Από τη σελίδα: http://www.skepdic.gr/entries/Alpha/aggelikitherap.htm
Από τη σελίδα: http://nebesnyel.forumup.com/about704-0.html
http://nebesnyel.forumup.com/about704-0.html
http://orthodox-world.pblogs.gr/2009/01/sthn-epohh-twn-psefdotherapeiwn-therapeia-aggelwn-ti-einai-kai-t.html
από τη σελίδα: http://www.angelicreiki.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=258&Itemid=242
από:http://www.energyspa.gr/angeltherapy.html
https://sites.google.com/site/aggeloisthgh/angeliko-seminario-balte-tous-angelous-ste-zoe-sas
http://aurangel-auraofanangel.blogspot.com/2007/10/blog-post_12.html
http://aurangel-auraofanangel.blogspot.com/2007/10/blog-post_12.html
από:http://www.nozomi.gr/categories.asp?catid=775
http://www.angelicreiki.eu/new/index.php?option=com_content&view=article&id=221&Itemid=25&lang=el
από:http://www.reiki.gr/page.asp?pid=153
Αποσπάσματα από το «Ορθόδοξον» βιβλίο ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Έκδοση Δ’)
1. 26 είναι η ημέρα του αρχαγγέλου Γαβριήλ, έβλεπα το φως που με οδήγησε να τα αφήσω όλα… Από τότε κάθε χρόνο αυτή τη μέρα παίρνω ένα σημαντικό μήνυμα…[σελ.42]
2. Η Πρόνοια του θεού και η προστασία και καθοδήγηση των Αγγέλων της, όπως συνήθιζε να τους αποκαλεί, ήταν μόνιμες. [σελ.61]
3. Οι Άγγελοι την είχαν διαρκώς σε κίνηση, έλεγε. [σελ.103]
4. Νομίζω ότι οι Άγγελοι θα μετακινήσουν πάλι το φουτ μπωλ και ότι θα φύγω σύντομα…[σελ.104]
5. Οι Άγγελοι κάναν μια απλώς ανάπαυλα κι αυτό το ένιωθαν και οι άλλες μοναχές.[σελ.106]
6. Φώναξα τους Αγγέλους… ένα φορτηγό πέρασε με έναν οδηγό σωστό Άγγελο…[σελ.117]
7. Όταν την ρωτούσαν πως πάει με το νέφος ή τη ζέστη απαντούσε γελώντας ότι τα φτερά των Αγγέλων είναι το πιο καταπληκτικό κλιματιστικό.[σελ.129]
8. Οι Άγγελοί της όμως, μας έδιναν και μαθήματα σ’ αυτό το σπίτι. Και μάλιστα αξέχαστα…[σελ.135]
9. Από το Σπίτι των Αγγέλων έφυγε μαζύ με τους Αγγέλους της η γερόντισσα των Αγγέλων….[σελ.139]
10. Διαβάζω τους τοίχους του δωματίου όλη μέρα κι όλη νύχτα, κάτι που γράψαν οι Άγγελοι με τεράστια γράμματα…[σελ.146]
11. Γιατί τι δωμάτιο είχε γίνει κι αυτό, το Δωμάτιο των Αγγέλων…[σελ.147]
12. …ή όταν προσπαθώ να πιάσω το βλέμμα σου που πάντα χάνεται στους Ουρανούς, στις καρδιές στου Αγγέλους.[σελ150]
13. Όμως είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον θεό και τους Αγγέλους Του…[σελ.151]
14. Αμέσως κατάλαβα ότι ο Άγγελος του Θεού βρέθηκε και ήταν αυτός…[σελ.161]
15. Όταν αγαπάμε οι Άγγελοι γίνονται οι καλύτεροί μας συνεργάτες. Αυτοί έρχονται όταν εμείς κάποτε διερωτώμεθα: Άραγε που να πάω…[σελ.175]
16. Γερόντισσα αυτή η κρυφή φωνή που ακούμε πολλές φορές είναι ο Άγγελός μας; – Ναι. Και πρέπει να το αντιληφθούμε. Να το διευκρινίσουμε. [σελ.176]
17. -Γιατί όσες φορές έχω σταθεί και ακούσει αυτή τη φωνή πραγματικά και ηρεμώ και τα βλέπω όλα μπροστά μου. – Να είστε σίγουρη. Και μην ακούτε τον κόσμο που μιλάει για πειρασμούς και πειρασμούς…[σελ176]
18. Ο Φύλακας Άγγελος είναι άλλος… κι έχει και τους φίλους του… γιατί υπάρχουν και άλλοι Άγγελοι που μας προστατεύουν… δεν είναι μόνο ένας…[σελ.177]
19. Και πως μπορούμε να κάνουμε φίλους μας τους Αγγέλους; – Αυτό είναι προσωπική υπόθεσις. Μόνοι σας θα το καταλάβετε…[σελ.178]
20. Ξέρω κάποιον που τόσο συνήθισε στην «ακινησία» που την έκανε βίωμά του και οι Άγγελοι του χάρισαν γι’ αυτό, ψυχής φτερά αόρατα. Έτσι γυρίζει και στη γη και στον ουρανό και στο αόρατο Σύμπαν. [σελ.179]
21. Αχ δεν με είδατε; Με έκαναν αόρατη φαίνεται οι Άγγελοι! [σελ.192]
22. Πειρασμός και λογισμός από μένα δεν ερχόταν, γιατί έχω πάντα μια ανάπαυση μέσα μου, όπου πάω, ότι προπορεύεται ο Κύριος και ότι οι Άγγελοι είναι δίπλα μου…[σελ.197]
23. …δεν μπορώ παρά να αγαπήσω κι εγώ όλα Του τα πλάσματα, όπως τα’ αγαπούν και οι Άγγελοι.[σελ.214]
24. Σα να είχα ένα οδηγό Άγγελο, πολύ σωστό. Θα πας εδώ… θα πας εκεί…[σελ.235]
25. Είναι του αγαθού Αγγέλου, του πατρός Αγαθαγγέλου… Εκεί είναι το σπουδαίο! Γιατί εγώ πιστεύω στους Αγγέλους. Και οι Άγγελοι έστειλαν τον Αγαθό Άγγελο.[σελ.262]
26. Και ξαφνικά εκεί ψηλά στα Ιμαλάια που βρισκόμουν, παίρνω την είδηση από τους Αγγέλους: «Τώρα είσαι σε θέση να πας για Μοναχή». [σελ.268]
27. Μόνο όταν σχολάμε δίνουμε την ευκαιρία στους Αγγέλους να κάνουν κάτι.[σελ.361]
28. Δεν πρέπει να παίρνουμε αποφάσεις για τους άλλους. Να το αφήνουμε στους Αγγέλους κι αυτοί βρίσκουν πάντα την καλύτερη λύση. [σελ.363]
29. Στην εκκλησία πρέπει να καθόμαστε πάντα στην ίδια θέση. Για τους Αγγέλους. [σελ.363]
30. Μετά την Λειτουργία να καθόμαστε στην Εκκλησία όσο μπορούμε. Για τους Αγγέλους. [σελ.364]
31. Όταν μιλάμε και μας διακόπτουνε, να μην συνεχίζουμε. Θα πει ότι δεν πρέπει να ακουστεί αυτό που λέγαμε. Το κάνουν οι Άγγελοι. [σελ.364]
32. Συνέχεια να έχεις συνομιλία με τον Φύλακα Άγγελο. Για όλα. [σελ.371]
33. Οι Άγγελοι έρχονται πάντα.[σελ.379]
34. Ο ουρανός είναι το μοναστήρι των Αγγέλων και η γη το μετόχι τους. [σελ.382]
35. Φύλακα Άγγελέ μου ευλόγησέ του όλους και απομάκρυνε τη σκέψη τους από τη δική μου. [σελ.384]
36. Όταν συνομιλούμε με άνθρωπο, συνομιλούμε με τον Φύλακα Άγγελό μας μαζύ…[σελ.384]
37. Για φαντάσου αν εθελοντές Άγγελοι κρύβονται μέσα σε ανίατους και ψυχοπαθείς αρρώστους…[σελ.385]
38. Εδώ οι Άγγελοι δίνουν λίγη ανάπαυση στο «φουτμπωλ» τους. [σελ.415]
39. Σχετικά με ότι με ρωτάς για τους Αγγέλους… Με την λίγη εμπειρία που έχω, νομίζω ότι προτιμούν να έρχονται σε μας ή να μας στέλνουν κάποιο μήνυμα, από το να μας αφήσουν να …πάμε Εκεί και να γυρίσουμε πίσω στη Γη! [σελ.417]
40. Μόνο οι Άγγελοί μου ξέρουν ποια είμαι και γι’ αυτό είμαι ευτυχής που αφήνω την παρέα τους μόνο για λίγες ώρες την ημέρα…[σελ.418]
41. …θα σου πω όλα όσα με εμπνέουν για σένα οι Άγγελοι. [σελ.422]
42. Αν ήμουν ζωγράφος θα έκανα μια τέτοια εικόνα φαντασμαγορική σ’ έναν απέραντο δρόμο όλο Φως και Αγγέλους. [σελ.427]
43. Σήμερα δεν έχεις μόνο τα αγαθά τάγματα των Αγγέλων, αλλά έχεις και τα Φωτεινά Πνεύματα όλων των Ασκητών…[σελ.432]
44. Την Ουσία του θεού δεν την ξέρουμε. Αυτήν, μόνο οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι που έχουν παρρησία…[σελ.443]
45. Και ρώτησα τον Φύλακα Άγγελό μου: «Πως γίνεται αυτό, ο Θεός να επιτρέπει σ’ αυτόν όλα αυτά;» Και η απάντηση ήταν: …[σελ.446]
46. Χαριτολογώντας έλεγε πως της τα φανέρωσαν Άγγελοι. [σελ.477]
47. Δεν γνωρίζω πόσοι… ευεργετήθηκαν από τους Αγγέλους της…[σελ.477]
48. …και με τα μηνύματα που έπαιρνε από τους Αγγέλους του Θεού. [σελ.480]
49. Πιστεύω όμως ότι ό,τι έκανε εδώ για εμάς τους φτωχούς και τυφλούς στέλνοντας τους Αγγέλους της…[σελ482]
50. Έλεγε ότι εκείνη δεν ήταν παρά μια μπάλα στα πόδια των Αγγέλων…[σελ.494]
51. …οι Άγγελοί της, της μιλούσαν συνέχεια και γι’ αυτό, δεν είχε καιρό να κάνει τίποτε άλλο…[σελ.495]
52. Χρίστα μου απόψε στην προσευχή μου θα παρακαλέσω τους Αγγέλους να μας φέρουν μια απάντηση. [σελ.496]
53. Και εκείνη μου έδωσε την απάντηση που της είχαν φέρει οι Άγγελοι στην Προσευχή της…[σελ.497]
Όταν οι εσωτερικές αυτές κινήσεις είναι ευγενικές και υποβοηθητικές, εκλαμβάνονται από τους πνευματιστές σαν καθοδήγηση του εσωτερικού δασκάλου, σαν φωνή της συνειδήσεως ή και σαν φωνή αγγέλου.
Του μακαριστού π..Αντωνίου Αλεβιζόπουλου
Από το βιβλίο: Γκουρουϊσμός σελ. 204
Πολύ αγγελοθρησκεία μυρίζει (Κολ. 2. 18).
Από πότε οι άγγελοι βλέπουν την Ουσία του Θεού. Σε ποιό πατερικό κείμενο είναι γραμμένο (σελ. 443);
Υπάρχει ποδοσφαιρική ομάδα αγγέλων (σελ. 415).
Αγαπητε ΙΚ, σωστες οι παρατηρησεις σου. Αγαπητο εγκολπιο, αυτα που αναφερεις ας τα δουν ΟΛΟΙ οι αγαπητοι αδελφοι που διαφωνουν με τις δημοσιευσεις σου για την ”Ασκητικη της Αγαπης” . Πως νομιζετε οτι μπαινουν οι πλανες? Σιγα σιγα και με χριστιανικό μανδυα.
@ ΙΚ
αγαπητέ με έχεις εντυπωσιάσει! Από τις 53 αναφορές του βιβλίου βρήκες αυτή που θεολογικά μπάζει από παντού! Βέβαια η γερόντισσα ΔΕΝ ήταν θεολόγος.
Την αγάπη μου!
@Στέλιο μου οι περισσότεροι που αντιδρούν δεν έχουν ιδέα του τι είναι αίρεση ή είναι και οι ίδιοι αιρετικοί.
Στην εποχή των ψευδοθεραπειών – «θεραπεία αγγέλων»
http://www.alopsis.gr/alopsis/angelthe.htm
Η Γερόντισσα Γαβριηλία μιλάει για τους αγγέλους με καθαρά Ορθόδοξο τρόπο. Τί, επειδή κάποιοι πλανεμένοι σφετερίστηκαν τους αγγέλους από την ορθόδοξη Πίστη, κόβοντας και ράβοντάς τους στα μέτρα τους, έχουν πλέον copyright πάνω τους; Η Αγία Γραφή, τα ασκητικά κείμενα, τα συναξάρια, η υμνολογία της Εκκλησίας μας και η Θεία Λειτουργία είναι ΓΕΜΑΤΑ τέτοιες αναφορές στους αγγέλους. Μήπως και αυτό το βιβλίο είναι αιρετικό;;;;; http://www.stamoulis.gr/ViewShopProduct.aspx?ProductId=377966&FromSearch=1&SearchStr= (“Εμφανίσεις και Θαύματα των Αγγέλων”, εκδ. Ι.Μ.Παρακλήτου Ωρωπού) Καλό θα ήταν να το διαβάσουν κάποιοι να “ξεκολλήσει” λίγο το μυαλό τους.
Τους αγγέλους δεν τους έβλεπε η Γερόντισσα ανεξάρτητα από τον αληθινό τριαδικό Θεό. ΤΟΤΕ θα ήταν νεοεποχίτισσα. Κι όμως δεν τους αυτονομεί καθόλου!
Και οι Προτεστάντες ακριβώς για κάτι τέτοιους λόγους απορρίπτουν το βιβλίο του Τωβίτ από την Παλαιά Διαθήκη, όπου ο αρχάγγελος Ραφαήλ ταξιδεύει μαζί με τον Τωβία και τον βοηθάει, ως “απόκρυφο”, “αποκρυφιστικό”, “δεισιδαιμονικό” κ.ο.κ.!!!!!!
Ο ΙΚ ρωτάει “Από πότε οι άγγελοι βλέπουν την Ουσία του Θεού. Σε ποιό πατερικό κείμενο είναι γραμμένο (σελ. 443);”
Είναι γραμμένο στο ίδιο το ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ και το είπε ο Χριστός:
“λέγω γαρ υμίν ότι οι άγγελοι αυτών εν ουρανοίς δια παντός βλέπουσι το πρόσωπον του Πατρός μου του εν ουρανοίς” (Κατά Ματθαίον ιη΄ 10)
Σου αρκεί;
Λέει “ουσία” πάνω στον προφορικό λόγο, ξεχνώντας ότι έχει γίνει συνήθεια να χρησιμοποιούμε γι’ αυτό την λέξη “ενέργειες” και για κάτι διαφορετικό την λέξη “ουσία”. Και λοιπόν; Και ο άγιος Κύριλλος είπε «μία φύσις του Λόγου σεσαρκωμένη». Μονοφυσίτης ήταν; Όχι, με τον όρο φύση εννοούσε την υπόσταση.
Τα “αιρετικά” αποφθέγματα υπ’ αριθμόν 29 και 30 δεν θυμίζουν πάρα πολύ την (φαινομενικά παράξενη) δήλωση του Αποστόλου Παύλου “δια τούτο οφείλει η γυνή εξουσίαν έχειν επί της κεφαλής *δια τους αγγέλους*” (Α΄Προς Κορινθίους ια΄10);; Αν αυτή η φράση ήταν στο βιβλίο της Γερόντισσας, σίγουρα δεν θα φιγούραρε στην λίστα με τις “πλάνες” της;;;;;;;;;;;;
Για το #10 (και όχι μόνο) σας παραπέμπω στο βιβλίο του Προφήτη Δανιήλ από την Αγία Γραφή (κεφ. 5, με την επιγραφή πάνω στον τοίχο), για να μην πω σε όλο το βιβλίο, όπου ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέπτεται στον προφήτη πετώντας και του αποκαλύπτει τα μέλλοντα!!!!!!!!
Στο Μικρό Απόδειπνο δεν υπάρχει και προσευχή στον φύλακα άγγελο; Ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος δεν συνδείπνησε με τον άγγελό του; Για ρίξτε και μια ματιά στον Ικετήριο Κανόνα προς τον Φύλακα Άγγελο (ποίημα του αγίου Ιωάννου του Μαυρόποδος, επισκόπου Ευχαϊτων), καθώς και την Ακολουθία της Συνάξεως των Ασωμάτων (8 Νοεμβρίου).
Τί να πούμε και για τον παππού Ιωσήφ τον Ησυχαστή που είχε μεταλάβει των Αχράντων Μυστήριων από άγγελο μια φορά που δεν μπορούσε να πάει στην εκκλησία;
Αν το «Οι τα Χερουβίμ μυστικώς εικονίζοντες» το έλεγε η Γαβριηλία, τί θα λέγατε; Ασφαλώς θα την κατηγορούσατε. Να όμως που αυτό το ακούμε σε κάθε Θεία Λειτουργία (Χερουβικό)!
Δεν καταλαβαίνετε ότι η νεοεποχίτικη κλπ πλάνη είναι απομίμηση-κακέκτυπο της αληθούς πίστης και γι’ αυτό τον λόγο υπάρχουν φαινομενικές ομοιότητες με τις εμπειρίες των αγίων (όπως, πχ, η Γαβριηλία);;
Η Γερόντισσα άλλωστε εξομοίωνε με τους αγγέλους και τους αγίους. (βλ. “Σήμερα δεν έχεις μόνο τα αγαθά τάγματα των Αγγέλων, αλλά έχεις και τα Φωτεινά Πνεύματα όλων των Ασκητών…”)
Θα τελειώσουμε κάποια φορά με τη Γαβριηλία για να ασχοληθείτε και λιγάκι με τον Οικουμενισμό, το Νεοβαρλααμισμό και τους άλλους νεωτερισμούς ή θα ασχολείστε μια ζωή με μια πλανεμένη μοναχή;
Ελεος!
@ Παναγιώτης Τελεβάντος
αγαπητέ Παναγιώτη κλεινουμε αύριο τον κύκλο μας με το θέμα αυτό. Καταλαβαίνω ότι κουραστήκατε όλοι με τις εσωτερικές μας κόντρες και εμπάθειες. Δυστυχώς σάρκα έχουμε και αδύναμοι είμαστε. Ας μας συγχωρέσετε αλλά θεωρήσαμε το θέμα σημαντικό.
Επιτέλους!
Να ασχοληθούμε και με σοβαρά θέματα.
Ξεχνάτε τι κινδύνους αντιμετωπίζει η Εκκλησία απο τον Οικουμενισμό και το Νεοβαρλααμισμό και εσείς ασχολείστε μια ζωή με την πλανεμένη αυτή μοναχή;
Για όνομα του Θεού!
Δεν υπάρχουν μικροί και μεγάλοι κίνδυνοι αγαπητέ φίλε. Υπάρχει Αίρεση και Ορθοδοξία. Η Νέα Εποχή είναι ένας δυσδιάκριτος κίνδυνος που λειτουργεί διακριτικά και ύπουλα ώστε να αλλοιώνει μαλακά το Ορθόδοξο φρόνημα. Ο π.Αντώνιος Αλεβιζόπουλος έδωσε τη ζωή του για κάτι τέτοιες πλάνες που εσύ χαρακτηρίζεις ασήμαντες.
Ο . Αντώνιος έγραψε για κάθε είδους αιρέσεις αλλά εσείς ασχολείστε με μια μοναχή πλανεμένη. Ποιον ωφελείτε; Κανένα.
Αυτό άσε να το κρινουν όσοι μας διαβάζουν. Εσύ πρέπει να αφήνεις τό ίδιο σχόλιο σε όλες τις αναρτησεις για τη γερόντισσα; Και σε τελική, τόσα ιστολόγια υπάρχουν να ασχοληθούν με το αγαπημένο σου θέμα, δεν χάθηκε και ο κόσμος εμείς να διαφέρουμε.
Ο κόσμος δεν χάθηκε αλλά εσείς κυτάξετε μη χάσετε την ψυχή σας που αφήσατε τον οικουμενισμό και το Νεοβαρλααμισμό ανενόχλητους να καλπάζουν και ασχολείστε με μια πλανεμένη μοναχή.
Το έχεις ψάξει καλά βλεπω το ιστολόγιό μας. Γιατί το μόνο που δεν μπορούν να μας κατηγορήσουν είναι πως δεν ασχολούμαστε με τον Οικουμενισμό.
αντε να σε βοηθησουμε. Και νεοβαρλααμισμο έχω, διαλέχτε
http://egolpio.wordpress.com/tag/%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7/
http://el.wordpress.com/tag/%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%83/
http://egolpio.wordpress.com/tag/%ce%b6%ce%b7%ce%b6%ce%b9%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b1%cf%82/
http://egolpio.wordpress.com/category/%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%83/
Εχεις 5,678 αναρτήσεις και μου παρουσιαζεις 4 για τον Οικουμενισμό και το Νεοβαρλααμισμό και νομίζεις ότι είσαι εντάξει;
Για την πλανεμένη όμως τη μοναχή έχεις 504 κείμενα και σχόλια.
Νομίζω έχεις ξεφύγει τελείως.
Ασχοληθείτε σας παρακαλώ με τα ουσιώδη και αφήστε αυτή την πλανεμένη.
Προφανώς και δεν κάνεις καν τον κόπο να πατήσεις τα λινκ!.
Αγαπητέ μου κομοντο μάλλον δεν έχεις ιδέα από νεοεποχίτικες σέχτες και πως λειτουργούν. Κάπου εκεί μέσα στη Λίστα σας, υπάρχει ένας που κάποτε είχε σχέσεις με τον Μπούκα. Όσο κι αν διαφωνεί με την κριτική, δεν μπορεί παρά να σας πει το πώς κεντάνε τις έννοιες φτιάχνοντας έναν αχταρμά ιδεών και καταλήγεις να λατρεύεις αγγέλους-αγίους-Φώτα και σκοτάδια μαζί με θετικές και αρνητικές σκέψεις, ανοιγοκλειώ παράθυρα να βγουν οι κακές παρέες όξω και άλλα τέτοια ‘’ορθόδοξα’’. Και καταλήγεις ότι και ο Τωβιτ είναι κατακριτέος επειδή λέει τα ίδια με τη γερόντισσα αλλα δεν μας λες αν το βιβλίο του Τωβίτ μιλάει για την απέχθειά του στα μαύρα ρούχα, στην κρεωφαγία, αν απαγορεύει στα μικρά παιδιά να πλησιάζουν ασθενείς γιατί τους ρουφούν την ενέργεια, αν απαγορεύει να χαϊδεύεις γατοσκυλα επειδή σε κατεβάζουν ή αν τα χέρια του Τωβία έκαιγαν όταν θεράπευε τους φίλους του. Αν τα λέει όλα αυτά πάω πάσο. Γιατί εσείς δεν ξέρω τι χρόνο για χάσιμο έχετε και κάθεστε 40 άτομα να βρείτε αποσπάσματα από τον π.Παΐσιο Ολάρου να λέει ότι η συνείδηση είναι «ο άγγελος του Θεού, ο οποίος φυλάγει , τον άνθρωπο» ΑΛΛΑ το βιβλίο της ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ σας διαψεύδει λέγοντας: «Όχι δεν είναι αυτό. Γιατί η φωνή της συνειδήσεώς είναι η φωνή του…ΘΕΟΥ». [σελ.177-Δ’ έκδοση]
Όπως καταλαβαίνεις αδελφέ μου το βιβλίο της ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ κάνει διαχωρισμό τη φωνή των …Αγγέλων [σελ.176 – Δ’ έκδοση] που της έδινε οδηγίες και εντολές από τη φωνή της συνειδήσεως που την αναγνωρίζει σαν τη φωνή του Θεού.
Πιθανόν δε, θα έχετε διαβάσει και παρόμοιες ιστορίες με «αγγελικές» οδηγίες στο γεροντικό, τι στο καλό τα ξέρετε αυτά, για μοναχούς που άκουγαν και έβλεπαν αγγέλους και χωρίς καθοδήγηση πνευματικού εκτελούσαν τις εντολές τους
Ωχ ωχ αγαπητό Εγκόλπιο, αν η φωνή της συνειδήσεως ειναι η φωνη του Θεού….αστα βραστα. Νομιζω οτι εχεις κανει ηδη πολυ καλη σειρα αρθρων σχετικά με το εν λογο βιβίο. Οποιος θέλει μπορει να ενημερωθεί.
Βιβλίο…δηλαδη, χεχεχε.
Λοιπον, θεωρω οτι πρεπει να το δουμε στο συνολο του. Αν βαλουμε μαζι ολα τα σημεια που παρουσιάζει το Εγκόλπιο, νομιζω οτι ευκολα καταλαβαινουμε τις οποιες ελαχιστες ομοιότητες με διαφορα κειμενα απο το Γεροντικο, καθως και τις διαφορές απο αυτά. Γιατι, μην νομίζετε οτι η πλανη εχει τεραστιες διαφορες παντα απο την αληθεια. Μερικες φορες μοιαζουν, οπως ακριβως η καλπικη λιρα με την γνησια.
«Η συνείδηση είναι η φωνή του Αγίου Πνεύματος.» (Στάρετς Σαμψών, http://www.pigizois.net/pneumatikoi_logoi/starets_samson/sineidisi.htm)
«Προσέξατε την συνείδησή σας, που είναι η φωνή του Θεού ΚΑΙ η φωνή του Αγγέλου φύλακά σας. Μη αμελήσετε να φροντίζετε για την συνείδησή σας, διότι μπορεί να την χάσετε. μπορεί να καταφρονηθή και να γίνει άχρηστη, και τότε πια δεν θα είναι η φωνή του Θεού.» (Στάρετς Ζαχαρίας, http://www.scribd.com/doc/30330775/%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A6%CE%98%CE%95%CE%93%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%91-%CE%A1%CF%8E%CF%83%CF%89%CE%BD-%CE%91%CE%93%CE%99%CE%A9%CE%9D-%CE%9A%CE%91%CE%99-%CE%93%CE%95%CE%A1%CE%9F%CE%9D%CE%A4%CE%A9%CE%9D)
Άρα τεκμηριώνονται, για ΠΟΛΛΟΣΤΗ φορά, αυτά που λέει η Γερόντισσα!!!!
Η Γερόντισσα Γαβριηλία θέλει να πει ότι υπάρχει ομιλία των αγγέλων και έξω από την συνείδηση, ότι δηλαδή δεν αναφερόταν σε αυτό. Και ο αρχάγγελος Γαβριήλ που αποκάλυπτε τα μέλλοντα στον προφήτη Δανιήλ, του μιλούσε εκτός της συνείδησής του.
Τα συναξάρια είναι ΓΕΜΑΤΑ από διηγήσεις αγγέλων που καθοδηγούν, διδάσκουν, ενημερώνουν κλπ ασκητές, γεροντάδες, γερόντισσες, μάρτυρες, κλπ!!!!!!!!!!!!!!! Η Γαβριηλία δεν ήταν υποτακτική σε άλλη γερόντισσα, για να την εξομοιώνετε με πλανεμένους υποτακτικούς που κρατούσαν μυστικά από τους γεροντάδες ή τις γερόντισσές τους!!!!!!!!!!!!
Άρα τεκμηριώνονται, για ΠΟΛΛΟΣΤΗ φορά, αυτά που λέει η Γερόντισσα!!!!
!!!Ό, τι να’ναι! Να δω πόσους άλλους γέροντες θα φέρεις για να μπερδέψεις τα ξεκαθαρα λογια του βιβλίου!!! Πολύ σοβαρή υπεράσπιση όντως! . Επαναλαμβάνω τα γραπτά του βιβλίου:
«Όχι δεν είναι αυτό. Γιατί η φωνή της συνειδήσεώς είναι η φωνή του…ΘΕΟΥ». [σελ.177-Δ’ έκδοση] ΚΑΙ η φωνή των …Αγγέλων [σελ.176 – Δ’ έκδοση] που της έδινε οδηγίες και εντολές από τη φωνή της συνειδήσεως που την αναγνωρίζει σαν τη φωνή του Θεού.
Μάλλον πετάς στα σύννεφα παιδί μου! Μας λες ότι η γερόντισσα δεν είχε πνευματικό οδηγό και είχε καθοδήγηση από τους …Αγγέλους. και αυτό το θεωρείς απόλυτα φυσιολογικό!
Η Γερόντισσα δεν ήταν πλανεμένη, το περι ου ο λόγος βιβλίο είναι πλανεμένο.
Μην ξεχνάμε αυτή την απαραίτητη διάκριση μεταξύ της ευλογημένης Γερόντισσας Γαβριηλίας και του πλανεμένου βιβλίου για την Γερόντισσα Γαβριηλία.
Τί να πούμε και για την Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου που ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ συζητούσε με τον άγγελο, ο οποίος της αποκάλυπτε διάφορα κρυφά πράγματα, και που φιγουράρει δίπλα της στις εικόνες;;;;;;;;;; Η ίδια αγία που ΕΥΛΟΓΟΥΣΕ τα 2 κυπαρίσσια που υποκλίνονταν μπροστά της όταν προσευχόταν, και είχε δέσει δυο μαντήλια της στις κορυφές του!! Επίσης τότε που έβγαινε έξω τις νύχτες και προσευχόταν ΑΙΩΡΟΥΝΤΑΝ!!! Αφήστε που στεκόταν ακίνητη στις φλόγες την άλλη φορά, που οι δαίμονες έβαλαν φωτιά στα ράσα της. (“Φακίρισσα” ε; Φαινομενικά, σύμφωνα με το κριτήριό σας, όλα αυτά τί άλλο είναι παρά… κόλπα ζόρικα που τα κάνουν στην Ινδία;;;;)
Όχι μόνο αυτό, αλλά είχε και τρία μήλα από τον Παράδεισο! (Άλλο «αποκρυφιστικό»! Μήπως της τα ’φερε ο Ηρακλής από τον Κήπο των Εσπερίδων;;;, θα μου πείτε.)
***Ας σημειωθεί ότι η Γερόντισσα Γαβριηλία είχε μεταφράσει τον Βίο της αγίας στα Αγγλικά όταν ήταν στο μοναστήρι στην Βηθανία!***
Λοιπόν ας προετοιμαστούν κάποιοι γιατί θα φρίξουν με τα “αιρετικά” που ακολουθούν:
«ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΕ΄
Συμπαράστασις Αγγέλων
Βλέπουσα την πρόοδον των ψυχών ένεκα της υπακοής των έχαιρε, και παρεκάλεσε τον Κύριον, τον Οποίον ηγάπα εξ όλης της ψυχικής δυνάμεως, να της φανερώνη τα απόκρυφα πταίσματα των αδελφών, και τούτο όχι εκ περιεργείας, αλλά δια να τας διορθώνη, να μη κολάζωνται. Ο Κύριος βλέποντας τον σκοπόν της, πως ήτο καλός, την επήκουσε τάχιστα και της έστειλεν από τους ουρανούς φωτοφόρον Άγγελον, όστις ήλθεν εις αυτήν με στολήν λευκήν εξαστράπτοντα. Μόλις αυτή τον είδε, δεν εταράχθη, ουδέ ποσώς εφοβήθη το παράδοξον του σχήματος, αλλά μάλλον εχάρη. Ο Άγγελος την εχαιρέτησε λέγοντας.
- Χαίρε, δούλη του Θεού πιστοτάτη και εύχρηστος. Ο Κύριος με απέστειλεν εις διακονίαν σου κατά την αίτησιν, που Τού εζήτησες, δι’ εκείνες, όπου μέλλει να σωθούν με την προσπάθειάν σου, και με επρόσταξε να στέκωμαι πλησίον σου πάντοτε, να σου φανερώνω καθ’ ημέραν σαφώς τα απόκρυφα.
Ταύτα ειπών, αυτός μεν έγινε δια την ώραν άφαντος, η δε οσία έπεσεν εις την γην μετ’ ευφροσύνης, ευχαριστούσα τον Κύριον. Από τότε δεν έλειψεν απ’ αυτής ο Άγγελος.
Ενεφανίζετο καθ’ εκάστην (ω παρρησίας θαυμασίας της Οσίας προς Κύριον) ως φίλος προς φίλον διαλεγόμενος, και της εφανέρωνε τα απόκρυφα του καθενός έργα, ου μόνον των μοναχών, αλλά και των λοιπών ανθρώπων, όπου ήρχοντο να την βλέπουν δια να ακούσουν τα χρυσά λόγια της. Καθώς έβλεπε κάποιον ή γυναίκα, ή μοναχήν, να είχε πράξει κανένα ανόμημα, τον εδίδασκε δια την αιώνιον κόλασιν, εις το διαπραχθέν ανόμημα. Αμή φανερά δεν ήλεγχε τον άνθρωπον, δια να μη τον καταισχύνη εις τους άλλους, αλλά με τρόπον επιδέξιον τον έφερνεν εις μετάνοιαν.
Προσηύχετο δε αφ’ εσπέρας, έως την ώραν του Όρθρου, και μετά την ακολουθίαν εκοιμάτο μικρόν, έως να ξημερώση και έπειτα, ως προείπομεν, προσεκάλει τας αδελφάς εις εξομολόγησιν. Όταν δε ετύχαινε καμμία, όπου δεν ωμολόγει την αμαρτίαν της, την απεκάλυπτεν η Οσία, *καθώς την ενουθέτει ο Άγγελος πρότερον*. Όθεν όλαι την ευλαβούντο ως Αγίαν και υπεράνθρωπον. Από ένα στόμα εις άλλο στόμα επήγεν εις όλην την πόλιν η φήμη της, και έκαστος έτρεχε να ιδή το τίμιον αυτής και σεβάσμιον πρόσωπον. Ούτω εσυνάζοντο εκεί καθ’ εκάστην συγκλητικοί, άρχοντες, γυναίκες, παρθένοι, νέοι και γέροντες, και τους εδίδασκεν η πάνσοφος με τοσαύτην σύνεσιν και κατάνυξιν, ώστε εμετανοούσαν τας αμαρτίας αυτών και εσώζοντο.
Πανταχού το όνομα της θαυμασίας Ειρήνης ηκούετο. Αυτή δε, δεν έλειπεν από την προσευχήν και ευχαριστίαν προς Κύριον ποτέ.»
Πηγή: Βίος και Πολιτεία της οσίας Μητρός ημών Ειρήνης Ηγουμένης Μονής Χρυσοβαλάντου , εκ της Ιεράς Μονής Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου Καρελλά Παιανίας Αττικής 1982 (σ. 48).
Όταν διαβάζει κανείς για την Αγία Ειρήνη, είναι σαν να διαβάζει για την Γερόντισσα Γαβριηλία.
Να και η “πλανεμένη” Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου με τον “ύποπτο” επισκέπτη της!!!!!
http://vatopaidi.files.wordpress.com/2009/08/irene-icon-athens.jpg
Ακόμα και στην όψη μοιάζει με την Γαβριηλία!!!
Πώς λέει και αυτός στην διαφήμιση “Τυχαίο; Δεν νομίζω.”
egolpion: “Επαναλαμβάνω τα γραπτά του βιβλίου:
«Όχι δεν είναι αυτό. Γιατί η φωνή της συνειδήσεώς είναι η φωνή του…ΘΕΟΥ». [σελ.177-Δ’ έκδοση] ΚΑΙ η φωνή των …Αγγέλων [σελ.176 – Δ’ έκδοση] που της έδινε οδηγίες και εντολές από τη φωνή της συνειδήσεως που την αναγνωρίζει σαν τη φωνή του Θεού.”
Στα λόγια μου έρχεσαι! Η Γερόντισσα Γαβριηλία μιλούσε συγκεκριμένα για αγγελικά μηνύματα εκτός της συνείδησης (βλ. Αγία Γραφή και συναξάρια) και την ρώτησε η άλλη αν εννοεί την συνείδηση. Και απαντάει η Γερόντισσα “Όχι δεν είναι αυτό”. Όσο για το ότι είναι φωνή του Θεού, ΑΥΤΟ λένε και οι 2 ρώσοι στάρετς που παρέθεσα!!!!!! Παίζουν βέβαια ρόλο και εδώ οι άγγελοι, όμως δεν είναι ακριβώς αγγελοφάνεια.
Από την σελ. 51 του βίου της Οσίας Ειρήνης: “Τον συνεβούλευσε δε, εάν τον ερωτήσουν τίς τον ιάτρευσε, να λέγη ο Παντοδύναμος Κύριος, δια πρεσβειών των Αγγέλων.”
Τελείως αναίσχυντη ε;
Είμαι το άσπρο φάντασμα
ΟΙΚ-ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΜΕΝΙΣΜΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ -ΕΞΩ ΝΕΟΒΑΡΛΑΜΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΤΕΣ ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΞΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ
Ζητήσαμε αναφορά σε πατερικό κείμενο και όχι σε ευαγγελικό κείμενο, στο αν οι άγγελοι βλέπουν την ουσία του Θεού (και όχι βέβαια το πρόσωπό του).
Εξ άλλου, βλέποντας το πρόσωπο του Χριστού, βλέπεις και το πρόσωπο του Πατέρα. Αλλά, σε ποιό ευαγγελικό κείμενο αναφέρεται, ότι μπορεί κάποιος, έστω και άγγελος, να ιδεί την Ουσία του Θεού;
Να μη συγχέουμε το πρόσωπο του Θεού Πατέρα με την Ουσία του Θεού Πατέρα, κάτι που έκανε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος και δογμάτισε, ότι ο Υιός γεννήθηκε από την Ουσία του Πατέρα, ενώ οι Καππαδόκες απεφάνθησαν, ότι ο Υιός γεννήθηκε από το πρόσωπο του Πατέρα, εξ ου και η σχετική διόρθωση στην Β΄ Οικουμενική.
Οδηγός στα ευαγγελικά κείμενα είναι τα πατερικά κείμενα και όχι οι εξηγήσεις του καθενός (προτεσταντισμός).
ΙΚ, κατάλαβες τί ασέβεια και βλασφημία ξεστόμισες;
Μας είπες ότι οι Καππαδόκες Πατέρες απεφάνθησαν διόρθωσαν την σύγχυση της Θεόπνευστης Α’ Οικουμενικής Συνόδου! Είσαι με τα καλά σου;
Σε θεολογικό νηπιαγωγείο πήγες ή ακόμα;
Απο πότε Οικουμενική Σύνοδος δογματίζει λάθος, εσφαλμένα;
Αγαπητέ. Γνωρίζεις τον Όρο της Α΄ Οικουμενικής; Αν όχι, διάβαζε:
“Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν τον Υιόν του Θεού, γεννηθέντα εκ του Πατρός μονογενή, τουτέστιν εκ της ουσίας του Πατρός, Θεόν εκ Θεού, φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι ου τα πάντα εγένετο, τα εν τω ουρανώ και τα εν τη γη”.
Ασφαλώς γνωρίζεις τον Όρο της Β΄ Οικουμενικής. Διαβάζεται σε κάθε λειτουργία:
“Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι’ ου τα πάντα εγένετο”.
Που πήγε το: “τουτέστιν εκ της ουσίας του Πατρός”; Απαλλήφθηκε, καθότι η ουσία δεν είναι καρπογόνος, το πρόσωπο είναι καρπογόνο, κατά τους Καππαδόκες Πατέρες.
Ο Παπισμός κράτησε το καρπογόνο της ουσίας, γι’ αυτό και το επεξέτεινε και στην γενεσιουργό αιτία ύπαρξης του Πατέρα, που θεώρησε, ότι είναι η ουσία του και όχι το πρόσωπό του. Αυτό έχει σαν συνέπεια και την παραδοχή της ύπαρξης του Φιλιόκβε.
Μπορεί οι Οικουμενικές Σύνοδοι να είναι θεόπνευστες, όπως και η Αγία Γραφή, αλλά δεν είναι αλάνθαστες, όπως και η Αγία Γραφή δεν είναι. Και για το τελευταίο, δες ένα λάθος της:
Γράφει ο Ματθαίος (27. 9): «τότε επληρώθη το ρηθέν δια Ιερεμίου του προφήτου λέγοντος. και έλαβον τα τριάκοντα αργύρια, την τιμήν του τετιμημένου ον ετιμήσαντο από υιών Ισραήλ». Λοιπόν, όσο και αν ψάξει κανείς στον Ιερεμία, αυτή τη παράγραφο δεν θα τη βρει! Και ας γράφει ο Ματθαίος, ότι το λέει ο Ιερεμίας. Υπάρχει όμως αυτό το εδάφιο; Ναι, υπάρχει, αλλά στον προφήτη Ζαχαρία (11. 12): «και ερώ προς αυτούς ει καλόν ενώπιον υμών εστιν, δότε στήσαντες τον μισθόν μου ή απείπασθε. και έστησαν τον μισθόν μου τριάκοντα αργυρούς». Εδώ είναι προφανές, ότι ο Ματθαίος έγραψε από μνήμης τη προφητεία και έκανε λάθος! Νόμιζε ότι την είχε διαβάσει στον Ιερεμία, αλλά την είχε διαβάσει στο Ζαχαρία! Συνεπώς αυτά που έγραφε, δεν του τα υπαγόρευε ο Θεός. Δικά του ήταν! Δεν είναι δυνατόν ο Θεός να του υπαγόρευσε λάθος πληροφορία. Μήπως ο Θεός δεν ήξερε ποιος έγραψε την προφητεία; Όμως ο Θεός τον άφησε να κάνει αυτό το λάθος, για να είναι αυτό το λάθος σήμερα, ατράνταχτη απόδειξη, απέναντι σ’ αυτούς που έχουν την άποψη ότι η Αγία Γραφή είναι αλάθητη!
Αλλά και σε καμία Οικουμενική Σύνοδο δεν αναφέρεται, ότι δογματίζει “αλαθήτως”. Το μόνο, που παραδέχονται οι Σύνοδοι είναι ότι δογματίζουν “απλανώς”, δηλ. δεν πλανώνται. Έτσι:
Η Αγία και Μεγάλη ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος, καθώς η ίδια πολλές φορές μνημονεύεται μ’ αυτό το όνομα στα πρακτικά “εξεφώνησε απλανή όρον”, με τα στόματα όλων των παρόντων, καθώς των αντιπροσώπων της Ανατολής, έτσι και των αντιπροσώπων της Ρώμης, στην τελευταία συνεδρίαση αυτής στις 11/16 Σεπτεμβρίου του έτους 681.
Ο όρος “απλανής και απλανώς” χρησιμοποιείται στην Ορθόδοξη πατερική παράδοση. Οι Σύνοδοι και οι Πατέρες εδογμάτισαν “απλανώς” και όχι “αλαθήτως”, (Πρβλ. Mansi XI, 632A: “όρον εξεφώνησεν απλανή” και 632D “και τη των αγίων και εκκρίτων πατέρων απλανώς ευθεία τρίβω κατακολουθήσασα…..”) .
Αυτά τα ολίγα, από το θεολογικά νηπιαγωγείο, το οποίον μόλις τελείωσα.
Το σχόλιο σου δυστυχώς απέδειξε ότι ούτε σε θεολογικό νηπιαγωγείο έχεις πάει.
Θα είμαι συνοπτικός στις παρατηρήσεις μου.
Θα έπρεπε να ήξερες αν είχες πάει ότι η Αγία Γραφή είναι αλάνθαστη (εκτός ΙΣΩΣ σε επουδιώδη και τριτεύουσας σημασίας θέματα).
Θα έπρεπε να ήξερες ότι τα δογματικά κείμενα των Οικουμενικών Συνόδων είναι αλάθητα.
Θα έπρεπε να ήξερες ότι είναι βλασφημία να λες ότι μια Οικουμενική Σύνοδος και μάλιστα στην δογματική της Διδασκαλία, τελεί σε σύγχυση.
Και ότι οι Δογματικές Αποφάσεις της Α’ Οικουμενικής Συνόδου τελούν σε αρμονία τέλεια με τις Δογματικές Αποφάσεις της Β’ Οικουμενικής Συνόδου. Και οι δύο αλάθητες και θεόπνευστες.
Να προσέχεις όταν μιλάς για θεολογικά θέματα διότι αν δεν έχεις ήδη, σίγουρα θα καταντήσεις αιρετικός με την αυθάδεια και ασέβεια με την οποία ομιλείς…
“Αιρετικόν άνθρωπον μετα μιας και δευτέρας νουθεσίας παραιτού…”.
Το ότι ο ΙΚ αποφαίνεται ότι η Γερόντισσα στο θέμα αυτό ήταν τόσο πλανεμένη όσο και η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος, αρκεί για να δείξει πόσο ορθόδοξα ήταν αυτά που έλεγε εκείνη.
ΙΚ (22:31:07) :Και για το τελευταίο, δες ένα λάθος της:
Γράφει ο Ματθαίος (27. 9):
Σταματηστε επιτελους αγαπητε να ομιλειτε και να παπαγαλλιζετε οτι διαβαζετε απο τους αλλους.
Δεν υπαρχει κανενα λαθος εδω.Αλλιως εχει η υποθεση .Υπαρχουν παρομοια περιστατικα σε Πατερικα κειμενα.
Με αφορισμούς δεν μπορεί να διεξαχθεί διάλογος.
1/ Άλλο το Θεόπνευστος και άλλο το Αλάθητος.
2/ Οι άγιοι, ούτε αλάνθαστοι είναι, ούτε αναμάρτητοι. Είανι οι πιο θεραπευμένοι στο νοσοκομείο της Εκκλησίας (π. Γ. Μεταλληνός). Εξ άλλου, το αλάθητο των αγίων έφερε και το αλάθητο του Πάπα.
3/ Άλλο αλάθητος, άλλο απλανής. Καμία Οικουμενική Σύνοδος δεν δογμάτισε, ότι είναι αλάθητη. Απλά δογμάτισαν, ότι είναι “απλανείς”.
4/ Ο Μ. Φώτιος αναφέρει, ότι πολλοί άγιοι πατέρες πλανήθηκαν (Ειρηναίος, Διονύσιος, Μεθόδιος, Ιππόλυτος, κ.ά), πλην όμως τους σεβόμαστε, αλλά δεν ακολουθούμε την πλάνη τους: “Εμείς δε επειδή προσέξαμε ότι μερικοί άλλοι από τους μακαρίους Πατέρες και διδασκάλους μας πλανήθηκαν σε πολλά σημεία της ακριβούς ερμηνείας των ορθών δογμάτων, τους μεν ισχυρισμούς τους δεν τους αποδεχόμεθα ως προσθήκη στη διδασκαλία της Εκκλησίας, αλλά τα ίδια τα πρόσωπά τους τα ασπαζόμεθα με τιμή” (Μ. Φωτίου, Επιστολαί 1 (ΚΔ΄), Migne 102, 813).
5/ Και οι δυο Όροι Α΄ και Β΄ Οικ. Συνόδων δεν τελούν σε αρμονία μεταξύ τους. Είναι Θεόπνευστοι, αλλά όχι αλάθητοι. Παράδειγμα: Το άγιο Πνεύμα δεν αναφέρεται, ότι είναι ομοούσιον τω Πατρί, ούτε Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού. Πότε διατυπώθηκε αυτό; Στον Όρο της ΣΤ΄ Οικουμενικής: Μόλις το 681 η ΣΤ΄ Οικ. Σύνοδος αναφέρει στον Όρο της (συνοδική επιστολή Σωφρονίου Ιεροσολύμων): “Εις εν Πνεύμα άγιον, το εκ Θεού Πατρός εκπορευόμενον, το φως και Θεόν και αυτώ γνωριζόμενον, και ον αληθώς Πατρί και Υιώ συναϊδιον, ομοούσιόν τε και ομόφυλον, και της αυτής ουσίας και φύσεως, και ωσαύτως δε και θεότητος”. Εδώ έχουμε σαφή αναφορά της θεότητας του Αγ. Πνεύματος και της ομοουσιότητάς του. Στη Δυτική Εκκλησία παρέμεινε αυτή η υποβάθμιση του Αγ. Πνεύματος που επισημοποιήθηκε με την προσθήκη του filioque στο σύμβολο της Πίστης.
6/ Παράδειγμα ετέρου δογματικού λάθους:
Η τοπική Σύνοδος της Καρθαγένης του 418, στη προσπάθειά της να αντιμετωπίσει την αίρεση του Πελαγιανισμού υπέπεσε, υπό την επίδραση των απόψεων του Ιππώνος Αυγουστίνου, στο λάθος να θεωρήσει στον ΡΚΑ΄ κανόνα της, ότι ο άνθρωπος κληρονομεί το προπατορικό αμάρτημα και με το βάπτισμα καθαρίζεται από αυτό. Αυτή η θεώρηση διορθώθηκε από τους Πατέρες: Ιω. Χρυσόστομο, Γρηγόριο Θεολόγο, Γρηγόριο Νύσσης, Κύριλλο Αλεξανδρείας, Αναστάσιο Σιναϊτη, Γρηγόριο Παλαμά κ.ά, οι οποίοι διατυπώνουν διαφορετική θέση από εκείνη της Συνόδου της Καρθαγένης, ότι στον άνθρωπο δεν κληρονομείται η ενοχή του προπατορικού αμαρτήματος, αλλά το αποτέλεσμα της ανυπακοής, που είναι η αμαρτία και ο θάνατος. Η άποψη της Συνόδου αυτής παρέμεινε ως κύρια θέση στον Παπισμό.
7/ Πουθενά δεν αναφέρθηκε, ότι η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος είναι πλανεμένη. Διατυπώθηκε, ότι δεν είναι αλάνθαστη. Επομένως, καμία σχέση με τη γερόντισσα, που φαίνεται, ότι είναι πλανεμένη.
8/ Αναμένουμε να δούμε πως “αλλιώς έχει η υπόθεση”.
Αυτά τουλάχιστον διδαχθήκαμε στο νηπιαγωγείο, από τους δασκάλους μας: π. Ι. Ρωμανίδη, σεβ. Ναυπάκτου Ιερόθεο, π. Γ. Μεταλληνό και άλλους τέτοιους αιρετικούς.
ΙΚ
Αγαπητέ ΙΚ απλά θα ήθελα να ρωτήσω τα εξής σε αυτά που διάβασα στο μήνυμά σας.
Γράψατε οτι η σύνοδος της Καρθαγένης εκανε λάθος δογματικό παρασυρμένη απο τον Αυγουστίνο αναφορικά με το προπατορικό αμάρτημα.
Η ιδια η Σύνοδος χρησιμοποιεί εδάφιο του απ Παύλου ομως.
«Ήρεσε ίνα, όστις δήποτε τα μικρά και τα νεογέννητα εκ των γαστέρων των μητέρων βαπτιζόμενα αρνείται, ή λέγει, εις άφεσιν αμαρτιών αυτά βαπτίζεσθαι, μηδέν δε εκ της του Αδάμ έλκειν προγονικής αμαρτίας, το οφείλον καθαρθήναι τω λουτρώ της παλιγγενεσίας (όθεν γίνεται ακόλουθον, οτι εν τούτοις ο τύπος του εις άφεσιν αμαρτιών βαπτίσματος ούκ αληθής, αλλά πλαστός νοείται) ανάθεμα ειή, επειδή ουκ άλλως δει νοήσαι το ειρημένον τω Αποστόλω· ‘’Δι’ ενός ανθρώπου η αμαρτία εισήλθεν εις τον κόσμον, και δια της αμαρτίας ο θάνατος’’, και ούτως εις πάντας ανθρώπους διήλθεν, εφ΄ω πάντες ήμαρτον , ειμή, ον τρόπον η καθολική εκκλησία η πανταχού διακεχυμένη και ηπλωμένη αεί ενόησε. Διά γαρ τον Κανόνα τούτον της πίστεως και οι μικροί έτι μην , οι μηδέν αμαρτημάτων εις εαυτούς ετι μη πλημμελείν δυνάμενοι εις άφεσιν αμαρτιών αληθώς βαπτίζονται, ίνα καθαρθή εν αυτοίς δια της παλιγγενεσίας όπερ είλκυσαν εκ της αρχαιογονίας»
Ο Άγιος Νικόδημος, στο Πηδάλιο στην σελίδα 523, παραθέτει τον κανόνα, και στην υποσημείωση 1 μας αναφέρει οτι … «Το δε φρόνημα της καθολικής εκκλησίας είναι, οτι η προπατορική αύτη αμαρτία ουχί ουσία ούσα, αλλ’ εκτροπή του ορθού λόγου, και παρακοή της χρεωστουμένης υπακοής εις την εντολήν του Δημιουργού, ουχί άγνοια του νοός και κλίσις εις τα χείρω της θελήσεως, αλλ’ αιτία και ρίζα τούτων, μεταδιδόται σε όλους τους ανθρώπους, έως και εις αυτούς τους εκ κοιλίας μητρός ηγιασμένους…..»
Ενώ λίγο παρακάτω αναφέρει ο άγιος Νικόδημος αρχαίες πολύτιμες μαρτυρίες για το προπατορικό αμάρτημα· τον άγιο Κυπριανό (200-258 μ Χ), τον Φιρμιλιανό (3ος αιώνας), και τον Ολυμπιόδωρο (5ος αιώνας).
Στο υπόμνημα του Τρεμπέλα προς Ρωμαίους επιστολής του απ Παύλου, στο σχολιασμό του εδαφίου που χρησιμοποίησε και η παραπάνω σύνοδος, αναφέρει στην σελίδα 87, την ερμηνεία του Χρυσοστόμου
«Εκείνου πεσόντος και οι μη φαγόντες απο του ξύλου γεγόνασι εξ εκείνου πάντες θνητοί».
Επίσης, λέτε οτι το “Το άγιο Πνεύμα δεν αναφέρεται, ότι είναι ομοούσιον τω Πατρί, ούτε Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού. Πότε διατυπώθηκε αυτό; Στον Όρο της ΣΤ΄ Οικουμενικής: Μόλις το 681…”.
Μα στην Β Οικουμενική ( 381) διατυπώνεται …..
”Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ κύριον, τὸ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν”.
Αφου ειναι συμπροσκυνούμενο με τον Πατέρα και τον Υίο, ειναι μέρος της Τριάδας.
Ο άγιος Νικόδημος είναι και αυτός επηρεασμένος από τη δυτική σχολαστική σκέψη και δέχεται την κληρονόμηση του προπατορικού αμαρτήματος, όπως δέχεται και την απεικόνιση του Θεού Πατέρα και προτρέπει την χορήγηση της θ. κοινωνίας στους αρρώστους από πανώλη από άλλο ποτήριο κ.ά.
Ολίγα τινά περί της μη κληρονόμισης του προπατορικού αμαρτήματος (βλέπε: π. Ι. Ρωμανίδη. Το προπατορικό αμάρτημα):
1.- “ουκ αποθανούνται πατέρες υπέρ τέκνων, και οι υιοί ουκ αποθανούνται υπέρ πατέρων. έκαστος εν τη αυτού αμαρτία αποθανείται” (Δευτ. 24. 16).
2.- “Τότε Ηρώδης ιδών ότι ενεπαίχθη υπό των μάγων, εθυμώθη λίαν, και αποστείλας ανείλε πάντας τους παίδας τους εν Βηθλεέμ και εν πάσι τοις ορίοις αυτοίς από διετούς και κατωτέρω, κατά τον χρόνον ον ηκρίβωσε παρά των μάγων. τότε επληρώθη το ρηθέν υπό Ιερεμίου του προφήτου λέγοντος. φωνή εν Ραμά ηκούσθη, θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς. Ραχήλ κλαίουσα τα τέκνα αυτής, και ουκ ήθελε παρακληθήναι, ότι ουκ εισίν” (Ματθ. 2. 16-18). Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι για τα σφαγιασθέντα άγια νήπια (και μη βαπτισθέντα) ορθά υποστηρίζεται ότι το αίμα του μαρτυρίου τους υπήρξε και το βάπτισμά τους.
3.- “… εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών” (Ματθ. 18. 3). Εάν δεν μετανοήσετε και δεν γίνετε σαν τα παιδιά, δεν θα μπείτε εις την βασιλεία των ουρανών. Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη μετανοίας, καθότι δεν φέρουν κρινόμενα αμαρτήματα.
4.- “ιδόντες δε οι αρχιερείς και οι γραμματείς τα θαυμάσια ά εποίησε και τους παίδας κράζοντας εν τω ιερώ και λέγοντας, ωσαννά τω υιώ Δαυείδ, ηγανάκτησαν και είπον αυτώ. ακούεις τι ούτοι λέγουσιν; ο δε Ιησούς λέγει αυτοίς. ναι. ουδέπωτε ανέγνωτε ότι εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσω αίνον; (Ματθ. 21. 15-16). Ο ύμνος προς τον Θεόν εκφέρεται μόνον από στόματα νηπίων, δηλ. αυτά βρίσκονται σε επικοινωνία με την θεότητα και την υμνούν.
5.- “άφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με … των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία του Θεού” (Μαρκ. 10. 14, Λουκ. 18. 16). Τυπικά τα παιδιά εκείνα ήταν αβάπτιστα, όπως και οι γονείς τους, που όμως δεν ήτανε άπιστοι, αλλά ζητούσαν την ευλογία του Θεού.
6.- “ει τις αδελφός γυναίκα έχει άπιστον, και αυτή συνευδοκεί οικείν μετ’ αυτού, μη αφιέτω αυτήν. και γυνή ει τις έχει άνδρα άπιστον, και αυτός συνευδοκεί οικείν μετ’ αυτής, μη αφιέτω αυτόν, ηγίασται γαρ ο ανήρ ο άπιστος εν τη γυναικί, και ηγίασται η γυνή η άπιστος εν τω ανδρί. επεί άρα τα τέκνα υμών ακάθαρτα εστι, νυν δε άγιά εστιν” (Κορινθ. Α΄ 7. 12-15). Δηλ. εάν ένας πιστός αδελφός συγκατοικεί με γυναίκα άπιστη, ας μη την αφίνει. Και εάν μια γυναίκα πιστή συγκατοικεί με άνδρα άπιστο, ας μην τον αφήνει. Γιατί ο άπιστος άνδρας αγιάζεται μέσω της γυναίκας και η άπιστη γυναίκα αγιάζεται μέσω του άνδρα. Αν δεν συνέβαινε τούτο τα τέκνα θα ήταν ακάθαρτα. Τώρα όμως, λόγω του ότι γεννήθηκαν από γονείς που έχουν αγιασμό, είναι και αυτά άγια, μετέχουν δηλαδή και μεταλαμβάνουν της πίστης και του αγιασμού του πιστού μέλους.
7.- “Αδελφοί, μη παιδία γίνεσθε ταις φρεσίν, αλλά τη κακία νηπιάζετε, ταις δε φρεσί τέλειοι γίνεσθε” (Κορινθ. Α΄ 14. 20). Τα νήπια δεν φέρουν καμία κακία και έτσι πρέπει να μην έχουν κακία και οι μεγάλοι.
8.- “Το δε απειρόκακον νήπιον, μηδεμιάς νόσου των της ψυχής ομμάτων προς την του φωτός μετουσίαν επιπροσθούσης, εν τω κατά φύσιν γίνεται, μη δεόμενον της εκ του καθαρθή- ναι υγιείας, ότι μηδέ την αρχήν την νόσον τη ψυχή παρεδέξατο” (Αγ. Γρηγορίου Νύσσης: “Περί των νηπίων των προ ώρας αφαρπαζομένων” μέρος 8). Δηλ. Το απειρόκακο όμως νήπιο καταλήγει στη φυσική ζωή, εφόσον καμιά ασθένεια δεν παρεμβάλλεται στα μάτια της ψυχής για την κοινωνία του φωτός, και δεν έχει ανάγκη την υγεία, που προέρχεται από τον εξαγνισμό, επειδή ούτε στην αρχή δεν δέχτηκε στην ψυχή την ασθένεια.
9.- “Πως αμαρτωλοί δι’ αυτόν κατεστάθησαν οι πολλοί; Τι προς ημάς τα εκείνου πταίσματα; πως δε όλως οι μήπω γεγενημένοι καταδεδικάσμεθα συν αυτώ, καίτοι Θεού λέγοντος. ουκ αποθανούνται πατέρες υπέρ τέκνων, ούτε τέκνα υπέρ Πατέρων, ψυχή η αμαρτάνουσα αυτή αποθανείται; Ουκούν ψυχή μεν η αμαρτάνουσα αυτή αποθανείται. Αμαρτωλοί δε γεγόναμεν δια της παρακοής του Αδάμ δια τοιόνδε τρόπον. πεποίητο μεν γαρ επί αφθαρσία και ζωή, ην δε αυτώ και ο βίος αγιοπρεπής εν τω παραδείσω της τρυφής, όλος ην και δια παντός εν θεοπτίαις ο νους, εν ευδεία δε και γαλήνη το σώμα, κατηρεμούσης απάσης αισχράς ηδονής. ου γαρ ην εκτόπων κινημάτων θόρυβος εν αυτώ. Επειδή δε πέπτωκεν υφ’ αμαρτίαν και κατώλισθεν εις φθοράν, εντεύθεν εισέδραμον την της σαρκός φύσιν ηδοναί τε και ακαθαρσίαι, ανέφυ δε και ο εν τοις μέλεσιν ημών αγριαίνων νόμος. Νενόσηκεν ουν η φύσις την αμαρτίαν δια της παρακοής του ενός, τουτέστιν Αδάμ. …..” (Αγ. Κυρίλλου Αλεξανδρείας: Ερμηνεία εις την προς Ρωμαίους Επιστολήν, Migne, P.G., 74, 788-789).
10.- “Η γαρ άωρος τελευτή των νηπίων ούτε εν αλγεινοίς είναι τον ούτω του ζην παυσάμενον νοείν υποτίθεται ούτε κατά το ίσον τοις δια πάσης αρετής κατά τον τήδε βίον κεκαθαρμένοις γίνεται” (Αγ. Γρηγορίου Νύσσης: Προς Ιέριον περί των προ ώρας αναρπαζομένων νηπίων, P.G. 46, 192).
11.- “… μήτε δοξασθήσεται, μήτε κολασθήσεται παρά του δικαίου κριτού, ως ασφραγίστους μεν, απονήρους δε, αλλά παθόντας μάλλον την ζημίαν ή δράσαντας. ου γαρ όστις ου κολάσεως άξιος, ήδη και τιμής” (Αγ. Γρηγορίου Θεολόγου: Λόγος μ΄. Εις το άγιον Βάπτισμα, P.G. 36, 389).
12.- “Σας θυμίζω αυτό που λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ότι, όταν έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο και τον έβαλε στον παράδεισο, και ο άνθρωπος είχε τα πάντα, προκειμένου να κάνει τον δρόμο αυτό που χρειαζόταν, για να ανδρωθεί, του έδωσε μία εντολή. Ήταν τέλειος ο άνθρωπος, όπως ένα νήπιο. Ένα νήπιο όλα τα έχει, αλλά είναι νήπιο. πρέπει να ζήσει, για να ανδρωθεί……” (Συμεών Κραγιόπουλου, πρεσβύτερου: “Αδάμ, που εί;”, σελ. 125).
13.- Ο ιερός Χρυσόστομος παρατηρεί ότι βαπτίζουμε και τα νήπια “καίτοι αμαρτήματα ουκ έχοντα”, ώστε να προστεθή “αγιασμός, δικαιοσύνη, υιοθεσία, κληρονομία, αδελφότης του Χριστού τα μέλη είναι, το κατοικητήριον γενέσθαι του πνεύματος” (Θεοδώρου Ζήση, πρεσβυτέρου, καθ. Α.Π.Θ. : “Άνθρωπος και κόσμος εν τη οικονομία του Θεού κατά τον ι. Χρυσόστομον”, σελ. 119).
14.- “… γεγόναμεν της εν Αδάμ κατάρας κληρονόμοι. Ου γαρ πάντως ως συν εκείνω παρακούσαντες της θείας εκείνης εντολής τετιμωρήμεθα, αλλ’ ότι θνητός γεγονώς, εις το εξ αυτού σπέρμα παρέπεμψε την αμαρτίαν. θνητοί γαρ γεγόναμεν εκ θνητού…” (Άγ. Αναστάσιος Σιναϊτης).
15.- “Περί Νηπίων δυο ή τριών χρόνων. Πάλιν δε εχώρισεν ο Κύριος άλλην συναγω-γήν, η οποία εσταμάτησεν εμπρός Του τετυφλωμένη, πλην οδηγουμένη υπό Θεού επήγεν. Εις ταύτην δεν εβάρυνεν ούτε καλόν ούτε κακόν. Τα δε πρόσωπά των ήσαν ωσεί χνους. Και ούτε εντρέποντο ούτε εδοξάζοντο. τα δε φορέματά των ήσαν πενιχρά και τα χέρια και τα πόδια των γυμνά. όμως εις ταύτα όλα δεν εντρέποντο, ούτε ο Κύριος ωργίσθη κατ’ αυτών, αι αμαρτίαι των ήσαν εις τους γονείς των. Επρόσταξε δε ο Κύριος να τους δώσουν ολίγης απολαύσεως ανάπαυσιν. Εν τούτοις ο τόπος της αναπαύσεως εκείνης δεν ήτο εις την Βασι-λείαν των Ουρανών ούτε εις την Αγίαν Πόλιν, αλλά εις τόπον της ανατολής, εις τον οποίον τους έβαλεν ο Κύριος, διότι εβόησαν παράκλησιν προς τον φοβερόν Κριτήν και είπον: “Κύριε, λυπήσου μας, ότι Χριστιανών τέκνα είμεθα και δεν μας άφησεν ο αιφνίδιος θάνατος να δεχθώμεν την σφραγίδα Σου, το Άγιον Βάπτισμα. Και αν ίσως ηθέλαμεν ζήσει εις τον κόσμον, ηθέλαμεν σπουδάσει να Σου αρέσωμεν και μας ήθελες βάλει εις την Βασιλείαν Σου”. Ταύτα έγιναν και εις τούτην την συναγωγήν, εις την οποίαν ήσαν παιδιά Χριστιανών αβάπτιστα και τα ανέστησεν ο Κύριος ο Θεός εις την ηλικίαν των άλλων ανθρώπων και εισήκουσε την παράκλησίν των”. (Αποκαλυπτικό όραμα αγ. Βασιλείου του νέου, 10ος αιώνας. Πρωθ. Ευγ. Τόμπρου: Στόμα Θανάτου, 1971, σελ. 76-77).
16.- “Ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύαν νήπια και έθεσεν αυτούς εν τω παραδείσω” (Ιωάννη Ρωμανίδη, πρεσβυτέρου, Καθηγητή Α.Π.Θ.: “Το προπατορικόν Αμάρτημα”, σελ. 156).
17.- “Διό ουχ ως φθονών αυτώ ο Θεός, ως οίονταί τινες, εκέλευσεν μη εσθίειν από της γνώσεως. Έτι μην και εβούλετο δοκιμάσαι αυτόν, ει υπήκοος γίνεται τη εντολή αυτού” (Θεόφιλος Αντιοχείας: Προς Αυτόλυκον Β΄, 24). Ο άνθρωπος, έτι νήπιος ων κατά τον Θεόφιλον είχεν ανάγκην ικανής πνευματικής ασκήσεως και δοκιμασίας, ίνα φθάση εις την δυνατότητα να φάγη ακινδύνως εκ του ξύλου της γνώσεως (Ι. Ρωμανίδη, πρεσβ. καθ. ΑΠΘ: Το προπατορικόν αμάρτημα, σελ. 122).
18.- “Ερωτήθη και περί τούτου ο Πατήρ ούτος, από ποίαν ηλικίαν του ανθρώπου κρίνονται παρά Θεού τα αμαρτήματα; και αποκρίνεται ότι, κατά την γνώσιν και την φρόνησιν του κάθε ανθρώπου, έτσι κρίνονται και τα αμαρτήματά του. Διότι, εκείνα μεν τα παιδία όπου είναι φύσεως δεξιάς και έξυπνα, αυτά ευκολώτερα και ογλιγωρότερα διακρίνουσι το καλόν από το κακόν, δια τούτο και από δέκα χρόνων κρίνονται παρά Θεού τα αμαρτήματά των. Εκείνα δε όπου εξ εναντίας είναι φύσεως νωθράς, και νοός αποκοιμημένου, δυσκολώτερα και αργότερα έρχονται εις την του καλού και κακού διάκρισιν, όθεν και από περισσοτέρους χρόνους της ηλικίας των κρίνονται παρά Κυρίου τα αμαρτήματά των. Όρα και την υποσημ. του μ΄ της s´”. (Ερμηνεία ΙΗ΄ κανόνος Τιμοθέου Αλεξανδρείας. Πηδάλιο, σελ. 676). Επομένως τα παιδιά μέχρι τουλάχιστον 10 ετών δεν διαπράττουν αμαρτήματα κρινόμενα, καθότι δεν διαθέτουν την απαιτούμενη κρίση και λογική.
19.- “Καθ’ όσον δε η νεωτέρα συστηματική της δογματικής διατύπωσις (του προπατορι-κού αμαρτήματος) εγένετο υπό την αναντίρρητον επίδρασιν της σχολαστικής θεολογίας, η δε επιστημονική θεολογική κίνησις των Διαμαρτυρομένων μεταδίδεται και εις την ημετέραν Θεολογίαν, η περί προσωπικής ευθύνης επί τη αρχεγόνω αμαρτία δόξα φέρεται εν επιγνώσει ή ανεπιγνώστως και παρ’ ημίν, πρώτος δε ο μακαρίτης καθηγητής του πανεπιστημίου Δαμαλάς εξήλεγξεν αυτήν ως απάδουσαν τη Γραφή και τη διδασκαλία των Πατέρων αρνούμενος εν γένει πάσαν επί τη αρχεγόνω αμαρτία ενοχήν” (Χ. Ανδρούτσου, καθ. Πανεπ.: Δεύτερον μάθημα περί του Προπατορικού αμαρτήματος, Κωνσταντινούπολη 1896, σελ. 5).
20.- “ευτυχώς τα περί του ανευθύνου του ανθρώπου επί τη αρχεγόνω αμαρτία παρά τοις Πατράσι αμέσως ή εμμέσως φερόμενα είναι ούτω σαφή και αναμφισβήτητα, ώστε ευχερώς δύναταί τις να συνεικάση το περί τούτου φρόνημα των Πατέρων καταρτίζων αυτό ένθεν μεν προφανώς και αναμφισβητήτως εξ όσων περί νηπιοβαπτισμού και τύχης νηπίων αβαπτίστων απεφήναντο, ένθεν δε και εξ ετέρων μαρτυριών αυτών” (Χ. Ανδρούτσου, ως ανωτέρω, σελ. 37).
21.- “δεν υφίσταται δια τους Έλληνας Πατέρας το υπό δικανικήν μορφήν τεθέν πρόβλημα περί της κληρονομικότητος της ενοχής του Αδάμ και περί της επακολουθησάσης τιμωρίας της ανθρωπότητος λόγω προσβολής της θείας δικαιοσύνης ή φύσεως” (Ι. Ρωμανίδη: πρεσβ. καθ. ΑΠΘ: “Το προπατορικόν αμάρτημα” 1992, σελ. 19).
22.- “Ούτω μεταχειριζόμενος τον Χριστόν ως την κλείδα της αρχεγόνου καταστάσεως περιγράφει ο Ειρηναίος (Λουγδούνων) την προς την τελείωσιν και αθανασίαν πορείαν των πρωτοπλάστων. Επομένως, όπως ο Χριστός εγεννήθη νήπιος και ακολούθως ηυξήθη σωμα -τικώς, ηνδρώθη και προέκοψε και ετελειοποιήθη (όχι από της αμαρτίας προς την τελείωσιν, αλλά εκ καταστάσεως βρέφους εις τέλειον ηνδρωμένον διανοητικώς και σωματικώς, και δια πειρασμού ακόμη, άνθρωπον), ούτω και οι πρωτόπλαστοι εκτίσθησαν παρομοίως νήπιοι, ίνα αυξηθούν, ανδρωθούν και γίνουν τέλειοι σωματικώς και ψυχικώς. Ο Χριστός εγεννήθη άνευ αμαρτίας ή ελλείψεως. εν τούτοις όμως προέκοψε και ετελειοποιήθη. Ούτω και οι πρώτοι άνθρωποι επλάσθησαν άνευ αμαρτίας ή ελλείψεως, ίνα προκόψουν και γίνουν τέλειοι. Όπως ο Χριστός έγινε κατά την ανθρωπίνην φύσιν άφθαρτος και απαθής μετά την ανάστασιν, ούτω και ο άνθρωπος τέλειος γενόμενος θα έφθανε την αφθαρσίαν….. Κατά τον Ειρηναίον (Λουγδούνων) και τον Θεόφιλον (Αντιοχείας) οι πρωτόπλαστοι όντες νήπιοι προσεβλήθησαν υπό του σατανά και αδίκως επλήγησαν. Η δυνατότης της παρακοής της θείας εντολής τη συστάσει του όφεως οφείλεται κατά πολύ εις το γεγονός ότι οι πρώτοι άνθρωποι δεν είχον ακόμη τελειοποιηθή” (Ερμηνεία από το χωρίο: Ειρηναίου Λουγδούνων, Έλεγχος και ανατροπή της ψευδωνύμου γνώσεως, Δ΄ XXXVII, 3. Ι. Ρωμανίδη, ως ανωτέρω, σελ. 150-151).
23.- “Άπαξ γίνει δεκτόν ότι η φθορά και ο θάνατος αποτελούν εκ Θεού τιμωρίαν όλων των ανθρώπων (όπως δια τον Αυγουστίνον η εις χείρας του διαβόλου και εις θάνατον καταδί-κη του ανθρώπου είναι, ένεκα της εν τω Αδάμ συνενοχής όλων των ανθρώπων, θέλημα Θεού), δημιουργείται αδιέξοδον όσον αφορά την μετάδοσιν αυτών εις τους απογόνους του Αδάμ. Δια να διαφυλαχθή υπό τας προϋποθέσεις αυτάς η αγαθότης του Θεού, πρέπει κατά κάποιον τρόπον να είναι ένοχος της πτώσεως όλη η ανθρωπότης. Αλλά δια τους συγγραφείς (Έλληνες Πατέρες) δεν υφίσταται τοιούτον θέμα, απλούστατα διότι, κατ’ αυτούς ο θάνατος δεν είναι εκ Θεού. επετράπη ο θάνατος υπό του Θεού ουχί ένεκα τιμωρού τινός διαθέσεως της θείας δικαιοσύνης, αλλά τουναντίον ένεκα της θείας προς τον άνθρωπον ευσπλαγχνίας” (Ι. Ρωμανίδη, ως ανωτέρω, σελ. 154-155).
24.- “Κατά την δυτική αντίληψη η κληρονόμηση του θανάτου είναι κληρονόμηση της ενοχής, ωσάν ο κάθε άνθρωπος να αμάρτησε στο πρόσωπο του Αδάμ και, επομένως, ο καθένας είναι αίτιος του δικού του θανάτου. Όμως στην διδασκαλία των αγίων Πατέρων φαίνεται ότι δεν πρόκειται για κληρονόμηση ενοχής, αλλά για κληρονόμηση των συνεπειών της αμαρτίας του Αδάμ, που είναι η φθορά και η θνητότητα” (Ιεροθέου, Μητροπολίτη Ναυπάκτου: “Η ζωή μετά τον θάνατο” σελ. 48-49).
25.- “Ο Αυγουστίνος, που επηρέασε πολύ την σχολαστική θεολογία της Δύσεως και στο θέμα της κληρονομήσεως του θανάτου, υποστήριζε ότι κληρονομήσαμε την ίδια την αμαρτία του Αδάμ, ενώ στην πατερική παράδοση φαίνεται ότι κληρονομούμε τις συνέπειες της αμαρτίας, που είναι η φθορά και η θνητότητα, οι οποίες μεταδίδονται μέσα από την σωματική γέννηση” (Ιεροθέου, όπως ανωτέρω, σελ. 49).
26.- “Η ορθόδοξη θεολογία δεν διδάσκει αυτό που λέγει η δυτική θεολογία, ότι ο άνθρωπος κληρονομεί την ενοχή του προπατορικού αμαρτήματος. Γιατί πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος με την γέννησή του έχει καθαρό νου, ο νους του βρίσκεται στον φωτισμό, που συνιστά το κατά φύσιν” (Ιεροθέου, ως ανωτέρω, σελ. 108).
27.- “Αφού τα νήπια έχουν καθαρό νου, ο οποίος βρίσκεται στον φωτισμό, και το νήπιο κάνει νοερά προσευχή, τότε γιατί τα βαπτίζουμε; Η απάντηση, όπως φαίνεται σε όλη την πατερική παράδοση, είναι ότι δια του αγίου Βαπτίσματος δεν απαλλασσόμαστε από την ενοχή του προπατορικού αμαρτήματος (γιατί τέτοιο αμάρτημα δεν φέρομε), αλλά εκκεντριζόμαστε στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, και αποκτούμε την δυνατότητα να νικήσουμε τον θάνατο” (Ιεροθέου, ως ανωτέρω, σελ. 108-109).
28.- Το βάπτισμα του νηπίου ορίζεται και εξαρτάται από τη θέληση των γονιών του και αυτό το έχει αποδεχθεί και θεσπίσει η Εκκλησία, καθότι το αβάπτιστο νήπιο είναι ανεύθυνο. Η υπάρχουσα πιθανώς ευθύνη των πιστών γονέων ως προς την καθυστέρηση και αναβολή του βαπτίσματος δεν υποδηλώνει ούτε απιστία ούτε δόλο των ιδίων, αλλ’ ούτε ασφαλώς και του ανεύθυνου και αθώου νηπίου. Έτσι όταν οι γονείς ζητούν την ευλογία και χάρη της Εκκλησίας για την κήδευση και ταφή του θανόντος νηπίου τους, ασφαλώς θα τη ζητούσαν και για τη βάπτισή του. Και η πρόθεσή τους αυτή μπορεί να διαπιστωθεί, αν μάλιστα ο θάνατος επήλθε μετά το Σαραντισμό, που είναι ο πρώτος εκκλησιασμός του νηπίου και γι’ αυτό η σχετική ευχή λέγεται και προβαπτισματική. Και το αυτό ισχύει και για τις επίσης προβαπτισματικές ευχές “εις γυναίκα λεχώ τη πρώτη ημέρα της γεννήσεως του παιδίου αυτής” και “εις το κατασφρα -γίσαι παιδίον λαμβάνον όνομα τη ογδόη ημέρα της γεννήσεως αυτού”, όταν γίνεται η σχετική τελετή της ονοματοδοσίας του παιδιού (Μοναχού Νικόδημου Μπιλάλη: Περιοδικό Πολύτεκνη Οικογένεια αρ. φ. 89, σελ. 21).
29.- “Πουθενά στην Π. Διαθήκη δεν γίνεται λόγος για ένα αμάρτημα που μεταβιβάζεται κληρονομικά ως ενοχή στους απογόνους του Αδάμ, όπως το παρουσίασε κυρίως η δυτική θεολογία….. Νομίζω, όλη η ιστορία της Π. Διαθήκης είναι η επανάληψη του προπατορικού αμαρτήματος, ως παρακοής στο θέλημα του Θεού με όλες τις γνωστές συνέπειες. Με άλλα λόγια τα μεταπατορικά αμαρτήματα, ως παρακοή στο θέλημα του Θεού με τις γνωστές συνέπειες της έκπτωσης και της απώλειας αγαθών, έχουν ουκ ολίγη ομοιότητα με το προπατορικόν αμάρτημα, που φυσικά δεν είναι η σεξουαλικότητα!” (Ν. Ματσούκα, καθ. Θεολογικής ΑΠΘ. Επιστήμη, φιλοσοφία και θεολογία στην εξαήμερο του Μ. Βασιλείου, σελ. 39).
30.- “Η πατερική θεολογία είδε το προπατορικό αμάρτημα ως αρρώστια και δεν έκανε λόγο για καμιά κληρονομική ενοχή παρά μονάχα για την κληρονόμηση της φθοράς και του θανάτου”. Όμως: “Επηρεασμένος ο άνθρωπος κυρίως από το νομικό πνεύμα και τη δικαιική τάξη, στο εκδηλούμενο κακό, θέλει πάντοτε ν’ αναζητεί ευθύνη και τιμωρία!” (Ι. Κορναράκη, καθ. Θεολογικής Παν. Αθηνών. Η κρίση της Θεολογικής αυτοσυνειδησίας. Παρακαταθήκη αρ. 35, σελ. 6).
31.- “Ο πάνσοφος Παύλος έγραψε να μη γινόμαστε παιδιά στο μυαλό, αλλά να είμαστε σαν τα νήπια ως προς την κακία, ενώ στη σκέψη να τελειοποιούμαστε. Διότι δεν είναι δυνατόν, αν πρώτα δεν καθαρισθούμε από την κακία και δεν γίνουμε αγνοί σαν τα νήπια, να γίνουμε τέλειοι στη σκέψη ή τέλειοι άνθρωποι και τίμιοι εργάτες της αλήθειας” (Αγ. Ισίδωρου Πηλουσιώτη, Επιστολές, ΕΠΕ Α΄ 442).
ΙΚ
Μα δεν μιλάμε για προσωπικές αμαρτίες, αλλα για την τάση προς την αμαρτία που κληρονομήσαμε. Ταση και οχι ενοχη. Το εδάφιο που χρησιμοποιεί και η σύνοδος. Με ποια ιδιότητα μιλάτε, αν επιτρέπεται?
Όσον αφορά την αναφορά στη Θεότητα του αγίου Πνεύματος:
Η Α΄ Οικ. Σύνοδος αναφέρει: “Και εις το άγιον Πνεύμα”. Ούτε ή θεότητα του Αγ. Πνεύματος αναφέρεται, ούτε η ομοουσιότητα, ούτε η εκπόρευση, ούτε τίποτε άλλο.
Η Β΄ Οικ. Σύνοδος αναφέρει: “Και εις το Πνεύμα το άγιον, το κύριον το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν δια των προφητών”. Ούτε η θεότητα του Αγ. Πνεύματος αναφέρεται, ούτε η ομοουσιότητα, αλλά μόνο ο τρόπος ύπαρξης (η εκπόρευση).
Αυτό δείχνει την αδυναμία της Εκκλησίας να το δεχθεί. Εξ άλλου παρ’ όλον ότι το Σύμβολο αυτό διατυπώθηκε το 381, μόνον το 555 επί Ιουστινιανού άρχισε να απαγγέλεται στη θ.λατρεία. Και μόλις το 681 η ΣΤ΄ Οικ. Σύνοδος αναφέρει στον Όρο της (συνοδική επιστολή Σωφρονίου Ιεροσολύμων): “Εις εν Πνεύμα άγιον, το εκ Θεού Πατρός εκπορευόμενον, το φως και Θεόν και αυτώ γνωριζόμενον, και ον αληθώς Πατρί και Υιώ συναϊδιον, ομοούσιόν τε και ομόφυλον, και της αυτής ουσίας και φύσεως, και ωσαύτως δε και θεότητος”. Εδώ έχουμε σαφή αναφορά της θεότητας του Αγ. Πνεύματος και της ομοουσιότητάς του.
Στη Δυτική Εκκλησία παρέμεινε αυτή η υποβάθμιση του Αγ. Πνεύματος που επισημοποιήθηκε με την προσθήκη του filioque στο σύμβολο της Πίστης.
Η μη αναγνώριση της ομοουσιότητας του αγίου Πνεύματος από την Β΄ Οικ. Σύνοδο, εκτός των άλλων (μη αναγνώριση από τους δυτικούς, καθότι δεν είχε ποτέ πάει στην Επισκοπή του, τα Σάσιμα) ανάγκασε τον πρόεδρο της Συνόδου, Πατριάρχη Κων/πόλεως Γρηγόριο Θεολόγο να παραιτηθεί από την προεδρία της Συνόδου και τον θρόνο της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης και να φύγει από την Σύνοδο.
Παρατηρούμε, ότι στο απαγγελόμενο Σύμβολο δηλώνεται ο τρόπος ύπαρξης, η συμπροσκύνηση και ο συνδοξασμός, αλλά όχι η θεότητα και η ομοουσιότητα, παρ’ όλον ότι η Εκκλησία είναι πολύ προσεκτική στις διατυπώσεις της και προσέχει, που θα βάλει κόμα ή που θα βάλει γιώτα κ.λπ.
Αυτή η διατύπωση βοηθάει τον Παπισμό στη θεωρία του, ότι ο Πατέρας είναι ο Νους, ο Υιός είναι ο Λόγος και το άγιο Πνεύμα ο σύνδεσμος Αγάπης μεταξύ Πατέρα και Υιού, εκπορευόμενου από την κοινή τους φύση, άρα υποδεέστερου αυτών.
ΙΚ
Ευχαριστώ για τις απαντήσεις.
Είναι φρικτές οι παραποιήσεις και διαστρεβλώσεις της Θεολογίας που γίνονται απο τον ΙΚ, χρησιμοποιώντας προκρούστεια τα χωρία που παραθέτει και διαστρεβλώνοντας τα.
Δυστυχώς επιμένει στην αμετανόητες και αθεολόγητες βλασφημίες του.
Δεν έχω τον χρόνο δυστυχώς να αναλύσω τις αιρετικές του τοποθετήσεις και μεγάλες διαστρεβλώσεις.
Ένα μόνο λέω για να δείξω πόσο πλανάται και πόσο θρασύτατα εκφέρει λόγους κατα των αγίων Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας που είναι αντορθόδοξοι. Αυτό που θα αναφέρω συγκρούεται και με την λογική.
Πώς βρίσκει σύγχυση και αντίθεση στις δύο πρώτες Οικουμενικές Συνόδους, όταν η Α’ Οικουμενική Σύνοδος δεν ασχολείται με το θέμα της Θεότητας του Αγίου Πνεύματος; Επειδή η Α’ Οικουμενική Σύνοδος δεν ασχολήθηκε με το Άγιο Πνεύμα σημαίνει ότι συγκρούεται ή αντιτίθεται στην Β’ Οικουμενική ; Κατα την άλογη και ασεβή λογική του όμως συγκρούονται και δήθεν δεν τελούν σε τέλεια αρμονία! (βλ. υπ. αριθμόν 5 στο 10/7/2010 18:37:56 σχολιο του ΙΚ). Μεγάλη αίρεση και ασέβεια!
Επίσης ποιός λογικός άνθρωπος μπορεί να διαφοροποιήσει τις έννοιες απλανής και αλάθητος; Ας μας δείξει κείμενο Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας που να γίνεται τέτοιος διαχωρισμός. Οι έννοιες απλανής και αλάθητος ασφαλώς και ταυτίζονται. Αυτό απαιτεί και η στοιχειώδης λογική, η οποία δυστυχώς λείπει απο τους αλαζόνες και αθεολόγητους.
Δεν έχω το χρόνο να επακταθώ σε όλα τα άλλα που είναι ατάκτως ερριμένα και παραπλανητικά για τους άσχετους. Οι λόγοι του πάντως βρωμούν απο αιρέσεις και θρασύτητα απέναντι στους Αγίους.
Ήθελα να ήξερα πώς δημοσιεύονται τέτοια σχόλια που είναι σαφώς αιρετικά. Αυτά είναι τρισχειρότερα απο τις πλάνες του βιβλίου που αναφέρεται στην ευλογημένη Γερόντισσα Γαβριηλία.
“Αιρετικόν άνθρωπον μετα μιας και δευτέρας νουθεσίας παραιτού…”.
Αγαπητέ ΙΚ, μπορείτε να μου πείτε με ποια ιδιότητα μιλάτε? Εχετε γράψει πολλά. Απλά θα σταθώ (για αρχή) σε κάτι που γράφετε.
Θα ήθελα να εξηγήσετε αυτό που γράφετε… “Η Β΄ Οικ. Σύνοδος αναφέρει: “Και εις το Πνεύμα το άγιον, το κύριον το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν δια των προφητών”. Ούτε η θεότητα του Αγ. Πνεύματος αναφέρεται, ούτε η ομοουσιότητα, αλλά μόνο ο τρόπος ύπαρξης (η εκπόρευση).
Αυτό δείχνει την αδυναμία της Εκκλησίας να το δεχθεί… ”
Τι εννοείτε? Οτι η εκκλησία αδυνατούσε να δεχτεί την θεότητα του Αγίου Πνεύματος? Και δέχτηκε τον Παράκλητο ως Θεό μετά το 381 και επίσημα φανερά απο το 681? Δηλαδή ΠΡΙΝ τι πίστευε για το Άγιο Πνεύμα? Δεν υπάρχουν σαφής αναφορές ΗΔΗ στην Καινή διαθήκη? Διότι, όπως το γράφετε, φαίνεται σαν να λέτε οτι η εκκλησία ΠΡΙΝ το 381 αδυνατούσε να δεχτεί την θεότητα του Παρακλήτου.
Ενα ακόμα σημείο ειναι αυτό που λέτε… “Παρατηρούμε, ότι στο απαγγελόμενο Σύμβολο δηλώνεται ο τρόπος ύπαρξης, η συμπροσκύνηση και ο συνδοξασμός, αλλά όχι η θεότητα και η ομοουσιότητα…”
Μα πως ειναι δυνατόν να συμπροσκυνείτε κάποιος με τον Πατέρα και τον Υιό, αν δεν ειναι θεός? Και μάλιστα να συνδοξάζεται κιόλας.
Για το εδάφιο του Ματθαίου…..
“τοτε επληρωθη το ρηθεν δια ιερεμιου του προφητου λεγοντος και ελαβον τα τριακοντα αργυρια την τιμην του τετιμημενου ον ετιμησαντο απο υιων ισραηλ
και εδωκαν αυτα εις τον αγρον του κεραμεως καθα συνεταξεν μοι κυριος”. (Ματθαίος 27 9-10)
Στον Ζαχαρία λέει…
“και ερω προς αυτους ει καλον ενωπιον υμων εστιν δοτε στησαντες τον μισθον μου η απειπασθε και εστησαν τον μισθον μου τριακοντα αργυρους και ειπεν κυριος προς με καθες αυτους εις το χωνευτηριον και σκεψαι ει δοκιμον εστιν ον τροπον εδοκιμασθην υπερ αυτων και ελαβον τους τριακοντα αργυρους και ενεβαλον αυτους εις τον οικον κυριου εις το χωνευτηριον”
Ο Τρεμπέλας στο υπόμνημα του κατα Ματθαίον ευαγγελίου, σελ 481 αναφέρει τις προταθείσες λύσεις.
1.Δεν εχουν ολοι οι κώδικες των ευαγγελίων το ”Ιερεμίου”, αλλά μόνο το ”δια του προφήτου”. Ο Αυγουστίνος ομως δεν το δέχεται, και μάλλον ετσι ειναι γιατί στους περισσότερους κώδικες υπήρχε.
2.Η παράθεση γίνεται απο απόκρυφο γιατί υπάρχει αυτό σε σύγγραμμα που φέρεται να ειναι του Ιερεμία, όπως υποστηρίζουν ο Ωριγένης και ο Ζιγαβηνός.
Ο Τρεμπέλας ομως αναφέρει οτι κατι τέτοιο δεν αρμόζει σε θεόπνευστο συγγραφέα όπως τον Ματθαίο.
3. Αλλοι λένε οτι η παράθεση αυτή εγινε απο χαμενο συγγραμμα του Ιερεμία, και αλλοι οτι το μερος του Ζαχαρία ηταν αρχικά ανώνυμο και κάποιοι το απέδιδαν στον Ιερεμία.
Και η ΠΙΘΑΝΟΤΕΡΗ εκδοχή… “Και ο Ιερεμίας (λθ 7-10 “‘κτησαι σεαυτώ τον αγρό μου…και έστησα το αργύριον εν ζυγώ”’ και εν ιη 2 ”’αναστηθι και καταβηθι εις οικον του κεραμεως και εκει ακουση τους λογους μου”’) ποιείται λόγον περί αγορας αγρού και περι καταβολής αργυρίου και πρι οικου κεραμεως και ο ιερος ευαγγελιστής την εκ του Ζαχαρίου παράθεσιν συνεδύασε πρός τας ανωτέρω ρήσεις του Ιερεμίου”.
Το οτι ο Ματθαίος έγραψε απο μνήμης, ειναι απολύτως βέβαιο. Δεν έχουμε καμία υπαγόρευση απο τον θεό σε κανένα σύγγραμμα της Αγίας Γραφής. Άλλωστε φαίνεται και απο το οτι πιάνει το νόημα αλλα δεν υπάρχει πιστή αντιγραφή απο τον προφήτη. Σημαίνει οτι οντως απο μνήμης το εγραφε ο άγιος Ματθαίος. Μάλιστα, απο οτι φαίνεται συνδύασε τις ρήσεις των προφητών. Αυτό όμως απέχει πολύ απο το να πούμε οτι η Αγία Γραφή έχει λάθη. Το θεωρώ υπερβολικό ως δήλωση. Ναι μεν ο Ματθαίος έγραψε απο μνήμης, αλλα έγραψε πράγματα που υπάρχουν στους προφήτες. Μάλιστα έκανε συνδιασμό. Σημασία έχει οτι εκπληρώθηκαν κατα γράμμα.
Φιλε Ι.Κ καλον ειναι να τα βαλεις σε μια σειρα ωστε να μην μπερδευεσαι.
Η Πατρολογια ειναι ενας δυσκολος κλαδος και δεν ειναι προσιτος σε ολους.
Θα κανω τον κοπο να σου εξηγησω τι συμαβεινει με τις ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ αν και νομιζω οτι δεν θα με καταλαβεις.
Μετα την Αναληψη του Χριστου η πρωτη Εκκλησια εξελαβε οτι ο Θεος ειναι ενας και Τρισυποστατος.Αργοτερα βγηκαν καποιοι και ειπαν οτι ο Χριστος δεν ειναι Θεος.
Η Εκκλησια μεχρι τοτε πιστευε οτι ειναι Θεος ο Χριστος. Αναγκασθηκε μετα απο την αμφισβητηση αυτη να το κανει και γραπτως αυτο να ομολογησει δηλ οτι πιστευει πως ο Χριστος ειναι Θεος.Αυτο εγινε στην Α΄Οικ.Συνοδο.
Περασε καιρος και καποιοι αλλοι βγηκαν και ειπαν οτι το Αγιο Πνευμα δεν ειναι Θεος.Απο την αρχη ομως η Εκκλησια πιστευε οτι το Αγιο Πνευμα ειναι Θεος.Αναγκασθηκε παλι να διατυπωσει γραπτως την πιστη της περι του Αγιου Πνευματος.
Αυτο εγινε στην Β΄Οικ.Συνοδο.
Στις δυο αυτες συνοδους δεν εβγαλε ΝΕΟ ΔΟΓΜΑ η Εκκλησια αλλα διατυπωσε αυτο που πιστευε μεχρι τοτε μεσα απο την Αγια Γραφη οπως την καταλαβε.
Αυτο το οποιο εγινε περαν απο αυτη τη διατυπωση ηταν η εξευρεση των Θεολογικων ορων που θα ειναι ικανοι να αποτυπωσουν την πιστη της Εκκλησιας.Γιαυτο εχουμε ολες αυτες τις συζητησεις περι ”Ομοουσιου”, ”Υποστασεως” κ.λ.π.
Να το παω τωρα σε ενα αλλο παραδειγμα απο την καθημερινη ζωη για να το καταλαβεις καλυτερα.Βγαινω εγω και σου λεω εσενα οτι εσυ εισαι δεν εισαι με τον Καρατζαφερη και δεν πιστευεις οτι ειναι αξιος ηγετης. Ομως ενδομυχα και στη σκεψη σου εισαι με τον Καρατζαφερη. Για να με διαψευσεις εσυ τοτε και να μου αποδειξεις οτι ΠΑΝΤΑ ΠΙΣΤΕΥΕΣ ΟΤΙ Ο ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ ειναι και ηταν ικανος ηγετης και οτι εισαι οπαδος του ΠΑΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΦΕΡΝΕΙΣ ΕΓΓΡΑΦΟ απο τα κεντρικα του ΛΑΟΣ οπου πιστοποιουν το αυτονομητο για σενα αλλα το αμφισβητησιμο για μενα.
Ετσι και η Εκκλησια αναγκασθηκε να διατυπωσει ΓΡΑΠΤΩΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕ οπως ακριβως εσυ ΕΧΕΙΣ ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙ ΝΑ ΔΙΑΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΄΄ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΣΟΥ” ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ ΑΥΤΟ.
Να θυμίσουμε στον ΙΚ ότι η εκπόρευσις δεν είναι απλώς ο τρόπος ύπαρξης του Αγίου Πνεύματος αλλά η ακοινώνητος υποστατική του ιδιότητα. Και εφόσον διαβάζει π. Ι. Ρωμανίδη να τον παραπέμψουμε στην σελ. 111 του πρώτου τόμου της Δογματικής του:
“Κατά τους Ρωμαίους και Λατίνους Πατέρας, ως θα ίδωμεν εν οκείω τόπω, το κύριον γνώρισμα εκάστης υποστατικής ιδιότητος είναι, ότι ανήκει εις εν μόνω πρόσωπον της Αγίας Τριάδος, ότι δηλαδή είναι ακοινώνητον. Τα άλλα πάντα, ως η ουσία, η θεότης, η ενέργεια, η βασιλεία, η δόξα, η γνώσις η θέλησις, η αγάπη, η πρόγνωσις, η πρόνοια, η αγαθότης, το δημιουργείν κ.λ.π. είναι κατά πάντα κοινά και ανήκουν και εις τας τρεις υποστάσεις της Αγίας Τριάδος”.
Επίσης να θυμήσουμε ότι όλη η αλήθεια του Χριστιανισμού αποκαλύφθηκε στην Εκκλησία του Χριστού από την ημέρα της ιδρύσεώς της, κατά την Πεντηκοστή και έγιναν δεκτά από αυτήν:
“όλοι οι μετέπειτα θεωθέντες αποτελούν με τους αποστόλους το θεμέλιον της Εκκλησίας, διότι “… την ίσην δωρεάν έδωκεν αυτοίς ο Θεός ως και εν ημίν” (Πραξ. 11,17, 10,47). Δηλαδή ωδηγήθησαν, ως οι απόστολοι κατά την Πεντηκοστήν, εις πάσαν την αλήθειαν”. (ο. π. σελ. 23)
Συνεπώς αυτό που γράφει ο ΙΚ :
“Ούτε η θεότητα του Αγ. Πνεύματος αναφέρεται, ούτε η ομοουσιότητα, αλλά μόνο ο τρόπος ύπαρξης (η εκπόρευση).
Αυτό δείχνει την αδυναμία της Εκκλησίας να το δεχθεί.”
δεν ισχύει. Κατά τις Οικουμενικές Συνόδους τα δόγματα διατυπώθηκαν, μόνο. Δεν ανακαλύφθηκαν από αυτές.
@Στέφανος (21:15:04) : Κατά τις Οικουμενικές Συνόδους τα δόγματα διατυπώθηκαν, μόνο. Δεν ανακαλύφθηκαν από αυτές.
Ακριβως.
Διαβάζοντας τα παραπάνω, θέλω να συγχαρώ τον Κομόντο και τον ΙΚ για την τεκμηριωμένη τους παρουσία στη συζήτηση αυτή, καθώς αναιρούν με τεκμήρια τις συκοφαντίες κατά της αγίας γερόντισσας.
Την ευχή της να έχετε αδελφοί μου!
Χμμμ! Μάλλον μπέρδεψα τον ΙΚ με τον Βασίλη, ως προς την υποστήριξη τής ευλογημένης γερόντισσας. καθότι δεν γνωρίζω πρόσωπα εδώ. Εν πάση περιπτώσει, την ευχή της ας έχουμε όλοι.
Και μάλλον μπέρδεψες τα επιχειρήματα κατά του νεοεποχίτικου βιβλίου με τα φερόμεμα ως υπεράσπιση της γερόντισσας. Είναι και αυτό σημείο των καιρών (μάλλον της ζέστης) να διαβάζουμε και να μην κατανοούμε.
Δύο πρόσφατες δημοσιεύσεις. Ίσως σας ενδιαφέρουν:
1) Ασκητική της αγάπης – υπακοή, μηνύματα, άγγελοι. Χρήστος Ταγαράκης
http://www.antibaro.gr/node/1762#comments
Αν θέλετε, δείτε και τον τρόπο γραφής των σχολίων στο Αντίβαρο. Έχουν κάποια σχέση με την αγάπη ;
2) Ασκητική της αγάπης. Σύντομα σχόλια. Του Ταγαράκη Χρήστου
http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3850&Itemid=1
ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΤΑΓΑΡΑΚΗ.
Όσον αφορά την ασκητική της αγάπης της Γερόντισας Γαβριηλίας αδελφέ Χρήστο υπάρχει η μαρτυρία μιας ευλογημένης ψυχής, που είχε ας πούμε πνευματική καθοδήγηση από την γερόντισα Γαβριηλία ώσπου ανακάλυψε εντελώς τυχαία μια βραδιά στη γιορτή της , ότι η γερόντισα Γαβριηλία είχε προσκεκλημένο στο σπίτι της στα πατήσια έναν γκουρού, ο οποίος έκανε διάλεξη στο σπίτι της παρουσία λίγων ανθρώπων και ο οποίος υποβίβαζε την θεότητα του Χριστού, παρουσία της χωρίς εκείνη να αντιδράση καθόλου. Πίστεψε με θα συγκλονιστείς. Εύχου να μου δώσει συνέντευξη την οποία θα ανεβάσω στο ¨ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ¨
Απάντηση στον GAS (23:47:50) : 23 07 2010
Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ,
η είδηση αυτή είναι πολύ σημαντική και ενδιαφέρουσα.
Χρειάζεται όμως να προσέξουμε πολύ, ούτως ώστε, να αντιμετωπίσουμε το όλο θέμα, διατηρώντας την ειρήνη της ψυχής μας και αποφεύγοντας μια παγίδα – πειρασμό:
την κατάκριση προς τη Γερόντισσα Γαβριηλία.
Αυτό το αναφέρω για λόγους προληπτικούς, απευθυνόμενος πρώτα απ´όλους στον εαυτό μου.
Μόλις παρουσιαστεί η είδηση – συνέντευξη, θα μπορέσουμε να τη συζητήσουμε.
Κατά τη διάρκεια αυτής τη μελέτης – έρευνας για την Ασκητική της αγάπης χρειάζεται να προσευχόμαστε, ζητώντας από το Θεό να μας χαρίζει “πνεύμα σωφροσύνης, ταπεινοφρωσύνης, υπομονής και αγάπης” και προπάντων, αγάπης προς αυτούς, με τους οποίους διαφωνούμε ή προς αυτούς, οι οποίοι δεν μας αντιμετωπίζουν με Ορθόδοξο τρόπο.
Όποιοι ενδιαφέρονται για το θέμα της γιόγκα και του γκουρουισμού, μπορούν ίσως να βρουν μερικά χρήσιμα στοιχεία, στις ακόλουθες πηγές:
1) Μικρό βιβλίο:
- Είναι η γιόγκα σωματική άσκηση – γυμναστική; Χρήστος Ταγαράκης, Εκδόσεις Διάλογος, Αθήνα 2010.
Πηγή στο διαδύκτιο: http://www.ppu.gr/greek/book_gr2.htm
2) Το ίδιο κείμενο σε ηλεκτρονική μορφή:
- Είναι η γιόγκα σωματική άσκηση (γυμναστική); Χρήστος Ταγαράκης, Ερευνητής Αθλητιατρικής, Γερμανικό Πανεπιστήμιο Αθλητισμού Κολωνίας, Γερμανία. Αντίβαρο, Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009.
Πηγή στο διαδύκτιο:
http://www.antibaro.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=5506&Itemid=88
Από μια συνέντευξη της συγγραφέως του βιβλίου το 2007 προκύπτει ότι είχε πάντοτε πνευματικο πατέρα η μοναχή.
RtE: Three of the main themes of Mother Gavrilia’s life are her poverty, her obedience to God, and her love. One important question is – how was she sure that her inner voice was from God? That is something that all of us struggle with, “Is this really guidance from God, or is it my imagination?”
Sister Gavrilia: If you have your spiritual father on the other end of the line, you call him. If he is in the same city, you go straightaway. But if you are not, let’s say you are in China and he is in Greece, the first thing you must do is pray, “If this is my imagination, Lord, let it be clear that it is not Your will, but only my imagination.” Second, what have you received as a direction? Is it alright with the Gospel? Is there a sense of pride that has entered your heart by doing this? That was not the case with Mother Gavrilia. She corresponded with her spiritual fathers continually when she was away from Greece. In her early life in London she had the Metropolitan Iakavos Virvos of Thyatira as her spiritual father, later it was the well-known elder of Patmos, Father Amphilochios Makris. The moment Fr. Amphilochios left this world, she received a letter from Father Lev Gillet, and then he became her spiritual father. She was not even a week without a spiritual father. She always had one.
Because she had a very long life her spiritual fathers naturally left this world, so she had several. When I met her she had Father Agathangelos Michaelis, the one who gave her the fl at in Athens. Later, when we left for Aegina and then for Leros, we had Fr. Dionysios Microyannanitis (he was my spiritual father too) from Little St. Anne’s Skete on the Holy Mountain. He was her last. But she would always check and countercheck her “inner” guidance. Besides checking with your spiritual father, and the Gospel, you can ask yourself, “Do you feel anxious?” If so, this is not from God. But the first rule is the best, ask your spiritual father.
http://www.manastir-lepavina.org/arhiva/novosti/index.php/engtext/detaljnije/the_obedience_of_love_an_interview_with_sister_gavrilia/
http://www.roadtoemmaus.net/back_issue_articles/RTE_07/The_Obedience_of_Love.pdf
Αυτά τα λέει η συγγραφέας αλλά το ίδιο το βιβλίο της την διαψεύδει. Στη σελίδα 40 της Δ’ Εκδόσεως και ενώ όπως μαθαίνουμε από τη σελίδα 31 είχε ήδη πνευματικό τον αρχιμ. Ιάκωβο Βίρβο (μετέπειτα Επίσκοπο) πήρε πληροφορία να πάει σε άλλη χώρα αλλά για 3 μέρες περίμενε την επιβεβαίωση από τον Κύριο ή οποία ήρθε με τη μορφή του 33χρονου κουάκερου.
Εμείς ρωτάμε: Ποιος ορθόδοξος χριστιανός δεν θα απευθυνθεί στον πνευματικό του για ένα τόσο σοβαρό θέμα; Ποιος ορθόδοξος εν υπακοή σε γέροντα θα περιμένει να λάβει…οδηγία από τον Θεό και δεν θα κάνει υπακοή στον γέροντά του για ένα τόσο σοβαρό θέμα;
Σας ανέφερα ένα παράδειγμα από τα πολλά που υπάρχουν στο βιβλίο. Προσεχώς όταν ξεκινήσουμε εκ νέου αναρτήσεις για το βιβλίο θα αναφερθούμε ειδικώτερα στο θέμα των “οδηγιών” της γερόντισσας. ¨οπως αυτές παρουσιάζονται από το βιβλίο τουλάχιστον…
Το Γεροντικό , βιογραφίες Αγίων, Οσίων , είναι γεμάτες με εμπειρίες από Αγγέλους, γιατί και αυτούς δεν τους καταδικάζετε?
Βέβαια εκείνη την εποχή δεν είχαν βγει τα νεοποχίτικα βιβλία?
Επομένως η Γαβριηλία αν έκανε τη ζωή αυτή ,πριν από πολλάααα χρόνια, θα τη θεωρούσατε Αγία.!!!
Και κάτι ακόμα , σκεφτείτε αν ο Ιωσήφ δεν πίστευε στον Αγγελό Του , και βρίσκονταν σε αμφιβολία άν είναι ή όχι αληθινός ο Αγγελος που του είπε να φύγει για Αίγυπτο με την Αγία Οικογένεια. Θα είχε σκοτώσει ο Ηρώδης τον Ιησού.!!!
Πάντα σου δίνονται κάποια στοιχεία να καταλάβεις,αν ο αγγελος, είναι αληθινός , μέσα στο βίωμά σου. Φιλοκαλία πολλά παραδείγματα,γεροντικό. Εξαρτάται το πώς εσύ θα το πάρεις, ν’ανεβάσεις το εγώ σου ή να ταπεινωθείς ακόμα πιο πολύ και να κάνεις το Θελημά Του.
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΣΥΝΑΦΕΙΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΕΔΩ: http://egolpio.wordpress.com/2010/06/24/mavra_rouxa/