Περιοδικό ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ: Έγκυρες οι βαπτίσεις των αιρετικών

Άλλη μια έγκυρη βάπτιση κατά τον ΕΦΗΜΕΡΙΟ

Στον ΕΦΗΜΕΡΙΟ πάλι του Απριλίου 2010 διαβάζουμε άρθρο του π. Παύλου Κουμαριανού με τίτλο: Το Βάπτισμα: Ποιμαντικά και λειτουργικά προβλήματα σήμερα(δ’), όπου μεταξύ άλλων διαβάζουμε και τα εξής (οι τονισμοί με έντονα, δικοί μας):

 To πρόβλημα αυτό έχει και σοβαρές δογματικές διαστάσεις. Η πίστη σε ένα Βάπτισμα είναι άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως. Το Βάπτισμα δίδεται μία και μόνη φορά στην ζωή του κάθε πι­στού. Και επειδή αυτό ακριβώς αποτε­λεί θεμελιώδη και αρχαιότατη διδασκα­λία της Εκκλησίας, γι’ αυτό η Εκκλησία ήταν πάντα φειδωλή και επιφυλακτική στην καθιέρωση κανόνων πού θα επέβα­λαν επανάληψη Βαπτίσματος.

Ακόμη και αιρετικούς προσερχόμενους από αιρέσεις πού έθιγαν καίρια βασικά κε­φάλαια της πίστεως (όπως π.χ. το Τρια­δικό δόγμα) η Εκκλησία τούς απεδέχθη δια Χρίσματος μόνον, προφανώς επειδή είχε τηρηθεί λεκτικά ο ορθός τύπος του Βαπτίσματος στο όνομα της Αγίας Τριάδος παρά το γεγονός ότι η ορθή λε­κτική διατύπωση συνδεόταν με μία αιρετική και ανορθόδοξη ερμηνεία!  Τό­ση ήταν η φροντίδα της Εκκλησίας να τελεσθεί το Βάπτισμα μία και μόνο φορά στη ζωή ενός ανθρώπου!

 Αυτό που καταλαβαίνουμε σαν πρώην αιρετικοί είναι πως το βάπτισμά μας από τους δαιμονόπληκτους πεντηκοστιανούς ήταν έγκυρο και εμείς κακώς αμφιβάλαμε! Και κακώς βεβαίως βαπτισθήκαμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία, διότι σύμφωνα με τα γραφόμενα του π.Παυλου: είχε τηρηθεί λεκτικά ο ορθός τύπος του Βαπτίσματος στο όνομα της Αγίας Τριάδος (!!!)

Αυτό, πρακτικά τουλάχιστον σημαίνει πως οι φορείς δαιμονικών ψευτοχαρισμάτων πεντηκοστιανοί, επειδή ψιθύρισαν το «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» κατά την ‘βάπτιση’ αυτομάτως την καθιέρωσαν γνήσια! Παραβλέπουμε τον αποκρυφισμό του σκεπτικού αυτού και αναρωτιόμαστε αν ένας άθεος ή σατανιστής τηρήσει ‘λεκτικά’ τον τύπο, το βάπτισμα που θα τελέσει θα είναι έγκυρο; Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.

Μπράβο στον ΕΦΗΜΕΡΙΟ που συνεχίζει ακάθεκτος προς την αίρεση. Τους αφιερώνουμε το ακόλουθο κείμενο του Μεγάλου Αθανασίου ο οποίος θεωρούσε την ορθή πίστη ως απαραίτητη για την εκπλήρωση ενός γνησίου βαπτίσματος. Τα λόγια του περιεκτικά εκφράζουν την πατερική ομοφωνία:

 «Διά τούτο γούν και ο Σωτήρ ουκ απλώς ενετείλατο βαπτίζειν, αλλά πρώτον φησι, Μαθητεύσατε είθ’ ούτω. Βαπτίζετε εις όνομα Πατρός, και Υιού, και αγίου Πνεύματος, ίν εκ της μαθήσεως η πίστις ορθή γένηται, και μετά πίστεως η του βαπτίσματος τελείωσις προστεθή. Πολλαί γουν και άλλαι αιρέσεις λέγουσαι τα ονόματα μόνον, μη φρονούσαι δε ορθώς, ως είρηται, μηδέ την πίστιν υγιαίνουσα έχουσαι, αλυσιτελές έχουσι και το παρ’ αυτών διδόμενον ύδωρ, λειπόμενον ευσεβεία ή λυτρούσθαι».

Ο Ενθρονιστήριος λόγος του σεβ. Μητροπολίτου Κηφισίας κ.Κυρίλλου

ΛΟΓΟΣ ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΡΙΟΣ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού

κ. Κυρίλλου

(Ι. Ναός Αγ. Δημητρίου Κηφισιάς, 8.6.2010)

[...] Μη σχίζετε τον ακέραιον χιτώνα του Χριστού και μη παρασυναγωγήτε και μη μερίζετε την Εκκλησίαν, προκαλούντες την οργήν του Θεού και διακυβεύοντες την σωτηρίαν σας.[...]

[...]Βλέπω συνηγμένους σήμερον εις την ιεράν αυτήν ομήγυριν τους όντως κοινωνικούς, τους προσφιλείς μου Μοναχούς και Μοναχάς, οι οποίοι αφήκαν πάντα προκειμένου να κοινωνή­σουν ολικώς με τον Δεσπότην Χριστόν και τους Αγίους Του, αναπολώ τους κατά Χριστόν αγώνας μυριάδων ανωνύμων ασκητών, τον ιδρώτα της προσευχής των, την ιερουργίαν της ψυχής και του σώματος των εις τον βωμόν της υπακοής και της ασκήσεως. Είθε να με ηξίωνε ο Θεός της οσιακής τελευτής εκείνων. Είθε να αρπαγώ μετ’ αυτών εν νεφέλαις, εις απάντησιν του Κυρίου εις αέρα (Α’ Θεσ. 4, 13) συνεχίζων μετ’ αυτών τους ύμνους εξ όλης καρδίας προς τον Αρχηγόν της σωτηρίας πά­ντων ημών, και κοινωνών φαιδρώ τώ προσώπω της εκείσε μακαριότητος ως έσχατος δαιτυμών αιωνίου Δεσποτικής Ξενίας.[...]

[...]Λαοπρόβλητοι Άρχοντες, σάς τιμάμε και σάς αγαπάμε. Θα είμαι δίπλα σας για ό,τι καλό και ευλογημένο πράτετε για το λαό μας. Και σεις πα­ρακαλώ συμπαρασταθήτε και βοηθήσατε το έργο του νέου Μητροπολίτου. Σάς ευχαριστώ και σάς ευγνωμονώ όλους. Ίσως και να σάς προβλημάτι­σα σήμερα, γιατί ερχόμενος στην Κηφισιά, δεν έκανα κανένα προγραμματισμό του έργου μου. Με παρρησία δηλώνω πως δεν έχω κανένα δικό μου πρόγραμμα. Είμαι Επίσκοπος της Εκκλη­σίας του Χριστού. Το πρόγραμμά μου είναι το Ευαγγέλιον του Χριστού. Θα πράξω ό,τι επιτάσ­σει το Ευαγγέλιον. Ουκ άρξω εγώ… Κύριος άρξει υμών (Κριταί 8, 23), ο καλός Ποιμένας, ο Ιησούς Χριστός. Ας κρατήσουμε, λοιπόν, στα­θερή και ανόθευτη από ετεροδιδασκαλίες και αιρέσεις την ορθόδοξη πίστι που ομολογούμε (Εβρ. 4, 14). Έτσι, αντί να κάνω προγραμματικές δηλώσεις σε σάς και μάλιστα στην αρχή της Επισκοπικής διακονίας μου, θεωρώ ότι είναι προτι­μότερο να με κρίνη η Εκκλησία και το ποίμνιο μου, ο λαός μου, στο τέλος της πορείας μου εις την παρούσαν ζωήν και πέραν αυτής ο Δίκαιος Κριτής, την ημέρα εκείνη και ώρα που θα θελήση να του αποδώσουν λόγον οι δούλοι Του (Ματθ. 18,23).[...]

ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ Ο ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ κ.ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΜΙΣΙΑΚΟΥΛΗ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Αλληλούια!!! Οι Πατέρες δεν καταδικάζουν τους Καθολικούς και τους Προτεστάντες!

 

που είναι η μπάλα οεο;

Το δημοσιεύουμε χωρίς σχόλια!!! Δεν χρειάζονται νομίζω!

 Κύριε Διευθυντά,

 Είναι   μερικές   φορές   που αισθανόμαστε πως κάποιοι θέλουν να μας κλειδαμπαρώσουν σε ένα δωμάτιο. Για να μην διαμαρτυρόμαστε μας διαβεβαιώ­νουν πως πρόκειται για το ίδιο υπερώο στο οποίο εμφανίστηκε ο αναστημένος Χριστός. Οι αλήθειες που μας κρύβουν είναι δύο. Πρώτη, πως οι φοβισμένοι δεν είμαστε εμείς οι έγκλειστοι, άλλα όσοι πε­ριτοιχίζουν την συνείδησή μας με τις δικές τους φοβίες και δεύτερη, πως κρατούν για τον εαυτό τους το αποκλειστικό προνόμιο του να μπαινοβγαίνουν από τους τοίχους των θυρών κεκλεισμένων. Βέβαια οι τοίχοι αυτοί υψώνονται μέσα τους και κα­τασκευάζονται είτε από φάσματα κενο­δοξίας είτε από χίμαιρες ενοχών.

 Θα στέκει διαχρονικό πρόβλημα για τους πιστούς η διαχείριση των ψευδο-ομολογιών του εσωτερικού τους κόσμου. Η ανάγκη του να ονομαζόμαστε εμείς οι ορθόδοξοι για να καταπραΰνουμε την φοβία του μήπως δεν είμαστε. Η αδυναμία του να ψιθυρίσουμε ήσυχα στους εφιάλτες μας, πως γινόμαστε χριστιανοί και πως ακόμα δεν γινήκαμε. Είμαστε χριστιανικές κοινότητες που πορεύονται στην γεύση της Εκκλησίας σε κάθε τους σύναξη ευχαριστιακή, αλλά δεν φυλακί­ζεται η γεύση στην ιστορία…

 Τι είναι Εκκλησία; Εάν ρωτήσουμε τον εαυτό μας θα βρούμε την απάντηση; Δεν μας ξεπερνά κατά πολύ το ερώτημα; Εάν σεβόμαστε το δικό μας ταξίδι τότε πως εκτοξεύουμε δηλητηριώδη βέ­λη στους συνταξιδιώτες μας; Η τιμή στους Πατέρες προϋποθέτει δύο αφανείς πραγματικότητες. Η πρώ­τη, να μην τους υποτάσσεις στα υστερόβουλα σχέδιά σου και η δεύτερη να μην τους επικαλείσαι από ματαιοδοξία, θέ­λοντας να υποβάλεις στους ακροατές σου το αίσθημα πως είσαι και εσύ τόσο σπουδαίος όσο ήταν και αυτοί.

 Αυτοί, λοιπόν, οι οδηγοί μας δεν ήταν μήτε κουτοί μήτε αναίσθητοι, όταν απέφευγαν να καταδικάσουν σε Σύνοδο τη Ρωμαϊκή Εκκλησία και τις Εκκλησίες της Μεταρρύθμισης ως αιρετικές. Ελπίζω επίσης να αποδεχόμαστε πως με την φροντίδα της Πρόνοιας του Θεού έλαβαν χώρα ως τα σήμερα όλες οι Οικουμενικές Σύνοδοι. Θα τα βάλουμε μήπως μαζί Του, γιατί αμελεί εδώ και δέκα αιώνες να τακτοποιήσει μία τόσο σοβαρή εκκρεμότητα; Πατέρες που αγίασαν επί δέκα αιώνες έπασχαν στην ομολογία;

 Η Ρωμαϊκή Εκκλησία έχει την θεία χάρη και μόνο από το γεγονός της ύπαρξης της Ορθόδοξης Εκκλησίας που αγαπητικά περιποιείται τα τραύματά Της. Όπως και ο πρεσβύτερος υιός της ευαγγελικής παραβολής του Ασώτου ανήκει στην οικογένεια του Πατέρα Του που παρακλητικά τον θεραπεύει διαλεγόμενος μαζί του. Πιστεύει κανείς πως η άρνησή του να συμμετάσχει στο Δείπνο του στερεί την ιδιότητα του υιού; Το χά­ριν του Ασώτου Δείπνο γίνεται αιτία να χορηγηθεί μεγαλύτερη χάρη και στο με­γάλο αδελφό.

 Εάν η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν γίνει χορηγός ελέους και αληθείας στην Πρε­σβυτέρα αδελφή Της τότε θα καταντήσει μία Εκκλησία ιδιωτών και από την πίσω πόρτα θα εκπληρώσει με την πράξη Της την θεωρία του Filioque. Ο Διάλογος με την Ρωμαϊκή Εκκλησία ως πράξη υπο­στηρίζει την άρνηση του Filioque. Η θεο­λογία του Filioque έχει πνευματικό καρπό ο καθένας να ενδιαφέρεται μόνον για τον εαυτό του περιφρονώντας τον άλλο.

 Όσοι υποστηρίζουν την διακοπή του Διαλόγου σαρκώνουν αντί της εικόνας της κοινωνίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος εκείνη της ιδιώτευσης του Πατέρα μέσω της εκπό­ρευσης του Αγίου Πνεύματος και της ιδιώτευσης του Υιού μέσω του ίδιου έργου. Αυτήν την ρήξη αρνείται από την ίδια του την φύση ο Διάλογος των αδελφών Εκκλησιών.

 

Πρωτ. Κωνσταντίνος Νευροκοπλής, Εφημ. Ι.Ν. Αναλήψεως Θεσσαλονίκης

 Από το περιοδικό ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ (οι έντονη γραμματοσειρά δική μας)

Το “θεοσεβές μίσος” των Ιεχωβάδων.

Η εταιρεία «Σκοπιά» απαλλάσσει τους «μάρτυρες του Ιεχωβά» από την εντολή της αγάπης προς τα «ερίφια» και τους καλεί να αναπτύξουν στη θέση της τις «θεοσεβείς ιδιότητες του μί­σους».

«Πρέπει να μισούμε με την πιο αληθινή έννοια, η οποία είναι το να δείχνωμε άκρα και ενερ­γό αποστροφή, να θεωρούμε κάτι αηδές, απεχθές, ρυπαρό, να το βδελυσσώμεθα. Ασφαλώς οποιοιδήποτε μισούν τον Θεό, δεν είναι κατάλληλοι να ζουν στην ωραία του γη… Τι κάνετε με κάτι αη­δές ή απεχθές που βδελύσσεσθε ή αποστρέφεσθε;…. Αυτή ακριβώς πρέπει να είναι η στάσις μας απέναντι εκείνων που μισούν τον Ιεχωβά… Μ’ αυτούς δεν έχομε μερίδα ή ενδιαφέρον, ούτε έχομε στοργή γι’ αυτούς».(Σκ. 1953, σ. 59).

«Δεν υπάρχει λύπη, όταν ο Ιεχωβά καταστρέψει τους κακοποιούς. Μάλλον θα πρέπει να υπάρ­χει χαρά, διότι έφυγαν από τη μέση. Φερνόμαστε έτσι ώστε να συμβάλλουμε στη χαρά ή στην “ευφροσύνη” των άλλων;»

Από το βιβλίο του πατρός Αντωνίου Αλεβιζοπούλου «ΜΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΣΤΟ ΜΠΡΟΥΚΛΙΝ» Αθήνα 1994

Κόντρα στον άνεμο…

Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

24.8.1572 Η νύκτα του Αγίου Βαρθολομαίου

 Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 

Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

 Από το βιβλίο: Ο Χριστός ήταν Ορθόδοξος - Εκδόσεις «ΤΕΡΤΙΟΣ» ΚΑΤΕΡΙΝΗ

ΑΓΟΡΑΣΤΕ ONLINE ΒΙΒΛΙΟ 

 1. Τα έργα του αγ. Γρηγορίου Παλαμά

Οι παπικοί στράφηκαν εναντίον του Migne, του εκδότη της Πατρολογίας, επειδή στην περίφημη πατρολογία του, συμπεριέλαβε και έργα του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά! (ίδε: P.G. 151, 551-552). Και ο Migne αναγκάσθηκε να ζητήσει… συγχώρηση από τους παπικούς! (Αθανασίου Ι. Δεληκωστοπούλου, Αυτόθι, σελ. 58).

Και η συνέχεια:

Το 1627 εκδόθηκαν στην Κωνσταντινούπολη οι «Δύο αποδεικτικοί λόγοι» τον μεγάλου αυτού αγίου μας. Και οι χριστιανοί Ιησουίτες αντί να χαρούν,… θύμωσαν ! Και κατέ­στρεψαν το τυπογραφείο που εξέδωκε το έργο.

Κατάλαβαν φαίνεται την βαρύτητα του έργου, κατάλαβαν ότι η θεολογία του αγίου ήταν ένας δριμύτατος έλεγχος της σχολαστικής τους σκέψεως. Και αντέδρασαν σαν χούλιγκανς…

2. Σύνοδος Φεράρας

Και τι δεν έκαναν οι παπικοί στη Σύνοδο αυτή προ­κειμένου να καθυποτάξουν υπό τους πόδας τους τους ορθοδό­ξους. Τι ραδιουργίες και τι εκβιασμούς μεταχειρίσθηκαν ! Ο εκβιασμός τους έφθασε στο σημείο ώστε να καθυστερούν η και να περικόπτουν ακόμα κι’ αύτη την καταβολή του πενιχρού σιτηρεσίου τους !

Έκαναν και απατεωνιές ! Οι παπικοί θεολόγοι είχαν το θράσος και την αναίδεια να παρουσιάζουν κείμενα των αγίων πατέρων νοθευμένα! Κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους! Τόλμησαν ακόμα να νοθεύσουν και κείμενα της Αγίας Έβδομης Οικουμενικής Συνόδου!!! «Αφού υπήρχαν τέτοια αξιόλογα κείμενα, πως δεν χρησιμοποιήθηκαν και παλαιότερα από λατίνους θεολόγους;» τους ρώτησε ο Γεώργιος Πλήθων ή Γεμιστός, (βλ. Α. Θεοδώρου, Μάρκος Εφέσου ο Ευγενικός, Ακένωτου Συμβόλου Ορθοδοξίας, εφημ. «Ορθόδοξος Τύπος», φ. 14.2.1992).

3. Η Ουνία

Η ουνία είναι μια ύπουλη τακτική του παπισμού, που έχει ως σκοπό τον εκλατινισμό της Ανατολής. Είναι ο «δούρειος ίππος» του Βατικανού. Κυοφορείτο από τον 13^ον μ.Χ. αιώνα. Έκανε δε την επίσημη εμφάνιση του (επιδρομή…) στα τέλη του 16^ου αιώνα, στην Πολωνία.

Ας το δούμε πιο αναλυτικά.

ολοκληρο εδω

Κάπου στο Χαλάνδρι

 

 …λόγος εστί, καν μη έναρθρος…

άγιος Γρηγόριος Νύσσης

Ο γ.Παΐσιος και τα ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

Κάποιοι δεν αρνούνται τον Χριστό…

26 Ιουλίου

[...] Η Παρασκευή συνελήφθει και οδηγήθηκε σε τιμωρία βασανισμού μέχρι να ομολογήσει την αποστροφή της απο το χριστιανισμό. Αρχικά της έθεσαν μια πυρακτωμένη περικεφαλαία στην κεφαλή της. Εν συνεχεία και αφού δε λύγισε, ρίχτηκε στην απομόνωση. Μια τέτοια οπισθοχώρηση θα σήμαινε μεγάλη νίκη του Αυτοκράτορος και πλήγμα ιδιαίτερα στο γυναικείο Χριστιανικό πληθυσμό που θα έβλεπε τη θερμότερη εκπρόσωπό της να αλλαξοπιστεί. Αυτή όμως αντί να λυγίσει, θεώρησε εξαιρετικό χρόνο την απομόνωση για προσευχή. Μάλιστα λέγεται πως το βράδυ άγγελος Κυρίου ενεφανίσθη ενώπιόν της και την ελευθέρωσε απο τα δεσμά της. Η Παρασκευή ενώπιον του Αυτοκράτορα πλέον πάλι, έμεινε σταθερή, ο Αντωνίνος κατάλαβε πλέον το μάταιο της προσπάθειάς του και διέταξε σε βασανισμό μέχρι θανάτου. Έτσι την οδήγησαν ενώπιον καυτού λαδιού. Όμως εδώ αναφέρεται απο τον βιογράφο της μέγα σημείο. Πως ενώ εισήχθει στο θερμό λάδι, παρέμενε ανέπαφη. Όταν το άκουσε ο Αντωνίνος δεν πιστεψε σε κάτι τέτοιο και θέλησε ο ίδιος να διαπιστώσει το αληθές, όμως πλησιάζοντας το λέβητα τα μάτια του βλάφτηκαν απο τον καυτό ατμό με αποτέλεσμα να τυφλωθεί. Η Παρασκευή όμως με θαυματουργικό τρόπο θεράπευσε τα μάτια του.[...]

Απολυτίκιον. Ήχος α’
“Την σπουδήν σου τη κλήσει κατάλληλον, εργασαμένη φερώνυμε,
την ομώνυμόν σου πίστιν, είς κατοίκιαν κεκλήρωσαι, Παρασκευή Αθληφόρε,
όθεν προχέεις ιάματα, και πρεσβεύεις υπέρ των ψυχών ημών”.

«Η ΑΥΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΣ, Ο ΕΧΘΡΟΣ ΜΟΥ»

«Η ΑΥΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΣ, Ο ΕΧΘΡΟΣ ΜΟΥ»

 κ. Αθανασίου Νεοφωτίστου, Προέδρου της Π.Ε.Γ.

 Μία ουσιαστική εκδήλωση της αιρετικής ψυ­χολογίας και νοοτροπίας των νεοφανών ομάδων και λατρειών είναι η επιδίωξη αναζήτησης και εντοπισμού ενός αντιπάλου δέους, ενός εχθρού υπαρκτού ή ανύπαρκτου, κάποτε φανταστικού, όταν οι ανάγκες συσπείρωσης και εκφοβισμού των οπαδών το επιβάλλουν .

Κάθε ολοκληρωτισμός (και οι νεοφανείς αιρέσεις και καταστροφικές λατρείες ανήκουν σε κι­νήσεις ολοκληρωτικής δομής) για να επικρατήσει και να συγκρατήσει τους οπαδούς του έχει ανάγκη ενός εχθρού, ενός αντιπάλου.  Δημιουργεί υστερία δίωξης του εχθρού και με αυτό τον τρό­πο επιβιώνει. Το «διαίρει και βασίλευε» του Μακιαβέλλι αναφέρεται εν μέρει σ’ αυτήν την νοο­τροπία των ομάδων και οργανώσεων αυταρχικού χαρακτήρος που μας απασχολούν.

 Απώτερος στόχος όλων των καταστροφικών λατρειών και των αιρέσεων με φασιστικές επιδιώξεις είναι ο διανοητικός χειρισμός των ανθρώπων που έχουν εγκλωβίσει στα κέντρα τους. Για να επιτύχει όμως αυτή η απάνθρωπη επιχείρηση, δεν φθάνει μόνο η συνεχής προπα­γάνδα, η πλύση εγκεφάλου, και όλες οι τρομερές τεχνικές που εφαρμόζουν στα μέλη τους. Δεν φθάνει μόνο η αστυνόμευση του νου και η ύπαρ­ξη «Αστυνομίας Σκέψης» ή «Αξιωματικών ηθικής». Δεν φθάνει μόνο η προβολή του αρχηγού της ομάδος ως αλάθητου, παντοδύναμου, που σ’ αυτόν οφείλεται «κάθε επιτυχία, κάθε πραγματοποίηση, κάθε νίκη, κάθε αποκάλυψη, κάθε γνώση» κ.ο.κ.

Δεν φθάνουν όλα αυτά. Για να επιτύχουν τον έλεγχο του νου και να κυριαρχούν απόλυτα στους άλλους, έχουν ανάγκη οι αιρεσιάρχες και από το αντίπαλο δέος, τον εχθρό. Χρειάζεται ο Εμμανουήλ Γκολστάϊν του Όργουελ, ο αντίπα­λος του Μεγάλου Αδελφού, ο εχθρός του λαού. Και για να επιτύχει η αυταρχική εξουσία, στο μυθιστόρημα του Όργουελ, το φανατισμό των μελών υπέρ του ηγέτου και κατά του εχθρού πα­ρουσίαζαν στις μεγάλες τηλεοθόνες που παρακολουθούσε υποχρεωτικά ο λαός το «δίλεπτο του μίσους». Εμφάνιζαν τον Γκολστάϊν στην οθόνη κι όλοι ούρλιαζαν από οργή, φανατισμό και ασυ­γκράτητο μίσος. Έξαλλες κραυγές λύσσας δονούσαν την ατμόσφαιρα εναντίον του Γκολστάϊν, του εχθρού και όλοι μαζί χρησιμοποιούσαν ρυθ­μικά μια τεχνική. Φώναζαν ρυθμικά μα-μα-μα. Ήταν ένας ήχος που είχε κατά τον Όργουελ τρεις επιδιώξεις: α) Να δημιουργήσει μίσος κα­τά του εχθρού. β) Να δημιουργήσει αίσθημα ευφορίας για το μεγαλείο του ηγέτου, του μ. Αδελφού. Μόλις εξαφανίζονταν η μορφή του Γκολστάϊν και εμφανίζονταν η εικόνα του Μ. Αδελφού, όλοι αναφωνούσαν: «Σωτήρα μας». και γ) Ήταν μια πράξη αυτό-ύπνωσης, μια ηθελημένη κατάπνιξη της συνείδησης μέσα σ’ ένα ρυθμι­κό ήχο. Αυτή η τρίτη επιδίωξη είναι κατά βά­θος και ο στόχος των διαφόρων τεχνικών των ομάδων με τα ρυθμικά μάντρα των γκουρού κα­τά το διαλογισμό.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Ο μακαριστός π.Ιάκωβος Τσαλίκης: Η τελευταία ημέρα της ζωής του

 

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ

Ηγούμενος Ι. Μ. Οσίου Δαβίδ

  Καθ. Στυλιανός Γ. Παπαδόπουλος

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ

 Η τελευταία ημέρα της ζωής του

 Νύχτα της 20^ης Νοεμβρίου – πρωί της 21^ης. Ήρθε η ώρα να τελειώσει το μαρτύριο της ζωής αυτής. Αρκετά οι αρρώ­στιες, αρκετά και η άσκηση του μεγάλου βιαστή. Ο ίδιος ο μακαριστός γέροντας το γνώριζε καλά. Έπεφτε η αυλαία στο μικρόκοσμο και άνοιγε η αυλαία στον απέραντο, τον ατε­λεύτητο κόσμο της μακαριότητας και της δόξας. Γι’ αυτόν που προορίζονται όσοι πόνεσαν πολύ και όσοι αγάπησαν τον Κύριο χωρίς όρια.

 Ο μακαριστός γέροντας Ιάκωβος αγρύπνησε αποβραδίς με προσευχή. Μα ο εξουθενωμένος δε λησμόνησε και τους πονε­μένους. Διάβασε τα τελευταία γράμματα και απάντησε περί­που σε δεκαπέντε. Παρηγόρησε, συμβούλεψε κατά περίπτω­ση. 21 του Νοέμβρη. Ξημερώνοντας θα γιόρταζε τα Εισόδια της Θεοτόκου. Ετοιμαζόταν όλη τη νύχτα, θα κατέβαινε. Κανονικά δε θα ‘πρεπε, μα το ήθελε πολύ. τόσο πολύ που τί­ποτα δεν μπορούσε να τον αποκλείσει από την τελευταία του θεία Κοινωνία. Με κόπο κατέβηκε, σκοτάδι ακόμα, στην Ακολουθία. Μερικοί μοναχοί πρόσεξαν μιαν άλλη διάθεση στο πρόσωπο του γέροντα. Ιλαρότητα υπέρμετρη, αγάπη ξε­χείλιζε ολόκληρος, το αγγελικό του χαμόγελο ατέλειωτο. Έγινε η Ακολουθία. Έψαλε γονατιστός τόσο άνετα και αναστάσιμα, λες και δεν ήταν άρρωστος.

 Η θεία φωνή του γέμιζε το ναό, εξαίσια μελωδία, λες και ψέλνανε πολλοί άγγελοι μαζί. Ημέρα ιερή για τον Ιλαρίωνα, γιατί το πρωί εκείνο, στα Φύλλα, τον χειροτονούσε ιεροδιάκονο ο μητροπολίτης Χαλκίδας. Φαινότανε πως η Λει­τουργία τούτη δεν έμοιαζε συνηθισμένη. Όμως. ούτε είπε ούτ’ έδειξε τι έζησε στην τελευταία του Λειτουργία. Είδε πά­λι τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ; Είδε γύρω του Αγίους; Είδε το πανάγιο Αίμα του Κυρίου ή τον ίδιο τον Κύριο αμνό στην Άγια Τράπεζα. Όπως άλλοτε; Δεν το ξέρουμε.

 Το πρωί, λίγο πριν τις 9, βγήκε από το ναό, πήγε στην κουζίνα με καλή διάθεση και ήπιε καφέ. Τον περίμεναν όμως για εξομολόγηση. Σηκώθηκε σιγά σιγά, βγήκε, κατέβηκε τα σκαλιά μπροστά στην κεντρική πύλη της Μονής, προχώρησε για την απέναντι πτέρυγα και ανέβηκε τα λίγα σκαλιά. Σε λί­γα μέτρα το εκκλησάκι του Αγίου Χαράλαμπου. Εκεί συνή­θως εξομολογούσε. Το ίδιο και τώρα. Στις 10 η ώρα εξομολό­γησε τον αγιορείτη διάκονο Γεννάδιο, στον οποίο ευχάριστα μα σταθερά είπε μεταξύ άλλων:

- Καλά που ήρθες, να είσαι που θα με αλλάξετε, μη φεύ­γεις.

 Ο διάκος διαμαρτυρήθηκε με διάφορα λόγια για τα περί θανάτου του γέροντα, μα εκείνος επέμενε.

Τελειώνοντας την εξομολόγηση έδειχνε κουρασμένος, αλλά διατηρούσε χαρμόσυνη διάθεση. Σηκώθηκε, πήρε από το χέρι το διάκο και βγήκανε από το εκκλησάκι. Προχώρη­σαν, κατεβήκανε τα σκαλιά και μπήκανε στο ναό. Έκανε την προσευχή του, ασπάστηκε όλες τις εικόνες, ευχαρίστησε και δοξολόγησε. Μα πλέον ζούσε άλλες καταστάσεις. Μέσα του κι έξω του αυγαζόταν από θείο φως – γι’ αυτό η ευφροσύνη και ιλαρότητα του προσώπου του. Τη θαυμαστή κατάσταση τούτη αξιώθηκε να δει μόνο ένας μοναχός, ο Εφραίμ. Καθά­ριζε τα μανουάλια του ναού και είδε το μακαριστό γέροντα να μπαίνει μεταμορφωμένος. Έλαμπε ολόκληρος και ακτι­νοβολούσε χαρά και αγαλλίαση. Στάθηκε ακίνητος και τον παρατηρούσε πλημμυρισμένος και ο ίδιος ο Εφραίμ από αγαλλίαση και έκπληξη.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ

Η Μέλλουσα Πανορθόδοξος Σύνοδος…

 Αγαπητοί αδελφοί, οι Σύνοδοι του 14^ου αιώνος διατυπώ­νουν την θεολογία περί της Θείας Χάριτος. Η Ορθόδοξη Παράδοση δέχεται αυτές τις Συνόδους ως 9^η Οικουμε­νική και πανορθόδοξα γίνεται αυτό αποδεκτό από γνωστούς Θεολόγους. Διότι και η Σύνοδος αυτή, όπως και η 8^η το 879, διαφοροποιούν ριζικά την ορθόδοξη Εκκλησία, στην πατερική συνέχειά της, από τον χριστιανισμό της Δύσεως. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, λοιπόν, με την θεολογία του, καρπό της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος μέσα στην φωτισμένη από το Άγιο Πνεύμα καρδιά του, είναι ο Πατέρας της 9^ης Οικουμενικής Συνόδου.

 Ένα επίκαιρο ερώτημα είναι: Η μέλλουσα να συνέλθει πανορθόδοξος Σύνοδος τι θα κάνει; Ετοιμάζεται αυτή η Σύνο­δος, για να μας οδηγήσει, όπως διαβάζουμε και όπως βλέπουμε, στην αποδοχή του παπισμού και του Προτεσταντισμού ως αυθεντικόν χριστιανισμόν. Αυτό είναι το τραγικό. Εύχομαι να μη γίνει ποτέ. Αλλά εκεί οδηγούνται τα πράγματα. Εάν, λοιπόν, συνέλθει η Πανορθόδοξος Σύνοδος, που θα έχει τον χαρακτή­ρα για μας Οικουμενικής Συνόδου, εάν συνέλθει και δεν δεχθεί μεταξύ των Οικουμενικών Συνόδων την 8^η και την 9^η, θα είναι ψευδοσύνοδος. Όπως η Σύνοδος Φεράρας-Φλωρεντίας. Και τότε επεβλήθη από κάποιους δεσποτάδες Ανατολικούς και Δυτικούς, επεβλήθη η Σύνοδος Φεράρας-Φλωρεντίας, αλλά ήταν αρκετή η αντίσταση εν Αγίω Πνεύματι κάποιων κορυφών της παραδόσεώς μας, όπως ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ώστε τελικά να χαρακτηριστεί ψευδοσύνοδος. Αιρετική Σύνοδος, αποτυχημένη Σύνοδος, η Σύνοδος Φεράρας-Φλωρεντίας.

 Η μέλλουσα να συνέλθει, λοιπόν, Πανορθόδοξος Σύνοδος θα κριθεί σ’ αυτό το σημείο. Εάν παρακάμψει αυτές τις δύο Συνόδους που τοποθετούν την Ορθοδοξία απέναντι στον Δυτι­κό χριστιανισμό. Εκεί είναι το κρίσιμο ερώτημα. Αυτοί θέλουν να παρουσιάσουν την ενότητα, ότι ο Δυτικός Χριστιανισμός είναι παράλληλη μορφή της Ορθοδοξίας των Αγίων Πατέρων. Εκεί κάποιοι εργάζονται, προς τα εκεί κάποιοι θέλουν να οδηγήσουν. Ο Θεός όμως είναι πάνω από όλους μας.

 Ένα ψευδοεπιχείρημα, λοιπόν, που κυκλοφορείται στο χώρο της δικής μας Θεολογίας, της Ακαδημαϊκής Θεολογίας, είναι ότι ουδεμία Οικουμενική Σύνοδος κατεδίκασε τον Δυτικό Χρι­στιανισμό. Και όμως έχουμε δύο Οικουμενικές Συνόδους, του 879 και εκείνης του 14^ου αιώνος, που διαφοροποιούν την Ορθοδοξία από τον Δυτικό Χριστιανισμό.

Είναι τραγικό! Δεν επιχαίρω, ούτε θριαμβολογώ. Η επιθυμία όλων μας πρέπει να είναι να συναντηθούμε στην ενότητα των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων όλων των αιώνων. Διαφορετικά κάθε ένωση θα είναι ψευδένωσις και όχι μόνον αυτό, αλλά θα καταστρέφει και θα διαστρέφει κάθε προσπάθεια, ειλικρινή προσπάθεια, που θέλει να οδηγηθεί στο θέμα της σωτηρίας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ελέγχει την σημερινή κατάσταση της Ορθοδοξίας. Υπάρχει σύγχυση. Σχετικοποίηση της πίστεως, πολιτικοί συμβιβασμοί. Οι διάλογοι οι εκκλησιαστικοί είναι απομίμηση των πολιτικών συζητήσε­ων. Έτσι, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γι’ αυτό δεν γίνεται ευχάριστα δεκτός εμπνέει διάθεση ομολογίας και μαρτυρίου ακόμη, αν ο Θεός το επιτρέψει, στην εποχή μας. Βοηθεί, επίσης, στη συνέχεια της Ορθοδοξίας, της Ορθοδόξου Παραδό­σεως. Η επανέκφραση της Πίστεως με τα μέσα κάθε εποχής δεν έχει τίποτε το κοινό με την αναζητούμενη από δικούς μας θεολόγους Οικουμενιστές επανερμηνεία της πίστεως. Δεν είναι θέμα επανερμηνείας, πως θα κατανοήσουμε λ.χ. το παπικό πρωτείο. Συγγνώμη για την φράση, και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα αφάγωτη! Μα είναι αυτά σοβαρά πράγματα, όταν παί­ζουμε εν ου παικτοίς; Όταν παίζουμε με τη σωτηρία; Όταν παίζουμε με την αιωνιότητα; Διαγράφουμε όλους τους Αγίους εν ονόματι των Αγίων. Διότι το πνεύμα, το οποίον κυριαρχεί, είναι να εκθειάζουμε τους Αγίους. Κι όπως, μακαρίτης τώρα, Αρχιεπίσκοπος έλεγε: Δεχόμεθα τον Μάρκο τον Ευγενικό και τον τιμάμε. Εκείνος έτσι έπρεπε να μιλήσει στην εποχή του, εμείς μιλούμε με τον δικό μας τρόπο στην δική μας εποχή. Κάτι παρόμοιο ελέχθη. Ο Χριστός όμως είναι πάντα ο αυτός παρατεινόμενος εις τους αιώνες. Και η πίστη που σώζει είναι μία συνταγή, ένα φάρμακο που δεν αλλοιώνεται, δεν δέχεται αλλαγές. Είναι μία και ενιαία η πίστις. Η αποδοχή του Λόγου του Θεού από την εμπειρία των Αγίων, για να γίνει και δική μας εμπειρία.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

 

“Κάρτα του Πολίτη”: ΑΡΝΟΥΜΑΙ κ ΥΠΟΓΡΑΦΩ

Πρωτοβουλία Αντιρρησιών Ορθόδοξης Συνείδησης.

Υπογράφουμε και εκφράζουμε προς την Ιεραρχία και την Πολιτεία τις Ορθόδοξες αντιρρήσεις μας όπως διατυπώθηκαν την επιστολή του Π. Σαράντη Σαράντου (βλέπε κείμενα: Η “Κάρτα του Πολίτη”) καθώς και στο κείμενο που ακολουθεί.

 ΟΔΗΓΙΕΣ: 

1. Παρακαλούμε να συμπληρώσετε την παρακάτω φόρμα και πατήστε το «ΑΡΝΟΥΜΑΙ κ ΥΠΟΓΡΑΦΩ». 

2. Εάν δεν έχετε email, απλώς αφήστε το «κενό». Εάν έχετε, η διαδικασία υπογραφής ολοκληρώνεται μέσω μηνύματος που θα σάς αποσταλεί στην ηλεκτρονική διεύθυνση που δηλώσατε διαδικασία επαλήθευσης).

http://www.orthros.org/Greek/Eidiseis/E_Arnoumai2.php

Στο καλό Σωκράτη

Δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ο αγαπητός Σωκράτης Γκιόλιας σήμερα το πρωί. Θα γραφτούν πολλά αυτές τις μέρες για τον αείμνηστο αδελφό μας. Το μόνο που ίσως δεν θα ακουστεί είναι το πόσο μεγάλη ΑΓΑΠΗ είχε στην καρδιά του ο Σωκράτης. Το φιλανθρωπικό έργο του ήταν μεγάλο και η ΑΓΑΠΗ του για τον Χριστό επίσης. Ο Σωκράτης σαν συνεργάτης στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ είχε και την στήλη ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ ΨΥΧΗΣ από την οποία κάθε Κυριακή παρουσίαζε θέματα για την Ορθοδοξία και τις αιρέσεις.

Ο Θεός να αναπαύσει τον δούλο Του και να τον κατατάξει μαζί με τους εργάτες Του, διότι ο Σωκράτης ακόμη και μέσω των ερτζιανών, από «κοσμικούς» σταθμούς κατάφερνε να περνάει το ΚΑΛΟ ΜΥΝΗΜΑ.

 Καλό Δρόμο Σωκράτη. Η απουσία σου θα είναι μεγάλη…

 

Παρουσίαση της σελίδας μας από τον Σωκράτη πριν 3 χρόνια…

Οι Πεντηκοστιανοί θα λατρέψουν τον Αντίχριστο;

Η διδασκαλία τους περί της λεγομένης «αρπαγής» της Εκκλησίας μας προϊδεάζει για αυτήν την πορεία των αιρετικών πεντηκοστιανών.

Σύμφωνα με την πλανεμένη διδασκαλία τους ο Κύριος θα «αρπάξει» την Εκκλησία Του λίγο πριν την Μεγάλη Θλίψη ώστε να προστατέψει τα παιδιά Του από την επταετία του αντιχρίστου. Ακολούθως θα παραμείνουν 7 χρόνια στην …γυάλα αποστείρωσης και θα επιστρέψουν ώστε να συμβασιλέψουν με τον Χριστό για 1000 χρόνια. Σημειώνουμε ότι η δοξασία περί χιλιετίας είναι άλλη μια πλάνη τους.

Το εδάφιο που στηρίζουν την πλάνη: (Α’ Θεσσ δ’17) ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ κυρίου εἰς ἀέρα· καὶ οὕτως πάντοτε σὺν κυρίῳ ἐσόμεθα. Οι Πεντηκοστιανοί όταν αντικρίσουν την φράση, και έτσι πάντα θα είμαστε μαζί με τον Κύριο, νιώθουν ότι νιώθει ο ταύρος όταν βλέπει κόκκινο πανί. 
Ακούστε πως θα το ήθελαν το χωρίο, θα αρπαχθούμε με νεφέλες σε συνάντηση του Κυρίου στον αέρα, και έτσι, 7 έτη θα είμαστε μαζί με τον Κύριο. Αλλά ο απόστολος δεν λέει 7 έτη, αλλά πάντοτε, ο λόγος του συμφωνεί με την δική μας άποψη.

Και ενώ το εδάφιο ομιλεί περί της Β’ Παρουσίας του Κυρίου και το τέλος της ιστορίας, αυτοί το ερμηνεύουν ως αρπαγή πριν τον ερχομό του Αντιχρίστου. Άς δούμε όμως και πως το ερμηνεύει ο Ιερός Χρυσόστομος που επικαλούνται τελευταία πολλοί πεντηκοστιανοί.

Από την 76^η ομιλία του στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, παρουσιάζουμε όλη την περικοπή:
Και τι δήποτε διαγγέλων αυτούς καλεί η ούτος φανερός έρχεται; Τιμών αυτούς και ταύτη ο δε Παύλος ότι αραπαγήσονται εν νεφέλες˙ είπε δε και τούτο ότε περί αναστάσεως διελέγετο. Αυτός γαρ φυσίν ο Κύριος καταβήσεται απ’ ουρανού εν κελεύσματι εν φωνή Αρχαγγέλου, ώστε αναστάντας μεν συλλέξουσιν Άγγελοι, συλλεγέντας δε αρπάζουσιν εν νεφέλαι.

       Μεταφράζουμε: Και γιατί ο Κύριος λοιπόν καλεί με αγγέλους τους εκλεκτούς αφού έρχεται τόσο φανερά; Αυτό το κάνει για να τους τιμήσει, αλλά ο Παύλος γράφει ότι θα αρπαγούν με νεφέλες, αυτό το είπε όταν ομιλούσε για την ανάσταση των νεκρών, λέγει δε ότι ο ίδιος ο Κύριος θα κατεβεί από τον ουρανό με πρόσταγμα με φωνή Αρχαγγέλου, ώστε λοιπόν αφού αναστηθούν οι εκλεκτοί θα τους συγκεντρώσουν οι άγγελοι και αφού συγκεντρωθούν θα τους αρπάξουν οι νεφέλες. 

Σύμφωνα με τον Ιερό Χρυσόστομο και όλους τους Ορθόδοξους ερμηνευτές αυτά που αναφέρονται στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον κδ’30-31, 40-41, και εκείνα που έχουν γραφτεί την Α’ Θεσσ. επιστολή δ’16-18, αφορούν την ημέρα της Β’ Παρουσίας που είναι και η ημέρα της αναστάσεως όλων των νεκρών και ημέρα της παγκοσμίου κρίσεως. 
Οι Ορθόδοξοι δεν διασπούν αυτά τα γεγονότα, δεν τα τοποθετούν σε διαφορετικούς χρόνους, δεν δέχονται ότι έρχεται μια φορά ο Κύριος και αρπάζει μερικούς και τους ανεβάζει στον ουρανό και ότι μετά από 7 χρόνια κατεβαίνει και στήνει θρόνο στα Ιεροσόλυμα για 1000 χρόνια, και κατόπιν ανεβαίνει στον ουρανό, και πάλι κατεβαίνει για να κάνει γενική κρίσι. 

Αυτά είναι παραμύθια των Πεντηκοστιανών και των άλλων αιρετικών. 

Ο απ. Πέτρος τι είπε στους Ισραηλίτες που είχαν συγκεντρωθεί στην στοά του Σολομώντος στο Ιουδαϊκό ναό μετά το θαύμα της θεραπείας του χωλού; Είπε κάτι που δεν συμφωνεί καθόλου με το εσχατολογικό διάγραμμα των Πεντηκοστιανών: είπε ότι ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε και αναλήφθηκε στον ουρανό και ο ουρανός θα τον κρατεί κοντά του μέχρι που να εκπληρωθούν όλα όσα προφητεύθηκαν ανά τους αιώνες από τους Αγίους Προφήτες. Πραξ γ’21 . Αυτός, ο Χριστός, είναι καθορισμένο να μείνει στον ουρανό ώσπου να πραγματοποιηθούν όλα όσα είπε ο Θεός με το στόμα όλων των Αγίων Προφητών του από πολύ παλαιά. 

Μόλις εκπληρωθεί και η τελευταία προφητεία τότε θα κατεβεί ο Χριστός, μια φορά θα κατεβεί, και με τη φωνή του και την Θεϊκή σάλπιγγα, θα αναστήσει τους νεκρούς. 
Με τους αγγέλους του θα συγκεντρώσει του δίκαιους και με τις θεϊκές νεφέλες θα τους βλέπει να αρπάζονται και να τον προϋπαντούν στον αέρα και να ενώνονται αιωνίως με την δόξα Του σαν σε αιώνιο πνευματικό γάμο.

Ας μην μας παραπλανούν λοιπόν οι Πεντηκοστιανοί με τις μυθώδεις διδασκαλίες τους για ανεβοκατεβάσματα του Χριστού, για πολλές αναστάσεις και πολλές κρίσεις, και ας μην ξεχνούμε το χωρίο Πράξεις γ’21 ὃν δεῖ οὐρανὸν μὲν δέξασθαι ἄχρι χρόνων ἀποκαταστάσεως πάντων ὧν ἐλάλησεν ὁ θεὸς διὰ στόματος πάντων, ἁγίων αὐτοῦ προφητῶν ἀπ’ αἰῶνος, που τόσο μισούν οι αιρετικοί που λέει ότι μια φορά θα κατεβεί ο Χριστός. 

Και τώρα τίθεται το εξής ερώτημα. Όταν έρθει ο αντιχριστος και η αναμενόμενη από αυτούς αρπαγή δεν έχει συμβεί, πόσοι από αυτούς θα τον υπακούσουν; Πόσοι πεντηκοστιανοί και λοιποί οπαδοί της «αρπαγής» δεν θα παγιδευτούν από τον αντίχριστο; Πόσοι θα τον εκθειάζουν; Πόσοι θα τον αγαπήσουν σαν θεόσταλτο;

Ο Κύριος να τους ελεήσει και να φωτίσει ώστε να αρνηθούν την πλάνη που τους οδηγούν οι ψευτοποιμένες τους. Ζει Κύριος!

 Βασική πηγή η ομιλία του μακαριστού π.Δανιήλ Γούβαλη την οποία μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα μας.

«Να μη φοβάστε τη συμπροσευχή, να μην εμποδίζετε την κοινή προσπάθεια που γίνεται από τις δύο Αδελφές Εκκλησίες …»

 

 

 

Πολλή ΑΓΑΠΗ οι Παπικοί. Γι'αυτό έφτιαξαν την ΟΥΝΙΑ...

Τάδε έφη ο …Νικόλαος Καθολικός «Αρχιεπίσκοπος» Νάξου-Τήνου-Άνδρου- Μυκόνου στην απάντησή του προς την επιστολή του π.Αναστασίου Γκοτσόπουλου την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Δυστυχώς και εμείς θα χρησιμοποιήσουμε τα εισαγωγικά στον τίτλο του αιρετικού λατινόφρονα ψευτοεπίσκοπου επειδή έτσι μας προστάζουν οι άγιοι πατέρες της Εκκλησίας του Κυρίου μας. Η επιστολή “απάντηση” του κυρίου Νικολάου, απόσταγμα οικουμενιστικής θεολογίας. Απολαύστε τμήμα της. Ολόκληρη εδώ.

 

 

 

Ο "αγιος" φονιάς Στέπινατς μετα των καθαρμάτων Ουστάσι. Η "αγάπη" του βατικανού εν την πράξει...

[...] Δε σας παρεξηγώ που χρησιμοποιείτε τα εισαγωγικά, όταν αναφέρεστε στον τίτλο της ιδιότητάς μου. Αυτή δε μειώνεται από τη δική σας αποδοχή ή όχι.  Έχει από μόνη της τη δική της βαρύτητα, την οποία συνειδητοποιώ και αισθάνομαι συχνά αδύναμος να ανταποκριθώ. Μου αρκεί όμως  η χάρη του Θεού και χωρίς τη δική σας συγκατάθεση.

Να γνωρίζετε όμως, Σεβαστέ Πατέρα, ότι οι Επίσκοποι της Καθολικής Εκκλησίας δεν αυτοπροσδιορίζονται, αλλά  η ιδιότητά τους καθορίζεται από την επίσημη Βούλα του Επισκόπου της Ρώμης, ο οποίος και τους εκλέγει από το τριπρόσωπο που του παρουσιάζουν οι αρμόδιοι θεσμοί.

         Να μη φοβάστε  τη συμπροσευχή, να μην εμποδίζετε  την κοινή προσπάθεια που γίνεται από τις δύο  Αδελφές  Εκκλησίες με επί κεφαλής τους δύο σημερινούς θεόπνευστους Πατέρες της Εκκλησίας. Αν εσείς ακολουθείτε τις συνετές και εμπνευσμένες πρωτοβουλίες της Α.Θ.Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου κι εμείς τις οδηγίες και τις εμπνεύσεις του Αγίου Πατέρα του Πάπα Βενεδίκτου 16^ου, είναι βέβαιο ότι συμβάλλουμε στην εκπλήρωση της Αρχιερατικής προσευχής του Κυρίου «ίνα πάντες εν ώσιν». Η Εκκλησία ποτέ δε στερήθηκε από τους Πατέρες της. Η Εκκλησία δεν είναι στατική αλλά δυναμική, συνεχίζει το σωτήριο έργο της, διότι κεφαλή της είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Ας μην εμποδίζουμε το έργο του Αγίου Πνεύματος, το οποίο την καθιστά συνεχώς «σημείο σωτηρίας».

        Ας ελέγχουμε με ταπεινότητα τον εαυτό  μας, για να διαπιστώσουμε κατά πόσον με τα έργα και τα λόγια μας επισπεύδουμε την ευλογημένη εκείνη ημέρα της ενότητας των Χριστιανών  ή αντιθέτως την απομακρύνουμε.

        Έχουμε ιερό καθήκον επίσκοποι, ιερείς και λαός του Θεού  να βαδίζουμε με συνοδοιπόρο τον Αναστημένο Χριστό, ο οποίος συνεχίζει να μας ερμηνεύει τις Γραφές και να μας καίει τις καρδιές, για να τον αναγνωρίσουμε κατά τον  κοινό τεμαχισμό του άρτου.

Αυτή πρέπει να είναι η πίστη μας, η χαρά μας και η ελπίδα μας.

        Ο Κύριος να ευλογεί το ποιμαντικό σας έργο.

Με πολλή εν Χριστώ αγάπη

+Νικόλαος Καθολικός Αρχιεπίσκοπος Νάξου-Τήνου-Άνδρου- Μυκόνου

 

 

"Love is the answer" σύμφωνα με την Οικουμενιστική θεολογία

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΕΣ

 

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΕΣ

Απομαγνητοφωνημένη ραδιοφωνική εκπομπή του μακαριστού

π.Δανιήλ Γούβαλη

 

       Σε ετούτη την ομιλία μας θα δούμε από τους μεγάλους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης κάποια χωρία τα οποία παρουσιάζουν ενδιαφέρον στον αντιαιρετικό αγώνα.

Ξεκινάμε από τον μεγαλοφωνότατο προφήτη Ησαΐα.

Στην περικοπή με’ 22 έως 23, διαβάζουμε τα εξής: «ἐπιστράφητε ἐπ᾿ ἐμὲ καὶ σωθήσεσθε, οἱ ἀπ᾿ ἐσχάτου τῆς γῆς· ἐγώ εἰμι ὁ Θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος κατ᾿ ἐμαυτοῦ ὀμνύω, ἦ μὴν ἐξελεύσεται ἐκ τοῦ στόματός μου δικαιοσύνη, οἱ λόγοι μου οὐκ ἀποστραφήσονται, ὅτι ἐμοὶ κάμψει πᾶν γόνυ καὶ ἐξομολογήσεται πᾶσα γλῶσσα τῷ Θεῷ»

Εδώ προφητεύεται ότι  θα έρθει κάποια χρονική στιγμή στο μέλλον, κατά την οποία ολόκληρη η ανθρωπότητα θα γονατίσει και θα προσκυνήσει τον Γιαχβέ τον αληθινό τον μοναδικό Θεό. Πρόκειται για την ημέρα της Β’ Παρουσίας που όλη η ανθρωπότητα θα κλίνει το γόνυ μπροστά στον Κριτή δηλαδή τον Ιησού Χριστό ο απόστολος Παύλος σε δυο χωρία των επιστολών του Ρωμ. ιδ’ 11 και Φιλ. β’ 10 εξηγεί ότι η εν λόγω προφητεία του Ησαΐα αφορά το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ας δούμε λίγο το πρώτο χωρίο Ρωμ ιδ’ 11, αφού προηγουμένως συνιστά να μην κρίνουμε τους αδελφούς μας διότι την κρίση θα την κάνει ο Χριστός και όλοι θα σταθούμε μπροστά στο δικαστικό του βήμα, κατόπιν γράφει, ὅτι ἐμοὶ κάμψει πᾶν γόνυ καὶ ἐξομολογήσεται πᾶσα γλῶσσα τῷ Θεῷ ο απόστολος Παύλος μας διευκρινίζει ότι αυτό που έγραψε ο Ησαΐας στο 45^ο κεφάλαιο θα βρει την εκπλήρωσή του στον Χριστό.

Δηλαδή ο Γιαχβέ στον οποίο θα κάμψει παν γόνυ είναι ο Ιησούς Χριστός, έτσι η Γραφή με αυτό το χωρίο έρχεται να προσυπογράψει τις θέσεις των Χριστιανών που δέχονται ότι όχι μόνο ο Πατήρ, αλλά και ο Υιός είναι Γιαχβέ. Γιαχβέ ο Πατήρ, Γιαχβέ ο Υιός, Γιαχβέ το Άγιον Πνεύμα.

Έτσι οι απόψεις των μαρτύρων του Ιεχωβά αποδεικνύονται λανθασμένες, διότι αυτοί υποστηρίζουν ότι μόνον ο Πατήρ είναι Γιαχβέ.

Αλλά ο απόστολος Παύλος, που προφανώς μπορούσε να κατανοεί καλύτερα τον Προφήτη Ησαΐα από τους μάρτυρες του Ιεχωβά, μας βεβαιώνει ότι και ο Υιός είναι Γιαχβέ, ότι σε αυτόν κάμψει παν γόνυ και πάσα γλώσσα εξομολογήσεται και ότι εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψει επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων Φιλ. β’ 10.

Ας πάμε τώρα στον Προφήτη Ιερεμία. Στο 17^ο κεφάλαιο μεταξύ άλλων ομιλεί για το βάθος της ανθρώπινης καρδιάς, τονίζει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίζει τι κρύβει ο άλλος στην καρδιά του «βαθεία η καρδία παρά πάντα και άνθρωπος εστι και τις γνώσεται αυτόν». 
Η καρδιά του ανθρώπου είναι βαθιά και ανεξερεύνητη περισσότερο από όλα τα άλλα πράγματα αυτός είναι ο άνθρωπος και ποιος μπορεί να τον γνωρίσει κατά βάθος; αυτά στο χωρίο Ιερ. ιζ’ 9 και στο ιζ’ 10 διαβάζουμε τα εξής: ἐγὼ Κύριος ἐτάζων καρδίας καὶ δοκιμάζων νεφροὺς τοῦ δοῦναι ἑκάστῳ κατὰ τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ κατὰ τοὺς καρποὺς τῶν ἐπιτηδευμάτων αὐτοῦ˙ δηλαδή εγώ είμαι ο Κύριος και  Θεός ο οποίος εξετάζω τις καρδιές και ερευνώ τους νεφρούς για να δίνω στον κάθε ένα σύμφωνα με τους δρόμους που βαδίζει και σύμφωνα με τους καρπούς των έργων του η Εβραϊκή φράσις ερευνώ τα νεφρά ισοδυναμεί με την δική μας, ερευνώ τα σωθικά. 

Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι κρύβει ο διπλανός τους στην καρδιά και στα σωθικά του αλλά ο Γιαχβέ, ο Θεός γνωρίζει αυτός είναι ο ετάζων καρδίας και νεφρούς. Αφήνουμε το 17 του προφήτη Ιερεμία και πηγαίνουμε στο 2^ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, εκεί μεταξύ άλλων ομιλεί ο αναστημένος και ένδοξος Χριστός στον επίσκοπο της Μικρασιατικής Εκκλησίας των Θυατείρων ο οποίος είχε και τα καλά του, αλλά και τις ελλείψεις του.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Ανακοίνωση Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου

Γραφείο ενημέρωσης

Αθήνα, 13 Ιουλίου 2010.

Το Ελληνικό Δημόσιο πρόσφατα ανακοίνωσε την κατάθεση αγωγής σε βάρος της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου..

Η Ιερά Μονή, πιστεύοντας ότι οι δικαστικές υποθέσεις δεν πρέπει να μεταφέρονται εκτός των δικαστικών αιθουσών, δεν προτίθεται να προβεί σε καμία δημόσια αντίκρουση αυτής της αγωγής. Είναι όμως υποχρεωμένη να επισημάνει ότι το Ελληνικό Δημόσιο στην ουσία επαναφέρει επιχειρήματα που ανεπιτυχώς είχαν προβληθεί από το ίδιο εδώ και ένα αιώνα σχετικά με την δήθεν απόκτηση κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου ως διαδόχου του Οθωμανικού –Βουλγαρικού Δημοσίου και την αμφισβήτηση των Χρυσοβούλων ως νόμιμων τίτλων κυριότητας.

Πιο συγκεκριμένα με τη σημερινή αγωγή του το Ελληνικό Δημόσιο, αμφισβητώντας τους καθόλα νόμιμους τίτλους κυριότητος της Ιεράς Μονής καί με την επίκληση μάλιστα της μη υποστατής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης με αρ. 87/2008, (το ανυπόστατο της οποίας θα κριθεί ενώπιον του Αρείου Πάγου, μετά από άσκηση σχετικής αναίρεσης εκ μέρους της Ιεράς Μονής την 2α Νοεμβρίου 2011), επιδίδεται σε νομικούς ακροβατισμούς που δεν υπηρετούν ούτε το δημόσιο ούτε τό εθνικό συμφέρον.