή από ορισμένες τροφές και την κατανάλωση άλλων συγκεκριμένων τροφών.

Η νηστεία αποτελεί έναν πανάρχαιο εκκλησιαστικό θεσμό. Ως θρησκευτικό φαινόμενο, προϋπήρχε της Χριστιανικής Εκκλησίας. Τη συναντούμε και στην Παλαιά Διαθήκη, στους Ισραηλίτες, αλλά και σε άλλους λαούς της Ανατολής, ακόμη και τους Έλληνες και Ρωμαίους. Κοινή πεποίθηση όλων των λαών ήταν, ότι με τη νηστεία μπορούσαν να εξευμενίσουν τους θεούς και να πετύχουν την πνευματική τους ανάταση ή τον ηθικό τους εξαγνισμό.

Η Εκκλησία μας, ανάμεσα στις μεγάλες νηστείες του έτους, θεωρεί ότι η νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι η αρχαιότερη και αυστηρότερη περίοδος νηστείας. Μαζί με τη νηστεία της Τετάρτης και της Παρασκευής υπάρχει στην Εκκλησία από την Αποστολική εποχή, όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από αδιαμφισβήτητες ιστορικές μαρτυρίες πού έχουμε.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ: http://www.egolpion.com/nhsteia_sarakosths.el.aspx

 

ΗΤΑΝ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ;

ΗΤΑΝ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ

ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ;

+ π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ Ή ΑΝΑΣΤΑΣΗ; ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ»

 

Αλλά όσοι ισχυρίζονται πως η μετενσάρκωση είναι χρι­στιανική διδασκαλία, επικαλούνται ιδιαίτερα τα εδάφια από το ευαγγέλιο τού Ματθαίου, στα οποία αναφέρεται το όνο­μα τού προφήτη Ηλία. Το περιοδικό «Παραψυχολογία» στο οποίο αναφερόμαστε (σελ. 91) γράφει:

«Για τον Ιωάννη το βαπτιστή είπε, ‘και εάν θέλετε να το παραδεχθήτε, αυτός είναι ο Ηλίας ο οποίος μέλλει να έλθη’ (Ματθ. ια’ 14), ‘ο Ηλίας ήδη ήλθε και δεν τον ανα­γνώρισαν αλλά τού έκαναν ό,τι ήθελαν’ (Ματθ. ιζ’ 12 και επίσης Μάρκ. θ’ 13). Τι πιθανές έννοιες μπορούν και οι δύο αυτές ρήσεις να έχουν παρά το ότι ο Ιωάννης ήταν μια μετενσάρκωση τού προφήτη Ηλία;».

Αν μελετήσουμε προσεκτικά το Ματθ. ια’ 914, θα δούμε πως ο Ιωάννης διακρίνεται από τον προφήτη Ηλία, ενώ κατά άλλο τρόπο ταυτίζεται με αυτόν.

«Ούτος γαρ εστί περί ου γέγραπται ιδού εγώ αποστέλλω τον άγγελόν μου προ προσώπου σου, ος κατασκευάσει την οδόν σου έμπροσθέν σου. Αμήν λέγω υμίν, ουκ εγήγερ­τοί εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου τού βαπτιστού… Και ει θέλετε δέξασθαι, αυτός εστίν Ηλίας ο μέλ­λων έρχεσθαι,ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω».

Μεταξύ των γεννηθέντων από γυναίκες δεν εμφανίσθη­κε μεγαλύτερος από τον Ιωάννη το βαπτιστή. Ούτε ο Ηλίας, ούτε άλλος προφήτης! Αν θέλετε να το παραδε­χθήτε, αυτός είναι ο Ηλίας που έμελλε να έλθει «ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω» εκείνος που έχει πνευματικά αυτιά, ας ακούσει και ας αντιληφθεί το νόημα αυτών των λόγων. Δεν πρέπει λοιπόν κανείς να πάρει τους λόγους αυτούς κα­τά γράμμα. Πρέπει να τους δώσει πνευματικό νόημα!

Έτσι ο Ηλίας ταυτίζεται και δεν ταυτίζεται με τον Ιω­άννη ήλθε, αλλά και μέλλει να έλθει!

«Ηλίας μεν έρχεται πρώτον και αποκαταστήσει πάντα λέγω δε υμίν ότι Ηλίας ήδη ήλθε, και ουκ επέγνωσαν αυτόν, άλλ’ εποίησαν εν αυτώ όσα ηθέλησαν ούτω και ο υιός τού ανθρωπου μέλλει πάσχειν ύπ’ αυτών. Τότε συνήκαν οι μαθηταί ότι περί Ιωάννου τού βαπτιστού είπεν αυτοίς» (Ματθ. ιζ’ 1113).

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας δίνει την ορθή ερμηνεία των εδαφίων αυτών. Ο Χριστός, λέγει, είπε πως «αυτός είναι ο Ηλίας που πρόκειται να έλθει»!..Όμως τώ­ρα λέγει πως ο Ηλίας «ήλθε». Και πάλι λέγει πως όταν θα έλθει ο Ηλίας θα τα τακτοποιήσει όλα. Δεν πρέπει να νο­μίζουμε πως τα λόγια αυτά αντιφάσκουν, λέγει ο Χρυσό­στομος. Γιατί όταν λέγει πως θα έλθει ο Ηλίας και θα αποκαταστήσει τα πάντα εννοεί τον ίδιο τον Ηλία και την επιστροφή των Ιουδαίων, που πρόκειται να γίνει τότε, κατά τον χρόνο πριν από τη δευτέρα παρουσία τού Χριστού. Όταν όμως λέγει πως «αυτός είναι εκείνος που πρόκειται να έλθει», ονομάζει Ηλία τον Ιωάννη, λόγω της ομοιότη­τας τον έργου τουμε το έργο του Ηλία.

ολόκληρο εδώ: http://www.egolpion.com/iwannhs_hlias.el.aspx

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΜΕΝΤΙΟΥΜ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΜΕΝΤΙΟΥΜ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ

π.ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ – ΓΚΟΥΡΟΥΪΣΜΟΣ – ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ-ΑΘΗΝΑ 1997 (4^η ΕΚΔΟΣΗ)

Οι μεντιουμιστικές ομάδες ταυτίζουν τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης με τα μέντιουμ του αποκρυφι­σμού και υποστηρίζουν πως και οι προφήτες ήσαν ένα είδος μέντιουμ.

Στον πνευματισμό τα μέντιουμ λογίζονται μεσά­ζοντα ανάμεσα στον δικό μας κόσμο και στον πνευματικό κόσμο και πιστεύεται πως χωρίς τα μέντιουμ δεν είναι δυνατή η επικοινωνία. Όμως η θέση αυτή είναι για κάθε πιστό απαράδεκτη, γιατί η κοινωνία ανάμεσα στην στρατευόμενη και στην θριαμβεύουσα Εκκλησία πραγματοποιείται πάντοτε εν Χριστώ, αφού, όπως πι­στεύουμε, όλοι είμαστε ενωμένοι στο Σώμα του Χριστού, εις εν Χριστώ και αλλήλων μέλη. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει μεσίτης ή μεσάζων έξω από τον Χριστό (Α’ Τιμ. β’ 5).

Ακόμη υπάρχει διαφορά στον τρόπο κλήσης ενός προφήτη. Ο προφήτης δεν είναι αυτόκλητος. Αντίθετα η ανταπόκρισή του είναι καρπός της θείας εντολής, όχι ελευθέρας προαίρεσης. Ο Μωυσής εκφράζει σοβαρές αντιρρήσεις στην κλήση του^˙ «τις ειμί εγώ^˙ εάν μη πιστεύσωσί μοι, μηδέ εισακούσωσι της φωνής μου, ερούσι γαρ, ότι ουκ έσται σοι ο Θεός, τι ερώ προς αυτούς; δέομαι, Κύριε, ούχ ικανός ειμί… προχείρισαι δυνάμενον άλλον, ον αποστελείς» (Έξοδ. γ’ 11. δ’ 1.10.13).

Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τα μέντιουμ. Έτσι για το μέντιουμ Kevin Ryerson από τις ΗΠΑ αναφέρεται πως από μικρό παιδί ενδιαφέρετο για υπερφυσικά φαινόμε­να και μελετούσε βιβλία παραψυχολογίας και μεταφυ­σικής, με στόχο το Channelling. Το ότι έγινε μέντιουμ δεν ήταν δηλαδή κάτι ξαφνικό, αντίθετο με τη θέλησή του, αλλά ήταν ένα είδος ελεύθερης επιλογής του ε­παγγέλματος του μέντιουμ. Στις διαφημίσεις των τηλε­φωνικών μας καταλόγων αναφέρεται πολλές φορές η προσφορά: «Οι έχοντες έμφυτον δύναμιν, δύνανται να αξιοποιήσουν τα προσόντα τους» (διπλώματα)!…

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ:http://www.egolpion.com/medium_profhtes.el.aspx

 

Αβραάμ βράσε λίγο ρυζάκι…

 

Επήγαν στον άγιο Αντώνιο μερικοί μοναχοί και τού είπαν:

- Πάτερ, πες μας κάποια πνευματική συμβουλή. Ένα λόγο οικοδομής.

Ο άγιος Αντώνιος τους απάντησε:

— Ευαγγέλιο δεν έχετε; Δεν διαβάζετε το Ευαγγέ­λιο; Φτάνει. Είναι αρκετό να το διαβάζετε. Και έννοια σας. Θα τα βρήτε όλα εκεί μέσα. Τα λέει όλα το Ευαγ­γέλιο.

Τού λένε οι καλόγεροι:

— Πάτερ θέλουμε και από σένα να ακούσουμε κάτι.

— Καλά, τους λέει ο άγιος Αντώνιος. Αφού θέλε­τε και από μένα να ακούσετε κάτι, θα σας ειπώ. Λέει το Ευαγγέλιο: Εάν τις σε ραπίση εις την μίαν παρειάν, στρέψον αυτώ και την άλλην.

Κόκκαλο οι καλόγεροι.

— Ου δυνάμεθα τούτο ποιήσαι. Δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, να γυρίσουμε και να πούμε: Άντε ρίξε και άλλη μια γιατί μας αρέσουν οι καρπαζιές.

Τους λέγει ο άγιος Αντώνιος:

— Καν την μίαν υπομείνατε. Τουλάχιστον υπομεί­νατε αυτήν την μίαν.

Τι σημαίνει το υπομείνατε; Γιατί εμάς δεν μας λέει τίποτε η φράση αυτή: Καν την μίαν υπομείνατε. Τουλάχιστον υπομείνατε την μίαν. Αυτό είναι συνυφα­σμένο με όλο το βαθύ πνευματικό νόημα της ΥΠΟΜΟΝΗΣ. Υπομονή δεν σημαίνει: μέσα μου βράζω. Ση­μαίνει: μέσα μου δοξάζω τον θεό. Τότε έχω υπομονή, όταν εκείνο που γίνεται το δέχομαι με γαλήνη και λέω: δόξα νάχει ο Θεός. Έτσι ήθελε. Αυτό είναι το θέλημα τού Θεού. Δεν είναι στις μισές περιπτώσεις α­γαθόν και τέλειον. Είναι σε ΟΛΕΣ τις περιπτώσεις. Αφού είναι λοιπόν σε όλες τις περιπτώσεις αγαθόν και τέλειον, έφαγα και μια καρπαζιά κατά το θέλημα του Θεού. Αγαθόν και τέλειον. Δόξα σοι ο Θεός. Μου χρειαζόταν. Πολύ μου χρειαζόταν αυτή η καρπαζιά. Απαντούν οι καλόγεροι πάλι:

— Ουδέ τούτο δυνάμεθα ποιήσαι.

— Ωραία, λέει ο άγιος Αντώνιος. Εν τοιαύτη πε­ριπτώσει, φροντίστε να μη την ανταποδώσετε την καρ­παζιά που φάγατε.

Όποτε λοιπόν, προς έκπληξη περισσότερο δική σας και λιγότερο τού αγίου Αντωνίου ίσως, είπανε οι καλόγεροι:

— Ουδέ τούτο δυνάμεθα.

Τότε ο άγιος Αντώνιος δεν τους είπε τίποτε άλλο. Αλλά στράφηκε προς τον υποτακτικό του και τού είπε:

— Αβραάμ ποίησον αυτοίς μικράν αθήραν. Εμείς θα λέγαμε σήμερα: Αβραάμ βράσε λίγο ρυζάκι.

Παραξενευτήκανε οι καλόγεροι και τού είπαν:

— Τι το θέλης το ρυζάκι, πάτερ;

— Ει τούτο ου βουλόμεθα, το άλλο ου δυνάμεθα και το τρίτον ου θέλομεν, τότε ασθενούμε αδελφοί. Άρρωστοι είμαστε. Ρυζάκι μας χρειάζεται.

Και επειδή εκείνοι τα χάσανε και μείνανε με ανοι­χτό το στόμα, τι σημαίνει ρυζάκι, τους πρόσθεσε ο άγιος Αντώνιος εξηγώντας:

— Προσευχών χρεία.

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΌ:

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΟΦΕΩΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ

Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου

http://www.egolpion.com/proklhsh_ofews.el.aspx

 

ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ:ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΙΝΕΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

ΛΟΓΟΣ

ΠΑΡΑΙΝΕΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

(ΤΡΙΑΚΟΣΤΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ)

ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ: http://www.egolpion.com/sarakosth_xrusostomos.el.aspx

 

 

Ευλόγησον   Πάτερ.

ΧΑΙΡΩ και ευφραίνομαι, βλέποντας σήμερον στολισμένην την Εκκλησίαν τού Θεού με το πλήθος των παιδιών της, και όλους σας, όπου με πολλήν χαράν εσυντρέξατε. Διότι όταν αποβλέπω εις τα χαρού­μενα σας πρόσωπα, έχω σημείον μεγαλώτατον της ψυχικής σας ηδονής, καθώς έ­λεγε και κάποιος σοφός˙ «Καρδίας ευφραινομένης θάλλει πρόσωπον». Δια τούτο λοιπόν και εγώ εσηκώθηκα σήμερον με περισσοτέραν προθυμίαν, δια να σας μεταδώσω εις τον αυτόν καιρόν αυτήν την πνευματικήν χαράν, και να σας γένω μη­νυτής τού ερχομού της αγίας Τεσσαρακο­στής, τού ιατρικού λέγω των ψυχών μας. Διότι ο κοινός απάντων ημών Δεσπότης, θέλων ως φιλόστοργος Πατήρ να ξεπλύνωμεν τας αμαρτίας, όπου εκάμαμεν εις όλον τον καιρόν, επενόησεν εις ημάς την θεραπείαν, και δια μέσου της αγίας Τεσ­σαρακοστής. Ας μη γίνεται λοιπόν τις κατηφής˙ ας μη γίνεται τις σκυθρωπός, άλλ’ ας χορεύη, και ας χαίρεται και ας δοξάζη τον κηδεμόνα, και επιμελητήν των ψυχών μας, όπου μας άνοιξεν αυτήν την εξαίρετον στράταν, και ας δεχθή με πολλήν χαράν τον ερχομόν της.

Ας εντραπώσιν οι Έλληνες, ας κα­ταισχύνονται οι Εβραίοι βλέποντες την αγάπην μας, όπου αποδεχόμεθα και ασπαζόμεθα τον ερχομόν της με ιλαράν προθυμίαν, και ας μανθάνωσι δια μέσου της δοκιμής των πραγμάτων, πόση διαφορά είναι αναμέσον ημών και αυτών. Και ας ονομάζωσιν εκεί­νοι εορτάς και πανηγύρεις την μέθην και όλας τας άλλας ακολασίας, και ασχημοσύνας, όπου από εδώ είναι πρέπον να σύρουν εις τού λόγου τους. Αλλά η Εκκλησία τού Θεού ας ονομάζη εορτήν τα εναντία εκείνων, την Νηστείαν, δηλαδή, την καταφρόνησιν της κοιλίας, και κάθε άλλην αρετήν, όπου ακολουθεί εις αυτήν διότι αυτή είναι αληθινή εορτή. Εκεί ό­που είναι σωτηρία ψυχών εκεί όπου είναι ειρήνη και ομόνοια˙ εκεί όπου είναι απο­διωγμένη κάθε κοσμική φαντασία· εκεί όπου είναι μακρά η κραυγή και η σύγχυσις και τα τρεξίματα των μαγείρων, και τα σφαξίματα των άλογων ζώων και άντί δι’ αυτά πολιτεύεται κάθε ησυχία, και γα­λήνη, και αγάπη, και χαρά, και ειρήνη, και πραότης λόγου και άλλα αμέτρητα α­γαθά.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ: http://www.egolpion.com/sarakosth_xrusostomos.el.aspx

Το τραγούδι του διαβόλου

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ κ.ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ π.ΑΝΤΩΝΙΟ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ κ.ΙΕΡΟΘΕΟΣ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ π.ΑΝΤΩΝΙΟ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟ

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΕΔΩ:

http://www.egolpion.com/p_antonios_1.el.aspx

[...]

Ο πολυχρόνιος πόλεμος που διεξήγαγε, ο αείμνηστος εναντίον των αιρέσεων, είχε συ­νέπειες και στον εαυτόν του, γιατί δέχθηκε ποικιλότροπες επιθέσεις, δοκιμασίες, διωγ­μούς, που δέχονται όλα τα φιλότιμα παιδιά του Θεού, τα οποία αγωνίζονται από αγάπη για την«επιφάνειαν αυτού» (Β Τιμ. Δ’, 8).

Βέβαια, γνωρίζω ότι υπάρχουν μερικοί οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ο αείμνηστος π. Αντώνιος έκανε ένα μονομερή αγώνα, αφού ασχολήθηκε μόνο με τους αιρετικούς, ασχο­λήθηκε κυρίως με την απολογητικήτης Εκ­κλησίας και όχι τόσο με το θετικό έργο της παρουσιάσεως της Ορθόδοξης διδασκαλίας και της εκθέσεως της πίστεως της Εκκλησί­ας. Όμως, μια τέτοια ερμηνεία είναι εσφαλ­μένη για τους εξής λόγους.

Πρώτον: «Η αντιλογία υπέρ της ευσέ­βειας» δεν είναι έξω από το καθήκον ενός Κληρικού. Είναι σημαντικό να σημειωθή ότι ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στην αρχή των αγώνων του με τον αιρετικό Βαρλαάμ και τους ομοίους του, καθόρισε ένα βασικό κανόνα λέγοντας:«έτερον εστί η υπέρ τις ευσεβείας αντιλογία και έτερον η της πίστεως Ομολογία». Δεν πρέπει να συγχέωνται τα πράγματα, αφού διπλό είναι το έργο ενός ποιμένος, ήτοι η αντιλογία υπέρ της ευσεβείας και η ομολογία της πίστεως. Και τα δύο αυτά τα έκανε ο αείμνηστος π. Αντώνιος με ένθεο ζήλο και διάθεση πολλή.

Ασχολήθηκε με την ανάλυση της διδασκαλίας των ποικιλωνύμων αιρέσεων, ώστε να μη παραπλανηθούν από τον αρχηγέτη τους διάβολο οι ασθενείς τη πίστει, αλλά ενδιαφέρθηκε και για τηνομολογία της πίστεως, αφού σε όλα τα βιβλία του παρέθετε τα βασικά στοιχεία της πίστεως, έγραψε το θαυμάσιο βιβλίο «Εφόδιο Ορθοδοξίας», καθώς επίσης δημιούργησε προγράμματα «Ορθοδόξου οικοδομής» προσπαθώντας να κατηχήση τους εκατοντάδες και χιλιάδες ανθρώπους, που προσέρχονταν στην Ορθόδοξη Εκκλησία, υστέρα από οδυνηρή περιπλάνηση σε δαιμονιώδεις ατραπούς.

Θα ήταν επιπόλαιο να μη δη κανείς αυτό το διπλό έργο που επιτελούσε ο αείμνηστος δούλος του Θεού π. Αντώνιος. Άλλωστε, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μιλώντας για την πίστη που πρέπει να έχου­με προς Θεό κάνει την παρατήρηση: «Πιστεύομεν εις τον Θεόν, και πιστεύομεν τω Θεώ έτερον έστιν έκατερον τούτων». Το πρώτο σημαίνει το να φρονή κανείς ορθώς περί του Θεού, το δεύτερον το να θεωρή βέβαιες και αληθινές τις επαγγελίες του, δηλαδή να ζη εν Θεώ. Και συνεχίζει ο θεόπτης άγιος για να πη ότι «δει δε και αμφότερα ημάς έχειν και κατ αμφότερα ημάς αληθεύειν και ούτως έχειν»,όπως ακριβώς, πιστεύω, τα είχε και ο ζηλωτής δούλος του Θεού π. Αντώνιος.

Δεύτερον: Είναι αλήθεια ότι έδωσε μεγαλύτερη προσοχή στον πόλεμο εναντίον των αιρέσεων. Έχω την εντύπωση ότι αυτό το έκανε για δυο βασικούς λόγους. Ο ένας γιατί γνώρισε ο ίδιος τον βαθύ πόνο των ανθρώπων που είχαν μπλεχτεί στα δίχτυα των αιρέσεων και έζησε το δράμα και την τραγικότητά τους. Η αίρεση δεν είναι μια απλή δοξασία, αλλά δαιμόνιο τού λογιστι­κού, όπως λέγει ο άγιοςΓρηγόριος Νύσσης. Και πράγματι, άλλο είναι να γράφη ένας θρησκειολόγος επιστήμονας για τις αιρέσεις και άλλο να αντιμετωπίζη ένας Κληρικός τα δράματα που δημιουργούν οι αιρέσεις στις ψυχές των ανθρώπων που είναι πλασμένες κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού, και μά­λιστα σε ανθρώπους που είχαν δεχθεί το Ορθόδοξο Βάπτισμα. Οι επιστήμονες θεολόγοι, αλλά και οι στοχαστές δεν μπορούν να αντι­ληφθούν αυτήν την τρομερή παράμετρο.

Ο άλλος λόγος είναι ότι πολλοί ασχολούνται με τον πνευματικό καταρτισμό των Χριστια­νών, λίγοι όμως έχουν το χάρισμα να αναλύουν διεξοδικώς τις μηχανές του πονηρού. Άλλωστε, πολλά είναι τα χαρίσματα που συγκροτούν τον θεσμό της Εκκλησίας. Ο αείμνηστος π. Αντώνιος γνώριζε όσο ολίγοι, για να μην πω ότι ήταν ο μόνος γνώστης αυτής της πλευράς της Εκκλησιαστικής ζωής.

[...]

Όταν πλησίαζα τον π. Αντώνιο, ιδίως τον τελευταίο καιρό και άκουγα από το στόμα του τις δυσκολίες που είχε, έμενα κατάπλη­κτος. Θυμάμαι μια φορά που μου έλεγε ότι έγραφε και διάβαζε με την ελάχιστη όραση που του είχε απομείνει στο ένα του μάτι, αφού από το άλλο μάτι δεν έβλεπε. Τότε έμει­να άφωνος και εξεδίωξα και τις ελάχιστες αμφιβολίες που εξέφραζαν άλλοι για το πρό­σωπο και το έργο του. Στην περίπτωσή του ίσχυε ο λόγος του Χριστού στον Απόστολο Παύλο: «η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται» (Β’ Κορ. ιβ 9). Ο θαυμασμός μου αυξήθηκε όταν μου έλεγε για την ασθένεια της Πρεσβυτέρας του και γενικά τις δυσκο­λίες της οικογενείας του. Και όμως, εκείνος, παρά τους πειρασμούς, εργαζόταν ακάματα το δύσκολο και υπεύθυνο ποιμαντικό έργο που του ανέθεσε η Εκκλησία. …

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ: http://www.egolpion.com/p_antonios_1.el.aspx

 

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: ΜΥΘΟΣ Ή ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ :

ΜΥΘΟΣ Ή ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ;

Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος

Όταν πριν 7 χρόνια είχαμε δημοσιεύσει στο διαδίκτυο το παρακάτω κείμενο (από βιβλιάριο της ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ) σαν απάντηση στην παγανιστική επιχειρηματολογία της εποχής, ποτέ δεν φανταζόμασταν  ότι διαφοροι πολιτικοί φορείς θα αναμασούσαν τα νεοπαγανιστικά επιχειρήματα με σκοπό την απαξίωση της ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ προσφοράς της Εκκλησίας στο έθνος. Το θεωρούμε επίκαιρο και το μεταφέρουμε από τη σελίδα μας.

«Στην διάρκεια της τουρκοκρατίας η Εκκλησία κατόρθωσε να επιβιώσει. Και όσο η Εκκλησία επεβίωνε, το Έθνος δεν μπορούσε να πεθάνει»

(Στήβεν Ράνσιμαν)

Λέγονται και γράφονται κατά καιρούς διάφορα σχετικά με το «Κρυφό Σχολειό» της Τουρκοκρατίας. Ορισμένοι επιχείρησαν και επιχειρούν να αμφισβητήσουν την ύπαρξή του, να κλονίσουν μια πεποίθηση στερεά ριζωμένη στην συνείδηση του λαού μας. Και είναι προφανές ότι οι περισσότεροι από τους αμφισβητίες -αν όχι όλοι- έχουν ως στόχο την βαθύτερη αμφισβήτηση του ρόλου και της προσφοράς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας κατά την περίοδο της μακραίωνος δουλείας του γένους από τον οθωμανικό ζυγό. Θεωρούμε, λοιπόν χρήσιμο να καταθέσουμε ορισμένα στοιχεία και να ξεκαθαρίσουμε μερικές ασάφειες που ίσως προκαλούν απορίες.

Το σπουδαιότερο επιχείρημα των αρνητών του «Κρυφού Σχολειού» είναι το εξής: «Οι Οθωμανοί Τούρκοι υπήρξαν ανεκτικοί στα θέματα Πίστεως και Παιδείας. Αφού, λοιπόν, δεν καταδίωκαν την εκπαίδευση των Ελλήνων και γενικότερα των Ορθοδόξων υπηκόων τους (Ρούμ μιλλέτ= Το Γένος των Ρωμηών), τότε γιατί χρειάζονταν Κρυφά Σχολεία στους νάρθηκες των Ναών και των Μοναστηριών;».

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι η εξής :

Ναι, μεν, για λόγους θρησκευτικούς και διοικητικούς οι Οθωμανοί Σουλτάνοι παρεχώρησαν προνόμια και έδειξαν ένα βαθμό ανοχής προς τους Ρωμηούς υπηκόους τους, όμως υπήρξαν περίοδοι και περιοχές, στις οποίες δεν τηρήθηκαν οι υποσχέσεις αυτές. Δεν μπορούμε να ομιλούμε για μια ενιαία τουρκοκρατία στον χρόνο και τον χώρο. Υπήρχε διαφορετική (πιο καταπιεστική) μεταχείριση των υποδούλων κατά τους πρώτους αιώνες και διαφορετική στο δεύτερο ήμισυ της Τουρκοκρατίας με την επικράτηση μετριοπαθεστέρων απόψεων. Αλλά και κατά τόπους η εφαρμογή των σουλτανικών αποφάσεων και των δικαιωμάτων των υποδούλων υπέκειτο στην βούληση, στις ιδιορρυθμίες, στο βαθμό θρησκευτικού φανατισμού και γενικά στην προσωπικότητα του τοπικού Οθωμανού ηγεμόνος. Σε μια αχανή αυτοκρατορία και μάλιστα υπό τις συνθήκες διοικήσεως και επικοινωνίας της εποχής εκείνης, η αυθαιρεσία των τοπικών μπέηδων και πασάδων ήταν φαινόμενο σύνηθες. Δεν είχαμε, λοιπόν, ομοιόμορφη εφαρμογή των θεμελιωδών αποφάσεων περί θρησκείας και παιδείας των Ορθοδόξων Ελλήνων. Οι αποφάσεις αυτές καταστρατηγήθηκαν ή αλλοιώθηκαν σε διάφορες χρονικές περιόδους και σε διάφορες επαρχίες και τοπικές διοικήσεις (βιλαέτια). Δεν υπήρξε ενιαία τουρκοκρατία, αλλά ποικίλες μορφές της, αναλόγως εποχής και περιοχής.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ: http://www.egolpion.com/krufo_sxoleio.el.aspx

ΔΙΩΞΕΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

 

ΔΙΩΞΕΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

Γιάννη Ζερβού

H καταχρηστική χρήση του όρου «φασισμός» τις τελευταίες δεκαετίες, μας έχει κάνει να ξεχνάμε την ουσία της φασιστικής ιδεολογίας, με βάση την οποία προκλήθηκαν και οι φρικαλεότητες του Β’ Πα­γκοσμίου Πολέμου. Επίσης, η προβολή των διωγμών των Εβραίων από το ναζιστικό καθεστώς έχει υποβαθμίσει στη μνήμη μας τον αντιχριστιανικό και κατ’ ουσίαν νεοπαγανιστικό προσανατολισμό του ναζισμού.

Ο ιστορικός Ουίλιαμ Σίρερ, στο μνημειώδες έργο του «Η άνοδος και η πτώσις τού Γ’ Ράιχ», αξιολογώντας το βιβλίο του Αδόλφου Χίτλερ «Ο Αγών μου»,επισημαίνει ότι όπως ο Δαρβίνος, έτσι και ο Χίτλερ είδε τη ζωή ως «ένα κόσμον εις τον οποίον το εν πλάσμα τρέφε­ται με το άλλο και όπου ο θάνατος τού ασθενέστερου εξασφαλίζει την ζωήν τού ισχυρότερου… Ο ισχυρότερος πρέπει να κυριαρχή και όχι να αναμιγνύεται με τον ασθενέστερον, θυσιάζων ούτω το μεγαλείον του». Έτσι, ο Χίτλερ απονέμει το δικαίωμα του «κυριάρχου» στους Αρίους.

Ο Άριος, κατά τον Χίτλερ, είναι ο Προμηθέας της ανθρωπότητας, αυτός που έθεσε τα θεμέλια και ύψωσε τους τοίχους «παντός μεγάλου οικοδομήματος εις τον ανθρώπινον πολιτισμόν» (Ουίλιαμ Σίρερ, « Η άνοδος και η πτώσις τού Γ’ Ράιχ», τόμος Α’, σελ. 148)…

 

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ: http://www.egolpion.com/nazi_diwxeis.el.aspx

π. Θεόδωρος Ζήσης. Ερωταποκρίσεις

Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης

Αρχονταρίκι

27-02-2011

Ερωταποκρίσεις

• Περί του τόπου και του χρόνου που θα διαρκέσει η Δευτέρα Παρουσία.
• Περί της παρουσίας του πρ. Ηλία και του Ενώχ, πριν την Δευτέρα Παρουσία.
• Περί του αν είναι σωστό, το να ευχόμαστε, να μη ζούμε στα χρόνια του αντίχριστου.
• Περί της δυνάμεως των σημείων της Δευτέρας Παρουσίας.
• Αναφορά στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφ. 24 και 25.
• Περί των λόγων που θα δικαιολογούμασταν να υπογράψουμε κάποια διαμαρτυρία για την κάρτα του πολίτη.
• Περί του νεομάρτυρα Δανιήλ Σισόγιεφ του Ρώσου, σχετικά με το χάραγμα του αντιχρίστου.
• Περί της σημασίας του ότι από το γένος των Εβραίων θα έρθει ο αντίχριστος.
• Περί του αν είναι πλάνη, να λέμε ότι δεν ξέρουμε πότε θα έρθει ο αντίχριστός και περί των σημείων της εποχής του αντιχρίστου και της αποστασίας.
• Περί της αποκαταστάσεως των πάντων, στην οποία αναφέρονταν και ο αγ. Γρηγόριος Νύσσης και περί κολάσεως.
• Περί Γ. Εφραίμ και π. Παϊσίου και δύσκολων εποχών.

 

ΕΣΧΑΤΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΚΑΙ Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

ΕΣΧΑΤΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΚΑΙ Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

«Τότε, εάν σάς πη κανείς, «Να, εδώ είναι ο Χριστός» ή «Εκεί», μη τον πιστέψετε. Διότι θα εμφανισθούν ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και θα κάνουν μεγάλα θαύματα και τέρατα, ώστε να πλανήσουν, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς. Ιδού, σάς τα προείπα. Εάν σάς πούν, «Να, είναι εις την έρημον», μη πηγαίνετε, «Να, είναι εις τα απόμερα δωμάτια», μη πιστέψετε. Διότι όπως η αστραπή βγαίνει από την ανατολήν και φαίνεται έως την δύσιν, έτσι θα είναι και η έλευσις του Υιού του ανθρώπου. Όπου είναι το πτώμα, εκεί θα μαζευθούν οι αετοί.»

Αφού εσυμπλήρωσε τα περί των Ιεροσολύμων, μεταβαίνει και εις την ιδικήν Του παρουσίαν και λέγει τα σημεία της, τα οποία είναι χρήσιμα όχι μόνον εις εκείνους, αλλά και εις ημάς και εις όλους εκείνους οι οποίοι θα έλθουν μετά από ημάς. «Τότε», πότε; Εδώ, όπως είπα πολλές φορές, το «τότε» δεν σημαίνει την χρονικήν συνέχειαν των όσων είπε προηγουμένως. Διότι εκεί που ήθελε να δηλώση την συνέχειαν, προσέθεσε· «ευθέως μετά την θλίψιν των ημερών εκείνων». Εδώ όμως δεν είπε τα ίδια, αλλά «τότε», δηλώνοντας όχι όσα θα συμβούν αμέσως μετά ταύτα, αλλά εκείνα που θα συμβούν εις τον καιρόν κατάτον οποίον πρόκειται να γίνουν, όσα θα είπη.

Έτσι και όταν λέγη· «Εν εκείναις ταις ημέραις παραγίνεται Ιωάννης ο Βαπτιστής»¹, δεν εννοεί τον ευθύς αμέσως χρόνον, αλλά τον χρόνον μετά από πολλά έτη, εκείνον κατά τον οποίον εγίνοντο αυτά τα οποία επρόκειτο να είπη. Διότι αφού ωμίλησε περί της γεννήσεως του Ιησού και την παρουσίαν των Μάγων και τον θάνατον του Ηρώδου, αμέσως λέγει· «εν εκείναις ταις ημέραις παραγίνεται Ιωάννης ο Βαπτιστής», μολονότι είχαν εν τω μεταξύ παρέλθει τριάντα χρόνια. Αλλά είναι συνήθεια εις την Γραφήν να χρησιμοποιή αυτόν τον τρόπον. Έτσι και εδώ· αφού αντιπαρήλθεν όλον τον χρόνον που θα μεσολαβήση από την άλωσιν ων Ιεροσολύμων μέχρι των αρχών της συντελείας του κόσμου, αναφέρεται εις τον ολίγον προ της συντελείας χρόνον.

Τότε λοιπόν, λέγει, «Τότε, ἐὰν σᾶς  πῇ κανείς, «Νά, ἐδῶ εἶναι ὁ Χριστὸς» ἢ «Ἐκεῖ», μὴ τὸν πιστέψετε». Κατά πρώτον τους κατατοπίζει με ασφάλειαν ως προς τον τόπον, αριθμών τα χαρακτηριστικά της δευτέρας παρουσίας Του και τα σημεία των πλάνων. Διότι, δεν θα έλθη και τότε όπως εφανερώθη την προηγουμένην φοράν εις την Βηθλεέμ, και εις μιαν μικράν γωνίαν της οικουμένης και χωρίς να τον γνωρίζη κανείς από την αρχήν· αλλά φανερά και με κάθε επισημότητα και κατά τρόπον που να μη χρειάζεται να τον εξαγγείλη κανείς. Δεν είναι δε μικρόν σημείον αυτό το να μη έρχεται απαρατήρητος.

 

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ:

http://www.egolpion.com/xrusostomos_esxata.el.aspx

Άγιος Νικόλαος Πλανάς

ΕΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΥΤΩΡΙΟ Ούτε ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς, ούτε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ούτε ο Μωραϊτίδης, ούτε κανένας από κείνους, που αγρυπνούσανε στον Άγιο Ελισαίο, δεν …		Ο ΑΠΛΟΪΚΟΣ ΠΟΙΜΗΝ ΤΩΝ ΑΠΛΩΝ ΠΡΟΒΑΤΩΝ Το πανάγιο και γλυκύτατο στόμα, που ο,τι είπε είναι αλήθεια, λάλησε και τούτα τα λόγια που αναπαύουν την καρδιά κάθε ανθρώπου: Μακάριοι οι καθαροί τη …
ΠΑΠΑ-ΝΙΚΟΛΑΣ Ο ΠΛΑΝΑΣ, Ο ΑΓΙΟΣ Ο παπα – Νικόλας Πλανάς ήταν άνθρωπος άκακος, απονήρευτος και με βαθειά ταπείνωση. Ο προγνώστης Θεός τον επροίκισε με το προορατικό χάρισμα ενώ ήταν ακόμα …		Ο ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ Ω τού παραδόξου θαύματος. Τα μωρά τού κόσμου ο Θεός επέλεξε, την δ’ έπαρσιν τών σοφών τούτοις κατήσχυνεν. Ευφραίνου η ταπεινή Νάξος, γενέθλη Πλανά χρηματίσασα…
π.ΝΙΚΟΛΑΣ ΠΛΑΝΑΣ, Ο ΝΕΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Ο απέριττος λειτουργός τού Θεού ήτο ησκημένος εις την λιτότητα. Ορφανός πατρός από της ηλικίας των 14 ετών, ήλθε εις Αθήνας μετά της μητρός του και της μό­νης…		Η ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ Ο άγιος παπα-Νικόλας Πλανάς διαμορφώθηκε από αυτό το βάθος της εκκλησιαστικής ζωής, τον κατήρτισε η Χάρη τού Θεού, γι’ αυτό δεν ήταν …
Άγιος Νικόλαος Πλανάς: Γνωρίζω έναν ιερέα εις τας Αθήνας Γνωρίζω ένα ιερέα εις τας Αθήνας. Είναι ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκώτερος των ανθρώπων. Διά πάσαν…		Άγιος Νικόλαος Πλανάς: «Ερημίτης εν μέσω της πολυθορύβου πόλεως» Ο πατέρας του πέθανε νέος, τον άφηκε 14 ετών. Τον πήρε η μητέρα του μαζί με μια αδελφή και ήλθανε στας Αθήνας…
Άγιος Νικόλαος Πλανάς Με το ένα χέρι τα έπαιρνε και με το άλλο τα έδιδε σε πτωχούς, χήρας και ορφανά. Εισέπραττε το πρωί; Το μεσημέρι δεν είχε πεντάρα. Εισέπραττε το απόγευμα; …		ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΝΑΣ Ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς από βρεφικής ηλικίας ήταν αγιασμένος. Τις περισσότερες φορές ως παιδί ήταν στον Ιερό αυτό Ναό και περνούσε πολλές ώρες εκεί ψάλλοντας όσα …