ΕΣΩΤΕΡΙΣΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

ΕΣΩΤΕΡΙΣΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

+ π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου

 

 Α) Το «πέρασμα» στο νεώτερο αποκρυφισμό

Οι δοξασίες του αποκρυφιστή Eliphas Levi είναι απάντηση στον ορθολογισμό του ΙΘ’ αιώνα. Με τα έργα του προσπαθεί να αναζωπυρώσει την «μαγική επιστήμη», για να προσφέρει την «εναλλακτική λύση» στην απόλυτη απαίτηση του ορθολογισμού, που κατά τον ΙΘ’ αιώνα έφθασε στο ύψιστο σημείο του, με την πίστη στην επιστήμη και τον φιλοσοφικό και πρακτικό υλισμό.

Όπως ορθά παρατηρεί ο W. Janzen (σ. 39), στον ΙΘ’ αιώνα, οι Εκκλησίες, κατά το πλείστον εμφορούντο από ένα χριστιανισμό ορθολογιστικά δομημένο, με πολιτιστικούς κυρίως ρόλους. Δεν είχαν τίποτε να αντιτάξουν στην πίστη στην επιστήμη και στην απολυτοποίηση της τεχνικής. Γι’ αυτό και ο αποκρυφισμός εμφανίστηκε ως η μόνη αντίθετη κίνηση, ως εναλλακτική λύση. Οι απόκρυφες διδασκαλίες γίνονται τώρα «ανακουφισμός», μια ιδεολογία που τραβάει τις μάζες!

Το 1875, έτος του θανάτου του Eliphas Levi αποδεικνύεται «σημαδιακό» για την αποκρυφιστική κίνηση. Το έτος αυτό η Helena Petrovna Blavatski ιδρύει μαζί με τον Henry Olcott την «Θεοσοφική Εταιρεία». Το ίδιο έτος γεννήθηκε ο Aleister Crowley, «πατριάρχης» του σύγχρονου πνευματισμού και πατέρας του νεο-σατανισμού. Γεννήθηκε ακόμη ο C.G. Jung, που καταπιάστηκε με την ερμηνεία αποκρυφιστικών φαινομένων με βάση την «ψυχολογία του βάθους». Ένα χρόνο αργότερα (1876) ιδρύεται στην Αγγλία η Society for Psychical Research (Εταιρεία για την Έρευνα των Ψυχικών Φαινομένων). Ήταν μια ένωση διανοουμένων, για την έρευνα παραφυσιολογικών φαινομένων και για την σπουδή του αποκρυφισμού.

Οι αποκρυφιστικές αντιλήψεις του E. Levi και της Θεοσοφίας προετοίμασαν το έδαφος για το «πέρασμα» στο σύγχρονο αποκρυφισμό και νεοσατανισμό.

 

Β) Το νέο ρεύμα

Κατά την παλαιότερη αντίληψη ο εσωτερισμός είναι υπόθεση ολίγων εκλεκτών. Εκτός από τις «εσωτεριστικές» ομάδες, η λοιπή ανθρωπότητα δεν μπορεί να κατανοήσει το βαθύτερο περιεχόμενο, την «εσωτερική γνώση» και έχει ανάγκη από εξωτερικές μορφές, που οδηγούν μόνο στην «εξωτερική γνώση» των πραγμάτων. Εδώ ανήκουν οι άγιες Γραφές των διαφόρων θρησκειών, το τελετουργικό στοιχείο, οι ιεραρχικές δομές.

Σήμερα, στο νέο ρεύμα του αποκρυφισμού τα πράγματα αλλάζουν. Η τάση αυτή επεκτείνεται και κερδίζει οπαδούς πέρα από τους κλειστούς εσωτεριστικούς κύκλους. Απευθύνεται πλέον στο ευρύτερο κοινό. Τώρα οι δοξασίες αυτές βρίσκουν παντού έδαφος και προβάλλονται με διάφορα προσωπεία, κυρίως ως ψυχολογικές τεχνικές (Ανθρωπιστική Ψυχολογία, Transpersonale Psychologie, Ψυχο-δυναμική κ.ο.κ).

Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να υπογραμμίσουμε μαζί με τον W. Janzen τη μεγάλη σημασία της ψυχανάλυσης του C.G. Jung. Εδώ τονίζεται η ολότητα του ανθρώπου, το νόημα της θρησκευτικότητας στη διαδικασία του γίγνεσθαι της όλης ανθρώπινης προσωπικότητας. Η ανάμιξη εσωτεριστικών αρχών και ψυχολογικών κατευθύνσεων δημιουργεί νέο είδος ψυχολογίας, την εσωτεριστική ψυχολογία.

Η μαγική σκέψη ξεκινάει από την αντίληψη, ότι ολόκληρη η πραγματικότητα του σύμπαντος περιλαμβάνει και τον άνθρωπο και εμψυχώνεται από μια ενιαία ζώσα ενέργεια, η οποία αποτελεί την όλη πραγματικότητα. Αυτή την ενέργεια μπορεί κανείς να την βιώσει προσωποποιημένη σε ανώτερα όντα, σε πνεύματα της φύσης, σε ψυχές αποθανόντων. Όλα είναι ενωμένα μέσω αυτής της ζώσας ενέργειας, που εμψυχώνει τα πάντα.

Σύμφωνα μ’ αυτή την κατανόηση του κόσμου, παντού υπάρχει μυστική συνάφεια και αντιστοιχία, μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, εικόνας και αρχετύπου, αυτού που είναι κάτω μ’ αυτό που είναι πάνω. Μέσω αυτής της συνοχής μπορεί ο άνθρωπος να έλθει σε επαφή με όλα, να δημιουργήσει σχέση ανάμεσα στα φαινόμενα και στην πραγματικότητα.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Νεοεποχίτες ή Οικουμενιστές; Ίδια γεύση!

 

«Οι θρησκείες πρέπει: Να επιταχύνουν τον Οικουμενισμό και να δημιουργήσουν κοινά παγκόσμια θρησκευτικά ιδρύματα, τα οποία θα βρουν τα μέσα και τους θρησκευτικούς εμπνευστές, πού θα υποστηρίξουν λύσεις των παγκοσμίων προβλημάτων. Να υψώσουν τη σημαία των Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.) σ’ όλους τους χώρους λατρείας. Να προσευχηθούν και να οργανώσουν παγκόσμιες συμπροσευχές».

«Η κρίση της εποχής μας προκαλεί τις παγκόσμιες θρησκείες να απελευθερώσουν μία νέα πνευματική δύναμη υπερβαίνοντας τα θρησκευτικά, πολιτιστικά και εθνικά σύνορα.. Υποστηρίζουμε μία νέα πνευματικότητα πού θα απορρίψει την απομονωτικότητα και θα κατευθυνθεί προς μία πλανητική συνείδηση».

Robert Mueller πρώην βοηθός γενικός γραμματέας του Ο. Η. Ε.

 «Πρέπει να ενωθούμε με τους ινδουιστές αδελφούς μας και να ονομάσουμε από δω και πέρα τον πλανήτη μας Βράχμα ή Πλανήτη του θεού».  

«Οι θρησκείες πρέπει να συνεργάζονται ενεργά για να προσφέρουν μία καλύτερη κατανόηση των μυστηρίων της ζωής και της θέσης μας στο Σύμπαν. Η θρησκεία μου σωστή ή λάθος και το έθνος μου σωστό ή λάθος πρέπει να εγκαταλειφθούν μια για πάντα στην Πλανητική Εποχή.»
«Προοδευτική απλοποίηση και ενοποίηση… θα λάβει χώρα στον θρησκευτικό τομέα»

«Η θρησκεία δεν θα είναι πλέον μία πλευρά της ανθρώπινης ζωής, αλλά η σχεδόν υποσυνείδητη βάση κάθε ενέργειας. Οι άνθρωποι θα συνειδητοποιήσουν τον σκοπό και την παρουσία του Θεού σε κάθε μέρος της δημιουργίας καθώς και του εαυτού τους, ώστε δεν θα μπορούν να διαχωρίσουν την θρησκεία από την επιστήμη, την εκπαίδευση ή την κυβέρνηση. Η ολοκλήρωση θα έχει γίνει πλήρης».

 Vera Alder

 

Μαρτύριο Χριστιανού στην τουρκοκρατία

Οι Άγιοι Μάρτυρες της Εκκλησίας μας προτίμησαν να χύσουν το αίμα τους, παρά να αποδώσουν οποιαδήποτε τιμή ή αναγνώριση σε άλλους θεούς. Θα αρκούσε μια απλή υπόκλιση για να τους γλυτώσει από το μαρτύριο! Όμως σήμερα βρίσκονται Χριστιανοί (στο Κοινοβούλιο των θρησκειών του κόσμου, Σικάγο, 1993, ή στην Ασίζη το 1986) πού εορτάζουν με ειλικρίνεια και αμοιβαία εκτίμηση την πλούσια ποικιλία του θρησκευτικού κόσμου! 

Τι είδους διάλογο μπορεί να κάνει κανείς με τέτοιες ομάδες; Έργο της Εκκλησίας και των ποιμένων της Εκκλησίας σ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι ο θρησκευτικός διάλογος, αλλά η αποκάλυψη του αληθινού προσώπου των ομάδων αυτών πίσω από το όποιο προσωπείο.
Ο Χριστός προειδοποίησε τους ποιμένες της Εκκλησίας και τους κάλεσε να προσέχουν τα πρόβατα από εκείνους τους λύκους, πού έρχονται με ένδυμα προβάτου. Δεν μας είπε να κάνουμε μ’ αυτούς διάλογο, αλλά να αποκαλύψουμε το αληθινό τους πρόσωπο, ώστε έγκαιρα να τους αναγνωρίσουν οι άνθρωποι και να προφυλαχθούν από αυτούς. 

Ο Χριστός δεν είπε να κάνουμε διάλογο με τους λύκους...

π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος

Αντιμετώπιση των αιρέσεων. Προβληματική και Στρατηγική, σελ. 200-201

http://www.egolpion.com/orama_neaepoxh.el.aspx

Ποιο το νόημα της ζωής μας;

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

 Απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο του μακαριστού

 + π.ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

 ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

  Για το σύγχρονο άνθρωπο τίθενται βασικά ερωτήματα, που αναφέρο­νται στην ίδια του την ύπαρξη· από που έρχομαι; που πηγαίνω; Σ ‘αυτά τα ερωτήματα προσπαθήσαμε να δώσουμε απάντηση στο φως της Ορθοδοξίας.

 Ο άνθρωπος δεν είναι άναρχος· έχει αρχή. Δεν μπορεί να δώσει ο ίδιος βαθύτερο νόημα στη ζωή. Αυτό το προσδιορίζει ο Δημιουργός του. Η αρχή του ανθρώπου βρίσκεται στη βούληση του Θεού· όχι στη φύ­ση Του. Δεν είναι “προβολή” ή “εκροή” μιας κάποιας υπερβατικής Αρχής, αλλά καρπός της Θείας βουλής και της θεϊκής αγάπης· δεν είναι αποτέλεσμα “ανάγκης” στη ζωή του Θεού, αλλά αποτέλεσμα ελευθερίας.

 Η υπαρξιακή ταυτότητα του ανθρώπου εκφράζεται με τον όρο “κατ’ εικόνα Θεού”. Το αρχέτυπο του ανθρώπου είναι ο Τριαδικός Θεός, που είναι κοινωνία προσώπων, ενότητα, αρμονία, αγάπη. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος, το “κατ’ εικόνα” του Τριαδικού Θεού, ήταν από τη φύση του κοινωνία και αγάπη. Μπορούσε να αναπτύξει διαπροσωπικές σχέσεις αγάπης, κατά “μετοχή” στη θεία αγάπη και να αποκτήσει αφθαρσία και αθανασία, φθάνοντας με τη χάρη του Θεού στο “καθ’ ομοίωσιν”, θέτο­ντας τη σφραγίδα της δικής του προαίρεσης στο “κατ’ εικόνα”. Τότε η αγάπη του Θεού θα ήταν και δική του επιλογή.

Αυτή η αμοιβαία αγάπη μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου θα οδη­γούσε τον άνθρωπο στο ξεπέρασμα της κτιστής του πραγματικότητας, στην αιώνια “θεωρία” του προσώπου του Θεού, δηλαδή στη ζωή σύμ­φωνα με το σχέδιο του Θεού, που εναρμονίζεται με την ίδια τη φύση του ανθρώπου, όπως βγήκε από τα χέρια του Δημιουργού.

Η θέση του ανθρώπου στη Δημιουργία ήταν θέση ευθύνης και αγά­πης· μπορούσε να κάνει χρήση της Δημιουργίας, όμως όχι κατάχρηση τάχθηκε να την φυλάσσει και να την εργάζεται. Έχοντας ο ίδιος κέντρο αναφοράς και κεφαλή τον Θεό, μπορούσε να είναι κέντρο ενότητος και αρμονίας ολοκλήρου της δημιουργίας, η οποία βάδιζε μαζί με τον άνθρωπο προς την αφθαρσία, ώστε να αποτελέσει τον κατάλληλο “τό­πο”, στον οποίο θα ζούσε ο άφθαρτος και αθάνατος άνθρωπος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Το ταντρικό σεξ του Μπούκα σε βιβλίο ιεροκήρυκα!

 Ο μακαριστός π.Αντώνιος Αλεβιζόπουλος προειδοποιούσε για τον δούρειο ίππο της Νέας Εποχής ο οποίος μαχόταν να εισβάλει μέσα στην Εκκλησία του Χριστού. Όχι για να κάνει τους πιστούς …απίστους αλλά για να διαστρεβλώσει το νόημα του Σταυρού του Ιησού Χριστού και να κηρύξει ένα αλλοιωμένο και ακίνδυνο Χριστό. Ένα χριστό-γκουρού, διδάσκαλο μαγικών αυτο-θεραπευτικών μεθοδεύσεων και πρακτικών, έναν χριστό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους.  Ο π.Αντώνιος αφιέρωσε ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη ζωή του στο να ενημερώνει και να αφυπνίζει όλους μας από τις δόλιες μεθοδείες των νεοεποχιτών και των αιρετικών οι οποίοι παρουσιάζονται με Ορθόδοξο Προσωπείο ώστε να αλώσουν εκ των έσω την Ορθοδοξία. Πριν λίγους μήνες παρουσιάσαμε ένα βιβλίο το οποίο βρίθει νεοεποχίτικων δογμάτων την Ασκητική της Αγάπης. Πολλοί μας είχαν πει τότε πως ένα βιβλίο το οποίο το παρουσιάζει ακόμα και ο Μυριόβιβλος και πολλές ορθόδοξες ιστοσελίδες σαν απόσταγμα Ορθοδοξίας, δεν μπορεί να είναι Νεοεποχίτικο. Εμείς σήμερα παρουσιάζουμε ένα βιβλίο αρχιμανδρίτου και μάλιστα Ιεροκήρυκος αντιαιρετικού μητροπόλεως το οποίο προωθεί νεοεποχίτικες διδασκαλίες. Πιθανόν δε να βρεθούν και κάποιοι «ορθόδοξοι» να μας πουν ότι ο Μπούκας δεν είναι νεοεποχίτης ή ότι η Θετική Σκέψη δεν είναι κάτι αντιχριστιανικό. Θα είναι οι ίδιοι που προωθούν Ολιστικές μεθόδους ιατρικής και την …γιόγκα. Διαβάστε το παρακάτω κείμενο του π. Βασιλείου Σπηλιωπούλου αλλά επίσης επισκεφτείτε και τις σχετικές συνδέσεις.

[…] Προσφάτως, δυστυχώς, βρήκαμε στο διαδίκτυο και μάλιστα στην πολλή καλή σελίδα του Ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής Μυτιλήνης ένα πολύ παλαιό βιβλίο, εκδιδόμενο από το 1988 και μάλιστα από την χριστιανική αδελφότητα «Λυδία» το οποίο είναι γεμάτο από πλάνη και ψεύδος.  Το χειρότερο στην όλη υπόθεση είναι το γεγονός ότι το βιβλίο είναι γραμμένο από έναν αρχιμανδρίτη, έναν κληρικό δηλαδή, και μάλιστα έναν αρχιμανδρίτη ο οποίος είναι ανάμεσα στους υπευθύνους αντιαιρετικού αγώνος της Μητροπόλεως στην οποία διακονεί.  Σε μία πολλή καλή και Ορθόδοξη σελίδα λοιπόν, βρίσκουμε ένα πολύ παλιό βιβλίο που έχει εκδώσει μια μαχητική και ομολογιακή αδελφότητα και έχει γράψει ένας αρχιμανδρίτης υπεύθυνος αντιαιρετικού αγώνος. Μπορεί, λοιπόν, ο αγνός και ανυποψίαστος πιστός να αμφισβητήσει την αξία του βιβλίου και να μην εφαρμόσει πιστά τα γραφόμενα;  Μπορεί να αποφύγει την πολύ καλά καμουφλαρισμένη πλάνη που, αν και υπάρχει σε κάθε σελίδα του βιβλίου, παρουσιάζεται ως γνήσιος εκκλησιαστικός λόγος ενός αρχιμανδρίτου που φέρει την απόλυτη εμπιστοσύνη του Μητροπολίτου του, μιας γνωστής για τους αγώνες της «αδελφότητος» και μιας σπουδαίας και ομολογιακής ιστοσελίδας;  Μάλλον είναι δύσκολο και απαιτεί πνευματική εγρήγορση και κριτικό πνεύμα.  Απαιτεί να γνωρίζει ο αναγνώστης, για να γλιτώσει από τα δίχτυα της πλάνης, το λόγο της Γραφής ότι ο διάβολος θα προσπαθήσει να πλανήσει ει δυνατόν και τους εκλεκτούς.  Ας δούμε, όμως περί τίνος πρόκειται.

Αναφερόμαστε, λοιπόν, στο βιβλίο «Χτίσε την προσωπικότητα του παιδιού σου» του αρχιμανδρίτου π.Διονυσίου Μπέκου.  Το βιβλίο είναι αρκετά μεγάλο, αποτελείται από 338 σελίδες, και απευθύνεται κυρίως σε γονείς και παιδαγωγούς.  Δεν θα επιχειρήσουμε καν την ανάλυση του περιεχομένου αφ’ ενός μεν διότι η έκτασή του δεν μας το επιτρέπει, αφ’ ετέρου διότι είναι τόσο οφθαλμοφανής η πλάνη και οι πνευματικοί κίνδυνοι του βιβλίου απλώς και με μια ματιά στις παραπομπές του π.Διονυσίου.

Το βιβλίο, λοιπόν, ξεκινά με τις θερμές ευχαριστίες του π. Διονυσίου προς τον Θεοφάνη Μπούκα, εκδότη του περιοδικού «Γονείς» για την ευγενική παραχώρηση της φωτογραφίας του εξωφύλλου, ενώ δεν είναι λίγες και οι παραπομπές του π. Διονυσίου στον Μπούκα και τις απόψεις του.  Ποιος είναι όμως αυτός ο Θεοφάνης Μπούκας;

Ο Θεοφάνης Μπούκας είναι ιδρυτής πολλών οργανώσεων όπως του «Κέντρου Προγραμματισμού Ζωής», της «Επιμορφωτικής Εκδοτικής Α.Ε», της «Επιμορφωτικής εκπαιδευτικής Εταιρείας»κ,α.  Είναι επίσης ο ιδρυτής της κίνησης «Ψυχοδυναμική».  Η διδασκαλία του κινείται σαφέστατα στα πλαίσια της Νέας Εποχής, είναι καθαρά αντιχριστιανική και αποκρυφιστική και ανακατεύει στοιχεία και από άλλες ομάδες όπως το Σίλβα Μάϊντ Κοντρόλ, ινδουϊστικές σέκτες και γενικότερα τις ψυχο-λατρείες.  Ο Μπούκας ταυτίζει το Θεό με τη σκέψη, τη μία και μοναδική σκέψη που υπάρχει και βασιλεύει στη Ζωή την  «Υπέρ-Ψυχή», το «Υπέρ-Πνεύμα» που τελικά είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.  Ο Μπούκας μιλά επίσης για  έναν ανδρόγυνο θεό που διαφοροποιήθηκε αργότερα σε πνεύμα (Σίβα) και δημιουργική ενέργεια ζωής (Σάκτι) η ένωση των οποίων δημιούργησε το Σύμπαν.  Ταυτίζει επίσης, κινούμενος στα πλαίσια του ολισμού, τον άνθρωπο με το Σύμπαν και τον ίδιο τον Θεό, αρνείται φυσικά την προσευχή, μιλά για αυτοθέωση και αυτογνωσία, προσφέρει μαγικές συνταγές και λύσεις για οτιδήποτε απασχολεί τον άνθρωπο, υπόσχεται ευτυχία και ευημερία. Και φυσικά όλα αυτά μέσα από την αυτοπραγμάτωση, μέσα από την κινητοποίηση των δυνάμεων του νού. 

Είναι ολοφάνερο το πόσο επικίνδυνες είναι οι μέθοδοι του Μπούκα αλλά μένει κανείς εκστατικός βλέποντας να τον χρησιμοποιεί ένας αρχιμανδρίτης, όταν μάλιστα κανείς φτάσει να διαβάσει τις θέσεις του σχετικώς με το Σεξ.  Ο Μπούκας καταφέρεται εναντίον των θρησκειών που έχουν απαγορεύσεις σχετικώς με το Σεξ, υποστηρίζει την σεξουαλική αλχημεία αλληλοσχετίζοντας την σεξουαλικότητα με την πνευματικότητα, συνιστά στους γονείς να κοιμούνται γυμνοί και έτσι να κυκλοφορούν και μέσα στο σπίτι ακόμα και μπροστά στα παιδιά τους, συνιστά τον χορό της κοιλιάς μπροστά στον καθρέφτη χωρίς ρούχα και ακολουθεί τις αρχές της Κουνταλίνι σύμφωνα με την οποία η σεξουαλική ένωση είναι αυτή που ελευθερώνει τον άνθρωπο.  Τέλος κατά τον Μπούκα δεν υπάρχει καλό και κακό, όλες οι αρρώστιες θεραπεύονται ενώ χρησιμοποιείται, ασφαλώς, η θετική σκέψη.  Αυτά μας προσκαλεί ένας πνευματικός και μάλιστα ιερομόναχος να διδάξουμε στα παιδιά μας.

Ο Μπούκας ,όμως δεν είναι το μόνο ατόπημα, αν και κατά τη γνώμη μας είναι το σοβαρότερο, του π. Διονυσίου.  Ο π. Διονύσιος παραπέμπει επίσης στον Νόρμαν Πήλ αλλά και στον Κωνσταντίνο Τσιμπούκη, που και οι δύο είναι κήρυκες του καταστροφικού δόγματος της Θετικής Σκέψης.  Αντί ο π. Διονύσιος να μας ενημερώνει όπως θα ώφειλε ως υπεύθυνος αντιαιρετικού αγώνος για όλα αυτά, γίνεται εκείνος που μας τα κηρύττει. […]

Πρεσβυτέρου Βασιλείου Σπηλιοπούλου.

Όταν ο Λύκος φυλάει τα πρόβατα.

Ολόκληρο στη σελίδα του Όρθρου

Πρώτα θα του ζητήσουν να ξεκοιλιάσει ένα ζωντανό γουρούνι δεμένο πάνω σε σταυρό…

 

«Γιατί να καταπιέζεσαι από τους γονείς σου; Υπάρχουν αόρατες δυνάμεις πού περιμένουν το κάλεσμα σου για να σε βοηθήσουν. Έχεις μεγάλες ικανότητες. Το βλέμμα σου μαγνητίζει. Είναι κρίμα να ταλαιπωρείσαι με όλους αυτούς τους ανόητους γύρω σου. Να, κοίτα τι μπορώ να κάνω εγώ. Είδες; Έβγαλα απ’ τα χέρια μου αλάτι πού δεν υπήρχε. Να, βλέπεις το τσιγάρο; Δεν καίγομαι».

Το παιδί δείχνει ενδιαφέρον. Είναι φυσικό. Θέλει να μάθει όλα αυτά τα κόλπα, για να εντυπωσιάσει τους φίλους του. Τί καλύτερο, άλλωστε, έχει να κάνει;

Η πλύση εγκεφάλου. Από τρεις έως έξι μήνες κρατάει η «πλύση εγκεφάλου». Κι όταν ο έφηβος δείχνει «ώριμος», τον πηγαίνουν στο «μαύρο» ναό. Τον δέχονται με ανοιχτές αγκαλιές, του προσφέρουν καφέ και αναψυκτικά. Όλα αυτά για να του καλύψουν τα συναισθηματικά κενά πού έχει απ’ το σπίτι του και να νιώθει πώς βρήκε καινούργιους φίλους και πώς επιτέλους θ’ ανήκει κάπου.

Οι απορίες. Η πρώτη αντίδραση του παιδιού είναι να ρωτήσει, γιατί ο σταυρός στο «μαύρο» ναό είναι ανάποδος.
- «Γιατί συμβολίζει τη δύναμη του κάτω κόσμου», του απαντούν. Κι ύστερα αρχίζουν την «εξήγηση»:
«Άκουσε τι συνέβη: Ο Χριστός έχασε τη μάχη του με το Σατανά, γι’ αυτό άλλωστε σταυρώθηκε. Μην ακούς αυτά πού σου λένε. Είναι ψέματα. Η γη κυβερνιέται από το Διάβολο. Κι αν δεν μας πιστεύεις, το γράφει και η Καινή Διαθήκη. Να, εδώ στην προς Γαλατάς επιστολή, λέει: “φανερά είναι τα έργα της σάρκας. Μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρία, φαρμακεία, έχθρες, ζήλιες, θυμοί, φανατισμοί, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μεθύσια, άσεμνα γλέντια”».

Δεν του λένε βέβαια, ότι ο Μέγας Παύλος εξηγεί πώς όποιος πράττει τα παραπάνω δεν κληρονομεί τη βασιλεία του Θεού. Και συνεχίζουν:

Και πάλι δεν του εξηγούν πώς ο Παύλος συστήνει «Και στη δεύτερη επιστολή προς Τιμόθεον, λέει: “Είναι οι άνθρωποι φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, απειθείς στους γονείς τους, αχάριστοι, ασεβείς, άστοργοι, άσπονδοι, διαβολείς, ακρατείς, σκληροί και ανήμεροι, εχθροί κάθε αγαθού, προδότες, αυθάδεις φιλήδονοι κ.λ.π.”».ακριβώς να αποφεύγουμε τη συναναστροφή με τέτοια άτομα.
Το καταλυτικό επιχείρημα. Και καταλήγουν με το πιο… ισχυρό τους επιχείρημα! Το απόσπασμα από την προς Εφεσίους επιστολή:
«Διότι δεν παλεύουμε με αντιπάλους με αίμα και σάρκα, αλλά με τις αρχές, τις εξουσίες, με τους κοσμοκράτορες του σκότους του αιώνα αυτού».
Και φυσικά ούτε τώρα του φανερώνουν πως, ακριβώς στον επόμενο στίχο, ο ένθερμος Απόστολος λέει πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον πονηρό με την πανοπλία του Θεού.

Τι κρίμα αλήθεια! Να χρησιμοποιούν οι σατανιστές την Αγία Γραφή για να διαστρέψουν τα μηνύματα της και τις εφηβικές ψυχές, και να μην την χρησιμοποιούμε εμείς, οι «χριστιανοί», για να σταλάξουμε Φως και γνώση στις καρδιές των παιδιών μας. Κι εκείνα, χαμένα, εξαπατημένα, χωρίς αντίλογο πείθονται… Και οδηγούνται στη σατανιστική μύηση, στην οποία καλούνται να απαρνηθούν το βάπτισμά τους, την Αγία Τριάδα, να σπάσουν ένα σταυρό και να καλέσουν το δαίμονα μέσα τους. Και για να εξασφαλίσουν οι σατανιστές την εφηβική συγκατάθεση, δίνουν στο νέο ένα χρηματικό ποσό, ή του αγοράζουν κάτι πού επιθυμεί.

Και δωρεάν ναρκωτικά. Μετά τη μύηση, του παρέχουν δωρεάν ναρκωτικά: αμφεταμίνες, l.s.d., κοκαΐνη. Δήθεν πως έτσι θα επικοινωνήσει καλύτερα με το δαίμονα, προκειμένου αυτός να τον υπηρετεί!
Κοντά στον πρώτο χρόνο θα του ζητήσουν να ξεκοιλιάσει ένα ζωντανό γουρούνι δεμένο πάνω σε σταυρό, πού του λένε ότι συμβολίζει το Χριστό.

Κι όταν ο έφηβος πλησιάζει τα δύο χρόνια σατανιστικής ζωής, θα του απαιτήσουν να κάνει τον πρώτο του φόνο, για να μπορούν να τον εκβιάζουν και να τον χώσουν ολότελα στην «κόλαση»…

Από δω και πέρα, δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής, εκτός αν ο νέος μπορέσει να μετανιώσει αληθινά, και να ζητήσει ένα θαύμα από το Θεό. Αλλιώς θα έχει μεταβληθεί σε «ζόμπι» πού θα τον σκοτώσουν ή θ’ αυτοκτονήσει, ή θα περιφέρεται νεκροζώντανος και «μαύρος»…

Αλήθεια: δεν θα ‘πρεπε να διδάσκονται όλα αυτά σ’ ένα ειδικό μάθημα στα σχολεία; Δεν θα ‘πρεπε να ενεργοποιηθεί ουσιαστικά η Πολιτεία; Δεν θα ‘πρεπε να δώσουμε στα παιδιά μας την «πανοπλία» του Θεού; Θα τ’ αφήσουμε να μεταβάλλονται κατά δεκάδες σε «μωρά της Ρόζ-μαρι;» ή, μήπως, υστέρα από τους τρομερούς φόνους, συνειδητοποιήσουμε, πώς πρέπει να βρούμε – κι εμείς και αυτά – κάτι απ’ τη χαμένη μας πίστη;…

Πάει να πει, το μοναδικό, ουσιαστικά, όπλο κατά των σατανιστών, μ’ όποιο πρόσωπο κι αν παρουσιάζονται: εωσφορικό, «ανατολίτικο», νεοσατανιστικό ή «νιου έητζ» (Νέα Εποχή)…
Η λύση βρίσκεται στο νου και στην καρδιά μας. Αν θέλουμε, μπορούμε να διαλύσουμε τα σκοτάδια, με το φώς της Θείας χάριτος. Στο κάτω-κάτω, εκεί πού οργώνει ο Διάβολος, σπέρνει ο Χριστός.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

ΑΓΑΜΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΘΕΝΙΑ – ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ Ή ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ;

ΑΓΑΜΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΘΕΝΙΑ – ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ Ή ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ;

 Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου

 Από το βιβλίο : ΑΡΘΡΑ-ΜΕΛΕΤΑΙ-ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ – ΤΟΜΟΣ Α’ ΑΘΗΝΑ 1986

        «Εν εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί· έσονται γαρ οι άνθρωποι φίλαυτοι…, ακρατείς…, φιλήδονοι μάλλον ή φιλόθεοι»

(Β’ Τιμ. γ’, 1 κ.έ.).

      Τα δύο προηγηθέντα δημοσιεύματα μου περί προγαμιαίων σχέσεων (φύλλα «Ορθοδόξου Τύπου» της 8ης και της 22ας Φεβρουαρίου, έ.έ.) είχον μίαν απροσδόκητον συνέπειαν. Κατεκλύσθην υπό «πληροφοριών» ότι πολλοί Καθηγηταί θεολόγοι (και όχι μόνον Γυμνασίου ή Λυκείου…) διδάσκουν μίαν πολύ «βολικήν» και πολύ «έξυπνον» θεωρίαν: Ότι πορνεία είνε μόνον η επί χρήμασι σαρκική ικανοποίησις· ενώ όπου υπάρχει αγάπη, όπου υπάρχει ψυχική επαφή, εκεί δεν έχομεν πορνείαν. Συνεπώς, δι’ εν ζεύγος αγαπωμένων νέων, η σαρκική συνάφεια, αποτελούσα απλώς «ολοκλήρωσιν της αγάπης των», δεν είνε πορνεία, ούτε άλλως πως συνιστά αμαρτίαν. Το Ευαγγέλιον μόνον την πορνείαν (και την μοιχείαν) απαγορεύει. Δεν απαγορεύει την «ολοκλήρωσιν της αγάπης» ενός ζεύγους…

«Ομολογώ ότι εάν τα πρόσωπα τα οποία με επληροφόρησαν περί των τοιούτων θεωριών, των οποίων υπήρξαν αυτήκοοι μάρτυρες, δεν ήσαν λίαν αξιόπιστα, θα μοι ήτο αδύνατον να πιστεύσω ότι όντως διδάσκονται αυτά τα πράγματα υπό θεολόγων. Αλλ’ ήδη τι να είπω; Φαίνεται ότι ενεφανίσθη τελευταίως εν τω χώρω τής Ορθοδόξου Εκκλησίας είδος τι «Νικολαϊτισμού» ή μάλλον ότι ανεβίωσεν η κατά τον Μεσαίωνα παρουσιασθείσα εν ταις Κάτω Χώραις κίνησις υπό το όνομα «Αδελφοί και Αδελφαί του ελευθέρου πνεύματος», οίτινες διεκήρυσσον ότι «πάν το εν αγάπη και εξ έρωτος γινόμενον ουδέν έχει το ακάθαρτον»!…

Αλλ’ ας μη εκπληττώμεθα! Κατά τας ημέρας μας πολλάκις η ευσέβεια αποκαλείται «ευσεβισμός» (είνε αυτονόητον ότι τον πραγματικόν «ευσεβισμόν» ουδείς Ορθόδοξος δύναται να αποδεχθή· άλλο όμως ευσέβεια και άλλο «ευσεβισμός»·), η ηθική χαρακτηρίζεται «η θ ι κ ι σ μ ό ς » και η προσήλωσις εις τους ιερούς Κανόνας επικρίνεται ως « ν ο μ ι κ ι σ μ ό ς ». Τι το παράδοξον αν το κακόν αυτό, ο αντινομισμός αυτός, έφθασε μέχρις αποχρωματισμού ή μάλλον μέχρις εξωραϊσμού και των σαρκικών αμαρτιών; Ανεβίωσαν λοιπόν οι «Νικολαΐται» και οι «Καρποκρατιανοί»!… Ο Θεός να φυλάξη μήπως αναβιώσουν και οι αρχαίοι «Βορβοριανοί», των οποίων τα φρικαλέα και τουτ’ αυτό ασύλληπτα αισχρουργήματα, τελούμενα μετ’ επικλήσεων λόγων του Κυρίου (!!!), περιγράφει λεπτομερώς ο άγιος Επιφάνιος εν τω «Κατά αιρέσεων» έργω του (Ε.Π. Migne 41,336 κ.έ.).

Επειδή παρεκλήθην (επιέσθην, θα έλεγον,) υπό των διαληφθέντων προσώπων να γράψω τι προς διευκρίνησιν των πραγμάτων και διαφώτισιν των καλοπροαίρετων, χαράσσω τας κατωτέρω γραμμάς.

    Ουδείς αντιλέγει ότι «πορνεία», εν άκρα κυριολεξία, είνε η επί χρήμασιν ικανοποίησις των σαρκικών ορέξεων. Η λέξις παράγεται εκ του ρήματος π έ ρ ν η μ ι (περάω), το οποίον σημαίνει μεταφέρω τι πέρα της θαλάσσης προς πώλησιν, εξάγω προς πώλησιν και, κατ’ επιτομήν, απλώς πωλώ. Φυσικόν δε ήτο να καταφύγουν εις το ρήμα πέρνημι οι αρχαίοι Έλληνες δια την παραγωγήν τής λέξεως, αφού αι παρ’ αυτοίς ασκούσαι το «επάγγελμα» τούτο ήσαν, κατά κανόνα, γυναίκες ή γ ο ρ α σ μ έ ν α ι, δηλαδή δούλαι. (Ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης εν τω «Οδηγώ» του παράγει την λέξιν εκ του πυρ και νέος ή πηρώ και νους «δια το πυρούν την νεότητα ή το πηρούν τον νουν, ήγουν εκτυφλούν», αλλά ταύτα λέγονται κατα προφανή άλληγορίαν…).

Είνε γνωστόν όμως ότι πάσα λέξις πλην τής κυρίας σημασίας αυτής έχει και άλλην ή μάλλον και άλλας σημασίας, δευτερεύουσας ή καταχρηστικάς. (Πολλάκις μάλιστα συνέβη ώστε η κυρία σημασία να εξαφανισθή και η λέξις να παραμείνη με μόνην την καταχρηστικήν τοιαύτην.) Θα ηδυνάμην να αναφέρω άπειρα παραδείγματα πείθοντα περί τούτου, άλλ’ επειδή ο χώρος δεν επιτρέπει (άλλωστε δεν γράφω γλωσσολογικήν διατριβήν), αρκούμαι εις δύο λίαν χαρακτηριστικά:

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

http://www.egolpion.com/agamia_parthenia.el.aspx

ΕΞΗΓΗΣΗ ΝΕΚΡΩΣΙΜΗΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΣ

ΕΞΗΓΗΣΗ ΝΕΚΡΩΣΙΜΗΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΣ
 

Ο ΑΜΩΜΟΣ (ψαλμός 118).

Στάση πρώτη.

 Όσοι είναι άμωμοι στο δρόμο της ζωής τους, ας υμνούν τον Κύριον. Ευλογητός είσαι Κύριε, δίδαξέ με τις εντολές σου. Μεγάλο πόθο έχει η ψυχή μου να επιθυμεί και να θέλει τα κρίματά σου σε κάθε καιρό. Καταλήφθηκε από νυσταγμό η ψυχή μου λόγω χαλάρωσης, στερέωσέ με στα λόγια σου. Κάνε την καρδιά μου να στραφεί στα μαρτύριά Σου και όχι στην πλεονεξία. Η ψυχή μου γέμισε από αθυμία από τους αμαρτωλούς που εγκαταλείπουν τον νόμο Σου. Επικοινωνώ με εκείνους που σε σέβονται και φυλάσσουν τον νόμο Σου.

Στάση δεύτερη.

Τα χέρια Σου με δημιούργησαν και με έπλασαν, δώσε μου σύνεση και θα μάθω τις εντολές σου. Γιατί γεννήθηκα σαν ασκί στην παγωνιά, αλλά τα δικαιώματά Σου δεν λησμόνησα. Δικός σου είμαι Κύριε σώσε με, τα δικαιώματά σου ζήτησα. Από τα κρίματά σου δεν παρεξέκλινα, γιατί Συ έκαμες νόμο για μένα. ,ελέησέ με Κύριε. Στράφηκα με την καρδιά μου στο να πράττω τις εντολές Σου με σκοπό να πάρω την ανταμοιβή. Είναι καιρός Κύριε να σώσεις τους δούλους Σου επειδή οι ασεβείς παραβίασαν τον νόμο Σου.

Στάση τρίτη.

Ελέησέ με αλληλούια. Κοίτα με και ελέησέ με με την κρίση Σου να προστατεύεις αυτούς που αγαπούν το όνομά Σου. Γιατί είμαι νέος και περιφρονημένος, αλλά δεν ξέχασα τα δικαιώματά Σου. Άκουσε τη φωνή μου σύμφωνα με το έλεός Σου και με την κρίση Σου δώσε μου ζωή. Άρχοντες με εκδίωξαν άδικα και εγώ δείλιασα εξαιτίας των λόγων Σου. Θα ζήσει η ψυχή μου και θα σε υμνήσει και οι κρίσεις Σου θα με βοηθήσουν. Πλανήθηκα σαν το χαμένο πρόβατο, ζήτησε να με βρεις γιατί τις εντολές Σου δεν λησμόνησα.

 ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ

Είσαι ευλογητός Κύριε διδαξέ με τα δικαιώματά σου. Ο χορός των Αγίων βρήκε την πηγή της ζωής και την πόρτα του Παραδείσου, θα βρω και εγώ αυτή την οδό με την μετάνοια, γιατί είμαι το χαμένο πρόβατο, ξανακάλεσέ με και σώσε με.

 Εσύ που με έπλασες από το μηδέν και με τίμησες με την θεία σου εικόνα, αφού παρέβηκα την εντολή Σου με γύρισες πάλι στην γη από την οποία προέρχομαι, επανέφερέ με στο καθ ομοίωσιν για να ξαναβρώ την παλαιά ομορφιά. Είμαι εικόνα της δόξας Σου αν και φέρω σημάδια της αμαρτίας Λυπήσου το πλάσμα Σου Δέσποτα και καθάρισέ το με την ευσπλαχνία Σου. Δώσε μου την πατρίδα που ποθώ κάνοντάς με ξανά πολίτη του Παραδείσου. Ανάπαυσε ο Θεός τον δούλο Σου και τοποθέτησέ τον στον Παράδεισο όπου βρίσκονται χοροί των Αγίων και οι δίκαιοι θα λάμψουν ως φωστήρες.

  Ανάπαυσε τον δούλον Σου παραβλέποντας όλα τα αμαρτήματα. Το τριλαμπές της μίας Θεότητας ας υμνήσουμε με ευσέβεια λέγοντες Άγιος είσαι ο Πατέρας ο άναρχος, ο συνάναρχος Υιός και το Θείο Πνεύμα. Φώτισέ μας που σε λατρεύουμε με πίστη και γλύτωσέ μας από το αιώνιο πύρ της κόλασης. Χαίρε σεμνή Συ που γέννησες κατά σάρκα τον Θεό για την σωτηρία των ανθρώπων, δια της οποίας το γένος μας βρήκε την σωτηρία, με Σένα θα βρούμε τον Παράδεισο, Θεοτόκε, αγνή, ευλογημένη.

 ΚΟΝΤΑΚΙΟ

Μαζί με τους Αγίους ανάπαυσε Χριστέ την ψυχή του δούλου Σου. εκεί που δεν υπάρχει πόνος ή λύπη ή στεναγμός, αλλά μόνο ζωή ατελείωτη.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

 http://www.egolpion.com/nekrwsimh_akolouthia.el.aspx

 

Ειρηνοποιοί εν ενί πνεύματι…

 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ
 
ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ
 
 Του κ. Χρήστου Κρικώνη
 Ομ. Καθηγητού Α. Π. Θ.

Ο Γρηγόριος ως ειρηνοποιός – Οι περί ειρήνης λόγοι του

   Ως βασική αρχή του Γρηγορίου για την αντιμετώπιση των ταραχών, των διενέξεων και διχονοιών πού προκαλούσαν την διάσπαση της ενότητος και τη διατάραξη της ειρήνης της Εκκλησίας, είχε το ειρηνεύομεν εννόμως μαχόμενοι και πάντοτε μέσα στα πλαίσια των όρων του πνεύματος¹. Προσπαθούσε να συνδυάζει άριστα τον έλεγχο και την παρρησία με την αγάπη και την ταπεινοφροσύνη. Διότι, όπως αναφέρει, εστίν ανδρός μεγαλόφρονος φίλων αποδέχεσθαι ελευθερίαν ή εχθρών κολακίαν².

Στις οποιεσδήποτε παρουσιαζόμενες διαφορές μεταξύ των Ορθοδόξων, ο ίδιος ηγωνίζετο για το ύψιστο αγαθό της ειρήνης, υπέρ της οποίας εξεφώνησε ειδικά προς τούτο μία σειρά τριών λόγων «περί ειρήνης», και το σπουδαιότερο, υπέρ της οποίας προσέφερε τον ίδιο τον εαυτό του. Οι ειρηνικοί αυτοί λόγοι του Γρηγορίου συνδέονται άμεσα με την ειρηνευτική δραστηριότητα, την οποία ανέπτυξε για την επικράτηση της ειρήνης μέσα στην Εκκλησία.

 Όπως από τους πέντε θεολογικούς του λόγους, πού εξεφώνησε, επονομάσθηκε θεολόγος και με την προσωνυμία αυτή έμεινε στην ιστορία της Εκκλησίας «Γρηγόριος ο Θεολόγος», κατά παρόμοιο και ανάλογο τρόπο με τους τρεις εκφωνηθέντες λόγους του ο Γρηγόριος μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ειρηνοποιός. Ο Γρηγόριος δεν περιορίσθηκε μόνο στη θεωρητική διατύπωση της περί ειρήνης διδασκαλίας του, αλλά ό ίδιος την έκανε πράξη με την ίδια τη ζωή του.

Αφιερωμένο σε όσους ”πετάνε τη σκούφια τους” για φασαρίες και δικαστήρια….

ολόκληρο εδώ

Για τους εντολοδόχους πεμπτοφαλαγγίτες της Νέας Εποχής

Πιστούς «μαριονέτες» φερέφωνά της, κατασκευάζει η Νέα Εποχή

Σαν συνέχεια της χτεσινής αναρτήσεως

«Ένας αυξανόμενος αριθμός εκκλησιών και συναγωγών έχει αρχίσει να διευρύνει το γενικό του πλαίσιο, για να περιλάβει επιτροπές υποστήριξής για προσωπική ανάπτυξη, κέντρα ολιστικής υγιεινής, θεραπευτικές υπηρεσίες, εργαστήρια διαλογισμού, τροποποίηση της συνείδησης μέσω μουσικής, ακόμα και εκπαίδευση στη βιοανάδραση».

Τάδε έφη η νεοεποχίτισσα Marilyn Ferguson στο βιβλίο της «Η συνωμοσία του Υδροχόου»

(The Aquarian Conspiracy, J.P. Tarcher, Inc. Los Angeles, 1980, σελ. 369).

«Ορθόδοξοι» αποκρυφιστές ή επαγγελματίες αντι-Εκκλησιαστές;

“…Θα σε συμβούλευα μια εξέταση από ολιστικό γιατρό που θα σου δώσει και φυτικά βάμματα από εκχυλισματα βοτάνων που επιταχύνουν την αποτοξίνωση του σώματος σε συνδιασμό βέβαια με μια φυσική διατροφή απαλλαγμένη από τοξικές ουσίες. Αν είσαι κοντά στη Θεσσαλονίκη υπάρχει η ………., Ειδική παθολόγος που ειδικεύεται στη διατροφή και σε αυτοάνοσες παθήσεις όπως η δικιά μας”

(Η φωτογραφία και το απόσπασμα είναι απο το ιστολόγιο του ομοιοπαθητικού “Ορθόδοξου” misha)

Κατατοπιστικότατο άρθρο στο οποίο μπορείτε να διαβάσετε πολλά και ενδιαφέροντα για τους προπαγανδιστές του αποκρυφισμού εντός της Εκκλησίας.

Γιατί τα πράγματα δεν είναι ποτέ έτσι όπως δείχνουν.

http://orthodox-watch.blogspot.com/2009/11/misha.html

 

Μερικά ερωτήματα προς τον σεβ.Αττικής & Μεγαρίδος από τον Ορθόδοξο Τύπο

ΝΕΑ ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΙΣ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ ΛΑΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Προσέφυγεν εις το Συμβούλιον της Επικρατείας ζητών να κηρυχθούν αντικανονικοί οι Μητροπολίται Ιλίου κ.Αθηναγόρας και Κηφισίας κ. Κύριλλος, ενώ εις την προσφυγήν του τονίζει ότι αντικανονικοί είναι και οι Μητροπολίται Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος και Μεγάρων και Σαλαμίνος κ. Βαρθολομαίος.

Δεν ικανοποιείται με την άρσιν του επιτιμίου, παρά το γεγονός ότι δι’ αυτής αναγνωρίζεται ουσιαστικώς ως κανονικός Μητροπολίτης.

 Ουσιαστικώς με την προσφυγήν αυτήν επιχειρεί να καταργήση τους τέσσαρας Μητροπολίτας Μεγάρων κ. Βαρθολομαίον, Λαυρεωτικής κ. Νικόλαον, Κηφισίας κ. Κύριλλον και Ιλίου κ. Αθηναγόραν επισημαίνων ότι είναι αντι κανονικοί. Εάν δικαιωθή εις την προσφυγήν τότε θα έχωμεν επάνοδον εις έναν θρόνον, αυτόν της Αττικής και Μεγαρίδος. Μία τοιαύτη εξέλιξις θα είναι πράξις Δικαιοσύνης, αλλά είναι άγνωστον εάν θα γίνη αποδεκτή από τον πιστόν λαόν.

Και τούτο διότι εις τα Μέγαρα και εις την Σαλαμίνα ο Μητροπολίτης έχει σοβαρύτατον ποιμαντικόν και φιλανθρωπικόν έργον, ενώ οι ιερείς της Ι. Μητρόπολεις λειτουργούν τα περισσότερα από τα εξωκκλήσια της περιοχής. Το αυτό συμβαίνει και με τον Μητροπολίτην Λαυρεωτικής κ. Νικόλαον, ο οποίος διακρίνεται δια την πνευματικότητα του, το ήθος του, την εργατικότητά του και το κυριώτερον έχει μία πολύ καλή φήμη.

 Οι Μητροπολίται Κηφισίας και Ιλίου είναι νέοι και έχουν αναλάβει περιοχάς, αι οποίαι ήσαν επί μακρόν αποίμανται. Ήδη τα πρώτα βήματά των είναι εντυπωσιακά και έως ότου εκδικασθή η προσφυγή, ίσως, γίνουν πολλαπλασίως περισσότερον εντυπωσιακά.

 Πως ο πιστός λαός θα αποδεχθή μίαν ανατροπήν όσο δικαία και εάν αυτή είναι; Μάλλον εκρηκτικάς καταστάσεις θα πυροδοτήση, αι οποί αι ενδεχομένως να οδηγήσουν και εις άλλας σχέσεις της Εκκλησίας μετά του Κράτους.

 ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ : http://www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/Page8.pdf

 

Γιατί η Μεταμόρφωσις;

Λοιπόν, η εμφάνιση δίπλα σ Αυτόν του Μωυσή και του Ηλία και η προσομιλία των ίδιων μεταξύ τους ήταν κάποια οικονομία, η οποία πολύ καλά, ολοφάνερα παρουσίαζε να περιστοιχίζεται από επίσημους υπηρέτες τον Νόμο και τους Προφήτες ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Επειδή και του Νόμου και των Προφητών εξουσιαστή τον παρουσίασαν, πριν φανεί, με όσα οι ίδιοι προεκήρυξαν μεταξύ τους σύμφωνα. Δεν είναι δηλαδή ασυμβίβαστα τα προφητικά λόγια προς αυτά που γνωστοποιήθηκαν με τον Νόμο. Και αυτό το νόημα έχει, νομίζω, το να απευθύνουν ο ένας στον άλλο τον λόγο, ο ιερότατος Μωϋσής και ο πανάριστος απ τους Προφήτες. Αυτός ήταν ο Ηλίας.

 Υπάρχει όμως και κάτι άλλο να εξετάσουμε. Επειδή τα πλήθη έλεγαν, άλλοι πως είναι ο Ηλίας, άλλοι ο Ιερεμίας, άλλοι ένας απ τους Προφήτες, τους κορυφαίους παίρνει, για να δούν κι απ εδώ την διαφορά του δούλου και του κυρίου.

 Αλλά ύστερα απ αυτό μπορούμε να μιλήσουμε και για ένα άλλο νόημα. Επειδή δηλαδή συνεχώς του προσήπταν την κατηγορία της παραβάσεως του Νόμου και τον θεωρούσαν βλάσφημο, γιατί, καθώς πίστευαν, σφετερίζεται δόξα που δεν του αρμόζει, την δόξα του Πατρός, και έλεγαν: «Αυτός δεν είναι από τον Θεό, διότι δεν τηρεί την αργία του Σαββάτου» (Ιω. 9, 16)· και πάλι: «Για καλό έργο δεν θέλουμε να σε λιθοβολήσουμε, αλλά για βλασφημία και επειδή, αν και είσαι άνθρωπος, κάμνεις τον εαυτό σου Θεό» (Ιω. 10, 33). Για να αποδειχθεί ότι και οι δύο κατηγορίες γεννήθηκαν από φθόνο και ότι δεν τον βαρύνει ενοχή για κανένα από αυτά τα δύο και πως ούτε του Νόμου παράβαση είναι αυτό που συμβαίνει, ούτε αυθαίρετη οικειοποίηση δόξας αταίριαστης στο πρόσωπό Του, δηλαδή το να αυτοχαρακτηρίζεται ίσος με τον Πατέρα, γι αυτό εμφανίζει αυτούς που έλαμψαν στον καθένα από τους δύο αυτούς πνευματικούς τομείς. Ασφαλώς ο Μωυσής τον Νόμο έδωσε και, συνεπώς, μπορούσαν να εννοήσουν οι Ιουδαίοι ότι δεν θα ανεχόταν να καταπατείται ο Νόμος, όπως νόμιζαν· ούτε του Νόμου τον παραβάτη, αυτόν που κατεπάτησε τον Νόμο εχθρό θα υπηρετούσε. Και ο Ηλίας, όμως, για την δόξα του Θεού έγινε ζηλωτής. Έτσι, αν ήταν αντίθεος και Θεό τον εαυτό του όριζε, ίσο με τον Πατέρα, δίχως να είναι αυτό για το οποίο έκανε απρεπώς λόγο, δεν θα παρευρισκόταν ο ίδιος ο Ηλίας και δεν θα υπάκουε.

ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

  Ομιλία στην Θεία Μεταμόρφωση του Κυρίου και Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού

 

 Τι ήταν όμως αυτή η νεφέλη και πως, ενώ ήταν φωτεινή, τους επισκίασε; Μήπως είναι αυτή το απρόσιτο φως, στο οποίο ο Θεός κατοικεί, το φως που ενδύεται σαν ιμάτιο; Διότι λέει: «αυτός που καθιστά τα σύννεφα άμαξά Του» (103, 4) και «έθεσε το σκότος περικάλυμμά Του σαν κυκλική σκηνή» (Ψαλμ. 17, 13), ενώ ο απόστολος λέει: «είναι ο μόνος που έχει αθανασία και κατοικεί σε φως απρόσιτο» (Α’ Τιμ. 6, 16). Ώστε το ίδιο είναι εδώ και φως και σκότος, που επισκιάζει από ασύγκριτη λαμπρότητα.

  Αλλά και αυτό, που λίγο πριν είδαν τα μάτια των αποστόλων, χαρακτηρίζεται ως απρόσιτο από τους ιερούς θεολόγους. «Σήμερα είναι φωτός απροσίτου άβυσσος. Σήμερα φωτίζει τους αποστόλους απεριόριστη έκχυση θείας αίγλης στο Θαβώρ». Και ο μέγας Διονύσιος αποκαλώντας γνόφο το απρόσιτο φως, όπου λέγεται ότι κατοικεί ο Θεός λέει ότι «σ αυτόν τον γνόφο εισέρχεται όποιος αξιώνεται να γνωρίσει και να δεί τον Θεό». Επομένως το ίδιο φως ήταν αυτό που πρωτύτερα έβλεπαν να λάμπει από το πρόσωπο του Κυρίου οι απόστολοι και η φωτεινή νεφέλη που κατόπιν επισκίασε. Αλλά στην αρχή επειδή έλαμπε μετριότερα, επέτρεπε την όραση. Όταν όμως διαχύθηκε με πολύ μεγαλύτερη ένταση, ήταν γι αυτούς αόρατο λόγω της ασύγκριτης λαμπρότητας. Και έτσι επισκίασε την πηγή του θείου και αεννάου φωτός, τον ήλιο της δικαιοσύνης Χριστό. Άλλωστε, και στον αισθητό ήλιο το ίδιο φως και την όραση παρέχει μέσω της ακτίνας και αφαιρεί πάλι την όραση, όταν κατάματα τον κοιτάξει κανείς, διότι η λαμπρότητά του είναι υπεράνω της δυνατότητας των οφθαλμών μας.

  Αλλ ο μεν αισθητός ήλιος φαίνεται όπως είναι εκ φύσεως και όχι όπως θέλει, ούτε μόνο σε όποιους θέλει. Ο δε ήλιος της αλήθειας και της δικαιοσύνης Χριστός, έχοντας όχι μόνο φύση και φυσική λαμπρότητα και δόξα, αλλά και θέληση ανάλογη, φωτίζει προνοητικώς και σωτήρια μόνο όσους θέλει και όσο θέλει. Έτσι θέλησε και φάνηκε σαν ήλιος ενώπιον των αποστόλων και μάλιστα όχι από μεγάλη απόσταση. Έπειτα έλαμψε πιο έντονα κατά την θέλησή Του και από την ασύγκριτη φωτεινότητα έγινε αόρατος στα μάτια των αποστόλων, σαν να εισήλθε σε φωτεινή νεφέλη. Αλλά και φωνή ακούσθηκε από την νεφέλη: «Αυτός είναι ο Υιος μου ο αγαπητός, στον οποίον ευδόκησα, Αυτόν να ακούτε». Όταν ο Κύριος βαπτίσθηκε στον Ιορδάνη, ανοίχθηκαν οι ουρανοί και η ίδια ακούσθηκε φωνή από την δόξα εκείνη ασφαλώς, την οποία δόξα και ο Στέφανος αργότερα ενατένισε, όταν άνοιξαν γι αυτόν οι ουρανοί και καταλήφθηκε από τον Πνεύμα το Άγιο. Τώρα ακούσθηκε από την νεφέλη, που επισκίασε τον Ιησού. Επομένως είναι αυτή η ίδια η υπερουράνια δόξα του Θεού. Πως λοιπόν είναι αισθητό φως το υπερουράνιο;

  Δίδαξε δε η από την νεφέλη φωνή του Πατρός, ότι όλα εκείνα τα προ της ελεύσεως του Κυρίου και Θεού και Σωτήρα μας Ιησου Χριστού, οι νομοθεσίες, οι υιοθεσίες, ήταν ατελή και δεν έγιναν ούτε τελέσθηκαν σύμφωνα με προηγούμενο θέλημα του Θεού, αλλά παραχωρήθηκαν για την μέλλουσα αυτή του Κυρίου παρουσία και επιφάνεια. Αυτός λοιπόν είναι εκείνος, στον οποίο ευδοκεί και αναπαύεται και ευαρεστείται τέλεια ο Πατήρ, όπως σε Υιό αγαπητό. Γι αυτό και παραγγέλλει Αυτόν να ακούμε και σ Αυτόν να πειθαρχούμε. Και όταν λέει «εισέλθετε από την στενή πύλη, διότι είναι πλατειά και άνετη η οδός που οδηγεί στην απώλεια, ενώ στενή και δύσβατη η οδός που οδηγεί στην ζωή», Αυτόν να ακούτε. Κι όταν λέει πως το φως αυτό είναι βασιλεία του Θεού, Αυτόν να ακούτε, σ Αυτόν να πιστεύετε και τέτοιου φωτός να καθιστάτε αξίους τους εαυτούς σας.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

 Ομιλία στην Θεία Μεταμόρφωση του Κυρίου και Θεού  και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού.

 

Με το λόγο, λοιπόν, αυτόν δήλωσε ότι αφαιρέθηκε πλέον η οικονομία από τον Μωϋσή και τον Ηλία, και στον Υιό υπακούουν κατά πάντα. Μην πείτε, δηλαδή, ότι αυτά είπε ο Μωϋσής και αυτά ο Ηλίας. Διότι ως δούλοι υπηρέτησαν στον κέλευσμα και αυτό που τους υποδείχθηκε κήρυξαν. Αυτός είναι υιος και όχι ομογενής· κύριος και όχι δούλος· άρχοντας και όχι αρχόμενος· νομοθέτης και όχι νομοθετούμενος· ίσος κατά την θεία φύση και υιος αγαπητός. Έτσι οι απόστολοι μυήθηκαν σ αυτό που ήταν γι αυτούς άδηλο. Εδώ ο Πατήρ φανέρωσε τον Υιό Του. Εδώ ο Ων αναγγέλει το συναίδιο γέννημά Του. Εξαίτιας της φωνής αυτής έπεσαν οι απόστολοι με το πρόσωπο στην γη. Διότι ήταν βροντή  φοβερή, που δονούσε και τάραζε την γη και αυτοί από τον φόβο έπεσαν χάμω. Έδειξε σ αυτούς το ισοδύναμο του Υιού με τον Πατέρα στην θεϊκή Του φύση. Διότι καθώς η φωνή του Πατέρα τους έριξε κάτω, έτσι και η φωνή του Υιού με την δύναμή Του τους ανασήκωσε. Εκεί η θεϊκή του δόξα και η ανθρώπινη σάρκα Του φαίνονταν σε ένα πρόσωπο. Διότι δεν έλαβε όπως ο Μωϋσής επίκτητη ωραιότητα, αλλ ως Θεός στην δόξα Του άστραψε. Του Μωϋσή το πρόσωπο εξωτερικά χρίστηκε με λαμπρότητα, ενώ όλο το σώμα του Ιησού όπως ο ήλιος στις ακτίνες του άστραφτε και η δόξα της θεότητάς Του το σώμα της ανθρωπότητάς Του σκέπασε. Γι αυτόν ανήγγειλε ο Πατήρ: «Αυτός είναι ο υιος μου ο αγαπητός». Δεν ήταν χωρισμένη η δόξα της θεότητάς Του από την ανθρωπότητά Του, αλλά για έναν ήταν η φωνή, αυτόν που φαινόταν σε σώμα ευτελές και δόξα φοβερή. Και η αγία Μαρία υιό τον αποκαλούσε, του οποίου το ανθρώπινο σώμα δεν ήταν χωρισμένο από την θεϊκή Του δόξα. Διότι είναι ένα πρόσωπο αυτός που φανερώθηκε στον κόσμο με το σώμα και την δόξα Του. Και η δόξα Του μήνυσε την εκ του Πατρός θεία φύση. Και το σώμα Του μήνυσε την εκ της Μαρίας ανθρώπινη φύση. Ένας όμως Υιος μονογενής εκ του Πατρός και εκ της Μαρίας. Ας παύσουν τα στόματα των αιρετικών. Διότι όποιος τον μερίζει, θα μερισθεί από την βασιλεία Του. Και όποιος τον συγχέει, θα αποκλεισθεί από την ζωή Του. Όποιος αρνείται ότι γέννησε Θεόν η Μαρία, ας μη δεί την δόξα της θεότητάς Του. Και όποιος αρνείται ότι φόρεσε σάρκα, στερημένος θα είναι της σωτηρίας και ζωής που προσφέρεται δια του σώματός Του. Διότι τα ίδια τα πράγματα διδάσκουν όσους έχουν διαύγεια. Οι θείες δυνάμεις Του κηρύσσουν ότι είναι Θεός αληθινός, και τα πάθη Του μαρτυρούν ότι είναι άνθρωπος αληθινός, και το σώμα που περιεβλήθη, ότι είναι από θυγατέρα ανθρώπου. Αλλά κι αν δεν το κατανοούν οι ασθενείς κατά την διάνοια, εμείς θα επιχειρήσουμε να εκθέσουμε την αλήθεια από τα άχραντα Ευαγγέλια, ώστε να προσφέρουμε στους φιλόθεους ακροατές μεγαλύτερη ωφέλεια, εξαπλώνοντας και διατρανώνοντας τον λόγο με επιχειρήματα αψευδή, και πιο λαμπρά θα πανηγυρίσουμε.

Εφραίμ του Σύρου

Λόγος στην Θεία Μεταμόρφωση του Κυρίου και  Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού

 

Μετεμορφώθης εν τω Όρει, Χριστέ ο Θεός,
δείξας τοις Μαθηταίς σου την δόξαν σου, καθώς ηδύναντο.
 Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως σου το αϊδιον,
 πρεσβείαις της Θεοτόκου, Φωτοδότα, δόξα σοι.

ΨΕΥΔΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ:Βλασφημία του Αγίου Πνεύματος

ΨΕΥΔΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ 

 ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

 

 Ο εντεταλμένος της Εκκλησίας της Ρουμανίας σε Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη στην Ελλάδα, πατήρ Πέ­τρος Ματέϊ, ανέφερε για τις δόλιες αυτές μεθόδους των πεντηκοστιανών τα εξής αποκαλυπτικά:

 «Το 1989 μετά την επανάσταση άρχισαν να έρχο­νται στη Ρουμανία σαν χαλάζι πολυάριθμες ομάδες από τη Δυτική Ευρώπη και την Αμερική, για να μας κηρύξουν ότι η παλιά θρησκεία, η Ορθοδοξία, τελεί­ωσε, πέρασε. Είναι λοιπόν τώρα ο καιρός για κάτι καινούργιο. Ήρθε ο Ιησούς και μας σώζει… και άλλα πολλά τέτοια. Και έκαναν δημόσιες εμφανίσεις στα μεγάλα στάδια της πρωτεύουσας του Βουκουρεστίου και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Αλλά ο Θεός μας βοή­θησε πάρα πολύ. Θα σάς διηγηθώ ένα χαριτωμένο επεισόδιο. Σε μια μεγάλη πόλη, που υπάρχει και θε­ολογική Σχολή, οι πεντηκοστιανοί οργάνωσαν σε στά­διο μεγάλη συγκέντρωση, που όπως διαφήμιζαν με μεγάλες αφίσες στους τοίχους και στις εφημερίδες με ανακοινώσεις τους, θα γίνονταν και θαύματα. Στη συγκέντρωση παραβρέθηκαν και μερικοί φοιτητές της Ορθόδοξης Θεολογικής Σχολής. Άρχισαν, λοιπόν τις προσευχές και τα ‘θαύματα’. Στη σκηνή μαζεύτηκαν ανάπηροι με καροτσάκια και με πατερίτσες.

Άρχισε, λοιπόν, ο ψευτοπαπάς τους να προσεύ­χεται μεγαλόφωνα και με θεατρικές κινήσεις κοιτά­ζοντας προς τον ουρανό. Βάζει μετά τα χέρια του σ’ έναν ανάπηρο κι αυτός πετάχτηκε από το καροτσά­κι κι άρχισε να τρέχει! Ο φτωχός λαός μας κοίταζε με ανοικτό το στόμα!

 Ένας φοιτητής μας εκείνη τη στιγμή, πήρε νομί­ζω από το Θεό μία καλή σκέψη. Πήγε στο μικρόφω­νο και είπε δυνατά: «Υπάρχει μια ανακοίνωση. Κά­ποιος τηλεφώνησε ότι στο στάδιο υπάρχει βόμβα που θα εκραγεί σε μερικά λεπτά».

Δημιουργήθηκε πανικός κι έτρεχαν όλοι να σωθούν και πρώτοι από όλους έτρεχαν οι ανάπηροι. Έ­τσι ο κόσμος ο φτωχός, αλλά και με ολίγη πίστη κα­τάλαβε την αλήθεια. Γι’ αυτό σάς είπα ότι ο Θεός μας βοηθάει».

 ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

…Όταν οι προτεστάντες δέχονταν το Αειπάρθενο της Θεοτόκου!

Το Πρόσωπο της Θεοτόκου στην Προτεσταντική Θεολογία

Και όμως μέχρι τον ΙΖ’ αιώνα οι προτεστάντες πίστευαν στο Αειπάρθενο!

Πρεσβ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου (M.Th.)
Περιοδ. «Κοινωνία», Απρίλιος-Ιούνιος 2002

      ΤΟ να θελήσει κάποιος να παρουσιάσει το πώς αντιμετώπισε την Θεοτόκο η προτεσταντική θεολογία, σε όλα τα στάδια εξέλιξης του Προτεσταντισμού, αναμφιβόλως ξεφεύγει από τα πλαίσια ενός άρθρου και χρειάζεται συγγραφή ογκώδους βιβλίου.
Η δική μας όμως εδώ σύντομη ιστορικοδογματική αναφορά έχει ως σκοπό, να παρουσιάσει τον εκτροχιασμό της προτεσταντικής θεολογίας από την Πίστη της Εκκλησίας, όπως αυτή μαρτυρείται στους φορείς της Θείας Αποκαλύψεως στο ζήτημα αυτό, αλλά ταυτοχρόνως να επισημάνει και τον απίστευτο βαθμό διαβρώσεως τού Προτεσταντισμού από τον ορθολογισμό και την αυθαιρεσία.

ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ από τους ηγέτες της Διαμαρτυρήσεως, πρέπει να αναφέρουμε, ότι ο Λούθηρος στάθηκε με σεβασμό απέναντι στο φρόνημα της Εκκλησίας σχετικά με τις ιδιότητες της Μαρίας, όπως την αποκαλούσε, ως Θεοτόκο και Αειπάρθενο. Ουδέποτε αμφισβήτησε τις δύο αυτές ιδιότητες1 και ταυτοχρόνως παρουσίαζε το πρόσωπο της Θεοτόκου ως πρότυπο ταπεινοφροσύνης και πίστεως.
Φοβούμενος όμως μη μειωθεί η μοναδική μεσιτεία και το έργο τού Χριστού, ασκούσε κριτική σε πολλές μορφές εκδηλώσεως τιμής προς την Θεοτόκο, όπως επίσης απέρριπτε την επίκληση των πρεσβειών της2.

Στα ίδια πλαίσια θα κινηθούν ο Ζβίγγλιος και ο Καλβίνος, οι οποίοι ομολογούσαν τις ιδιότητες της Μητέρας τού Κυρίου ως Θεοτόκου και Αειπαρθένου, απέρριπταν όμως την επίκληση και μεσιτεία της Θεοτόκου.

Ο Καλβίνος μάλιστα υπήρξε ο πλέον μαχητικὸς και ανένδοτος πολέμιος κάθε τιμής προς Αυτήν. Οποιαδήποτε τιμή προς την Θεοτόκο την χαρακτήριζε ως ειδωλολατρία3.
Πρέπει να επισημάνουμε, ότι για την αρνητική τοποθέτηση των ηγετών τού Προτεσταντισμού έναντι της τιμής, της επικλήσεως, και πρεσβειών της Θεοτόκου καθοριστικό ρόλο έπαιξαν, συν τοις άλλοις, οι παπικές μεσαιωνικές πλάνες και υπερβολές στο ζήτημα αυτό.

Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα, η περίπτωση τού Φρειδερίκου του σοφού εκλέκτορα της Σαξωνίας, όπου στη συλλογή του των 19.013 «ιερών» αντικειμένων το 1520 συγκαταλέγονταν τέσσερις τρίχες της Θεοτόκου (!!!) καθώς και ένα δέμα σανὸ από το σπήλαιο της Βηθλεέμ (!!!)4.

Στα Συμβολικά Κείμενα του Προτεσταντισμού, τόσο της λουθηρανικής αποχρώσεως (π.χ. Αυγουσταία Ομολογία, άρθρο 3, Σμαλκαλδικά άρθρα Ι, 4), όσο και της καλβινικής (π.χ. Κατήχηση Χαϊδελβέργης, άρθρο 35), όσο και στη Formula Concordiae του 1571 (επιτομή άρθρο 8, 12), διατηρήθηκε η πίστη ότι η Μητέρα τού Κυρίου είναι όντως Θεοτόκος και Αειπάρθενος5. Απορρίπτονται όμως ταυτοχρόνως κάθε μορφή τιμής, επίκλησης και μεσιτείας της6.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ

(Β’ Μακ. 6,18- 7,42)

αγίου Γρηγορίου Θεολόγου

από το βιβλίο ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

+ αρχιμ. ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ

     Στον δεύτερο π.Χ. αιώνα οι ευσεβείς Ιουδαίοι αντιμετώπι­σαν πρωτοφανή πίεσι από τους κατακτητές τους Σελευκίδες, διαδόχους του Μ. Αλεξάνδρου, να αρνηθούν την θρησκεία τους και να προσχωρήσουν στην ειδωλολατρεία. Οι διωγμοί ήταν σκληροί και μάλιστα για τριάμιση χρόνια επί Αντιόχου Δ’ του Επιφανούς, οπότε εκδηλώθηκε το αποκορύφωμα της αντίθεης μανίας. Δη­μιουργήθηκαν λαμπροί μάρτυρες, ολοζώντανες αποδείξεις της δυνάμεως του αληθινού Θεού. Τα μαρτύρια αυτά που χρονικά το­ποθετούνται στις έσχατες ημέρες της Π. Διαθήκης, προεικονίζουν αντίστοιχους άθλους που θα λάβουν χώρα στις έσχατες ημέρες της Κ. Διαθήκης, στα τριάμιση χρόνια που θα εκδηλωθή το αντίθεο μένος του Αντίχριστου.

Μακκαβαίοι ή Ασμοναίοι λέγονταν οι απόγονοι του ιερέα Ματταθία, πατέρα πέντε γυιών που πολέμησαν γενναία τους Σε­λευκίδες. Η ονομασία «Μακκαβαίοι» προήλθε από τον τρίτο γυιό του Ματταθία, τον Ιούδα που επικλήθηκε Μακκαβαίος, διότι σφυροκόπησε τους εχθρούς («μακκάμπα=σφυρί).

Εδώ παρουσιάζομε το μαρτύριο επτά αδελφών με την μητέρα τους και τον πνευματικό τους πατέρα Ελεάζαρο. Εκ παραδόσεως ξέρουμε ότι το όνομα της μητέρας ήταν Σολομονή που σημαίνει ειρηνική, και των παιδιών της, Αβείμ, Αντώνιος, Γουρίας, Ελεάζαρος, Ευσέβωνας, Αχείμ και Μάρκελλος. Εμαρτύρησαν στα πρώτα χρόνια της βασιλείας Αντιόχου Δ’ του Επιφανούς, πριν ξεσπάση η μακκαβαϊκή επανάστασις με τον Ιούδα. Η Εκκλησία από ενωρίς ετίμησε την μνήμη τους. Η εορτή τους άγεται στην 1^η Αυγούστου. Τέτοια ημέρα εξεφώνησε και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος την ομιλία του «Εις Μακκαβαίους» την οποία παραθέτουμε εδώ σε μετάφρασι και με κάποια σχόλια. Οι λόγοι του αγίου Γρηγορίου πάντα αποζητούν τα σχόλια, διότι έχουν πυκνότητα και βά­θος νοημάτων.

Το συγκινητικό μαρτύριο γίνεται ακόμη πιο συγκινητικό με τον απαράμιλλο κάλαμο του ιερού Πατρός. Ας σημειωθή ότι σώ­ζονται και τρεις ωραίες ομιλίες για τους Μακκαβαίους του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως φυλάσσεται ά­φθαρτο το λείψανο της αγίας Σολομονής.

        1. Και οι Μακκαβαίοι; Γι’ αυτούς είναι τούτη η πανήγυρις. Συμβαί­νει να μη τους τιμούνε και τόσο διότι δεν μαρτύρησαν στην χριστιανική περίοδο. Αξίζει όμως όλοι να τους τιμούν, διότι έδειξαν καρτερία χάριν της πατροπαράδοτης πίστεως. Αυτοί που αναδείχθηκαν μάρτυρες πριν από τα πάθη του Χριστού, τι θα κατόρθωναν άραγε, αν διώκονταν μετά τον ερχομό του Χριστού και μιμούνταν το θάνατό του για μας; Αφού και χωρίς τέτοιο μεγάλο παράδειγμα, φάνηκαν τόσο σπουδαίοι στην αρετή, πως δεν θα φαίνονταν γενναιότεροι αν αντιμετώπιζαν τους κιν­δύνους έχοντας εμπρός τους τέτοιο παράδειγμα;

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

 

πρεσβ. Ευστάθιος Κοντοράβδης: Εις μνημόσυνο

 

8 Ιουνίου 1955-3 Αυγούστου 2009

Αιωνία σου η μνήμη!

Μήπως γνωρίζετε το αρχαίο μοναστήρι των φωτογραφιών;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΩΤΟ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ