Τω Ιεράρχη του Χριστού Νεκταρίω, τω δοξασθέντι δωρεαίς ουρανίαις, προσπέσωμεν!

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

3 Σεπτεμβρίου η ανακομιδή του λειψάνου του αγίου.

[...] Αυθόρμητα μαζεύτηκε ολόγυρα στο πεζοδρόμιο κόσμος. Από λαλιά σε λαλιά, ακούστηκε, μαθεύτηκε στην εργατική πόλη, η κοίμηση του γέροντα της Ριζαρείου. Κι ένας λαός περικύκλωσε το φέρετρο.

Καθώς το έφεραν σιμά στα σκαλοπάτια του ναού για να πάρουν τουλάχιστον μια φωτογραφία στην πόλη και στο χώρο που τόσο είχε κηρύξει κι αγαπήσει κι άνοιξαν το καπάκι, μούδιασαν, τάχασαν… Παρατήρησαν κάτι το ασυνήθιστο, το καταπληκτικό. Από την ήρεμη και γαλήνια μορφή έσταζε κάτι σαν ιδρώτας που μοσκομύριζε… Θεέ και Κύριε !

Ο Κώστας ο Σακκόπουλος σαστισμένος έτρεξε κι αγόρασε από το περίπτερο ένα πακέτο μπαμπάκι και σκούπισε σιγά – σιγά και απαλά από το πρόσωπο τον μοσκομύριστο ιδρώτα. Μερικοί τότε έπεσαν επάνω του, του άρπαξαν τις τούφφες το μπαμπάκι, τόφερναν ευλαβικά στο μέτωπό τους, άλλοι τόκρυβαν στις τσέπες τους, άλλοι το παράχωναν στο στήθος.

“Δεν έχει βάρος, δεν έχει βάρος, είναι λαφρύς σαν πούπουλο”, φώναξαν και oι άνδρες που σήκωναν το φέρετρο, έτοιμοι να το ξαναφέρουν στη νεκροφόρα.
Το βαποράκι της γραμμής η “Πτερωτή” έφθασε στις τέσσερις παρά κάτι, απόγευμα στην Αίγινα με τη σημαία “μετζάστρα” στο πλωριό κατάρτι.  Προτού αράξει στο μώλο, ο καπετάνιος σφύριξε τρεις φορές πένθιμα και συνθηματικά.
Στα γαλανά νερά του Σαρωνικού ταξίδευε το ιερό λείψανο ενός ανθρώπου του Θεού. Ενός κληρικού που δεν καυχήθηκε ποτέ για κάτι δικό του. Ενός ιερομόναχου που ευαρέστησε τον άγιο Θρόνο με την υπακοή, το ταπεινό φρόνημα, την υπομονή, την πίστη, την αγάπη.
Αμέτρητος λαός πλημμύρισε κάτω την παραλία. Όλος σχεδόν ο κλήρος, όλοι oι ιερομόναχοι, όλες oι καλόγρηες από τα ντόπια μοναστήρια.

Οι γυναίκες έκλαιγαν σιωπηλά, μερικές στέναζαν, μερικές μοιρολογούσαν.
“Παππούλη μας, προστάτη της φτωχολογιάς, τι θ’ απογίνουμε τώρα που μας άφησες ορφανές και μόνες;”
Διακόσιοι τόσοι άντρες τσακώθηκαν ποιος θα σηκώσει το φέρετρο. Ήταν oι φίλοι του, oι ψαράδες του γυαλού, οι σφουγγαράδες που ταξίδευαν και βουτούσαν πέρα στην Τζιμπεράλτα και στο Τούνεζι κι έφερναν σφουγγάρια της ευλογίας με χαραγμένο στη μέση τον τίμιο σταυρό, εργάτες που δούλεψαν στη μονή κι έφαγαν ψωμί από τα χέρια του, oικοδόμοι, αγρότες αμπελουργοί, επαγγελματίες και πλανόδιοι.  Ο δήμαρχος με τον αστυνόμο για να τους φέρουν σε λογαριασμό, τους χώρισαν σε τετράδες και υπολόγισαν το δρόμο κάπου δυο ώρες και κάτι, ώσαμε το μοναστήρι.  Σε λίγο τα πάντα τακτοποιήθηκαν και η πομπή ξεκίνησε.
Ήταν κάτι το ριγηλό και συγκινητικό. Ποτέ η Αίγινα δε θυμόταν ένα τέτοιο ξόδι.
Αυθόρμητα η λαϊκή ψυχή αγκάλιασε το λείψανο – θησαυρό του διαλεκτού παιδιού της και τόφερνε με σφιχτή ανασεμιά στη θέση Ξάντος.

Πένθιμη διακόσμηση γυρόφερνε την πόλη και την παραλία. Οι καμπάνες στους ναούς σιγοχτυπούσαν όπως τη μεγάλη Παρασκευή. Θυμίαμα καιγόταν σ’ όλες τις πόρτες και δροσερά λουλούδια έπεφταν από γρηές και νιες και δροσερές παρθένες. Ένα πλήθος νέοι ρασοφόροι Ριζαρείτες ακολουθούσαν σιωπηλοί.

“Δεν έχει βάρος, δεν έχει βάρος, είναι λαφρύς σαν πούπουλο”, φώναζαν κατάπληκτοι κάθε τόσο οι άνδρες από τα σταυροδρόμια και τις λαγκαδιές, καθώς σήκωναν το φέρετρο κι ετοιμάζονταν ν’ αλλάξουν βάρδια.  Το μοναστήρι γέμισε κόσμο. Ατελείωτη μυρμηγκιά, κάθε λογίς άνθρωποι, γνωστοί, άγνωστοι, καταλαχάρηδες του βουνού, του λόγγου, της ακρογυαλιάς. Όλοι τους είχαν διάθεση να παρασταθούν, να προσευχηθούν, να ξενυκτίσουν, να κλάψουν.

Σ’ όλο τούτο το πλήθος και στις καλόγρηες της αδελφότητας που έκλαιγαν σαν μικρές νεαρές κοπέλλες, ξεχώριζε η φυσιογνωμία της ηγουμένης, της οσίας Ξένης, της τυφλής.

Στάθηκε κάποια στιγμή καταμπροστά στο φέρετρο, πάνω στη γαλήνια κι ευγενική μορφή, που θαρρούσες ότι λαφροκοιμόταν, τη μορφή του πνευματικού πατέρα και οδηγού, του ευεργέτη και προστάτη της και μη μπορώντας με τα τυφλά μάτια να δει, να προσέξει τον ιδρώτα – μύρο που κυλούσε από το μέτωπο, τό’νοιωσε σαν όσφρηση, σαν ευωδιά και μένοντας ακίνητη και κάνοντας τρεις φορές το σημείο του σταυρού, είπε:

“Ο πατέρας μας δεν πέθανε. Ζει, μας βλέπει και προσεύχεται απόψε για μας. Το μοναστήρι μας θα προκόψει δεν θα το αφήσει ο Κύριος. Όταν ζούσε και τον απολαμβάναμε δίπλα μας, κοντά μας, φάρο και οδηγό, αυτό πάντα μας έλεγε. Αυτή την προφητεία: Από δω, μας έλεγε, κόρες μου, απ’ αυτές τις ερημιές, σε μερικά χρόνια θα διαβαίνουν άμαξες, θα περνά πλήθος ο κόσμος με αφιερώματα, χρυσάφια και λαμπάδες. Kαι μεις οι άπραγες στεκόμασταν δίβουλες, ξαφνιασμένες. Μήπως τάχα παραλογίζεται ο σεβασμιώτατος, αναρωτιόμασταν με ανησυχία. Αδελφές μου, μη κλαίτε, αδέλφια μου μη θρηνείτε. Η Αίγινα και η Ελλάδα απόκτησε έναν όσιο, ένα σημερινό ικέτη εμπρός εις τον Εσταυρωμένο”.

(Από το βιβλίο του Σώτου Χονδρόπουλου: Ο άγιος του αιώνα μας -Ο όσιος Νεκτάριος Κεφαλάς- Αφηγηματική Βιογραφία. Έκδοσις Ιεράς Κοινοβιακής Μονής Αγίας Τριάδος Αιγίνης.)

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Ι.Ν. Αγίου Νεκταρίου Κ.Κηφισιάς: Πρόγραμμα πανηγύρεως

ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΤΕ

1ης Μαίου & Αραβοσιτά

145 65 ΚΗΦΙΣΙΑ .

τηλ.& fax : 210-8016585

1ης Μαίου & Αραβοσιτά145 65 ΚΗΦΙΣΙΑ .τηλ.& fax : 210-8016585

Άγιος και θαυματουργός Νεκτάριος

3 Σεπτεμβρίου - ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΙΕΡΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ

[...] Επιστρέφων εξ Αγ. Όρους εις Αθήνας, εζήτησα τον Πνευματικόν μου Πατέρα και μαθών ότι ευρίσκεται εις Αίγιναν, έσπευσα να τον ίδω και λάβω τας ευχάς και ευλογίας του. Φθάσας εις Αίγιναν, ανήλθον εις την μονήν περί την 12ην μεσημβρινήν ώραν, ήτο μην Αύγουστος και ο ήλιος ήτο πολύ καυστικός. Έξω του τείχους της μονής βλέπω γέροντα τινά λευκογένειον, φορούντα ψάθινον καπέλο, το δε ράσο του είχε σηκωμένο και τυλιγμένο εις την ζώνην του, έσκαπτε με μίαν αξίνην και με ένα πτύον εγέμιζε ένα καροτσάκι χώματα, πέτρας κ.λπ. και το μετέφερε ο ίδιος εις απόστασιν 50-60 μέτρων. Μη γνωρίσας, ότι αυτός ήτο ο Πνευματικός μου Σος Νεκτάριος, και νομίσας, ότι θα ήτο εργάτης και είχε περιβληθή ράσον, δια να μη σκονίζη και λερώνη τα ενδύματά του, η θα ήτο δόκιμός τις μοναχός, τον επλησίασα και αφ’ ου τον εχαιρέτησα, τω είπον είναι εδώ ο Σος Νεκτάριος; μοί απήντησεν, «εδώ είναι, τι τον θέλεις;». Ύπαγε σε παρακαλώ να τω είπης, ότι ήλθε ένας διάκονος, πνευματικόν του τέκνον και θέλει να τον ίδη· «αμέσως, να είναι ευλογημένον», μοί απήντησε και αφίσας την αξίνην και το πτύον, μοί έδειξε τον ξενώνα· ένα δωμάτιον που είχεν προσωρινώς κτίσει έξω της μονής δια τους ξένους, και μοί λέγει,«ύπαγε εις αυτό το δωμάτιον και περίμενε και εγώ υπάγω να σου τον φέρω». Εις ολίγα λεπτά έφθασε, φορών το καλυμαύχιόν του και το εξώρρασον και τότε εγνώρισα, ότιαυτός ήτο ο Σος, τον οποίον εγώ εξέλαβον πριν, ως εργάτην (χαμάλην) και τον περιεφρόνησα, διότι δεν εφαντάσθην ποτέ ότι ένας Μητροπολίτης θα ήτο δυνατόν να εργάζηται τοιαύτην ευτελεστάτην εργασίαν και δη εν ώρα μεσημβρίας ότε όλοι εκοιμώντο. Τοσούτον υψηλόν έχων αξίωμα, αλλά και τοσούτον ταπεινόν είχε φρόνημα.

Επέβλεψεν ο Κύριος εις την ολόψυχον και ολοκάρδιον αυτού αγάπην προς τον Θεόν και προς τον πλησίον. Δεν θα λησμονήσω ποτέ εκείνο, όπερ είδον εις τον Άγιον, εισερχόμενον εις το Άγιον Θυσιαστήριον ιδίως την νύκτα εις τον όρθρον. Οσάκις έτυχε να υπάγω εις την μονήν και παρέμεινα κατά τας ακολουθίας εντός του Αγ. Βήματος, έβλεπον τον Άγιον και εισήρχετο και προσέπιπτε γονυπετής εις τον Εσταυρωμένον και εναγκαλιζόμενος με τας χείρας του τον Τίμιον Σταυρόν, προσηύχετο με στεναγμούς αλαλήτους και με δάκρυα έβρεχε το Ξύλον του Σταυρού. Τούτο δείγμα της ολοψύχου και ολοκαρδίου αυτού αγάπης προς τον Θεόν. Αλλά και πόσην αγάπην εδείκνυε προς τον πλησίον, ιδίως προς τους πτωχούς, τους οποίους ευμενώς και ιλαρώς υπεδέχετο και έδιδεν ελεημοσύνην ουχί εκ του περισσεύματος, αλλά και εκ του υστερήματός του. Πολλάκις εκενούτο το πορτοφόλιόν του, έδιδε αφειδώς όλα όσα είχε και δεν εκράτει δια τον εαυτόν του ούτε οβολόν, πιστεύων ότι ο Κύριος θα τω έστελε βοήθειαν. Αι τρεις αύται αρεταί, αι τον της Αγίας Τριάδος φέρουσαι αριθμόν, πίστις, ταπείνωσις και αγάπη, ανέδειξαν τον Πενταπόλεως Νεκτάριον, Άγιον.

Απόσπασμα από το κείμενο:

Εις ένα ενάρετον Πνευματικόν

Του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Φιλοθέου Ζερβάκου

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

«Ίσως αυτά που λέτε να είναι σωστά»

Στο βίο του εξέχοντος Πατέρα της αιγυπτιακής ερήμου, αγίου Παϊσίου του Μεγάλου (19 Ιουνίου), μπορούμε να δούμε ένα συγκλονιστικό παράδειγμα του πόσο εύκολα είναι να χαθεί η χάρη του Θεού.

Κάποτε ένας υποτακτικός του πήγαινε σε μια πόλη στην Αίγυπτο για να πουλήσει το εργόχειρό του. Στο δρόμο συνάντησε ένας Εβραίο, ο οποίος, βλέποντας την αφέλειά του, άρχισε να τον εξαπατά, λέγοντας: «Αγαπητέ μου, γιατί πιστεύεις σ’ έναν απλό, σταυρωμένο άνθρωπο, ενώ Αυτός δεν ήταν καθόλου ο αναμενόμενος Μεσσίας; Κάποιος άλλος πρόκειται να έρθει, όχι Αυτός».

Ο υποτακτικός, όντας αδύναμος στο μυαλό και απλοϊκός στην καρδιά, άρχισε ν’ ακούει αυτά κι αφέθηκε να πει: «Ίσως αυτά που λες να είναι σωστά». Όταν επέστρεψε στην έρημο, ο άγιος Παΐσιος έφυγε από κοντά του και δεν του έλεγε κουβέντα. Τελικά, μετά από πολλές παρακλήσεις του υποτακτικού, ο άγιος του είπε: «Ποιος είσαι συ; Δεν σε ξέρω. Ο υποτακτικός μου ήταν Χριστιανός και είχε πάνω του τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, αλλ’ εσύ δεν είσαι έτσι˙ αν είσαι πραγματικά ο υποτακτικός μου, τότε η χάρη του βαπτίσματος σ’ έχει εγκαταλείψει και η εικόνα του Χριστιανού έχει αφαιρεθεί».

Ο υποτακτικός διηγήθηκε με δάκρυα τη συζήτησή του με τον Εβραίο, κι ο άγιος απάντησε: «Δυστυχισμένε! Τι μπορεί να ήταν χειρότερα και πιο ανόητο από τέτοια λόγια, με τα οποία απαρνήθηκες το Χριστό και το θείο Του Βάπτισμα; Τώρα πήγαινε και θρήνησε για τον εαυτό σου όπως θέλεις, γιατί δεν έχεις θέση μαζί μου˙ το όνομά σου γράφτηκε μ’ εκείνους που έχουν αρνηθεί το Χριστό, και μαζί μ’ αυτούς θα κριθείς και θα βασανιστείς».

Ακούγοντας αυτή την αποδοκιμασία ο υποτακτικός ήρθε σε μετάνοια, και με τις ικεσίες του ο άγιος κλείστηκε μέσα και προσευχήθηκε στον Κύριο να συγχωρέσει αυτή την αμαρτία στον υποτακτικό του. Ο Κύριος εισάκουσε την προσευχή του αγίου και του παραχώρησε να δει ένα σημείο της συγχώρεσής Του προς τον υποτακτικό. Ο άγιος τότε προειδοποίησε τον υποτακτικό: «Παιδί μου, δόξασε κι ευχαρίστησε το Χριστό το Θεό μαζί μου, γιατί το ακάθαρτο, βλάσφημο πνεύμα έφυγε από σένα και στη θέση του κατήλθε πάνω στο το Άγιο Πνεύμα, αποκαθιστώντας σε σένα τη χάρη του Βαπτίσματος. Έτσι, φύλαγε τον εαυτό σου τώρα, μήπως από νωθρότητα κι απροσεξία πέσουν πάλι επάνω σου τα δίχτυα του εχθρού και, έχοντας αμαρτήσει, κληρονομήσεις τη φωτιά της γέεννας».

Είναι ενδεικτικό ότι τα «χαρισματικά» και «διαλογιστικά» κινήματα έχουν ριζώσει ανάμεσα στους «οικουμενιστές Χριστιανούς».

Το χαρακτηριστικό πιστεύω της αίρεσης του Οικουμενισμού είναι αυτό:

ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι η μόνη αληθινή Εκκλησία του Χριστού˙ ότι η χάρη του Θεού είναι παρούσα και σε άλλες «χριστιανικές» ομολογίες επίσης, κι ακόμα και στις μη χριστιανικές θρησκείες˙ ότι η στενή οδός προς τη σωτηρία σύμφωνα με τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι μόνο «ένας δρόμος ανάμεσα σε πολλούς» προς τη σωτηρία˙ κι ότι οι λεπτομέρειες της πίστης κάποιου προς το Χριστό έχουν μικρή σημασία, όπως έχει και η ιδιότητα μέλους σε όποια συγκεκριμένη εκκλησία.

Αυτό δεν το πιστεύουν απόλυτα όλοι οι Ορθόδοξοι που συμμετέχουν στην Οικουμενική κίνηση (μολονότι οι Προτεστάντες και οι Ρωμαιοκαθολικοί ως επί το πλείστον το πιστεύουν)˙ αλλά με την ίδια τη συμμετοχή τους σ’ αυτήν την κίνηση, που περιλαμβάνει σταθερά κοινή προσευχή μ’ αυτούς που πιστεύουν λανθασμένα για το Χριστό και την Εκκλησία Του, λένε στους αιρετικούς που τους κοιτούν: «Ίσως αυτά που λέτε να είναι σωστά», όπως έκανε ο δυστυχισμένος μαθητής του αγίου Παϊσίου. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να χάσει ο Ορθόδοξος Χριστιανός τη χάρη του Θεού˙ και πόσο κόπο θα του στοιχίσει για να την ξανακερδίσει.

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ SERAPHIM ROSE

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και η  ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Γιατί νηστεύουμε σήμερα;

Η εορτή του Προδρόμου και Βαπτιστή Ιωάννου είναι αρχαιότατη. Η νηστεία που τηρούμε σήμερα δεν απαντά στους αρχαίους Πατέρες και τα παλαιά τυπικά των μονών˙ είναι νεώτερη. Η Εκκλησία την θέσπισε για να τιμήσει τη μεγάλη και ιερή μορφή του Προδρόμου και «προς αναίρεσιν» του μισητού και ανοσίου εκείνου συμποσίου, που οργάνωσε ο βασιλιάς Ηρώδης και το οποίο κατέληξε στο φόνο του Ιωάννου.

Επομένως η νηστεία της ημέρας είναι αυστηρή, και λάδι καταλύουμε μόνο αν συμπέσει η εορτή εν ημέρα Σαββάτου ή Κυριακής.

Από τη ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ που διανεμήθηκε σήμερα στην Εκκλησία μας.

Εωσφόρος ο “θεός” των νεοεποχιτών

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ SERAPHIM ROSE

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι το 1975, η χρονιά που πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο του π. Σεραφείμ, ήταν ένα έτος-σύμβολο για τη «νέα θρησκευτική συνείδηση». Ήταν τότε που η αποθανούσα αποκρυφίστρια Alice Bailey – μια από τις μείζονες οικοδόμους του σημερινού κινήματος της Νέας Εποχής και δηλωμένη εχθρός του Ορθόδοξου Χριστιανισμού – έδωσε άδεια στους μαθητές να διαδώσουν δημοσίως τις μέχρι τότε μυστικές διδασκαλίες της «Νέας Εποχής» σε όλα τα διαθέσιμα μέσα. Κατά τη διάρκεια εκείνου του έτους, ο David Spangler και μια στρατιά άλλων ομιλητών και οργανώσεων της «Νέας Εποχής» άρχισαν το δημόσιο έργο τους.

Οι σκοποί της «Νέας Εποχής» χαρτογραφήθηκαν καλά, προκαταβολικά, στα συγγράμματα της Helena Blavatsky (ιδρύτριας της Θεοσοφικής Εταιρείας, η οποία αποκαλούσε το σατανά «τον πραγματικό δημιουργό και ευεργέτη της … ανθρωπότητας») της Alice Bailey, του Nicholas Roerich (που έγραψε συγγράμματα για την Agni γιόγκα), και του H. G. Wells. Σήμερα, κάποιοι κύκλοι της «Νέας Εποχής» μιλούν για το «Σχέδιο» για μια «Νέα Παγκόσμια Τάξη», η οποία θα περιλαμβάνει ένα παγκόσμιο πιστωτικό σύστημα, ένα παγκόσμιο φόρο, και μια διεθνή αρχή που θα ελέγχει το παγκόσμιο απόθεμα τροφίμων και τα συστήματα μεταφοράς. Ανάμεσα στους εσωτερικούς κύκλους της «Νέας Εποχής» διδάσκεται ότι πρέπει να περάσουμε από μαζικές «πλανητικές μυήσεις» για την πραγματοποίηση του «Σχεδίου».

Σύμφωνα με τον Benjamin Crème – ακόλουθο των πρωτοπόρων αποκρυφιστών Blavatsky και Bailey – οι «αναζωογονημένες» χριστιανικές εκκλησίες και οι μασονικές στοές θα χρησιμοποιηθούν με σκοπό να δοθούν αυτές οι μυήσεις. Και όπως έχουμε δει, ο David Spangler – επίσης μαθητής των συγγραμμάτων της Bailey, όπως επίσης και μέλος του Συμβουλίου Διευθυντών της ισχυρής «Πλανητικής Πρωτοβουλίας για τον Κόσμο που εμείς επιλέγουμε», που εδρεύει στην πλατεία των Ηνωμένων Εθνών – έχει δηλώσει ότι αυτές οι μυήσεις θα είναι «εωσφορικές» στον εσώτερο πυρήνα τους: «Ο Εωσφόρος εργάζεται μέσα στον καθένα από εμάς για να μας φέρει στην πληρότητα καθώς κινούμαστε εντός της Νέας Εποχής… καθένας από μας φέρεται στο σημείο εκείνο το οποίο ονομάζω εωσφορική μύηση… ο Εωσφόρος έρχεται για να μας δώσει τις τελικές… εωσφορικές μυήσεις… τις οποίες πολλοί άνθρωποι θα αντιμετωπίσουν στις μέρες που έρχονται, επειδή είναι μια μύηση στη Νέα Εποχή». (David Spangler, Reflections on the Christ, Findhorn Community Press, Scotland, 1978, σελ. 40-44).

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ

Είναι εκ Θεού η “γλωσσολαλιά” των αιρετικών;

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ SERAPHIM ROSE

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και η  ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ 

[...]Αν έχουμε ήδη γίνει καχύποπτοι από την υπερβολική σημασία που δίνουν στη «γλωσσολαλιά» οι σύγχρονοι Πεντηκοστιανοί, θα πρέπει να αφυπνιστούμε τελείως όταν εξετάσουμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συμβαίνει.

Απέχοντας πολύ από το να δίνεται ελεύθερα και αυθόρμητα, χωρίς την παρεμβολή του ανθρώπου – όπως τα πραγματικά δώρα του Αγίου Πνεύματος – η γλωσσολαλιά μπορεί να προσκληθεί εντελώς προβλέψιμα από μια συνηθισμένη τεχνική προσευχής από συγκεντρωμένη ομάδα, συνοδεία ψυχολογικά υποβλητικών προτεσταντικών ύμνων («Εκείνος έρχεται! Εκείνος έρχεται!»), να κορυφωθεί με μια «χειροθεσία», και καμμιά φορά να εμπλέκει τέτοιες καθαρά σωματικές προσπάθειες όπως την επανάληψη μιας δεδομένης φράσης ξανά και ξανά (Koch, σελ 24), ή απλώς την εκτέλεση ήχων με το στόμα.

Κάποιος παραδέχεται πως, όπως πολλοί άλλοι, από τότε που γλωσσολάλησε «συχνά σχημάτιζε με το στόμα ανόητες συλλαβές, σε μια προσπάθεια ν’ αρχίσει τη ροή της προσευχής με γλωσσολαλιά» (Sherrill, σελ. 127)• και αντί τέτοιες προσπάθειες να αποθαρρύνονται, στην πραγματικότητα υποστηρίζονται από Πεντηκοστιανούς. «Το να κάνεις ήχους με το στόμα δεν είναι ‘’γλωσσολαλιά’’, αλλά μπορεί να υποδηλώνει μια έντιμη πράξη πίστης, την οποία το Άγιο Πνεύμα θα τιμήσει δίνοντας σ’ αυτό το άτομο τη δύναμη να μιλήσει σε άλλη γλώσσα» (Harper, σελ. 11).

Άλλος Προτεστάντης πάστορας λέει: «Ο αρχικός φραγμός να γλωσσολαλήσεις, μοιάζει να είναι απλώς η συνειδητοποίηση ότι πρέπει εσύ να ‘’μιλήσεις περαιτέρω’’… οι πρώτες συλλαβές και λέξεις μπορεί να ηχούν παράξενα στ’ αυτιά σου. Μπορεί να είναι διστακτικές και άναρθρες. Μπορεί να έχεις την αίσθηση ότι απλώς συμβιβάζεσαι… Όμως καθώς συνεχίζεις να μιλάς με πίστη… το Πνεύμα θα διαμορφώσει για σένα μια γλώσσα προσευχής και δοξολογίας» (Christenson, σελ. 130).

 Ένας Ιησουΐτης «θεολόγος» λέει πως έβαλε τέτοιες συμβουλές σε πράξη: «Μετά το πρόγευμα ένοιωσα σχεδόν να σύρομαι σωματικά στο παρεκκλήσι όπου κάθησα να προσευχηθώ. Ακολουθώντας την περιγραφή του Jim για το πως αυτός έλαβε το χάρισμα της γλωσσολαλιάς, άρχισα να λέω ήσυχα στον εαυτό μου ‘’λα, λα, λα, λα’’. Προς μεγάλη μου κατάπληξη, ακολούθησε μια γρήγορη κίνηση της γλώσσας και των χειλιών, συνοδευόμενη από ένα τρομερό αίσθημα εσωτερικής αφοσίωσης» (Gelpi, σελ. 1).

 

Ιερός Αυγουστίνος (13 Νοεμβρίου 354 - 28 Αυγούστου 430)

 «Τα πρώτα χρόνια το Άγιο Πνεύμα έπεφτε σ’ αυτούς που πίστευαν κι εκείνοι μιλούσαν με γλώσσες που δεν είχαν μάθει, καθώς το Άγιο Πνεύμα τους έδινε λόγο. Αυτά ήταν σημεία προσαρμοσμένα στην εποχή. Γιατί ήταν ταιριαστό να υπάρχει αυτό το σημείο του Αγίου Πνεύματος σ’ όλες τις γλώσσες, για να δείξει ότι το Ευαγγέλιο του Θεού επρόκειτο να διαδοθεί μέσα από όλες τις γλώσσες σε όλη την οικουμένη. Αυτό έγινε ως σημείο, και πέρασε

«Αναμένεται τώρα ότι αυτοί που θα χειροθετηθούν, θα πρέπει να γλωσσολαλούν; Ή όταν χειροθετήσαμε αυτά τα παιδιά, περίμενε κανείς από σας να δει αν θα γλωσσολαλήσουν; Κι όταν είδε ότι δεν γλωσσολαλούν ήταν κανείς από σας τόσο διεστραμμένος στην καρδιά ώστε να πει ‘’αυτοί δεν έχουν λάβει το Άγιο Πνεύμα’’;»

Άγιος Αυγουστίνος (Ομιλίες στον Ιωάννη, IV:10)

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

 

 

Καλό Παράδεισο π.Αυγουστίνε!

Έφυγε από την ματαιότητα ο αγωνιστής π.Αυγουστίνος. Συνέχισε να εύχεσαι για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία πάτερ άγιε!

 

Περισσότερα στις ΑΚΤΙΝΕΣ όπου και το διαβάσαμε

 

To παρακάτω απόσπασμα είναι από την ιστοσελίδα ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ 

ΤΑ ΑΘΩΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΑΤΙΑ ΒΛΕΠΟΥΝ

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ

Στις 28-8-2010  και ώρα 1 π.μ., ελάχιστες ώρες πριν από την κοίμηση του Γέροντος,  ήρθαν φίλησαν το χέρι του και πήραν την ευχή του, κάποιοι γονείς με τα παιδια τους.

• Δύο δίδυμα  αδελφάκια ηλικίας 5-6 ετών, φίλησαν το χέρι του π. Αυγουστίνου και στην έξοδο λέει το ένα στην μητέρα του· Μαμά γιατί φαίνεται τόσο νέος; Και ο π. Ιερόθεος που το άκουσε απαντά· Είναι νέος 104 ετών!
• Το παιδάκι έμεινε στην πόρτα και τον κοιτούσε και επαναλάμβανε· Ναί, δεν είναι γέρος, αλλά πολύ νέος. Και το άλλο αδελφάκι  του που καθόταν δίπλα του συμπλήρωσε· Είναι πολύ ωραίος!
• Τί έβλεπαν τα αθώα ματάκια των παιδιών δεν γνωρίζουμε, η αγιότητα όμως του προσώπου του αγωνιστου ιεράρχου δεν κρύβονταν.

Οι «κρυφοδαγκανιάρηδες» του Κόντογλου και η Νέα Εποχή.

Ο ΧΑΡΥ, Ο ΜΕΡΛΙΝ ΚΑΙ Η ΒΕΡΟΝΙΚΑ

Αρχιμανδρίτη Βαρνάβα Λαμπρόπουλου

 εντεταλμένου της I. Μητρ. Νικοπόλεως και Πρεβέζης επί των αιρέσεων

         Ο Φώτης Κόντογλου λέει κάπου ότι η πνευματι­κή υγεία του λαού μας δεν απειλείται τόσο από φα­νερές απειλές μολύνσεων ή τραυματισμών, όσο από «κρυφοδαγκανιάρηδες» ιούς, που δουλεύουν ύπουλα και αθόρυβα. Και παραθέτει ένα χαρακτηριστικό θαλασσινό μύθο:

«Κάθεται η χταπόδα με το χταποδάκι στον πάτο της θάλασσας. Όπου με την απόχη πιάνουνε το χταποδάκι, και τ’ ανεβάζουνε απάνω. Το μικρό φωνάζει στη μάνα του: -Με πιάσανε μάνα! Εκείνη του απο­κρίνεται: -Δεν πειράζει παιδί μου! Το χταποδάκι φω­νάζει πάλι: -Με βγάλανε από το νερό, μάνα! -Δεν πειράζει παιδί μου! – Με σγουρίζουνε, μάνα! -Δεν πειράζει παιδί μου! – Με κόβουνε με το μαχαίρι! -Δεν πειράζει! – Με βράζουνε στο τσουκάλι! -Δεν πειρά­ζει! – Με τρώνε, με μασάνε! -Δεν πειράζει! – Με καταπίνουνε! -Δεν πειράζει! - Πίνουνε κρασί να με χωνέψουνε, μάνα! Τότε μόνο ξύπνησε η μάνα και φώναξε: – Αχ! Σ’ έχασα, παιδί μου!»

Μια – φαινομενικά όχι μόνο ακίνδυνη αλλά και λαχταριστή – «τροφή», που αρχικά νομίζεις ότι «δεν πειράζει», αλλά τελικά λειτουργεί ως πρώτης τάξε­ως δόλωμα για τα πάσης ηλικίας «παιδιά» της εποχής μας, είναι «τα Νέα Παραμύθια» ή – επί το ορθότερον – τα «New Age» Παραμύθια.

Πρόκειται για την λογοτεχνία, που σερβίρει – πράγματι αριστοτεχνικά μαγειρεμένο – τον νέο-εποχίτικο μύθο ότι:

Οι λύσεις στα δεινά της ανθρωπότητας θα προ­έλθουν από την πνευματική αυτοεξέλιξη του ανθρώπου- μια εξέλιξη, που είναι δυνατή, αν ο άνθρωπος ενεργοποιήσει τις θεϊκές δυνάμεις και ιδιότητες (που υποτίθεται ότι διαθέτει) και τις θέσει στην υπηρεσία του γενικού καλού. Δηλαδή, το μέλλον της ανθρωπότητας ανήκει στην νέα γενιά των ανθρώπων-μάγων ή των ανθρώπων-θεών.

Το γεγονός ότι τα περισσότερα «New Age» παρα­μύθια γίνονται εν ριπή οφθαλμού best sellers, μαρτυ­ρεί ότι ο ως άνω νεοεποχίτικος μύθος «πουλάει τρελλά». Ενδεικτικά αναφέρουμε τρία βιβλία του είδους:΄…

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Ο ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ ΠΟΛΕΜΟΣ: ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗΣ

ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΔΙΑΒΡΩΣΕΩΣ

τον π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ (+)

Στιγμιότυπο από τη Ζ’ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη (Αλίαρτος 1995)

[...] Ήδη υπάρχουν σήμερα ακαδημαϊκοί δάσκα­λοι και θεολόγοι, που μιλούν με ενθουσιασμό γι’ αυτές τις φρικτές οργανώσεις και συμμετέχουν στο διαβρωτικό τους έργο. Δεν είναι λοιπόν μό­νο εκείνοι που το «παίζουν» «ερευνητές» και «αντικειμενικοί παρατηρητές», όχι βέβαια από τη θέση του χριστιανού, αλλά του «επιστήμονα», του «θρησκειολόγου» κ.ο.κ.

Υπάρχουν ήδη περιπτώσεις φοιτητών θεολο­γίας που στάλησαν σε αναζήτηση «υλικού» για την παραθρησκεία, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους και να ηγηθούν αποκρυφιστικών ομάδων. Άλλες πάλι αποκρυφιστικές ομάδες έστειλαν στελέχη τους να σπουδάσουν θεολογία, για να μπορούν ύστερα πιο άνετα να υποστηρίζουν, πως το μήνυμα των ομάδων συμ­φωνεί με την εν Χριστώ ελπίδα και δεν είναι αντίθετο με αυτή.

 Ανώτατο στέλεχος φρικτής παραθρησκευτικής ομάδας, με την οποία ασχο­λήθηκαν τα περιοδικά ΤΙΜΕ και SPECIAL, που αποδεσμεύθηκε και επανεντάχθηκε στην Ορθοδοξία, μας πληροφόρησε, πως ο αρχηγός της κί­νησης αυτής στη χώρα μας προέρχεται από θε­ολογική μας σχολή. Δύο γονείς που έχασαν την ταλαντούχα κόρη τους σε αποκρυφιστική οργά­νωση μας πληροφόρησαν, πως στην Κρήτη το παράρτημά της διευθύνουν απόφοιτοι Θεολογικής μας Σχολής.

 Αυτοί είναι γνήσιοι καρποί των αντιλήψεων, που υπάρχουν στους θεολογικούς κύκλους, για τους οποίους μιλήσαμε και οι οποίοι αποτελούν το τρίτο μέτωπο της απολογητικής διακονίας μας.

 Το πρώτο αφορά την εναντίον μας πολεμική από μέρους των αιρέσεων και της παραθρησκείας.

 Το δεύτερο έχει να αντιμετωπίσει την σε βά­ρος του έργου μας κριτική του κόσμου τούτου.

Το τρίτο μέτωπο είναι το πιο επικίνδυνο· το πιο δύσκολο. Γιατί έχει να αντιμετωπίσει την πολεμική που γίνεται εναντίον της απολογη­τικής, από ανθρώπους μέσα στην Εκκλησία, από παράγοντες που προσδιορίζουν ή και επηρεάζουν βασικούς τομείς στη θρησκευτική διαπαιδαγώγη­ση του λαού μας και ιδιαίτερα της νεότητας. Είναι άνθρωποι που εξουδετερώνουν εμπόδια και προετοιμάζουν το δρόμο για την εισβολή των αιρέσεων και της παραθρησκείας μέσα από τα επίσημα κανάλια, που όφειλαν να τίθενται στη διάθεση της απολογητικής της Εκκλησίας, αντί να την αποδυναμώνουν και να ακυρώνουν το έργο της. Εννοώ το χώρο της εκπαιδεύσεως και των τριών βαθμίδων.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Όταν η πλάνη εξελίσσεται σε βλακεία

Καρκινικό κύτταρο σε αναπαραγωγή

Ο γνωστός στον κυβερνοχώρο πλανεμένος αποκρυφιστής misha μας γνωστοποιεί πως παίζει να θεραπεύεται ο καρκίνος με σόδα μαγειρέματος.

Χωρίς φόβο και πάθος! Έτσι απλά, αδιαφορώντας για την αγωνία και τον πόνο που υπάρχει στην ψυχή ενός καρκινοπαθή –και των οικείων του- ο οποίος στην αγωνία του ψάχνει λύσεις από παντού. Και μήπως έτσι δεν προωθούν τις λεγόμενες «εναλλακτικές» θεραπείες τους οι αλχημιστές; Μήπως στην αγωνία και απελπισία πολλές φορές των καρκινοπαθών, δεν χτίστηκαν ψεύτικα όνειρα όπως με το νεράκι του καματερού ή το μπλε σκορπιό και άλλες μαγγανείες και απάτες; Το ζήτημα που προκύπτει από τέτοιου είδους δημοσιεύσεις ανωμάλων ψυχικά ατόμων είναι το πώς μπορεί να προστατευτεί ο καρκινοπαθής από τέτοιους τσαρλατάνους και τα παπαγαλάκια τους;

Η αγωνία και ο καθημερινός αγώνας των καρκινοπαθών – και των οικείων τους- είναι αγώνας χωρίς τέλος και με ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ αυξομειώσεις πίστης-ηθικής και ανθρωπισμού, πως τολμούν κάποιοι ανεγκέφαλοι να κοροϊδεύουν αυτούς τους ανθρώπους; Υπάρχει κάποιος υπεύθυνος φορέας να προστατέψει τα αυτονόητα δικαιώματα στην ελπίδα των χιλιάδων καρκινοπαθών της χώρας μας;  Ποιος θα τους προστατέψει από τους βλάκες;

ΥΓ: Έχουμε σαν αρχή να μην απαντάμε σε κατηγορίες εναντίον μας. Πιστεύουμε δε πως συκοφαντίες και λοιπές κατηγορίες έρχονται επειδή επιτρέπει ο Κύριος ώστε να βγει κάτι καλό από την σκληροκαρδία μας. Κάποιοι, συμπεριλαμβανομένου του αλχημιστή misha, λόγω έλλειψης δημοκρατικών αρχών ( αυτό έγκειται στο γεγονός πως δεν ανέχεται να υπάρχει η άλλη άποψη, εκτός της δικής τους, όπως συνέβη με την κριτική μας στο βιβλίο της ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ) κατελήφθησαν από μανία και συν τοις άλλοις μας κατηγόρησαν κα για …αίρεση. Θα μας πει άραγε ποτέ ο πλανεμένος αδελφός μας ποια είναι η αίρεσή μας; Σημειώνουμε πως ο misha είναι ήδη απομονωμένος από τα περισσότερα Ορθόδοξα ιστολόγια και ιστοσελίδες και ευτυχώς λίγοι αδελφοί μας μπορούν να επηρεαστούν από τις πλάνες του περί ομοιοπαθητικής, βελονισμού, γιόγκα, ρεφλεξολογίας, ινδουιστικού τύπου χορτοφαγία, αναρχίας,  και θεραπείας καρκίνου με σόδες. 

Προσοχή στη δαιμονική ομοιοπαθητική!

Αλχημεία και αποκρυφισμός εν έτη 2010

Μετά την καταλυτική ομιλία του π.Κων/νου Στρατηγόπουλου στην οποία παρουσίασε το πώς αλχημιστές-ομοιοπαθητικοί ξεγέλασαν του Αγιορείτες Πατέρες ώστε να μην αντιδράσουν ενάντια στην μαγική αυτή «θεραπευτική», άλλη μια μαρτυρία για το Άγιο όρος δια χειρός του π.Αντωνίου Στυλιανάκη.

[..] Το φαινόμενο είναι βέβαια κατ εξοχήν ψυχολογικό αλλά γίνεται και πνευματικό από τη στιγμή που ο χριστιανός γνωρίζει η απλά υποψιάζεται, ή και ασυνείδητα φαντασιώνει, ότι παίρνει νεράκι (δυναμοποιημένο= ταρακουνημένο!) αντί για φάρμακο και περιμένει από κάποια μυστηριώδη “δυναμοποίηση” να του δώσει τη θεραπεία…Ξέρω ότι στο σημείο αυτό ίσως αγανακτήσουν μερικοί λέγοντας ότι εμείς πήγαμε στην ομοιοπαθητική αλλα δεν σκεφτήκαμε έτσι…

Ομως είναι φυσικό εστω και αν δεν σκέφτεται κανείς έτσι, υποσυνείδητα να περιμένει βοήθεια από άγνωστα κέντρα που δεν συνδέονται με την ιατρική αλλά ούτε και με την πίστη του στο Θεό [άρα αφήνονται παραθυράκια στον πονηρό να εισχωρήσει...] οπότε εδώ είναι η μεγάλη παγίδα, που νομίζω δεν την είδαν και αρκετοί πνευματικοί που ενθαρρύνουν τα τέκνα τους προς την ομοιοπαθητική, παρασυρόμενοι από το ανθρωπιστικό της προσωπείο.

Πριν από λίγους μήνες ήμουν στο Αγιον Ορος και με ικανοποίηση έμαθα από αξιόπιστο μοναχό, επιστήμονα ότι και ο γέρων Παίσιος χαρακτήριζε τα ομοιοπαθητικά φάρμακα σαν δαιμονικό υποκατάστατο του αγιασμού και δεν δεχόταν αυτού του είδους θεραπείες. Μου έκανε εντύπωση η πετυχημένη παρομοίωση, γιατί πράγματι έτσι λειτουργεί ψυχολογικά το φάρμακο αυτό στον ευρύ κόσμο.

Επίσης είναι χαρακτηριστικό ότι και ο άγιος γέρων Πορφύριος δεχόταν μόνο την κλασσική ιατρική και όχι τις λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες (για την ομοιοπαθητική έλεγε ότι κάποια φάρμακα που έρχονται από το εξωτερικό είναι “διαβασμένα” από μάγους) .

Τα λέω αυτά επειδή συχνά χρησιμοποιείται το επιχείρημα ότι και το Αγ. Ορος δέχεται την ομοιοπαθητική. Όσοι τη δέχονται το κάνουν επειδή από άγνοια θεωρούν ότι είναι ακίνδυνη και χρησιμοποιεί φυσικά σκευάσματα όπως άλλωστε τέτοια φυσικά προϊόντα χρησιμοποιούσαν οι παππούδες μας & χρησιμοποιούν ακόμη πολλές γιαγιάδες στα χωριά.

Μας σερβίρουν σήμερα κάποιοι, το μύθο της Νέας Ιατρικής. Η ιατρική επιστήμη είναι πάντα νέα σαν επιστήμη αφού καταργεί κάθε αναχρονιστικό και αναποτελεσματικό και δέχεται ό,τι νέο που αποδεικνύεται επιστημονικά ότι είναι καλύτερο. Κατά συνέπεια δεν υπάρχουν πολλές ιατρικές αλλά μία επιστήμη…

Πρέπει να γίνει απόλυτα αντιληπτό ότι σε μια θεραπευτική σχέση υπάρχει ο ασθενής σαν επίκεντρο, αλλά υπάρχει και ο θεραπευτής σαν προσωπικότητα και υπάρχει και η αντικειμενική θεραπεία (φάρμακο,επέμβαση) Δεν είναι συνήθως τυχαίο, γιατί ο συγκεκριμένος ασθενής επιλεγει τον συγκεκριμένο γιατρό-θεραπευτή.

Γνωρίζω γιατρούς που έχουν γίνει αντικείμενο λατρείας, λόγω της προσωπικότητάς τους περισσότερο παρά λόγω της επιστημονικής τους αξίας. Και συχνά υπάρχει μια τάση στον ασθενή να εξιδανικεύει το θεραπευτή του γιατί στο κάτω-κάτω προσδοκά να πάρει περισσότερη βοήθεια απο εκείνον.

Στο σημείο αυτό υπάρχουν δύο προκλήσεις.

Η μία αφορά το γιατρό και την αναμφίβολη εξουσία που έχει στα χέρια του. Θα τη χρησιμοποιήσει σύμφωνα με τους κανόνες της δεοντολογίας και χωρίς προσωπική έπαρση και αίσθηση παντοδυναμίας; Αν ναι θα δώσει ό,τι καλύτερο μπορεί στον ασθενή του και παράλληλα θα αφήσει ανοιχτό και το δρόμο της βοήθειας του Θεού από τον οποίο ξεκινούν όλα καί όπου θα πρέπει να μπορεί ν αναφέρεται πάντοτε ο ασθενής.

Η δεύτερη πρόκληση αφορά τον άρρωστο. Θα αποδώσει στο γιατρό τις ιδιότητες που του ταιριάζουν ώστε να πάρει τη σωματική ή ψυχολογική του θεραπεία, ή θα ζητήσει περισσότερα πράγματα που μπορεί να αφορούν αναζήτηση ενός στοργικού πατέρα ή μητέρας αλλά και μεταφυσικά κενά και αναζητήσεις του. Τότε υπάρχει περίπτωση να μπλέξει με απρόβλεπτες προεκτάσεις και συνέπειες.

Το θέμα είναι όμως να μην κινδυνεύσουμε να ξαναγυρίσουμε στην εποχή του γιατρού-μάγου που υπάρχει ακόμη στις πρωτόγονες φυλές της Αφρικής και που απροκάλυπτα πλέον κάνει την εμφάνισή του σε Ευρώπη και Αμερική με τον Επίσημο μανδύα της Ιατρικής της Νέας Εποχής. Αυτή είναι και η ανησυχία η δική μου που ενώνεται με την αγωνία και την επαγρύπνηση της εκκλησίας.

 

Ολόκληρο το πολύ ενδιαφέρον κείμενο στη σελίδα του π.Αντωνίου εδώ: http://users.otenet.gr/~styliant/omiopathitiki.htm

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το ποιά άτομα καταφεύγουν στην ομοιοπαθητική…Διαβάστε το στην ίδια σελίδα!

«ΗΘΙΚΟΣ ΠΑΝΙΚΟΣ» Άλλος ένας τρόπος να σε απαξιώσει η Νέα Εποχή.

«ΗΘΙΚΟΣ ΠΑΝΙΚΟΣ»

Ο όρος «ηθικός πανικός» είναι όρος της Νέας Εποχής. Προτάθηκε σε διεθνή οργανισμό (OCDE) ως βάση εξηγήσεως του φαινομένου των νεοφανών αιρέσεων, από τον Massimo Introvigne, φερόμενο ως ειδικό σε θέματα αιρέσεων, που όμως υποστηρίζει την Σαηεντόλοτζυ και υποβαθμίζει συστηματικά το πρόβλημα της παραθρησκείας.

Με τον όρο αυτόν, εισάγεται ηθική αντιστροφή στην κατανόηση διαφόρων κοινωνικών φαινομένων. Δεν υπάρχει το τάδε ή το δείνα κοινωνικό πρόβλημα στην έκταση που το καταλαβαίνει ο μέσος εχέφρων άνθρωπος, αλλά είναι πρόβλημα όσοι μιλούν γι’ αυτό! Δημιουργούν «ηθικό πανικό», επειδή επισημαίνουν κάποιο κίνδυνο, για τον άνθρωπο, για την κοινωνία, για την δημοκρατία.

Κατά την θεωρία του ηθικού πανικού, πρέπει να μην «υπερβάλλουμε»: Αν σκοτώθηκαν-αυτοκτόνησαν 912 άνθρωποι στην Γουιάνα στα πλαίσια μιας αιρέσεως, αυτό είναι ένα περιορισμένο θέμα. Κάθε γενίκευση απαγορεύεται. Δημιουργεί ηθικό πανικό. Αν στο μετρό του Τόκιο έγινε το πρώτο σημαντικό παραθρησκευτικό τρομοκρατικό κτύπημα, με δηλητη­ριώδες αέριο από την αίρεση Αούμ Σινρικίο, με απο­τέλεσμα τον θάνατο 12 ατόμων και την σωματική βλάβη σε εκατοντάδες, ας μην «υπερβάλλουμε», δεν σημαίνει ότι όμοια φαινόμενα θα επαναληφθούν οπωσδήποτε, και τέλος πάντων ναι μεν ο Σόκο Ασαχάρα, αρχηγός της αιρέσεως, ήθελε να κυριαρχήση στην Ιαπωνία, ναι μεν έκανε έρευνες για την χρήση δηλητηριωδών αερίων, ναι μεν είχε αποθηκεύσει τέ­τοια αέρια, ναι μεν είχε 10.000 οπαδούς στην Ρωσσία, ακόμη και υποστηρικτές στον στενό κύκλο του προέδρου Γιέλτσιν, αλλά κατά τα άλλα ήταν ένας έντιμος βουδιστής θρησκευόμενος που ακόμη δεν απεδείχθη σε ποινικό δικαστήριο τελεσίδικα ότι αυτός ευθύνεται για το δηλητηριώδες αέριο στο με­τρό, ούτε προκύπτει με βεβαιότητα ότι αυτός εισέδυσε στην Ρωσσία, μάλλον οι Ρώσσοι με την θρησκευτικότητά τους στράφηκαν -τι ποιο φυσικό;- στον Σόκο Ασαχάρα. Έτσι αποφεύγεται ο «ηθικός πανικός», η «άνευ λόγου ανησυχία», κατά την λογική αυτή.

Τώρα, κατά την ίδια θεωρία, ηθικώς επιλήψιμη είναι η συμπεριφορά όσων επισημαίνουν υπαρκτούς κινδύνους. Όπως είπε ο καθηγητής δείνα, σε βιβλίο εκδόσεων της Οξφόρδης, του 1989, λέγει ο Introvigne, το φαινόμενο του ηθικού πανικού εμφα­νίζεται από τις αρχές της δεκαετίας του . . .1970! Τό­τε είναι που για πρώτη φορά, σε μεγάλη έκταση, κα­κόβουλοι άνθρωποι, από μίσος, ιδιοτέλεια, προσωπι­κές βλέψεις για υπηρεσιακή τους ανάδειξη, επισημαί­νουν κινδύνους από τα διάφορα νέα φαινόμενα όπως νεοφανείς αιρέσεις, παραθρησκευτικά κινήματα, ανα­τροπές των κοινωνικών αξιών.

Ο όρος «ηθικός πανικός», δεν είναι χωρίς δύνα­μη. Έρχεται μαζί με όλη την «Νέα Εποχή», ως η τελευταία λέξη της επιστήμης της κοινωνιολογίας. Και θα ταλαιπωρήσει χριστιανικούς λαούς, και δη τους Ορθοδόξους, χειρότερα απ’ ό,τι τους ταλαιπώρησαν και τους ταλαιπωρούν όροι όπως «συντηρητι­σμός», «κλειστή κοινωνία», «μεσαίωνας».

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

ΟΙ ΓΚΟΥΡΟΥ, Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΚΑΙ Η «ΑΣΚΗΤΙΚΗ»

ΟΙ ΓΚΟΥΡΟΥ, Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΚΑΙ Η «ΑΣΚΗΤΙΚΗ»

Ταγαράκης Χρήστος

Πριν λίγο καιρό, δημοσιεύθηκε ένα κείμενο, το οποίο αναφέρεται στην κριτική των ορθοδόξων κειμένων και στη θεοποίηση του γέροντα. Το φαινόμενο χαρακτηρίσθηκε ως γκουρουισμός – αυτοθέωση (1). Σε ένα σχόλιο (2), που συνεγράφει με αφορμή αυτή τη δημοσίευση, τέθηκαν προς το συγγραφέα, μερικές ενδιαφέρουσες ερωτήσεις:

“Το γνωρίζετε πως στο δεύτερο βιβλίο που προτείνετε περιέχεται διάλογος του συγγραφέα με την Γερόντισσα Γαβριηλία που ο ίδιος ο συγγραφέας την θεωρεί οσία μορφή; Ξέρετε πως στην συνομιλία αυτή αναφέρει η Γερόντισσα πως προσπάθησαν οι ινδουίστές να την πολεμήσουν με μαγικά μέσα; Το ίδιο γεγονός αναφέρεται στο βιβλίο “ΑΣΚΗΤΙΚΗ”
Το γνωρίζετε πως πέρσι εκδόθηκε και η αγγλική μετάφραση του βιβλίου “ΟΙ ΓΚΟΥΡΟΥ Ο ΝΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ” και ο συγγραφέας του προτείνει μεταξύ άλλων και την “ΑΣΚΗΤΙΚΗ”;
Ξέρετε πως το βιβλίο που προτείνετε το είχε γράψει ο συγγραφέας με την ευλογία και την καθοδήγηση του Γέροντα Παίσιου;”

Η απάντηση στα ανωτέρω, δίνεται με το παρόν κείμενο. Αναφορικά με τις ερωτήσεις που τέθηκαν ανωτέρω, χρειάζεται να ληφθούν υπ΄ όψιν τα εξής:

1) Η κριτική που έγινε στο βιβλίο Ασκητική της αγάπης (3), αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στο περιεχόμενο του βιβλίου. Σε καμμία περίπτωση δεν κατηγορείται η Γερόντισσα Γαβριηλία. Το σημείο αυτό τονίζεται σε όλες τις σχετικές δημοσιεύσεις (3). Επί πλέον, σε όλα αυτά τα κείμενα (3) αναφέρεται κατ΄ επανάληψην ο σεβασμός του συγγραφέα προς τη Γερόντισσα. Όμως, ακόμη και αν δεχθεί κάποιος, ότι η Γερόντισσα ήταν οσία μορφή, αυτό δεν σημαίνει, ότι τα σφάλματα που περιέχονται στην Ασκητική της αγάπης δεν είναι σφάλματα ή ότι πρέπει να παραβλέπονται. Το θέμα συζητείται διεξοδικά στα προαναφερθέντα κείμενα (1, 3).

2) Ο συγγραφέας του βιβλίου “ΟΙ ΓΚΟΥΡΟΥ Ο ΝΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ”, δηλαδή ο κ. Δ. Φαρασιώτης, είναι αδελφικός μου φίλος. Μας ενώνει η γνωριμία μας με τον Γέροντα Παΐσιο, τον οποίο συνάντησα για πρώτη φορά το 1979. Όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο του κ. Δ. Φαρασιώτη στα αγγλικά, επικοινώνησα μαζί του, επειδή η Ασκητική της αγάπης προτεινόταν, ως βιβλίο για περαιτέρω μελέτη. Τότε, μου είχε πει ο κ. Δ. Φαρασιώτης, ότι ο κατάλογος των προτεινομένων βιβλίων συντάχθηκε από τους εκδότες της αγγλικής μεταφράσεως, εν αγνοία του. Με αφορμή τις ερωτήσεις που προαναφέρθηκαν (2), επικοινώνησα και πάλι μαζί του, προκειμένου να ζητήσω την σύμφωνη γνώμη του για τη δημοσιοποίηση στο παρόν κείμενο, όσων μου είχε αναφέρει τότε επί του θέματος. Με την άδεια του κ. Δ. Φαρασιώτη καταθέτω τα εξής (οι θέσεις του παρατίθονται εντός εισαγωγικών):

“- Ο συγγραφέας του βιβλίου “ΟΙ ΓΚΟΥΡΟΥ Ο ΝΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ” γνώρισε τη Γερόντισσα Γαβριηλία, την οποία συνάντησε δύο φορές και την εκτίμησε.

- Θεωρεί όμως, ότι χρειάζεται να διακρίνουμε τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στη Γερόντισσα και στο βιβλίο Ασκητική της αγάπης.

- Επίσης, κρίνει ότι στην Ασκητική της αγάπης υπάρχουν και καλά στοιχεία αλλά και σφάλματα.

- Επιπλέον, τονίζει ότι ο Γέροντας Παΐσιος του έδωσε ευλογία, για να γράψει το δικό του βιβλίο και όχι για να παραθέσει τις πηγές, οι οποίες προτείνονται για περαιτέρω μελέτη, στο τέλος του βιβλίου “ΟΙ ΓΚΟΥΡΟΥ Ο ΝΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ”.

- Ο κ. Δ. Φαρασιώτης δεν προτείνει για μελέτη το βιβλίο Ασκητική της αγάπης αλλά ούτε και το συμπεριέλαβε στον κατάλογο του βιβλίου “ΟΙ ΓΚΟΥΡΟΥ Ο ΝΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ”). Τον κατάλογο τον συνέταξε, εν αγνοία του συγγραφέα, κάποιος από τους υπευθύνους για την έκδοση του βιβλίου στα αγγλικά, ο οποίος βρίσκεται στην Αμερική…

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Ου ποιήσεις σε αυτώ είδωλον, φίλε ΕΑΕΠίτη!

Είναι απορίας άξιο (και θαυμασμού) από την μία να βλέπεις τους σύγχρονους εικονομάχους με ανυπόστατα επιχειρήματα (και άγνοια) να πολεμούν την Εκκλησία του Χριστού και τους αγίους και από την άλλη να παρακολουθείς στο διαδίκτυο βιντεάκια και ιστοσελίδες γεμάτα από απεικονίσεις του Χριστού και όχι μόνο.

Ενώ λοιπόν οι σύγχρονοι θεοκάπηλοι επιστρατεύονται κάθε μέσο για να στηρίξουν τις “αποκαλύψεις” τους στον δίκαιο αγώνα που επιτελούν προς Σωτηρία της οικουμένης (πολεμώντας την Εκκλησία), από την άλλη μηχανεύονται νέους τρόπους και μεθοδείες για να προσελκύσουν με δόλο τα ανυποψίαστα θύματα. Διότι, το νόμισμα αδελφοί έχει δύο όψεις. Για να είμαι όμως ειλικρινής σκέφτομαι ότι θα μπορούσε να υπάρχει και κάποιος άλλος λόγος (σε μεμονωμένες περιπτώσεις) που κυκλοφορούν διάφορα “παράδοξα” στο διαδίκτυο. Μήπως τα καταπιεσμένα μέλη της σέκτας βλέποντας τις υπερβολές των ζηλωτών αντιδρούν με τρόπο αντίθετο στα “δόγματα” των Καρδινάλιων; Μήπως τελικά προσπαθούν να απελευθερωθούν από τη καρβουνιέρα που τόσο πολύ έχουν στριμωχτεί ο ένας με τον άλλο ατενίζοντας το μορμολύκειο να τους παρακολουθεί απειλητικά; Όπως και να’χουν τα πράγματα η ουσία είναι το παραπάνω βίντεο που είδατε.

Η υποκρισία στο μεγαλείο της!

 

Η «ΥΠΕΡΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ» ΚΑΙ Η ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ ΜΥΗΣΗ

Η «ΥΠΕΡΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ»

ΚΑΙ Η ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ ΜΥΗΣΗ

 της Λυγερής Μελά

Master Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, τελ. Θεολογίας

Μέσα από την «Υπερπροσωπική Ψυχολο­γία» προωθείται έντεχνα όλη η κακοποιός και μισάνθρωπη διδασκαλία των δαιμόνων, με τη χρήση ψυχολογικών εννοιών. Βασικά σημεία της είναι τα ακόλουθα:

 1. Ως ανώτερος και έσχατος σκοπός της Ψυχολογίας προβάλλεται η εκούσια κατάλη­ψη από τα δαιμόνια ως «ένωση της ψυχής με την κοσμική ψυχή του σύμπαντος», «με το συλ­λογικό ασυνείδητο», «την άλλη πλευρά».

 2. Για την απαλλαγή από τον πόνο και το άγχος, ως λύση προβάλλεται η «διάλυση της προσωπικότητας», η «κατάργηση των ορίων του εγώ», η εμπιστοσύνη και η πλήρης παρά­δοση «στο ασυνείδητο» και τα «πνεύματα-οδηγούς⁹».

 3. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην «ψυχή» και την εξουδετέρωση των «μηχανισμών άμυ­νας», που χρησιμοποιεί, για να αντισταθεί στις διάφορες οπτασίες και την επικοινωνία με τα πνεύματα, με τη «βοήθεια» τεχνικών κατάργη­σης του νου και διάλυσης της προσωπικότη­τας¹⁰.

 4. Απαιτείται η κατάργηση του νου για την άκριτη αποδοχή του περιεχομένου των «αναδυομένων» φανταστικών εικόνων και η κατάργηση του συναισθήματος, για να μην αφυπνισθεί ο άνθρωπος και κινηθεί αρνητικά προς τις κατασκευασμένες δαιμονικές εμπει­ρίες. 

5. Για την πρόκληση μεταλλαγμένων καταστάσεων συνείδησης χρησιμοποιούνται διά­φορες μέθοδοι (διαλογισμός, γιόγκα, ύπνωση, ενεργητική φαντασία, ασκήσεις με αναπνοές, χρήση ψυχεδελικών κ.α), ενώ ως πιο σημαντι­κή και ανώτερη θεωρείται η αφύπνιση της θεάς-όφεως (Κουνταλίνι), που θεωρείται ότι ενυπάρχει «σαν θεός, μέσα μας».

 6. Οι οπτασίες πνευμάτων, οι ψεύτικοι ου­ράνιοι κόσμοι και οι ζωηρές εικόνες, που κα­τασκευάζουν τα πεπτωκότα πνεύματα στη φα­ντασία, προβάλλονται ως το «εσωτερικό μονο­πάτι» του κάθε άνθρωπου, ως η ακριβής αναπαραστατική φύση του εσωτερικού του κό­σμου.

 7. Η «άγνοια» των δυτικών, των «μη μυη­μένων» στην άσκηση του διαλογισμού, φέρε­ται ως επιχείρημα, για να δικαιολογηθεί ο «φόβος» και η αποστροφή τους προς τις αρνη­τικές εμπειρίες και τις παράδοξες οπτασίες, που βιώνονται κατά τον διαλογισμό.

 8. Ο επώδυνες συνέπειες της δαιμονοληψίας θεωρούνται ως απαραίτητο βήμα για με­γαλύτερες μυήσεις. Οι μυημένοι, που «αντέ­χουν» τις οδυνηρές εμπειρίες και που συνεχί­ζουν να επικοινωνούν με τα δαιμόνια μέσω του διαλογισμού, θεωρούνται άνθρωποι με ιδιαί­τερη δύναμη, αυτογνωσία, αυτοπειθαρχία, με ενισχυμένο και σταθερό «Εγώ». 

9. Η «Υπερπροσωπική Ψυχολογία» προ­βάλλεται ως υπεράνω όλων των θρησκειών και της επιστήμης, γιατί χρησιμοποιεί τεχνικές από όλους τους επιμέρους κλάδους της ψυχο­λογίας και βασίζεται στις μυστικιστικές εμπει­ρίες όλων των αρχαίων θρησκειών¹¹.

 10. Οι μυστικιστικές εμπειρίες θεωρούνται υπεράνω «θρησκείας» και «δόγματος»¹² και με τον τρόπο αυτόν η δαιμονοληψία σαν εμπειρία θεωρείται ανώτερη από την Ορθόδοξη Χρι­στιανική πίστη ή το δόγμα. Τα οράματα των μέντιουμ και οι «δυνάμεις» των μάγων τους το­ποθετούν σε «ανώτερο εξελικτικό στάδιο» υποτιθέμενης πνευματικής ανάπτυξης από εκείνο των Χριστιανών.

 11. Αναγνωρίζεται ισότιμα κάθε κατεύθυν­ση και οποιαδήποτε τεχνική είναι ανοιχτή για να συμπεριλάβει την «Υπερπροσωπική» -αποκρυφιστική διάσταση στο «κλινικό της έργο», όπως της Bailey, του Jung και του Assagioli¹³. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην «ευθυγράμμιση» και τον διάλογο του «Εγώ» με το «αρχέτυπο του Εαυτού», δηλαδή ένα δαιμόνιο, το όποιο γίνεται το «πνεύμα – οδη­γός» του ασθενή, όταν ο τελευταίος συντονίσει κατάλληλα το σώμα, το συναίσθημα και τον νου του για «να μπορέσει να σταθεί τελικά μπροστά στην παρουσία του Μεγάλου Βασι­λέα, του Ενός Μύστη», δηλαδή του Σατανά.

 Ο θεραπευτής, όταν το θεωρήσει απαραίτητο, καλεί τους «αγγέλους» του πελάτη του, για καθοδήγηση και εύρεση «θεραπευτικής στρατηγικής». Ο πελάτης, άλλωστε, μπορεί να δεχθεί επίσκεψη από τον «Βούδδα», το «Με­γάλο Πνεύμα», τη «Μητέρα – θεά», τον «Χρι­στό», έναν «Γκουρού», έναν «Φύλακα» και άλ­λους «πνευματικούς οδηγούς» ή «βοηθούς», γι^’ αυτό καλείται να αναπτύξει την ενόρασή του και να εμπιστευθεί την «εσωτερική του γνώση».

 

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

 

Υστερικό αλαλούμ πεντηκοστιανών

Tι δεν θα σας πουν ποτέ για την Ομοιοπαθητική και το Άγιον Όρος!

 

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ"ΜΑΓΟΥ-ΙΑΤΡΟΥ" ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΕΣ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΕΣ

Σε απάντηση μισθωτών εργατών του αποκρυφισμού οι οποίοι προπαγανδίζουν αποκρυφιστικές εναλλακτικές θεραπευτικές μεθοδεύσεις μέσα στον χωρο της Εκκλησίας ο παπα Κώστας εξηγεί πως πλάνησαν τους πατέρες του Αγίου Όρους ώστε να χρησιμοποιήσουν την ομοιοπαθητική…

Απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα από την ομιλία του π Κ.Στρατηγόπουλου

[…] Το έχω πει κι άλλη φορά, μην το μπλέκετε! Και μην πλανηθείτε από τη λέξη που λέει: γιατρεύει με βότανα. Γιατί η λέξη αυτή είναι δελεαστική, πράγματι τα βότανα έχουν θεραπευτικές δυνατότητες, έχουνε πολλές ουσίες μέσα και μακάρι η φαρμακολογία μέσα στην έρευνά της να ανακαλύψει πολλά φάρμακα μέσα από τα βότανα. Δεν είναι όμως εκεί η ιστορία! Εκεί είναι η πλάνη που την κρύβουνε! Το κέντρο κρύβουνε!

Το έχω πει πολλές φορές αλλά ας το ξαναπώ άλλη μια. Δεν γιατρεύουν αυτοί (οι ομοιοπαθητικοί) με το φάρμακο αυτό που είναι βότανο! Κάνουν το εξής:

Αν φανταστώ που έχω εδώ ένα βότανο που έχει θεραπευτικές ιδιότητες για τον πονοκέφαλο, τι θα κάνω; Θα πάρω νεράκι θα το ζεστάνω όπως κάνουμε το τσάι, θα βάλω μέσα αυτό το βότανο, θα πιω το εκχύλισμα και θα θεραπευτεί ο πονοκέφαλός μου. Τίποτε κακό, όλα είναι πολύ όμορφα και μάλιστα αποφεύγω και τη θεραπεία με χημικά φάρμακα που είναι βλαβερά στον οργανισμό και όλα τα σχετικά…πολύ ωραία.

Τι λέει η ομοιοπαθητική; Κρατήστε αυτό και μόνο το σημείο, αυτό κρατήστε, το άλλο είναι μία πλάνη που πλάνησε ολόκληρο το Άγιο Όρος, δεν καταλάβαιναν οι άνθρωποι το κρυμμένο σημείο! Τους είπανε: Πατέρες, φάρμακα από βότανα. Τι θα πουν οι Πατέρες; Γεμάτο το Άγιο Όρος από βότανα. Τους κρύψανε το ένα και μοναδικό μυστικό!

Αυτό θέλω! Τι είναι το μυστικό; Παίρνει αυτό το φυλλαράκι, αυτό το βότανο, και αντί να το βάλει σε μια λογική ποσότητα νερού, σ’ένα μπρίκι μέσα που είναι μισό λίτρο, να βγει το εκχύλισμα, παίρνει μια ισορροπία – το λέω μ’ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα- να βάλεις ένα τόσο φυλλαράκι βοτάνου σε ένα δοχείο που έχει τον όγκο του ξενοδοχείου του Χίλτον! Αυτό το μικρό το βότανο…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ