ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΑ

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΑ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Απόσπασμα ομιλίας και ερμηνείας του ιερού Χρυσοστόμου πάνω στην απόφαση της Συνόδου των Ιεροσολύμων υπό των Αποστόλων

(Πραξ. 15.22-29).

 Ας μη σκανδαλιζόμαστε από τα όσα λένε οι αιρετικοί’ διότι πρόσεχε στην αρχή του κηρύγματος πόσα σκάνδαλα υπήρχαν’ δεν εννοώ εκείνα που προέρχονταν από του μη Χριστιανούς, αλλά εκείνα που προέρχονταν μέσα από την Εκκλησία, όπως στην αρχή ο Ανανίας (Πραξ. 5. 1-11), έπειτα ο γογγυσμός (Πραξ. 6.1), έπειτα ο Σίμων ο μάγος (Πραξ. 8. 9-25), έπειτα εκείνοι που κατηγορούσαν τον Πέτρο εξ αιτίας του Κορνηλίου (Πραξ. 10), έπειτα η πείνα η μεγάλη (Πραξ. 11. 28-30), και έπειτα αυτό το απόκορύφωμα των κακών.

Διότι δεν είναι δυνατόν να συμβεί κάποιο καλό και να μη συνυπάρχει και το κακό. Ας μη ανησυχούμε λοιπόν αν μερικοί σκανδαλίζονται, αλλά και γι’αυτούς να ευχαριστούμε το Θεό, διότι αυτό μας κάνει να ευδοκιμήσουμε περισσότερο στην αρετή˙ διότι βέβαια όχι μόνο οι θλίψεις, αλλά και οι ίδιοι οι πειρασμοί μας καθιστούν λαμπρότερους, διότι ο μεν ένας, που δεν έχει κανέναν να τον οδηγήσει στη πλάνη, κρατώντας σταθερά την αλήθεια, δεν θα μπορούσε να γίνει μεγάλος εραστής, ενώ εκείνος που έχει πολλούς που τον αποσπούν απ’αυτήν, αυτός ευδοκιμεί στην αρετή…

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ

Ομιλία π.Σ.Σαράντου με θέμα “Η ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ”

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΝΙΚΑΙΑΣ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΝΑΟΥ: 2104918181

ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΤΕ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ;

 Καθηγητή Ανδρέα Θεοδώρου

Ειναι μια καινοφανής εκκλησιολογική θεωρία. Κατ’ αυτήν, όπου τελείται το βάπτισμα στο όνομα της αγίας Τριάδος, εκεί υπάρχει και η αληθινή Εκκλησία, συμπεριλαμβανομένων εις αυτήν και των ετερόδοξων. Είναι φανερό, ότι δια της θεωρίας αυτής, η οποία έχει ανάχρωση οικουμενιστική, διευρύ­νονται τα όρια της καθολικής Εκκλησίας, κάτω από την ομπρέλα της οποίας μπορούν να βρουν στέγη αρκετοί χριστιανοί, άσχε­τα προς το γενικότερο θεολογικό τους πιστεύω και την ιδιαίτερη εκκλησιολογική φυσιογνωμία τους. Κάτι ανάλογο γίνεται και με τη διαβόητη θεωρία των κλάδων (Βranch  Theory) της Προτεσταντικής περί Εκκλησίας εκδοχής.

Κατ’ αρχήν, βέβαια και αόριστα, η θεωρία αυτή είναι σωστή. Όντως η ομολογία του περί αγίας Τριάδος δόγματος της πίστεως είναι απαραί­τητη τόσο δια τη συγκρότηση της Εκκλησίας, όσο και δια τη σωτηρία του ανθρώπου. Ποίου όμως δόγματος; Φυσικά του ορθού όπως τούτο διδάσκεται καθαρό και αλώβητο στους κόλπους της Ορθόδοξου Κα­θολικής του Χριστού Εκκλησίας. Ισχύει όμως αυτό και για την ετεροδοξία; Ασφαλώς όχι.

Ας δούμε το πράγμα κάπως αναλυτικά. Το περί αγίας Τριάδος δόγ­μα της ορθοδόξου πίστεως επικεντρώνεται σε τρία βασικά και θεμελι­ώδη σημεία: την ουσία, τις υποστάσεις και τις θείες ενέργειες.

Η  ουσία είναι απόλυτα υπερβατική, αμέθεκτη και αδιάγνωστη.

Οι υποστάσεις εί­ναι θεοπρεπείς διακρίσεις στη θεότητα, πρόσωπα ίδια, εκφράζοντα τον τρόπον της αϊδίου υπάρξεως της θεότητας, τα υποστατικά ιδιώματα των οποίων είναι προσωπικά, ασύγχυτα και αμετάδοτα.

Και οι θείες ενέρ­γειες είναι ομοίως θεοπρεπείς διακρίσεις στη θεότητα, οι οποίες δεν συνθέτουν την απλή φύση του Θεού, από την οποίαν αϊδίως απορρέ­ουν, ως ο έμφυτος πλούτος αυτής, είναι μεταδότες και κοινωνητές, δια των οποίων εκφράζεται η υπερβατική θεία φύση στις ποικίλες εξωτερι­κές αναφορές και φανερώσεις της, τη δημιουργία, την αποκάλυψη και τη λύτρωση.

Είναι δε ενέργειες άκτιστες, όπως άκτιστη είναι και η θεία χάρις, με την οποία ταυτίζονται.

Με την ομολογία των τριών αυτών σημείων απαρτίζεται το ορθό πε­ρί αγίας Τριάδος δόγμα της πίστεως, η ομολογία του οποίου είναι απα­ραίτητη προς σωτηρία.

Ευνόητο ότι και η παραμικρή παραχάραξη ενός ή και πλειόνων εκ των σημείων αυτών αποστερεί τον άνθρωπο της σω­τηρίας.

Τι γίνεται όμως με τους ετερόδοξους;

Δέχονται ορθώς το κορυφαίο δόγμα της πίστεως;

Ασφαλώς όχι.

 Τόσο ο Παπισμός, όσο και οι βασι­κότερες παραφυάδες του Προτεσταντισμού το διαστρεβλώνουν σε δύο καίρια σημεία: τις υποστατικές σχέσεις των προσώπων και τις θείες ε­νέργειες, περιπίπτοντες σε δεινή αίρεση, η οποία τους αποκόπτει από το σώμα της αληθινής Εκκλησίας του Κυρίου.

Το πρώτο σημείο στο όποιο διαστρέφουν την τριαδική πίστη είναι το Filioque. Αναφέρεται στην τάξη και τις υποστατικές σχέσεις της τρια­δικής θεότητας.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ

«THE ASCETIC OF LOVE» – ARE THE CONTENTS OF THIS BOOK ORTHODOX?

ΠΡΟΣΟΧΗ: Απόκρυφες και Βλάσφημες οι πεποιθήσεις των πεντηκοστιανών!

3^η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ ΜΕΛΕΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ 

 ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΩΝ ΛΑΤΡΕΙΩΝ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΕΣ ΟΜΑΔΕΣ:

Από τις εισηγήσεις που ακολούθησαν διαφάνηκε ότι, οι διδασκαλίες και οι πρακτικές των Νεοπεντηκοστιανών, δεν έχουν τίποτα κοινό με την Ορθοδοξία, ή γενικότερα με τον Χριστιανισμό. Οι πεποιθήσεις τους θεωρούνται απόκρυφες και βλάσφημες (όχι μόνο για την Ορθόδοξη πίστη αλλά και για όλους τους Χριστιανούς). Οι πρακτικές τους επίσης είναι δόλιες, παραπλανητικές και βλαβερές για το άτομο, την οικογένεια και την κοινωνία γενικότερα.

Οι εκλεκτοί ομιλητές, παρέθεσαν πολλά παραδείγματα, για την προσπάθεια των Νεοπεντηκοστιανών λατρειών, να διεισδύσουν στην εκπαίδευση, στο σύστημα υγείας, στα ορφανοτροφεία, στα γηροκομεία, στα προγράμματα αποκατάστασης των τοξικομανών, στους κρατικούς φορείς και γενικά στην πολιτική ζωή των ορθοδόξων χωρών.

http://www.egolpion.com/3_sunanthsh.el.aspx

Γιατί κερδίσαμε το ’40

Όπως αντιλαμβάνεσθε τα μέσα ήταν πενιχρά, η υπεροχή του εχθρού τεραστία. Και όμως οι Έλληνες ενίκησαν, εταπείνωσαν τον εχθρό.
Ο υπερφίαλος εχθρός με τα 8 εκατομμύρια λόγχες και την αεροπορία που θα «έκρυβε τον ήλιο», έπαθε τρομερή πανωλεθρία, ώστε δεν είχε που να κρύψη τα μούτρα του, από την ντροπή.
Ο Θεός συνέτριψε την υπερηφάνεια και τον εγωϊσμό. Κλόνισε εκ βάθρων την υλικήν υπεροχήν του Μουσολίνι.

Ο Θεός και η Υπέρμαχος Θεοτόκος, δώσανε την νίκη στην Ελλάδα. Και την δώσανε, διότι η πίστις των Ελλήνων στο Θεό ήταν γνήσια και ιερή. Διότι ο αγώνας ήταν δίκαιος. Διότι πολεμήσαμε για ιερά και όσια. Και ακόμη, διότι όλος ο Ελληνισμός, ζήτησε την προστασία του Θεού και της Παναγίας.
Δείγματα της φλογερής πίστεως των Ελλήνων, του θάρρους που πήγαζε από τον δυναμίτη της φιλοπατρίας και του ηρωϊσμού, είναι οι παρακάτω επιστολές, που γραφτήκανε με παγωμένα χέρια στη φωτιά του πολέμου του Σαράντα.

Στο κάθε βήμα εδώ επάνω -έγραψε στρατιώτης και το δημοσίευσεν εφημερίδα - νομίζει κανείς πως κάπου κοντά μας τριγυρίζει η Παναγία

Επίστευον ο ηγήτορές μας

1. Ο Βασιλεύς εις το διάγγελμά του έλεγεν: «Η Θεία Πρόνοια ως εκλεκτόν της λαόν μας εκάλεσε να αποδείξωμεν, αν είμεθα άξιοι της μεγάλης προγονικής κληρονομίας και ικανοί δια τα μεγάλα έργα του μέλλοντος». Και άλλοτε: «Με την βοήθειαν του Θεού, με την ευχήν της Παναγίας, με την δύναμιν και την θέλησιν του Έθνους, η Ελλάς, η αιωνία Ελλάς, θα ζήση και θα θριαμβεύση, ανταξία των μεγάλων μας προγόνων, ανταξία των ηρώων και των μαρτύρων μας».
2. Ο Πρωθυπουργός Μεταξάς εις το διάγγελμά του και αυτός έλεγε: «Να ευχαριστήσωμεν τον Ύψιστον με όλην μας την ψυχή, γιατί μας εδιάλεξεν υπερασπιστάς των πολυτιμοτέρων αγαθών, που έχει η ανθρωπότης και μας ύψωσεν από την ταπεινότητά μας εις σκεύος εκλογής».
«Πιστεύω, έλεγεν εις συνομιλητήν του, βαθύτατα εις τον Θεόν. Προσεύχομαι εις τα δυσκόλους στιγμάς με κατάνυξιν. Και ήμουν από εκείνην την νύκτα της 28ης Οκτωβρίου – βέβαιος, ότι ο Θεός και η Παναγία δεν ημπορούσαν, παρά να βοηθήσουν έναν αγώνα τόσον Τίμιον, τόσον δίκαιον, όσον ό ιδικός μας».
3. Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος: «Το σχήμα, ένεκα του επιβληθέντος εις την χώραν ημών πολέμου μιμείται χειμερινήν και ζοφώδη ημέραν, καλεί δε ημάς πάντας, ίνα υψώσωμεν υπεράνω του πέριξ ημών μαινομένου χειμώνος και ανδροφόνου κλύδωνος και σταθώμεν επάνω εις την πέτραν της πίστεως, ατενίζοντες προς τον Χριστόν, μόνον δυνάμενον να επιτιμήση τοις ανέμοις και τη θαλάσση και να σκορπίση τα ζοφερά νερά και να αποδώση εις ημάς και τον κόσμον την ειρήνην και το φως».

4. Ο Λαός όλος κατέφυγεν εις τους Ναούς, έκαμε λειτουργίας και παρακλήσεις εις τον Θεόν και την Παναγίαν δια τους μαχομένους. Εικόνες, Ευαγγέλια, Σταυρούς έβαζαν εις τις Τσέπες των στρατιωτών.
5. Ο Αρχιστράτηγος Αλέξ. Παπάγος εις ημερησίαν διαταγήν του προς τους μαχομένους: «Ο Χριστός και η Παναγία θα είναι μαζί σας».
6. Το Επιτελείον του Στρατού εις το πρώτον ανακοινωθέν της 28ης έγραφε λακωνικώτατα: «Με την βοήθειαν του Θεού ό στρατός μας υπεράσπιζε το πάτριον έδαφος».
7. Οι αξιωματικοί εμπνέονται από την Πίστιν. Ιδού επιστολή πολεμιστού προς την μητέρα του: «Χθες, εορτήν του Αγίου Σπυρίδωνος, είχα την ευχαρίστησιν ν’ ακούσω κήρυγμα εκ μέρους ενός Ταγματάρχου. Μετά το Ευαγγέλιο μας είπε πρώτα για τον Καλόν Ποιμένα και εξέθεσε τον βίον του Αγίου. Κατόπιν μας ανέπτυξε το πως o Κύριος επέτρεψε να τιμωρηθούν μερικά κράτη, που απεμακρύνθησαν από Αυτόν».

Oι στρατιώται, τι να είπη κανείς δια την πίστιν και θρησκευτικότητα του στρατού! Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Κώστα. Άγνωστος, και ολιγογράμματος, μόνο στο δημοτικό σχολείο πήγε. Πήρε όμως από τον διδάσκαλό του την αγάπη προς την ορθοδοξίαν και την Πατρίδα.
- Θα πολεμήσωμε; Κώστα; του είπα, κάποτε στην αρχή.
- Αν θα πολεμήσωμε, ρωτάς; Τι θ’ αφήσωμ’ τ’ς βρωμοϊταλούς να μας ατιμάσν τ’ς μανάδες μας κι’ τ’ς αδελφάδες μας. Ορέ, τ’ Πάπα θα γίνουμι ημείς; Να φτάσουμι μονάχα κι’ θα τ’ς πάρ’ ου τάδις τούν πατέρα.
Αυτός ανέπτυξεν απαράμιλλον ηρωϊσμόν εις το Μέτωπον και εφονεύφθη από εχθρικήν οβίδα.

«Δόξα να έχη ο Θεός, γράφει υπαξιωματικός από την πρώτην γραμμήν του πυρός. Το διάχυτον συναδελφικόν πνεύμα και η εκδηλουμένη αγάπη εκ μέρους όλων αναπληρούν το περιβάλλον των αδελφών και οικείων μου».

Ο Ιωάννης Μεταξάς έλεγε προς ξένον ανταποκριτήν «Ο Θάνατος δι’ ημάς τους Ορθοδόξους Έλληνας είναι απλούν επεισόδιον».

Έγραψεν αξιωματικός των πρόσω: «Εάν είσθε εδώ, θα εθαυμάζατε τον ενθουσιασμόν των ανδρών τον αυτόματον, τον ηρωϊσμόν των, την αντοχήν των, την προθυμίαν των εις θυσίας και ταλαιπωρίας. Ουδεμία αντιλογία. Όλοι εργάζονται να φέρουν εις πέρας κοινόν σκοπόν ιερόν, τον οποίον αισθάνονται και οι πλέον αγράμματοι. Όλοι εμπνέονται από την συναίσθησιν, ότι έχουν επωμισθή την ευθύνην να προστατεύσουν την Ορθοδοξίαν. Είθε ο Κύριος να μας στεφανώση με τον στέφανο της Νίκης».

Ιατρός του στρατεύματος έγραψε: «Δεν ακούονται εδώ ύβρεις και βλασφημίαι. Ούτε αι μεγάλαι ηθικαί παρεκτροπαί που εσημειώνοντο άλλοτε».
«Στο κάθε βήμα εδώ επάνω -έγραψε στρατιώτης και το δημοσίευσεν εφημερίδα – νομίζει κανείς πως κάπου κοντά μας τριγυρίζει η Παναγία».

Άλλος αξιωματικός έγραψε: «από άκρον εις άκρον του Μετώπου εν Αλβανία κυριαρχεί πίστις βαθυτάτη προς τον Θεόν. Αναπέμπονται ικετήριοι προσευχαί προ πάσης μάχης και ευχαριστήριοι ύμνοι μετά πάσαν νίκην».

Έτερος πολεμιστής έγραψε: «Η πίστις του στρατού μας αυξάνει. Η αιτία είναι τα θαύματα, τα οποία γίνονται μπροστά μας. Τι να πή κανείς, ποιο να πρωτοδιηγηθής και ποιο ν’ αφήσης. Με γράμμα δεν μπορώ να τα παραστήσω…».

Απόσπασμα από το βιβλίο: Αρχιμ. Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου, Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα, εκδ. «Ορθόδοξου Τύπου» Αθήνα Οκτώβριος 1974.
Σημείωση: ο πατέρας Χαράλαμπος υπηρετούσε τότε την Πατρίδα στο Σώμα του 39ου Συντάγματος των τσολιάδων της πρώτης γραμμής στην Αλβανία.

 

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ

 

ΤΣΑΜΗΔΕΣ ΚΑΙ ‘40: η εκτέλεση των προκρίτων της Παραμυθιάς

 

ΤΣΑΜΗΔΕΣ ΚΑΙ ‘40

29 Σεπτεμβρίου 1943: η εκτέλεση των προκρίτων της Παραμυθιάς

Ένα αποκαλυπτικό άρθρο!

http://eistorias.wordpress.com/2010/09/19/tsamides_40/

 

 

28 Οκτωβρίου 1940

«ερμηνείες»-διαστρεβλώσεις-εξαφανίσεις Πατερικών κειμένων από πεντηκοστιανούς

http://exprotestant.blogspot.com/2010/10/blog-post_17.html

http://exprotestant.blogspot.com/2010/10/blog-post_4626.html

http://exprotestant.blogspot.com/2010/10/blog-post_11.html

http://exprotestant.blogspot.com/2010/10/sola-scriptura.html

http://exprotestant.blogspot.com/2010/10/blog-post_14.html

 

 http://exprotestant.blogspot.com/2010/10/blog-post_27.html

 

Nikaia for ever ‘n’ ever!

Προς συνεδριασμένους ‘αδερφούς’. Τι έγινε στη Νίκαια ρε παιδιά; Σε ποιους ‘αναγεννημένους’ τα χώνει ο ‘αναγεννημένος’; ‘’Λύκοι βαρείς έχουν εισέρθει εις την εκκλησία…’’; Για ποιους τα λέει βρε παιδιά; ‘Έχετε τέτοια και εσείς; Μα καλά, εσείς δεν μας καλούσατε να φύγουμε από την Ορθοδοξία επειδή δεν έχει πνεύμα άγιο; Εσείς δεν διαφημίζατε τα ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ σας «ΕΜΕΙΣ δεν βρίζουμε, δεν πίνουμε, δεν πορνεύουμε, δεν μοιχεύουμε, δεν κλέβουμε»;  Έχει ο καιρός γυρίσματα …

Τέλειωσαν τα παραμύθια σας ψευτοαναγεννημένοι ψευδοδιδάσκαλοι! Τα θύματά σας σας εκδικούνται!

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ

Έκτακτο πανΑττικό ερώτημα.

Τι σχέση έχουν το Εγκόλπιο, ο πατρολόγος, τα παιδιά εργατών που την κάνουν από την αίρεση και τα ομόλογα, με την αυριανή επέτειο του ΟΧΙ;

Απαντήσεις προσεχώς!

ΥΓ: Πατρολόγε συνέχισε! Το εγκόλπιο σε στηρίζει φανατικά! Ρίξε Πατέρες στην αίρεση!

Το πρώτο θαύμα στο Αργυρόκαστρο

 

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΣΑΡΑΝΤΑ
 
 Αρχιμ. Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

 

Στρατοπεδευμένοι οι τσολιάδες του Μεσολογγίου έξω στα χωράφια του Αγρινίου. Μόλις είχε κτυπήσει ο φθινοπωρινός ήλιος και έλουζε με το εκθαμβωτικό του φως τις λίμνες και τα χωριά. Ηρεμία παντού. Τίποτε δεν πρόδιδε τη θύελλα και την Καταιγίδα. Οι αγρότες αμέριμνοι βοσκούσαν τα ζωντανά τους. Οι ζευγολάτες όργωναν τη γη τους. Άρχισαν πρωί πρωί τις δουλειές τους.
Ήταν Δευτέρα. 28 Οκτωβρίου του 1940.
Να! φάνηκε ο διοικητής με το αυτοκίνητο στους στρατοπεδευμένους. Συγκαλεί τους αξιωματικούς αμέσως και σπασμωδικά. Σε όλα φαινόταν μια νευρικότητα. Κάτι είπε στους αξιωματικούς και σε λίγα λεπτά, όλο το σύνταγμα ήταν συγκεντρωμένο με κατεύθυνση προς τα Γιάννενα.
Στήνουν μερικά οπλοπολυβόλα, ελλείψει αντιαεροπορικών.
Οι λοχαγοί, καθένας στο λόχο του, λέγει:
«Απόψε οι Ιταλοί άνανδρα μας κτυπήσανε πισώπλατα. Θα τους τσακίσωμε. Έτσι θα μάθουνε τι θα πη Έλληνες. Χρησιμοποιήστε το έδαφος καλά. Βαδίστε ακροβολισμένοι δια τον κίνδυνον των αεροπλάνων. Με τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας θα τους νικήσωμε».
Ακροβολίστηκε το σύνταγμα εκατέρωθεν του δρόμου, σε μεγάλο πλάτος, κι’ άρχισε η πεζοπορία. Σε κάποια στιγμή περάσανε Ιταλικά αεροπλάνα. Κυπήσανε τότε την Πάτρα. Αχ! τι κακό είπαμε, έκαμαν τότε στα αδέλφια μας στην Πάτρα!

Το πρώτο θαύμα στο Αργυρόκαστρο

 Θα έκανε μεγάλο κακό η αεροπορία τους την πρώτη ημέρα του πολέμου, αλλά ο Θεός εβοήθησε εξ αρχής τους Έλληνες στον πόλεμο του ‘40. Και να πως:
Τα Ιταλικά αεροπλάνα ήτανε, εκείνο το πρωινό, στις 28 Οκτωβρίου συγκεντρωμένα στο αεροδρόμιο του Αργυροκάστρου. Ήταν έτοιμα, φορτωμένα με βόμβες προς εκκίνησιν. Ο σκοπός τους ήτανε να βομβαρδίσουν όλες τις πόλεις της Ελλάδος και όλους τους συγκοινωνιακούς κόμβους. Θα παρέλυαν τα πάντα. Θα έσπερναν τον όλεθρο και θα εμπόδιζαν την επιστράτευσι των Ελλήνων και έτσι αυτοί θα κατέβαινον ανενόχλητοι να πάρουν τον καφέ στην Αθήνα, όπως έλεγαν.
Οι Ιταλοί πιλότοι συγκεντρωθήκανε στο Διοικητήριο να πάρουν το ρόφημά τους και τις τελευταίες διαταγές.

 Εδώ έβαλε ο Θεός το χέρι του και υπεράσπισε τον δίκαιο αγώνα των Ελλήνων.
Την ίδια μέρα πρωί- πρωί, ξεκινήσανε από το ελληνικό έδαφος δύο δικά μας αεροπλάνα -δεν είχαμε και πολλά-. Προχωρήσανε μέσα στην Αλβανία, στο κατεχόμενο υπό των Ιταλών έδαφος.
Εκεί ρίξανε μερικές βόμβες. Στο ένα όμως αεροπλάνο επέβαινε ένας θεολόγος, ονόματι Σαράτσης. Του είχε μείνει ακόμη μία βόμβα. Επιστρέφοντας, συμπτωματικά την πέταξε κοντά στην Ιταλική βάση, στο Αργυρόκαστρο. Η βόμβα όμως αυτή αποδείχθηκε θαυματουργή. Έπεσε μέσα στην αίθουσα του Διοικητηρίου, που ήτανε συγκεντρωμένοι οι Ιταλοί πιλότοι! Προκάλεσε μεγάλη καταστροφή! Το Ιταλικό επιτελείο τα έχασε. Ενόμισαν, ότι οι Έλληνες έχουν αρτίαν οργάνωσιν και μέγα δίκτυο κατασκοπείας. Έτσι όμως ματαιώθηκε το σχέδιο του κεραυνοβόλου βομβαρδισμού. Εκτός λοιπόν από την πόλη των Πατρών καμμία άλλη πόλις δεν βομβαρδίστηκε.
Η επιστράτευσις έγινε παντού κανονικά και οι γενναίοι μας προχώρησαν προς το Μέτωπο.

http://www.egolpion.com/8avma_40.el.aspx

Σε ευχαριστώ Σταύρο Σπανούδη

Σταύρος Σπανούδης: Βρήκε 250.000 και τα παρέδωσε.

Γιατί μας δείχνεις ότι τις ανθρώπινες αξίες κανένα ΔΝΤ δεν μπορεί να αλλοιώσει! Σε ευχαριστώ γιατί ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΕΣ στην χυδαία ιδεολογία του ραγιαδισμού, της ψευτομαγκιάς, του θλιβερού ωχαδερφισμού και της κουτοπονηριάς. Σε ευχαριστώ που μας έδειξες το πώς το πνεύμα διαλύει τη σάρκα. Ο Θεός να στο ανταποδώσει! Αμήν.

Βρήκε 250.000 ευρώ και τα παρέδωσε!!!

Μπράβο και πολλά-  πολλά συγχαρητήρια σε αυτό το παλικάρι που τώρα μπαίνει στα 30 του, τον Σταύρο Σπανούδη που μας απέδειξε σε όλους με μια κίνηση που ούτε κάν η έκφραση αξιέπαινη μπορεί να την προσεγγίσει απόλυτα, πως σήμερα όλα όντως δεν έχουν χαθεί. Υπάρχει ανθρωπιά και αξιοπρέπεια. Ο νεαρός οδηγός του Υπεραστικού ΚΤΕΛ Μεσσηνίας έκανε το αυτονόητο και αυτό που του επέβαλε όπως μας δήλωσε η συνείδησή του. Μόλις ολοκλήρωσε το δρομολόγιο που εκτελούσε στη διαδρομή Πύλος – Ίκλαινα και καθάριζε τους χώρους του λεωφορείου του εντόπισε στους αποθηκευτικούς χώρους ένα τσαντάκι. Ανοίγοντάς το σε αυτό υπήρχαν μέσα 250.000 ευρώ τα οποία και χωρίς δεύτερη σκέψη έψαξε βρήκε την κάρτα του ιδιοκτήτη – ηλικιωμένος ελληνοαμερικάνος που ετοιμαζόταν να ταξιδέψει για το εξωτερικό -  και τα παρέδωσε. Ο ίδιος σήμερα είχε ένα πολύ μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπο και την ψυχή του αισθανόμενος περισσότερο άνθρωπος όπως πρέπει σε αυτή τη δύσκολη εποχή.

Το βρηκα εδώ: http://www.best-tv.gr/index.php?/koinonika/brike-250.000-eiro-kai-ta-paredose.html

π. Κυριακός Τσουρός: ύπουλες και σκοτεινές μεθόδους χρησιμοποιούν οι αιρέσεις.

Στο Βόλο βρέθηκε ο Γραμματέας της Συνοδικής Επιτροπής επί των αιρέσεων Πρωτ. Κυριακός Τσουρός, ο οποίος έκανε την εναρκτήρια ομιλία στο Σεμινάριο Στελεχών Νεότητας της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος (20/10), που φέτος έχει γενικό θέμα «Ζητήματα αιρέσεων και παραθρησκείας», παρουσία του … Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου.

Ο π. Κυριακός «αναφέρθηκε στις ύπουλες και σκοτεινές μεθόδους που χρησιμοποιούν οι νεοφανείς αιρέσεις για την παραπλάνηση των πιστών και σημείωσε:

«Χρησιμοποιούν συχνά παραπλανητικούς τίτλους, προσωπεία και ορολογίες Ορθόδοξες. Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται έντονη σύγχυση στο Ορθόδοξο πλήρωμα και γίνεται ευκολότερα ο προσηλυτισμός, καθόσον δε γίνονται εύκολα αντιληπτές και φανερές οι αιρετικές διδασκαλίες τους».

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://volospress.blogspot.com/2010/10/blog-post_2741.html

 

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Π. Τσουρός γεννήθηκε στην Χίο (2-7-1941), από γονείς Μικρασιάτες. Μετά την ολοκλήρωση των εγκυκλίων σπουδών του στην γενέτειρα του, σπούδασε στην Ι. Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία απεφοίτησε το 1963, υποβάλλοντας την διατριβή με θέμα: “Η Εκκλησία της Ρώμης και τα προβλήματα αυτής κατά τον Α΄ μ.Χ. αιώνα”. Το 1964 νυμφεύτηκε την Γεωργία Λ. Παπαντώνη καί χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος στην Βιέννη (21 και 23-4-1964) από τον Μητροπολίτη Αυστρίας Χρυσόστομο Τσίτερ. Διακόνησε ως Εφημέριος και ως Ι. Προϊστάμενος στον Ι. Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην Νεάπολη της Ιταλίας (1964-1976) και από το 1976 διακονεί ως Εφημέριος και, από το 1988, ως Ι. Προϊστάμενος στον Ι. Ναό Αγιου Σπυρίδωνος Σταδίου (Παγκρατίου). Από το 1977 διετέλεσε συνεργάτης του μακαριστού Πρωτοπρ. π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου στην Συνοδική Επιτροπή επί των Αιρέσεων και από το 1996 διακονεί ως Γραμματεύς της ίδιας Επιτροπής. Από το 1999 ορίστηκε και ως Γραμματεύς της Ειδικής Επιτροπής Μελέτης Αρχαιολατρίας – Νεοειδωλολατρίας. Μετεκπαιδεύτηκε στην Ρωμαιοκαθολική Θεολογική Σχολή Ν. Ιταλίας, άπο την οποία απεφοίτησε το 1971, ανακηρυχθείς σε Διδάκτορα Θεολογίας, με θέμα διατριβής: “Ο γάμος κατά τον ι. Χρυσόστομον”. Είναι πρόεδρος του Πνευματικού Συμβουλίου της “Πανελληνίου Ενώσεως Γονέων δια την Προστασιαν του Ελληνορθόδοξου Πολιτισμού, της Οικογενείας και του Ατόμου”, και του “Διορθοδόξου Συνδέσμου Πρωτοβουλιών Γονέων” και διευθυντής του περιοδικού “Διάλογος”. Ομιλεί την ιταλική.  

 

αναδημοσίευση από εδώ

 

 

Μυροβλύτης και Υπέρμαχος

  Μυροβλύτης και Υπέρμαχος

Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος: Η Εθνική Κυβέρνησις, την οποίαν ώρκισα, εξακολουθεί να υφίσταται και να συνεχίζη τον πόλεμον. Άλλην Κυβέρνησιν δεν δύναμαι να ορκίσω

Με τη λήξη της μάχης των οχυρών και τη συνθηκολόγηση του ελληνικού Στρατού της Ηπείρου, οι Γερμανοί, χωρίς ουσιαστι­κή αντίσταση, κατευθύνονται ταχύτατα προς την Αθήνα. Η είσοδος τους αναμενόταν για τις 27 Απριλίου, ήδη όμως από τις 24 Απρι­λίου είχαν αρχίσει οι προετοιμασίες για την υποδοχή τους.

Ο ίδιος ο Χρύσανθος σημειώνει στο ημε­ρολόγιο του εκείνη την ημέρα: «Έρχονται εις επίσκεψίν μου ο Νομάρχης Αττικοβοιωτίας κ. Πεζόπουλος και ο Δήμαρχος κ. Πλυτάς κατ’ εντολήν του Υφυπουργού Ασφαλείας κ. Μανιαδάκη δια να μοι ειπούν ότι μετά των ανωτέρω δύο και του Φρουράρχου Αθηνών Στρατηγού Καβράκου θα παραδώσωμεν την πόλιν εις τους Γερμανούς. Απήντησα ότι εις το έργον τούτο ουδεμίαν θέσιν έχει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών… έργον του Αρχιεπισκόπου είναι όχι να υποδουλώνη αλλά να ελευθερώνη».

Ο Χρύσανθος θεωρούσε εξευτελιστικό για το αξίωμα του Αρχιεπισκόπου την πιθα­νότητα να αντιμετωπιστεί με περιφρόνηση από κάποιον κατώτερο χιτλερικό αξιωμα­τικό η τόσο επίσημη ελληνική αντιπροσω­πεία, και γι’ αυτό, παρ’ όλη την επιμονή του Μανιαδάκη δεν συμμετείχε στην επι­τροπή υποδοχής. Η δικαιολογία του ήταν πως «Εγώ είμαι πνευματικός αρχηγός της Πρωτευούσης^. οι επερχόμενοι Γερμανοί και οι σύμμαχοι αυτών είναι ετερόδοξοι. Πως είναι δυνατόν να παραδώσω την πνευματικήν διοίκησιν της Ορθοδόξου πρωτευούσης εις ετεροδόξους;».

Την 27^η Απριλίου, Κυριακή των Βαΐ­ων, μετά από μία νύχτα γεμάτη αγωνία ο Χρύσανθος μαθαίνει πως οι Γερμανοί πλησιάζουν στους Αμπελοκήπους. Οι τρεις αντιπρόσωποι συναντούν ένα Γερμανό «ανθυπολοχαγίσκο» και οι λοιποί μοτο­σικλετιστές συνεχίζουν το δρόμο τους για την Ακρόπολη όπου σε λίγο θα υψώσουν τη χιτλερική σημαία. Ο πόνος και η θλίψη του Χρυσάνθου όταν την αντικρίζει από το παράθυρο της Αρχιεπισκοπής είναι αβά­σταχτη, «είμαι περίλυπος μέχρι θανάτου», σημειώνει στο ημερολόγιό του.

Στην κατάσταση αυτή δέχεται την πρό­σκληση του Δημάρχου Πλυτά, δια μέσου κάποιου κλητήρα, ότι οι Γερμανοί στρατη­γοί θέλουν να μεταβεί ο Αρχιεπίσκοπος στη Μητρόπόλη, για να τελέσουν δοξολογία επί τη αφίξει τους στην Αθήνα. «Ο πάντοτε ειρη­νικός και γαλήνιος Αρχιεπίσκοπος», σημειώ­νει ο πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, «αποτόμως συνωφρυώθη, ηγέρθη και εν θυμώ και οργή, με τόνο φωνής, ον αδυ­νατώ να αποδώσω, απάντησε:

- Ποιος είσαι συ; Πήγαινε, φύγε αμέσως…»¹², και στην ερώτησή του: τι να απα­ντήσω στον κ. Δήμαρχο; του απαντά «να ειπής ότι σε έδιωξα»¹³.

Μετά από λίγη ώρα έρχεται νέος απε­σταλμένος από το Δήμαρχο με νέο αίτη­μα αυτή τη φορά. Ρωτάει εκ μέρους του Γερμανού στρατηγού, πότε μπορεί να τον επισκεφθεί στη Μητρόπόλη. «Φαίνεται, ση­μειώνει ο Χρύσανθος, πως η απάντησή μου τον εσυνέτισε». Στις τέσσερις το απόγευμα ορίστηκε η συνάντηση και ο Γερμανός Στρα­τηγός του Β’ Σώματος Στρατού Stumme, που μόλις είχε φτάσει στην Αθήνα, συνοδευόμε­νος από τον Klemm, στρατιωτικό ακόλουθο της Γερμανίας στην Αθήνα, και από το νέο Φρούραρχο Αθηνών έφτασαν στην ώρα τους έξω από την Αρχιεπισκοπή.

Ο Χρύσανθος τους δέχεται στην αίθουσα του Αρχιεπισκοπικού θρόνου με «αθυμίαν και κατήφειαν». Ο Γερμανός χαιρετάει «μειδιών» και κάθονται όλοι εκτός από το προσωπικό της Αρχιεπισκοπής. Ο στρατηγός προσφέρθηκε να μιλήσουν γαλλικά αλλά ο Χρύσανθος απάντη­σε πως προτιμάει γερμανικά.

- Φαίνεσθε κουρασμένος, είπε.

- Ναι, απάντησε ο Γερμανός, βρήκαμε γέφυρες και δρόμους κατεστραμμένους από τους Άγγλους. Ποίος θα τους επιδιορθώσει; Οι Άγγλοι πρέπει να πληρώσουν.

- Θα πληρώσει οποίος νικηθεί, απαντά ο Χρύσανθος.

- Κατά τη διαδρομή μας στην Ελλάδα με χαρά παρατήρησα πως πολλοί Έλληνες μιλούν γερμανικά.

- Ναι, απάντησε, υπήρχαν πολλοί θαυ­μαστές του γερμανικού πολιτισμού πριν τον πόλεμο αλλά τώρα θα έμειναν πολύ ολίγοι, αφού η Γερμανία κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα, ή μάλλον δε θα έμεινε κανένας^. αλήθεια γιατί τον εκήρυξε;

- Αυτά είναι ζητήματα πολιτικής, αλλά στο δρόμο πολλοί μας έραιναν με λουλούδια.

- Αυτοί δεν θα ήταν προφανώς Έλληνες, απαντά ο Χρύσανθος, και προσέθεσε:

- Επείγει, Στρατηγέ, το ζήτημα του επι­σιτισμού του τόπου.

- Θα έλθει προσεχώς ιδιαιτέρα επιτροπή επισιτισμού, απάντησε αυτός…

Ο Γερβάσιος Παρασκευόπουλος, αυτήκοος μάρτυς της συναντήσεως, προσθέτει στον παραπάνω διάλογο τα λόγια του Χρυσάνθου: «Οι Έλληνες πάντοτε ηγάπησαν την Γερμανίαν και κατά προτίμησιν οι Έλληνες των γραμμάτων εις Γερμανίαν συνεπλήρουν τας σπουδάς των και μετέδιδον εις τους συμπολίτας των επανερχόμενοι τας Αρετάς του Γερμανικού λαού. Ποτέ όμως δεν εφαντάζοντο ότι οι Γερμανοί, τους οποί­ους τόσον ηγάπων, θα έπληττον αυτούς εκ των νώτων καθ’ ην στιγμήν επάλαιον δια την ελευθερίαν των με μίαν μεγάλην αυτοκρατορίαν!» Στην απάντηση του στρατηγού ότι: «Δεν πταίωμεν ημείς αλλά οι Άγγλοι που ήλθον εις την Ελλάδα», ο Αρχιεπίσκο­πος ανταπάντησε: «Στρατηγέ μου, εγώ δεν πολιτικολογώ, αλλ’ απλώς εκφράζω το παράπονον παντός Έλληνος, και μάλιστα των σπουδασάντων εν Γερμανία».

Κατά τη μαρτυρία του παρόντος Αρχιδιακόνου η συνομιλία ολοκληρώθηκε με την έκκληση του Αρχιεπισκόπου προς το Γερμανό στρατηγό: «Σας συμβουλεύω και σας παρακαλώ να μη θίξετε την φιλοτιμίαν του Ελληνικού λαού», υπονοών ότι ο λαός θα αντιδράσει γενναίως^».

Η τρίτη μεγάλη πρόκληση για τον Χρύσανθο ήταν στις 29 Απριλίου, όταν προσκλήθηκε από τον Πλάτωνα Χατζη­μιχάλη (Υπουργό Εθν. Οικονομίας της κατοχικής Κυβέρνησης) να ορκίσει την επομένη τη δοτή στους Γερμανούς Κυβέρνηση Τσολάκογλου. Του απάντησε: «Λυπούμαι πολύ διότι δια συμβολαίου και εντολή των Γερμανών σχηματίζεται Κυβέρνησις και ιδίως διότι μετέχει αυτής ο κ. Χατζημιχάλης (σ.σ. επίτροπος του Ιε­ρού Ναού Μεταμορφώσεως Πλάκας), τον οποίον εθεώρουν τίμιον Έλληνα. Και τι ηθέλατε να κάμωμεν; λέγει ο κ. Χατζημι­χάλης, να αφήσωμεν να μας κυβερνήσουν οι Γκαουλάιτερ; Τω απαντώ ναι, διότι με τους Γκαουλάιτερ οι Γερμανοί θα κάνουν μικρότερον κακόν παρ’ όσον θα κάμουν δι’ υμών διότι θα φέρετε μόνον τας ευθύνας χωρίς να ημπορέσητε να κάμητε το ελάχιστον καλόν εις τον λαόν».

Σε νέα πίεση της Κυβερνήσεως να προσέλθει στην ορκωμοσία, ο Χρύσανθος απάντησε:

«Η Εθνική Κυβέρνησις, την οποίαν ώρκισα, εξακολουθεί να υφίσταται και να συνεχίζη τον πόλεμον. Άλλην Κυβέρνησιν δεν δύναμαι να ορκίσω, …εις τοιαύτας υπόπτους και αντεθνικάς ενεργείας δεν είναι δυνα­τόν να δώση η Εκκλησία τον όρκον και την ευλογίαν της. Η Εκκλησία πρέπει να μένη μακράν από τοιαύτα πράγματα».

Ούτε συμβιβαστική λύση δε δέχτηκε ο Χρύσανθος να δώσει στο θέμα της ορκω­μοσίας της κατοχικής Κυβέρνησης. Όταν ο υπασπιστής του Τσολάκογλου στην άρνησή του του αντιπροτείνει «στείλατε τουλάχιστον τον Επίσκοπον (σ.σ. εννοεί το βοηθό επί­σκοπο Ταλαντίου Παντελεήμονα Παπαγεωργίου) ή άλλον τινά, να τους ορκίση», ο Χρύσανθος απάντησε: «Αδυνατώ να δώσω εντολήν εις οιονδήτινα». «Εν γνώσει των συνεπειών που με αναμένουν, δεν δέχομαι την προτεινομένην παραχώρησιν. Εμμένω εις τας αρχάς μου»! Την ορκωμοσία τελικά κλήθηκε και τέλεσε ο εφημέριος της ενορίας της Βουλής (Αγίου Γεωργίου-Καρύκη), ήδη όμως είχε αποφασισθεί η τύχη του ηρωικού Αρχιεπισκόπου²¹.

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ

ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΩΝ

http://www.egolpion.com/xrusan8os-2.el.aspx

 

 

Το ΟΧΙ των Ελλήνων και τα ΝΑΙ των Νεοελλήνων

ΤΟ «ΟΧΙ» ΤΗΣ 28^ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

ΟΙ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΙΑΣ «ΑΡΝΗΣΗΣ»

Γεώργιος Π. Πιπερόπουλος

Καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Απόσπασμα (ολόκληρο εδώ)

Ο Ιωάννης Μεταξάς, χωρίς να συμβουλευθεί το βασιλιά η τους πλέον στενούς του συνεργάτες, χωρίς να ζητήσει έστω την τυπική γνώμη των αρμόδιων στελεχών του Υπουργείου των Εξωτερικών, με πλήρη συναίσθηση των όσων συνεπαγόταν αυτή η «άρνηση» και ο αιματηρός πόλεμος που θα επακολουθούσε ανάμεσα στην πάνοπλη Ιταλία και τη φτωχή Ελλάδα, δήλωσε απερίφραστα, «Τι είναι ένας επαναστάτης;» αναρωτιέται σε μια μεστή νοημάτων παράγραφο ο Γάλλος Albert Camus και συνεχίζει «εκείνος που λέει ΟΧΙ αλλά με την άρνηση του δεν εννοεί αποποίηση. Γιατί είναι ταυτόχρονα το άτομο που λέει ΝΑΙ στον αγώνα του έχοντας ήδη κάνει συνειδητά την πρώτη κίνηση της άρνησης.».

Στους κύκλους των επιστημόνων της συμπεριφοράς υπάρχουν αυτοί που διατεί νονται ότι ένα άτομο δεν μπορεί, δεν είναι σωστό να προσπαθήσει να είναι λογικό και συναισθηματικό ταυτόχρονα. Αν όμως σταθούμε για λίγο επικεντρώνοντας σε υποκειμενικό επίπεδο αξιολόγησης αυτήν τη θέση, ο καθένας μας μπορεί να διαπιστώσει ότι μπορούμε να αισθανθούμε αυτό που σκεφτόμαστε. Το συναίσθημα δεν αποκλείει, αναγκαστικά, τη λογική, ούτε η λογική μπορεί να αποκλείσει το συναίσθημα. Ο κίνδυνος που υπάρχει για τον καθένα μας είναι συνυφασμένος με μια ασυνείδητη τάση μας να παρουσιάζουμε κάποιες συναισθηματικές μας αντιδράσεις ως παράγωγα λογικής σκέψης, γιατί τότε το αποτέλεσμα που προκύπτει αποτελεί «προπαγάνδα» και ο αποδέκτης του μηνύματός μας οδηγείται να δεχθεί σαν λογικό παράγωγο μια καθαρά συναισθηματική μας θέση.

Ακριβώς επειδή είμαστε Έλληνες και μας χαρακτηρίζουν κάποια σημαντικά συναισθηματικά δεδομένα και τρόποι λογικής ανάλυσης των ιστορικών μας καταβολών, είναι χρήσιμο, να δούμε έστω φευγαλέα μέσα στο πλαίσιο μιας σωστής εκτίμησης το ΟΧΙ της 28^ης Οκτωβρίου 1940 που βροντοφώναξαν με ένα στόμα οι Έλληνες στο φασίστα Ντούτσε!

Δεν κρύβει καμία απολύτως υστεροβουλία η διαπίστωση ότι ο Μεταξάς το πρωί της 28^ης Οκτωβρίου με το ιστορικό του ΟΧΙ ευθυγραμμίστηκε με το λαϊκό συναίσθημα που διέπνεε κάθε Έλληνα και Ελληνίδα άσχετα με την κομματική και πολιτική του τοποθέτηση. Έτσι εισέπραξε την εκτίμηση όλων των Ελλήνων και έγινε αντικείμενο εκδηλώσεων αποκαλούμενος στις θεατρικές παραστάσεις που αποδοκίμαζαν και χλεύαζαν τον Ντούτσε και τους Ιταλούς ως «Μπάρμπα Γιάννης» και «κυρ-Γιάννης», ακόμα και «πατέρας της νίκης.».

Η 28^η Οκτωβρίου και το ΟΧΙ τερμάτι σε κάθε αντίδραση κατά του καθεστώτος και συσπείρωσε όλους τους Έλληνες γύ ρω από την Κυβέρνηση. Πολιτικοί όλων των αποχρώσεων, πρώην αντίπαλοι του καθεστώτος προσφέρθηκαν να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή, η συγχάρηκαν χωρίς ενδοιασμούς το Μεταξά για τη στά ση του απέναντι στον εισβολέα.

Μέσα στο γενικότερο πλαίσιο αναφοράς των στοιχείων που συνέθεταν την εικόνα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου «η Μάχη της Ελλάδας», όπως χαρακτηρίστηκε από ιστοριογράφους, θεωρήθηκε αρχικά σαν μια μικρής έκτασης διένεξη ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία με μικρές προεκτάσεις στο γενικότερο θέατρο του παράλογου πολέμου.

Ήταν και αυτή η εκτίμηση μία «άρνηση» μιας πραγματικότητας που έμελλε σύντομα να αποδειχθεί καθοριστικής ψυχοκοινωνικής σημασίας για τους χειμαζόμενους λαούς της Ευρώπης.

Την ώρα που ο Μεταξάς μιλώντας για όλους τους απανταχού Έλληνες έλεγε ΟΧΙ στον Άξονα, η Ευρώπη, με εξαίρεση την Αγγλία, είχε ήδη υποκύψει στις δυνάμεις του (ή είχε μείνει «ουδέτερη», όπως η Σουηδία και η Ελβετία). Η Τσεχοσλοβακία, η Πολωνία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Δανία, η Νορβηγία, η Ολλανδία, η Ρουμα νία και φυσικά η Γαλλία είχαν υποκύψει η είχαν προσχωρήσει στον Άξονα. Η Γιουγκοσλαβία, είχε τους δεσμούς της με την Αγγλία, αλλά «έπαιζε και τα παιχνίδια της με τον Ντούτσε» πράγμα που την οδήγησε σε άμεση κατάρρευση όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με τη Γερμανία, ενώ η Τουρκία αν και είχε επίσημη συμμαχική συμφωνία με τη Μεγάλη Βρετανία απέφυγε να συμπαρα σταθεί, έστω και ηθικά στην Ελλάδα, η δε Βουλγαρία έχοντας βλέψεις στο Ελληνικό Αιγαίο προσχώρησε στον Άξονα…

Μέσα στο παραπάνω πλαίσιο αναφοράς το ΟΧΙ της 28^ης Οκτωβρίου 1940 έχει ψυχοκοινωνικές διαστάσεις που χρειάζεται να εκτιμηθούν από τις νεότερες γενιές των Ελλήνων με νηφάλια αντικειμενικότητα. Γιατί μαζί με εκείνη την εντυπωσιακή πρά ξη της «άρνησης» η Ελλάδα δημιούργησε τη θέση της «κατάφασης» δίνοντας ζωντανό παράδειγμα ελπίδας σε όλους εκείνους που έψαχναν να βρούνε τους άνδρες και τις γυναίκες ακόμη και τα παιδιά που δε θα ζούσαν με το βάρος ενός «Πουρκουά» ή τη ντροπή μιας «συνεργασίας», αλλά θα θυσιάζονταν λέγοντας ΟΧΙ!!!

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΦΛΩΡΑΚΗ στον π.Αθανάσιο Σιμωνοπετρίτη

http://www.egolpion.com/florakis.el.aspx