Ο ΜΟΝΤΑΝΙΣΜΟΣ
ΒΛΑΣΙΟΥ ΦΕΙΔΑ
Ο Μοντανισμός γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Φρυγία, η οποία διατήρησε κατά τον Β’ αιώνα έντονες τις ενθουσιαστικές τάσεις, τα ελεύθερα χαρίσματα και την προσδοκία της εγγύτητας της Παρουσίας του Κυρίου, αποτελεί δε σαφή απόδειξη της επιβιώσεως των τάσεων αυτών. Τόσο ο ιδρυτής, όσο και οι οπαδοί του Μοντανισμού είχαν καλλιεργήσει τη συνείδηση μιας μερικής μεν, αλλά αδιάκοπης εκπροσωπήσεως των τάσεων αυτών από τους αποστολικούς χρόνους στην Εκκλησία της Φρυγίας από συγκεκριμένα πρόσωπα. Ένα από τα πρόσωπα αυτά θεωρήθηκε και ο Μοντανός.
Ο Μοντανός γεννήθηκε στην πολίχνη της Φρυγίας Αρδαβαύ. Η δημόσια εμφάνιση του δεν είναι δυνατόν να χρονολογηθή με ακρίβεια, εφ’ όσον οι ελάχιστες σωζόμενες πηγές παρουσιάζουν ορισμένες σοβαρές αντιφάσεις. Ο Ευσέβιος χρονολογεί τη δράση του Μοντανού περί το 172, ενώ ο Επιφάνιος υπαινίσσεται τα μέσα του Β’ αιώνα (Κατά αιρέσεων, 48, 2). Η χρονολόγηση της εμφανίσεως του Μοντανού πρέπει να κυμανθή μεταξύ των ετών 156 και 172. Κατά τον Επιφάνιο, το 172 δέχθηκε τον Μοντανισμό η εκκλησία Θυατείρων, αλλά αυτό υποδηλώνει και προγενέστερη κηρυκτική δραστηριότητα. Ο Μοντανός συνοδευόταν στο κήρυγμα από δυο προφήτιδες γυναίκες, την Πρίσκιλλα και τη Μαξιμίλλα, έδρασε δε αρχικά στις μικρές κώμες της Πεπούζας και του Τυμίου της Άνω Φρυγίας. Ως σκοπός του κηρύγματος προβαλλόταν η ανάγκη αναβιώσεως των ενθουσιαστικών τάσεων και των χαρισμάτων της αποστολικής εποχής. Οι σύγχρονοι του θεωρούσαν τον Μοντανό “εν κατοχή τινι και παρεκστάσει γενόμενον ενθουσιάν αρξασθαί τε και λαλείν και ξενοφωνείν, παρά το κατά παράδοσιν και κατά διαδοχήν άνωθεν της εκκλησίας έθος προφητεύοντα”(Εύσεβίου, Έκκλ. Ιστορία, V, 16,7). Οι μοντανιστές όμως προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι διαφύλασσαν την αυθεντική συνέχιση του αποστολικού χαρίσματος της προφητείας, χρησιμοποιούσαν δε συγκροτημένο κατάλογο προφητών από τους χρόνους της Καινής Διαθήκης.
Την προσπάθεια αυτή αντέκρουαν βεβαίως οι σύγχρονοι αντιμοντανιστές, υποστηρίζοντας ότι “τούτον τον τρόπον ούτε τινά των κατά την Πάλαιαν, ούτε κατά την Καινήν πνευματοφορηθέντα προφήτην δειξαί δυνήσονται, ούτε Άγαβον, ούτε Ιούδαν, ούτε Σίλαν, ούτε τάς Φιλίππου θυγατέρας, ούτε την εν Φιλαδέλφεια Αμμίαν, ούτε Κοδράτον, ούτε ει δη τινας άλλους μηδέν αυτοίς προσήκοντας καυχήσονται.”(Ευσεβίου, Έκκλ. Ιστορία, V,17, 3).
Προφανώς τα πρόσωπα αυτά υπήρχαν στον κατάλογο των προφητών της μουτανιστικής παραδόσεως, οι δε μοντανιστές τα θεωρούσαν ως προκατόχους του ενεργού σε αυτούς χαρίσματος της προφητείας.
Like this:
Be the first to like this post.
