Έχουν ιερωσύνη οι παλαιοημερολογίτες;

«Οι δε απορραγέντες λαϊκοί γενόμενοι...» (Κανών Α’ Μ. Βασιλείου). Ήτοι, όσοι κληρικοί απεκόπησαν από την Μία Εκκλησία, καθίστανται αυτόματα λαϊκοί. Και οι παλαιομερολογίτες κληρικοί απεκόπησαν από την Μία Εκκλησία^˙ άρα είναι λαϊκοί. «Αν δεν πείθεσαι μ’ αυτό, τότε πρέπει να σε πείσει η καθαίρεσή τους. «Όταν, δηλαδή, έκαναν το σχίσμα, η Ελληνική Ορθόδοξος Εκκλησία τους καθήρεσε ! Με άλλα λόγια, οι παλαιομερολογίτες κληρικοί και απεκόπησαν από την Μία Εκκλησία και καθαιρέθηκαν. «Έγιναν δυο φορές λαϊκοί. Και σαν λαϊκοί, «ούτε το βαπτίζειν, ούτε το χειροτονείν είχον εξουσίαν» (Κανών Α’ Μεγάλου Βασιλείου), τα μυστήρια τους είναι τελείως άκυρα. Γι’ αυτό πάλι τους βαπτίζομε (ενώ τους αιρετικούς τους δεχόμαστε με Χρίσμα…), πάλι τους παντρεύομε και πάλι τους χειροτονούμε. Δηλαδή, όσοι έχουν βαπτισθεί ή παντρευθεϊ σε παλαιοημερολογίτικη «Ελληνική Εκκλησία είναι σαν να μην έχουν βαπτισθεί ή παντρευθεί !

     Ένα ευφυέστατο επιχείρημα.

Ο αείμνηστος αρχιμ. π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος προβάλλει εδώ το ακόλουθο επιχείρημα.

Οι παλαιοημερολογίτες κατηγορούν τους νεοημερολογίτες, ότι με την θέσπιση του Ν. Ημερολογίου απεκόπη­σαν από την παράδοση, και άρα έγιναν σχισματικοί. Άρα (κατ’ αυτούς) τα μυστήρια (των νεομερολογιτών) είναι άκυρα. Μέχρι, όμως, το 1935 οι τρεις Μητροπολίτες, που ηγήθησαν του όχλου, ήταν εντεταγμένοι με τους νεοημερολογίτες, δηλαδή τους σχισματικούς. Άρα και αυτοί οι τρεις ήταν σχισματικοί! Και συνεπώς δεν είχαν ιερωσύνη. Οι παλαιοημερολογίτες, όμως, ισχυρίζονται ότι έχουν την ιερωσύνη! Που την βρήκαν; Από τους νεοημερολογίτες; Μα αυτοί κατηγορούνται ως σχισματικοί !…

Υποστηρίζουν, ότι η Σύνοδος έχει τη δύναμη να αποκαταστήσει τους σχισματικούς. Σωστά. Ποια Σύνοδος; Αυτή η Σύνοδος δεν θα είναι Σύνοδος σχισματικών; Είναι δυνατόν τέτοια Σύνοδος να αποκαταστήσει σχισματικούς; (Άρθρα, Μελέται, σελ. 184).

Παραφράζομε εδώ τα λόγια του άγ. Αυγουστίνου, (που λέει για τους άπιστους): Ω ! Παλαιοημερολογίτες ! Είστε πρόθυμοι να πιστέψετε την οποιαδήποτε ανοησία αρκεί να μην δεχθείτε την Αλήθεια ! Ίδια τραγική περίπτωση με τους αιρετικούς.

 

ΠΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Από το βιβλίο: Ο Χριστός ήταν Ορθόδοξος Εκδόσεις «ΤΕΡΤΙΟΣ» ΚΑΤΕΡΙΝΗ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Πέτρε θύσον και φάγε αλλά πρώτα διάβασε την ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

“ και εγένετο φωνή προς αυτόν Αναστάς Πέτρε θύσον και φάγε” ^{(Πραξ. 10, 13)}

Πως είναι δυνατόν να τρώμε κρέας όταν το ζώο το κάνουμε να υποφέρει και το υποβάλουμε σε τέτοια μαρτύρια μέχρι να γίνει το θήραμα ενός άλλου θηράματος- του ανθρώπου;

Από το «Ορθόδοξον» βιβλίο ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Έκδοση Δ’ σελ. 495)

Ει τις επίσκοπος, η πρεσβύτερος, η διάκονος, εν ταις ημέραις των εορτών ου μεταλαμβάνει κρεών και οίνου, βδελυσσόμενος, και ου δι’ άσκησιν, καθαιρείσθω, ως κεκαυτηριασμένος την ιδίαν συνείδησιν και αίτιος σκανδάλου πολλοίς γινόμενος.

Κανών νγ’ Αγίων Αποστόλων

Ολιστική θεώρηση; Σωπάτε καλέ! Το βιβλίο είναι «ορθοδοξότατον»!!!

Ο Θεός δεν εκλαμβάνεται ως Πρόσωπο· ταυτίζεται με το Παγκόσμιο η Συμπαντικό Πνεύμα η τη ζώσα ενέργεια του σύμπαντος που προβάλλεται σε ποικίλες μορφές. Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι προβολή αυτής της Κοσμικής Υπερσυνειδητότητας, ακόμα και η διατροφή επιλέγεται με κεντρικό σκοπό τη διεύρυνση της συνειδητότητας, αναζητούμε ένα τρόπο ύπαρξης της αρμονίας του ανθρώπου με τον εαυτό του και με όλα τα ζώντα όντα, με τη φύση και τον κόσμο”, γιατί “τα πάντα είναι συμπυκνωμένες ποσότητες ενέργειας…

(από το βιβλίο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ του μακαριστού π.Αντωνίου Αλεβιζόπουλου)

περισσότερα Ολιστικά και ”Ασκητικά” προσεχώς

Mansi VS Σπορέα

μητρ. Ι.Ζηζιούλας: Ο Δαρβινισμός κέρδισε την επιστήμη της βιολογίας !!!

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Ή ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΙΩ. ΖΗΖΙΟΥΛΑ

ΜΕΓΑ Λ. ΦΑΡΑΝΤΟΥ

Ο ΔΑΡΒΙΝΙΣΜΟΣ ΕΔΩΣΕ ΕΝΑ ΧΤΥΠΗΜΑ  ΣΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ!

Επίσης, ισχυρίζεται, ότι ο Δαρβινισμός… έδωσε ένα ράπισμα στη Σχολαστική άποψη ότι η εικόνα του Θεού στον άνθρωπο είναι η λογική του και η νοημοσύνη του(56). Και ακόμη: Αποδίδει στον Ιερό Αυγουστίνο και το Βοήθιο, οι οποίοι όρισαν το ανθρώπινο ον, ακόμη και το θείο Ον, με τη χρήση των εννοιών του λόγου και του νου(54). Δεν νομίζει, λοιπόν, ότι υποτιμά την νοημοσύνην των θεο­λόγων, όταν υποστηρίζει παρόμοιας θεωρίας, όταν δηλ., ό,τι εκείνος απορρίπτει, το φορτώνει ως κακόν εις τον Μεσαίω­να και εις τον Σχολαστικισμόν προς ιδίαν κάλυψιν; -Δεν είναι, λοιπόν, ο Θεός Νους και Λόγος; -Τι είναι, άραγε, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Θείος Λόγος; -Είναι δε ο Θεός ά-λογος Οντότης; -Θα απορρίψομεν, λοιπόν, τον Λόγον του Θεού, αντί να αναζητήσομεν υφισταμένας, κατά περιεχόμενον, διαφοράς μεταξύ του Ελληνικού λόγου και του Λόγου της θείας Αποκαλύψεως; -Ισχύει, λοιπόν, ή όχι το Ιωάννειον: Εν αρχή ην ο Λόγος,… και Θεός ην ο Λόγος;

 Αλλά και ο ποιηθείς κατ’ εικόνα Θεού άνθρωπος, δεν είναι, λοιπόν, ο λόγος του Λόγου; -Η μήπως δεν είναι αύτη η ενιαία και ομόφωνος δισχιλιετής ελληνοχριστιανική παράδοσις; -Χρειάζεται να αναφέρομεν συγγραφείς και χω­ρία; -Υπήρξε ποτέ θεολόγος της Εκκλησίας, όστις να απέρ­ριψε το λογικόν εκ του κατ’ εικόνα ή να μην ανεφέρθη εις αυτό, έστω και ευκαιριακώς;

       Η θεολογία του κ. Ζηζιούλα είναι πρωτίστως παλαιο-διαθηκική: Ούτος εργάζεται με δύο κυρίως δόγματα, σχε­δόν αγνοούμενα υπό της θεολογίας της καινής κτίσεως, ήτις θεωρεί τον άνθρωπον υπό το φως της ζωής και του έργου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και του εν Αγίω Πνεύματι εν τη Εκκλησία και προς τον κόσμον επιτελουμένου λυτρωτικού έργου, ήτοι με τα δόγματα της εκ του μηδενός δημιουργίας και του κατ’ εικόνα Θεού ποιηθέντος ανθρώπου. Και είναι τούτο ευνόητον, αφού το θεολογείν του κ. Ζ. προσδιορίζει ου­χί το καινόν της εν Ιησού Χριστώ θείας αποκαλύψεως, αλλά το παλαιόν, το πανανθρώπινον. Στόχος του είναι μια θεολογία της δημιουργίας(60), με ιερέα τον άνθρωπον, τον κάθε άνθρωπον, ως φορέα του κατ’ εικόνα, και ουχί τον καινόν κατά Χριστόν άνθρωπον.

Εις τους θεολογικούς στοχασμούς του ασχολείται ιδιαι­τέρως ο κ. Ζ. με το κατ’ εικόνα Θεού εις τον άνθρωπον, εις το οποίον εισάγει μίαν άγνωστον μέχρι τούδε θεολογικήν καινοτομίαν: απορρίπτει εξ αυτού τον λόγον και τον νουν, ήτοι την λογικότητα(54, 101), με την αποφθε-γματικήν φράσιν: το ιδιάζον χαρακτηριστικό του ανθρώπου δεν είναι η λογικότητα, αποδίδει δε στο Σχολαστικισμό την ιδέα ότι το κατ’ εικόνα Θεού αφορά στο λογικό του ανθρώπου (55).

Ο λόγος δε της απορρίψεως ταύτης του λογικού εκ του κατ’ εικόνα δεν είναι θεολογικός, όπως θα ανεμένετο, αλλά επιστημονικός: αυτήν την φοράν όχι η επιστήμη της Φυσικής, αλλά της Βιολογίας, η ορθότερον: ο Δαρβινισμός. Ο Δαρβινισμός έδωκεν εν ράπισμα στη Σχολα­στική(!) άποψη ότι η εικόνα του Θεού στον άνθρω­πο είναι η λογική του και η νοημοσύνη του… Η διαφορά ανά­μεσα στα ζώα και τον άνθρωπο είναι διαφορά βαθμού και όχι είδους. Έτσι ο άνθρωπος επανήλθε στην οργανική τον θέση στη φύση… δεδομένου ότι η λογική δεν είναι πια η ειδοποιός διαφορά(57) · η διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο και το ζώο συνιστά διαφορά του βαθμού της λογικής(100). Ο άνθρωπος είναι επίσης ένα ζώον, όπως μας υπενθυμί­ζει ο Δαρβίνος( 111). Και εν σ. 98: ο Δαρβίνος έδωσε ένα χτύπημα σ’ αυτή τη λογοκροπική αντίληψη για την ειδοποιό διαφορά του ανθρώπου. Η ιδιαίτερη ταυτότητα του ανθρώπου σε σχέση με τα άλλα ζώα δεν βρίσκεται στη λογική, εφ’ όσον και τα κατώτερα ζώα έχουν κάποια λογική και κάποια συνείδηση, έστω και σε χαμηλότερο βαθμό(98).

Εδώ συμβαίνει κάτι το εκπληκτικόν: Ο κ. Ζ. υιοθετεί ανεπιφυλάκτως και άνευ ουδεμιάς διακρίσεως τον Δαρβινισμόν, όστις ισχυρίζεται, ότι ο άνθρωπος εις το σύνολον του, ήτοι και ως σώμα και ως πνεύμα (λογικόν), είναι προϊόν της ιστορικής εξελίξεως των ειδών! Η διαφορά ανάμεσα στα ζώα και τον άνθρωπο είναι διαφορά βαθμού και όχι είδους, (η υπογράμμισις ανήκει εις το κείμενον), ο άνθρωπος επαν­ήλθε στην οργανική του θέση στη φύση, ο άνθρωπος είναι επίσης ένα ζώο, διαφορά δηλ. ποσοτική, και όχι ποιοτική, και τούτο όχι μόνον ως προς το σώμα, το σωματικόν μέρος, αλλά πρωτίστως ως προς τον νουν, το νοερόν, το λογικόν: τα ζώα κατέχουν την αυτήν λογικήν, αλλά μόνον σε χα­μηλότερο δασμό(98). Η άποψις αυτή αποτελεί θέσιν της υλιστικής αθεΐας, καθ’ ην το πνευματικόν στοιχείον του ανθρώπου είναι προϊόν της ύλης και συνεξελίσσεται μετ’ αυτής, ότι διαφέρει κατά βαθμόν μόνον έναντι του λογι­κού των άλλων ζώων, ότι ο άνθρωπος είναι απλώς ζώον όπως π.χ. τι σώζεται μετά τον θάνατον του ανθρώπου, -υπάρχει ψυχή;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

 

Ομιλία του π. Σαράντη Σαράντου για την “ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ”

 Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010 και ώρα 20.00 στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αμαρουσίου στην ομιλία του Π. Σαράντη Σαράντου

Η κυβέρνηση εντός των επομένων 6 μηνών θα έχει επιβάλλει τον απόλυτο έλεγχο όλων μας μέσω της “ΚΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ”.

*Ειδικοί επιστήμονες μας βεβαιώνουν ότι το παγκόσμιο και εθνικό σύστημα “υποστήριξης” αυτής της μεθοδευμένης “ψηφιακής διακυβέρνησης” βασίζεται στην χρήση του αριθμού του Θηρίου (666).

*Η “Κάρτα του πελάτη” η οποία κατά πάσα βεβαιότητα θα διανεμηθεί πριν απο την “Κάρτα του Πολίτη” καταργεί το ανθρώπινο πρόσωπο σαν φυσική παρουσία (όνομα, διεύθυνση κλπ) και στην θέση του βάζει έναν bar-code ο οποίος μάλιστα χρησιμοποιώντας το σύστημα ΕΑΝ 13 εισάγει στην προσωπική καθημερινή και ΑΝΑΓΚΑΙΑ χρήση τον δυσώνυμο αριθμό. Μετά λοιπόν την αριθμοποίηση του ανθρώπου μέσω του ΑΜΚΑ ήλθε η στιγμή για την καθαρά αντίχριστη “bar-codικωποίηση”.

*Μπορούμε να θεωρήσουμε ως “ψηφιακή διευκόλυση” τον εξαναγασμό του πολίτη να αποδεχθεί έστω και με το “πιστόλι στον κρόταφο” τέτοιες “εξυπηρετήσεις”;
*Ως βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος πως είναι δυνατόν να θεωρήσουμε “συμβατή ” με την πίστη μας τη χρήση και επίκληση του ονόματος του Θηρίου;
*Μπορεί να εξακολουθεί να ονομάζεται Χριστιανός αυτός που θα επιλέξει την απεμπόληση των Θείων δώρων του αυτεξουσίου και της ελευθερίας, για χάρη των φτηνών και βραχύβιων “δώρων” – διευκολύνσεων της “Νέας Εποχής”;
*Είναι εν τέλει πράξη αποστασίας και υποταγής στις αντίχριστες δυνάμεις η αποδοχή της κατοχής και της χρήσης μιας κάρτας που εισάγει στην ζωή μας τον 666 και που εκ του νόμου δεν θα μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα χωρίς αυτήν;

Αν λοιπόν ανησυχούμε ως πολίτες και αγωνιούμε ως πιστοί, τότε ας παραβρεθούμε την Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010 και ώρα 20.00 στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αμαρουσίου στην ομιλία του Π. Σαράντη Σαράντου για να ακούσουμε τις απαντήσεις του σε όλες τις απορίες γύρω απο αυτό το μείζον για τη σωτηρία μας ζήτημα.

πηγή Ορθόδοξο Παρατηρητήριο και http://koukfamily.blogspot.com/

Είναι η Εκκλησία ορατή ή αόρατη;

 

(+) π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου

Απόσπασμα από το βιβλίο του : Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ

 

     Η πρώτη Εκκλησία ήταν και ορατή πραγματικότη­τα, όχι μόνο αόρατη, επειδή η Κεφαλή, ο Χριστός, ήταν αόρατος. Ήταν συγκεκριμένη κοινότητα και κοινωνία, που περιελάμβανε και την άσκηση των αγίων αρετών του Χριστού (Α’ Κορ. ια’ 1). Στο κέντρο του ενδιαφέροντός της ήταν η σύναξη της Κυριακής με κέντρο την «κλάσιν του άρτου» (Πράξ. κ’ 7). Όποιος άνηκε σ’ αυτή τη συγ­κεκριμένη κοινότητα και ελάμβανε μέρος στη χριστιανι­κή σύναξη, ονομαζόταν και ήταν χριστιανός^, όποιος δεν άνηκε σ’ αυτή την σύναξη, δεν ήταν χριστιανός.

Το ότι η πρώτη Εκκλησία ήταν ορατή πραγματικό­τητα αποδεικνύεται και από την όλη δομή της. Εκτός από τους αποστόλους, υπήρχαν σ’ αυτήν και άλλα πρό­σωπα, στα οποία είχαν ανατεθεί συγκεκριμένες λειτουρ­γίες. Υπήρχαν πρεσβύτεροι και διάκονοι ή, όπως ανα­φέρεται σε άλλα σημεία της αγίας Γραφής, επίσκοποι και διάκονοι (Φιλιπ. a‘ 1. Α’ Τιμ. ε’ 17. Πράξ. κ’ 28 κ.ο.κ.).

Είχε δηλαδή συγκεκριμένη Ιεραρχία, που όμως δεν τοποθετήθηκε από ανθρώπους, αλλά από το Πνεύμα το Άγιο (Πράξ. κ’28).

Όταν εδημιουργούνταν κάποια σοβαρά προθήματα που αναφέρονταν στην πίστη, συνερχόταν σύνοδος των αποστόλων που ελάμβανε συγκεκριμένες αποφάσεις, που γίνονταν σεβαστές από όλες τις χριστιανικές κοινότητες, σαν αποφάσεις της Εκκλησίας, με την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος.

Η αποστολική σύνοδος ήταν το στόμα της Εκκλησίας, η οποία Εκκλησία είναι «ο στύ­λος και το εδραίωμα της αληθείας» (Πράξ. ιε’ 22-29. Α’ Τιμ.γ’ 15).

Η Εκκλησία για την οποία κάνει λόγο η αγία Γρα­φή, η πρωτοχριστιανική Εκκλησία, ήταν τόσο ορατή και συγκεκριμένη, ώστε στα μέλη της συμπεριλαμβάνον­ταν και ασθενικά, ακόμη και «νεκρά» μέλη, τα οποία εκκαλούνταν σε μετάνοια, για να μην αποβληθούν (Ματθ. ιγ’ 30, 47. Ιούδα 12, 23. Α’ Κορ. ε’ 1, 11).

 

ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Περγάμου Ζηζιούλας: «η Εκκλησία είναι ευρυτέρα της Ορθοδοξίας έννοια» …wow!!!

Ο Συμέων Βιλόφσκι απαντά στον πρ. Ερζεγοβίνης Αθανάσιο (Γιέφτιτς)

Πραγματικά ήταν πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι σύσσωμη η Ιεραρχία της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας προχώρησε στην αγιοκατάταξη του αγίου πατρός μας Ιουστίνου, επικυρώνοντας έτσι την ώριμη και σταθερή πίστη του πληρώματος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην αγιότητα του ανδρός.

Αυτό όμως που πραγματικά με λυπεί, Σεβασμιώτατε είναι ότι τόσο εσείς προσωπικά όσο και οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Αμφιλόχιος Ράντοβιτς, Ειρηναίος Μπούλοβιτς κ.α. τα τελευταία χρόνια αναπτύξατε δεσμούς και σχέσεις (συμπροσευχές, διαθρησκειακές συναντήσεις κλπ) με τον παπισμό και τους εκπροσώπους του, υιοθετώντας κατ’ ουσίαν την συμφωνία του Βalamand, ότι δηλαδή η Ορθόδοξη Εκκλησία και οι παπικοί είμαστε «αδελφές εκκλησίες», όπως επίσης αποδεχόμενοι πλήρως την καινοφανή εκκλησιολογία του Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννη (Ζηζιούλα) ότι «η Εκκλησία είναι ευρυτέρα της Ορθοδοξίας έννοια» κλπ.

Επίσης να σας θυμίσω ότι εσείς είσασταν που μεταφράσατε την ομιλία του Μητροπολίτου Περγάμου επί τη συμπληρώσει 1000 ετών εκχριστιανισμού της Ρωσίας, όπου μεταξύ άλλων ο Σεβασμιώτατος Περγάμου αναφέρει: «παρήλθε πλέον η εποχή της ναρκισσευομένης Ορθοδοξίας», την οποία ομιλία και διαδίδατε με πολύ ζήλο.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΡΟΜΦΑΙΑ

Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ του …Ρέικι!

 

 

Ναι! Κατά τη διάρκεια του Ρέικι, νιώθεις τα χέρια σου να καίνε!

Λ.Α. πρώην μάστερ του Ρέικι

 

 Απόσπασμα από το “Ορθόδοξον” βιβλίο Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Μια μέρα είδα τα δυο της χέρια κατακόκκινα.

«Τίποτε δεν είναι παιδάκι μου»… Και μετά από λίγο, σαν να μονολογούσε πρόσθεσε: «Αχ πως θα ήθελα να ερχόταν κάποιος πονεμένος τώρα…» Ήταν της Χάρης του Θεού.

Δεν περνάνε πέντε λεπτά, και χτύπησε το κουδούνι. Μπήκε μέσα βιαστικά ένα πνευματικοπαίδι που έφερνε κάτι ψώνια. Μέχρι να την καλωσορίσει, μάθαμε ότι είχε πιαστεί από το πρωί ο λαιμός της. Στα όρθια με ένα απλό άγγιγμα της γερόντισσας, ο πόνος και το πιάσιμο έφυγαν στο λεπτό! Δεν μπορούσα να πιστέψω τα μάτια μου!

Όταν έφυγε και έκλεισε η πόρτα, πήγαμε στην κουζίνα. Άνοιξε τη βρύση και άφησε τα χέρια της κάτω από το νερό. Απ’ ότι μου έλεγε μια άλλη φορά, στην Ινδία ερχόντουσαν στιγμές που ένιωθε τα χέρια της να καίνε και τότε τα βούταγε σε μια λεκάνη με κρύο νερό. Ήταν και αυτό ένα από τα Δώρα του Αγίου Πνεύματος, που τόσο προσεκτικά έκρυβε.

ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ – Δ’ ΕΚΔΟΣΗ – Σελ.137

 

Reiki's burning hands! Oh God! Τι Ορθόδοξο βίωμα!

Αυτό που συνήθως αισθάνεται κάποιος που διοχετεύει το ρέικι, είναι το αποτέλεσμα στα χέρια του όπου νιώθει ένα ελαφρό μυρμήγκιασμα, ένα αίσθημα ζέστης ή κρύου.

http://www.reiki-greece.org/article_reiki.html

 

Οδηγίες για την εφαρμογή ρέικι

Βάλε τα χέρια σου κάτω από τρεχούμενο νερό πριν και μετά από κάθε συνεδρία.

http://www.reiki.gr/page.asp?pid=101

 

Η εκμάθηση του ρέικι απαιτεί την εμπλοκή ενός διδασκάλου και αριθμό «τελετών μύησης» οι οποίες ονομάζονται «attunements». Αυτές ονομάζονται «πνευματικές, ιερές και εμπιστευτικές τελετές». Κατά τη διάρκεια των τελετών, ένας διδάσκαλος του ρέικι καλεί τους πνευματικούς οδηγούς ν’ ανοίξουν τα «κέντρα ενέργειας» των μαθητών. Πριν από την εκπαίδευση του ρέικι, τα κέντρα ενέργειας των περισσοτέρων ανθρώπων, πιστεύεται ότι είναι κλειστά, γεγονός που τους εμποδίζει ν’ ανακαλύψουν την ενέργεια. Οι τελετές ανοίγουν τα κέντρα ενέργειας και γεμίζουν τους εκπαιδευόμενους με ενέργεια «ζωής», συνήθως συνοδευόμενη με την αίσθηση ζέστης στα χέρια τους.

http://www.ppu.org.cy/meletes_ygeia4.html

 

 …το “κάψιμο” στα χέρια, μου είπανε ότι αυτό συμβαίνει επειδή στη συνεδρία reiki χρησιμοποιείς τα χέρια σου μέσα απο τα οποία μεταφέρεται η ενέργεια… η ενέργεια αυτή έχει ενεργοποιηθεί πλέον, όπως επίσης και με την περιοχή στην οποία βρίσκεται το τρίτο μάτι όπου και εκεί παρατηρείς “διάφορα” .

…έχω σχεδόν μια εβδομάδα που πήρα τον πρώτο βαθμό, όταν τελείωσε η μύηση και μέχρι σήμερα αισθάνομαι τα χέρια μου να καίνε και είναι σαν να έχω μια τρύπα στην περιοχή που βρίσκεται το τρίτο μάτι 

http://www.metafysiko.gr/forum/showthread.php?t=3047

 

Διαβάστε μια συζήτηση για το κάψιμο των χεριών στο ρέικι

I was just wondering if anyone can help me. I did my Level 1 Reiki Course a week ago and on the last day after my 3rd attunement and since then, just thinking about doing Reiki makes my hands burn and tingle and doing Reiki does the same thing. It starts to hurt a little, it’s the weirdest feeling I have ever felt, it’s even hard to explain how it feels. I have never felt anything like it in my life.

http://www.spiritualforums.com/vb/showthread.php?t=12036

 

ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ γ.ΠΑΙΣΙΟΥ ΕΚΑΙΓΑΝ ΟΤΑΝ ΘΕΡΑΠΕΥΕ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ; Ή ΜΗΠΩΣ ΤΟΥ γ.ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΟΤΑΝ ΘΕΡΑΠΕΥΕ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΥΣ;

ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΔΕΛΦΟΙ! ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ. ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ “ΑΓΙΟΥΣ” ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

 Θα ακολουθήσουν και άλλα ‘Ορθόδοξα” από την ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

 

Ποιός ήταν ο αιρεσιάρχης Στυλιανός Χαραλαμπάκης

  

π.Αντ.Αλεβιζόπουλος: 14 χρόνια "μακρυά" μας και το μίσος των αιρετικών παραμένει άσβεστο προς αυτόν

Θαυμάστε την εγκυρότητα και την επιστημονική κατάρτιση ενός ανθρώπου ο οποίος πέταξε τα ράσα για να κάνει δική του αίρεση.  Μετά από τη μελέτη των ”πηγών” διαπίστωσε το ασύμβατό τους με την Ορθόδοξη διδασκαλία. Τι κι αν δεν είχε ιδέα του τι διάβαζε;! Έπρεπε να αναμορφώσει τον λαό…Ο φιλεύσπλαχνος Κύριος ας τον ελεήσει. Από το σχετικό κεφάλαιο του πάντα έγκυρου μακαριστού π.Αντωνίου Αλεβιζόπουλου, ο οποίος αν και έχει φύγει από κοντά μας, δεν παύει να είναι στόχος όλων των αιρετικών. Ο σπορέας είναι ένας απο αυτούς και στην καθ’ όλα ”αναγεννημένου” ήθους ιστοσελίδα του καθυβρίζει τον μακαριστό γέροντα βρίσκοντας λάθος την αναφορά του στον αποσχηματισμό του αιρεσιάρχη Χαραλαμπάκη. Από όλα τα στοιχεία που παρουσιάζει ο μακαριστός π.Αντώνιος, ο “ευαγγελικός” κριτής βρήκε λάθος στην ημερομηνία που πέταξε τα ράσα ο Χαραλαμπάκης προσπαθώντας να απαξιώσει το άρθρο και τον συγγραφέα. Δείτε το γιατί όμως: 

παραθέτουμε ΜΟΝΟ τις σημειώσεις του άρθρου. Ολόκληρο διαβάστε το εδώ 

 

 Αναφέρουμε εδώ δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα, πού αποδεικνύουν πως Ο «αναμορφωτής» της Ορθοδοξίας δεν έχει μελετήσει τις πηγές, αλλά δεν γνωρίζει ούτε και να αντιγράφει σωστά:

 

α) Μνημονεύει τις κατηγορίες εναντίον του Μ. Αθανασίου ότι «φόνευσε τον επίσκοπο Θηβαίδος Αρσένιο και διέφθειρε εν γύναιον» (Το βασίλειον ιεράτευμα 12). Όμως αγνοεί πως οι κατηγορίες αυτές απεδείχθησαν ψευδείς, με αποτέλεσμα να γελοιοποιηθούν οι εχθροί του Αθανάσιου, αφού το «γύναιον» απεδείχθη ότι δεν είχε δει ποτέ τον Αθανάσιο και υπέδειξε το συνοδό του Αθανασίου σαν δήθεν διαφθορέα της, νομίζοντας πως εκείνος είναι ο Αθανάσιος. Ο άγιος πατέρας φρόντισε ακόμη να παρουσιάσει στην ίδια την αίθουσα πού γίνονταν οι ανακρίσεις, σώο και αβλαβή τον Αρσένιο! (Θεοδωρήτου, Έκκλ. Ίστ. βιβλ. Α’, κεφ. κη’ MPG 82,985). 

β) Φαίνεται πως ο Χαραλαμπάκης αντιγράφει κάποιες δεύτερες «πηγές», τις οποίες ο ίδιος δεν κατανοεί, ούτε τις κατονομάζει, δίδοντας την εντύπωση πως τάχα μελέτησε προσωπικά τα αυθεντικά κείμενα. Με εμφανή έπαρση γράφει: «Διαβάστε Ming Patrologia: σ. 745 π. 1061, σ. 748 π. 1062, σ. 752 π. 1065, σ. 753, π. 1067. Β’ τομ. κατά αίρέσ.: σ. 1054, 1056, 1057, 1064 και αν είσθε ειλικρινείς θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι δεν είσθε ορθόδοξοι» (ΠΑ 59λ1988,3). 

Κατ’ αρχήν σημειώνουμε πως η «Ming Patrologia» είναι ανύπαρκτη. Προφανώς ο Χαραλαμπάκης εννοεί την Πατρολογία του Migne. Ύστερα δεν μας λέγει αν πρόκειται για την ελληνική ή τη λατινική σειρά. Η αντιστοιχία «σ.» και «Π.» είναι ακατανόητη. Αν εδώ το «σ.» σημαίνει «στήλη», γιατί η Πατρολογία του Migne δεν αριθμείται με σελίδες, τότε δεν αναφέρεται ο τόμος. Σημειώνουμε πως στην ελληνική σειρά υπάρχουν 161 τόμοι και στη λατινική 221. Τι σημαίνει όμως το «Π» και οι αριθμοί πού αντιστοιχούν σ’ αυτό; Κανείς δεν το γνωρίζει. Στο Β’ τόμο της ελληνικής σειράς και στις «στήλες» πού αναφέρεται ο Χαραλαμπάκης δεν υπάρχει κανένα βιβλίο «Κατά αιρέσεων». Υπάρχει το απόκρυφο βιβλίο «Αί διαθήκαι των 12 Πατριαρχών» (MPG 2,1038-1150). 

Στα πάρα πάνω αινίγματα βρίσκουμε μόνο μία λύση: Οι αριθμοί τους οποίους παραθέτει ο Χαραλαμπάκης βρίσκονται σε κάποια ξενόγλωσση «πηγή», την οποία δεν κατονομάζει και δεν γνωρίζουμε αν ο ίδιος είχε άμεση πρόσβαση σ’ αυτήν. Αν η «πηγή» αύτη ήταν γερμανική, τότε ο συγγραφέας παρέπεμπε σε δύο διαφορετικές εκδόσεις των πατρικών κειμένων τα όποια επικαλείται. Με το «S» εννοούσε τη σελίδα της μιας έκδοσης (S. = σελίδα). Με το «Ρ» εννοούσε και πάλι σελίδα (Ρ. = σελίδα), αλλά της άλλης πατερικής έκδοσης. Έτσι ο Χαραλαμπάκης, χωρίς να κατανοεί και να εξηγεί το πράγμα, μεταγραμματίζει απλά, και γράφει: «σ.» και «π». Τώρα πως μπλέκει την πατρολογία του Migne, αυτό είναι πράγματι ανεξήγητο. 

Αν η υπόθεση μας είναι σωστή, και πάλι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε κατά πόσο η «πηγή» του Χαραλαμπάκη συμμερίζεται τα συμπεράσματα τoυ ή αν οι παραπομπές έχουν τελικά και την ελάχιστη ακόμη σχέση με τις δοξασίες τoυ. Όλα αυτά αποδεικνύουν πως δεν είναι αναγκαίο να ασχοληθούμε με τα επί μέρους «επιχειρήματα» και τις κακοδοξίες της ομάδας αυτής και δεν χρειάζεται να τις αναιρέσουμε. 

ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Βρε τους …ειδωλολάτρες!

 

Είχαν φτάσει στο σημείο να βγάζουν τους αρρώστους ακόμα και στις πλατείες και να τους βάζουν πάνω σε κρεβάτια και φορεία, ώστε,
καθώς περνούσε ο Πέτρος να πέσει έστω και η σκιά του πάνω σε κάποιον απ’ αυτούς!

Πράξεις ε’ 15 (μετάφραση ΛΟΓΟΣ)

ὥστε κατὰ τὰς πλατείας ἐκφέρειν τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τιθέναι ἐπὶ κλινῶν καὶ κραββάτων ἵνα ἐρχομένου Πέτρου κἂν ἡ σκιὰ ἐπισκιάσῃ τινὶ αὐτῶ…

Τι να πεις για την ασχετοσύνη τους! Μα καλά δεν ήξεραν ότι “ενας μεσίτης υπάρχει” ;

(+)π.Δανιήλ Γούβαλης: Ερώτημα προς αιρετικούς

Ψευτοπροφητείες…Παλιά τους τέχνη κόσκινο…

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ (+) π. ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ

Στο τέλος ο Φεγγος λέει οτι μπορεί να μην είναι μικρός αλλά θα πάρει μέρος στην αρπαγή.

Προσοχή! To «ορθόδοξον» βιβλίο Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ προειδοποιεί! Μη φοράτε μαύρα ρούχα κατάσαρκα!

 Στην φωτογραφία παρατηρήστε την άσπρη μπλούζα που φόρεσε πάνω από το Ζωστικό της για να πάρει αγκαλιά το μωρό.

Έλεγε ότι το μαύρο ρούχο απορροφά τη ζωτικότητα όταν το φοράμε κατάσαρκα…

ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 ΕΚΔΟΣΗ Δ’ σελ. 131

Όχι δεν είναι νεοεποχίτικη άποψη!!! Αντιθέτως είναι απόσταγμα «ορθόδοξης» σοφίας!

Έρχονται και άλλα «ορθόδοξα» και …ασκητικά.

 

Λύνει τὴ σιωπή της ἡ «Φαναριωτικὴ Φερε-Φωνία»

 

«Ἀεὶ διαλέγεσθε!» Δὲν εἶναι διαφημιστικὴ παρότρυνση τῆς COSMOTE, ἀλλὰ ἕνα ἀπὸ τὰ καινοφανῆ δόγματα τῆς «νέας θεολογίας» τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ συγκεκριμένα τοῦ θεολόγου Παναγιώτη Ἀνδριόπουλου. Μὲ ὁδοδείκτη τὴ φράση αὐτὴ ὁ κ. Ἀνδριόπουλος ἔλυσε τὴ μακρὰ σιωπή του καὶ πῆρε θέση στὴ φλέγουσα διαφωνία τῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν Μεσσηνίας καὶ Κυθήρων.

  

Ἀνησυχία τῶν Οἰκουμενιστῶν γιὰ τοὺς Ὀρθόδοξους Ἐπισκόπους

 Ὁ κ. Ἀνδριόπουλος, ἔπειτα ἀπὸ τὴ βαθιὰ σιγὴ στὴν ὁποία εἶχε περιπέσει μετὰ τὴν ἀποστομωτικὴ γι᾽ αὐτὸν καὶ τὸν κ. Ν. Παπαχρήστου παρουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου στὴν ἡμερίδα τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς κατὰ τοῦ πρωτείου, ἐπέκρινε -μολονότι λαϊκὸς- τὸν Μητρο­πολίτη Κυθήρων κ. Σεραφείμ, ἐπειδὴ διατύπωσε καὶ ἀπέστειλε γραπτῶς στὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τὶς ἐπιφυλάξεις του γιὰ τὸ ἐκκλησιο­λογικὸ φρόνημα τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, ἐκπρο­σώπου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὸ θεολογικὸ διάλογο μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς, μὲ βάση ἐκκλησιολογικὰ ἀπαράδεκτες θέσεις τοῦ Μεσσηνίας.

Ἡ ἐπανέναρξη λειτουργίας τῶν πομπῶν τῆς «Φαναριωτικῆς Φερε-Φωνίας» στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν ἀφορμὴ αὐτή, δείχνει τὴν ἀνησυχία τῶν Οἰκουμενιστῶν Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ἑλλάδας γιὰ τὴ δυναμικότητα μὲ τὴν ὁποία ἡ ἀντι-οἰκουμενιστικὴ δραστηριοποίηση τῶν ἁπλῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν ἔχει περάσει γιὰ τὰ καλὰ καὶ στὸ χῶρο τῶν Ἐπισκόπων.

Δυστυχῶς γιὰ τὸν κ. Ἀνδριόπουλο, τὸ σκιάχτρο (φόβητρο) τοῦ σχίσματος μὲ τὸ ὁποῖο προσπάθησε νὰ σκιάσει τὴν θαρραλέα ἀντίδραση τοῦ Σεβασμιωτάτου Κυθήρων, ἦταν «συντετριμμένον». Διότι τὸ κείμενο δὲν στάλθηκε ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο Κυθήρων στὸν ἱστοχῶρο (ὄντως ὑπερβολικῶν θέσεων ἐνίοτε) τὸν τιτλοφορούμενο «Ἀποτείχιση», ἀλλὰ διέρρευσε σ᾽ αὐτὸν ἀπὸ κάποιον ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες – παραλῆπτες τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Κυθήρων, ὅπως διέρρευσε καὶ στὴν «Ἐλεύθερη Ὥρα», ἀντίθετα ἀπ᾽ ὅ,τι συμπεραίνει ὁ κ. Ἀνδριόπουλος.

  

Ἄνισα σταθμὰ καὶ «κακοὶ λογισμοὶ» στὴν κριτικὴ τοῦ κ. Πανα­γιώτη Ἀνδριόπουλου

Πρὶν περάσουμε στὰ κείμενα τῶν δύο Μητροπολιτῶν, ἂς σχολιά­σου­με λίγο τὰ μέτρα εὐθυκρισίας τῶν κ.κ. ᾽Ανδριόπουλου καὶ Παπα­χρήστου.

Ὁ κ. Ἀνδριόπουλος θεωρεῖ δεδομένο ὅτι τὸ μὲν Πατριαρχεῖο Κων­σταντινουπόλεως καλὰ καὶ δίκαια μπορεῖ νὰ «προειδοποιεῖ» τὴν Ἑλλα­δικὴ Ἐκκλησία γιὰ ὁποιαδήποτε ἀπόκλισή της ἀπὸ τὰ δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ («ἀδιαλείπτως συμπροσεύχεσθε» καὶ «ἀεὶ διαλέγεσθε»), ἀλλὰ ὁ ἴδιος δὲν ἀναγνωρίζει στὸν Κυθήρων τὸ ἀναφαίρετο δικαίωμά του ὡς Ἐπισκόπου νὰ ἐκφέρει γνώμη ἐπὶ τῆς οὐσίας ἤ τῆς διατύπωσης τῶν ἐπὶ τῆς ἐκκλησιολογίας κειμένων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στοὺς Διαλόγους μὲ τοὺς ἑτεροδόξους. Ἔτσι οἱ Οἰκουμενιστὲς τῆς νοοτροπίας τοῦ κ. Ἀνδριόπουλου ἀντικατέστησαν τὴ Συνοδικότητα καὶ διαχρονικό­τητα τῆς Ἐκκλησίας -καὶ μάλιστα ἐπίσημα διὰ στόματος τοῦ Ἀρχιγραμ­ματέως κ. Ἐλπιδοφόρου Λαμπρινιάδη¹- μὲ μία «Προεδρικὴ Δημοκρατία» τῆς Ὀρθοδοξίας, κατὰ τὴν ὁποία ὅποιος συμπορεύεται μὲ τὸν Οἰκου­μενιστὴ Πρόεδρο – Προκαθήμενο (π.χ. κ. Βαρθολομαῖο) εἶναι δημοκρατι­κά… «περισσότερο ἴσος» ἀπὸ ἕναν ποὺ διαφωνεῖ (ὅπως ὁ Κυθήρων) καὶ ἔτσι εἶναι δημοκρατικά «λιγότερο ἴσος».

Μετὰ τὴν ἀνακρίβεια περὶ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ κειμένου τοῦ Κυθήρων δῆθεν ἐπιλεκτικὰ στὴν «Ἀποτείχιση», ὁ κ. Ἀνδριόπουλος προχω­ρεῖ καὶ στὴν ἐξαγωγὴ συμπερασμάτων βάσει τῶν κακῶν του λογισμῶν κατὰ τῶν «φανατικῶν» τῆς Ὁμολογίας Πίστεως: (α) ὅτι εἶναι στενὴ ἡ σχέση τοῦ Κυθήρων μὲ τοὺς φανατικοὺς «ἀφοῦ τοὺς μνημονεύει καθα­ρότατα» (ἀναπόφευκτο συμπέρασμα τῆς λογικῆς!), (β) ὅτι ὁ Κυθήρων μέμφεται τοὺς ἀρχαιότερους Μητροπολίτες ἐπὶ σιωπῇ γιὰ τὰ θέματα τῆς Πίστεως καὶ ἀνάγει ἑαυτὸν εἰς θεματοφύλακα τῆς Πίστεως, διότι (γ) θεωρεῖ δῆθεν ὅτι οἱ ὑπόλοιποι ὑπνώττουν ἢ φοβοῦνται τὸ ἐκκλησιαστικὸ κόστος -κατὰ τὸν καρδιογνώστη κ. Ἀνδριόπουλο- (δ) ὅτι προωθεῖ… καθαί­ρεση τοῦ Μεσσηνίας μὲ τὴ φράση «οὐδὲ ὡς ἐπίσκοπος δύναται τοῦ λοιποῦ νὰ λογίζεται» καὶ (ε) ὅτι τὴ θέση τοῦ Μεσσηνίας στὴν ἀντι­προσωπεία τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας στοὺς διαλόγους κάποιοι ἐποφθαλμιοῦν.

Σὲ αὐτὰ θέλουμε νὰ σχολιάσουμε συντόμως τὰ ἑξῆς: (α) ἐὰν ἡ ἐπίκληση καὶ μνημόνευση τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν καὶ τοῦ ἐκκλησια­στικοῦ τύπου συγκεκριμένης κατεύθυνσης ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο Κυθήρων δηλώνει «στενή σχέση μὲ φανατικοὺς» τότε ἡ ἐπίδοση τοῦ Κορανίου ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη ὡς δώρου σὲ μουφτῆδες ἢ ἡ ἀναγνώριση τῆς δράσης τοῦ Θεοῦ στὸν σύγχρονο Ἰουδαϊσμὸ ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαῖο (πρόσφατο ταξείδι στὶς ΗΠΑ) τί δηλώνει;  Καὶ γιατί ἡ ἐκκλησιολογικὴ εὐθιξία τοῦ κ. Ἀνδριόπουλου ἐν προκειμένῳ σιωπᾶ; Ὡς πρὸς τὰ (γ) καὶ (ε) ὁ κ. Ἀνδριόπουλος προσπαθεῖ ἐμφανῶς νὰ βάλει κακοὺς λογισμοὺς κατὰ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μεσσηνίας, ἑρμηνεύοντας τὴ συμπεριφορά συναν­θρώπου του (καὶ δὴ Ἀρχιερέως) κατὰ τὸ δοκοῦν καὶ συμφέρον, ὡς ἀπότοκο ζήλειας, φθόνου καὶ ὑπερηφάνειας. Ὅμως τὸ γράμμα τοῦ ἁγίου Κυθήρων εἶναι εὐγενέστατο, διασώζοντας ὅμως καὶ τὴν αἴσθηση τῆς σοβαρότητας τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ σφάλματος τοῦ κ. Χρυσοστόμου Μεσσηνίας. Στό (β), ἂν ὁ κ. Σεραφείμ, κατὰ τὸν κ. Ἀνδριόπουλο, δὲν ἔχει δικαίωμα ἔκφρασης γνώμης ἔστω καὶ ἔσχατος ἀνάμεσα στοὺς Ἐπισκόπους, τότε τί κάνει στὴ Σύνοδο; Τὸν διάκοσμο; Καὶ ἂν ἀποτελεῖ προσβολὴ πρὸς τοὺς ἀρχαιοτέρους Ἀρχιερεῖς ἡ ἔκφραση γνώμης ἑνὸς νεωτέρου Ἐπισκόπου μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ μῆνες ὑπομονῆς, καὶ ἐνῷ ἐπίκειται συνάντηση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς στὴ Βιέννη πολὺ σύντομα, τότε ἡ ἀνόρθωση τοῦ ἀναστήματος λαϊκῶν θεολόγων, ὡς τοῦ κ. Ἀνδριόπουλου, ἐναντίον ἑνὸς Ἀρχιερέως σεμνοῦ καὶ καταρτισμένου καὶ μὲ λιπαρὴ γνώση τῆς Θεολογίας τί εἶναι ἀφοῦ μάλιστα πρόκειται νὰ ἀσχοληθεῖ ἡ Σύνοδος; Ἤ δὲν γνωρίζουμε ὅτι ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι ἔχουν νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ δυσβάστακτο ὄγκο κειμένων, ὁπότε εἶναι ἐνδεχόμενη ἡ παραδρομὴ τέτοιων «λεπτομερειῶν» σὲ ἐκκλησιολογι­κὰ κείμενα; Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι στὰ θέματα Πίστεως ὅλοι ἔχουν δικαίωμα γνώμης -καὶ οἱ λαϊκοὶ ἀκόμη, ἀλλὰ μὲ τὸν δέοντα σεβασμό- ὅπως ἀπερίφραστα δηλώνουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἡ δὲ κρίση γίνεται βάσει τῆς διαχρονικῆς συνειδήσεως τῆς Ἐκκλησίας². Τέλος (ε) ὁ κ. Ἀνδριόπουλος αὐθαίρετα ἑρμηνεύει τὰ λόγια τοῦ Σεβασμιωτάτου Κυθήρων ὡς παρότρυνση πρὸς καθαίρεση τοῦ Μεσσηνίας. Καὶ ἐνῷ ἡ ἑρμηνεία αὐτή εἶναι τὸ λιγότερο ἀστεία, ἂς μὴ λησμονεῖ ὁ κ. Ἀνδριόπουλος, ὅτι οἱ ἱεροὶ Κανόνες θεωροῦν ψευδεπισκόπους ὅσους διδάσκουν ἐπίμονα παρὰ τὰ καθιερωμένα Δόγματα καὶ τοὺς Πατέρες (ΙΕ΄ Κανὼν τῆς ΑΒ΄ [Πρωτοδευτέρας] Συνόδου) ἀπομονώνουν δὲ ὅσους Ἐπισκόπους δὲν μεριμνοῦν γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν αἱρετικῶν στὴν Ἐκκλησία (Κανών ΡΛΒ΄ [ἤ ΡΚΓ΄] τῆς ἐν Καρθαγένῃ Τοπικῆς Συνόδου)³ καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες βλέπουν οὐσιαστικῶς ἐκτὸς Ἐκκλησίας ὅσους ἑτεροδιδάσκουν, ἀφοῦ δὲν ἔχουν τὸν  «νοῦν Χριστοῦ», οὔτε καὶ τὸ Πνεῦμα Του⁴.

“ΑΝΩΘΕΝ …ΣΟΦΙΑ” ή Όταν οι ψευτοχαρισματικοί αποκαλύπτονται!

«Άνωθεν Σοφία» ή «Άνωθεν Νοθεία» και φίμωση της ελεύθερης έκφρασης

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ

Όταν διαβάζαμε σε διάφορα αντιαιρετικά εγχειρίδια ή ακούγαμε τις διηγήσεις πρώην μελών διαφόρων αιρετικών ομάδων και σεχτών όπως π.χ. Πεντηκοστιανών, Ευαγγελικών, Μαρτύρων του Ιεχωβά κ.λ.π για τις πρακτικές που ασκούνταν από τους επικεφαλής αυτών και το κλίμα φόβου και ανελευθερίας που επικρατεί μέσα σ’ αυτές αδυνατούσαμε να το πιστέψουμε.

Μεγαλωμένοι στον ελεύθερο αέρα της Ορθοδοξίας αρνούμασταν – πεισματικά μπορούμε να πούμε – να δεχτούμε πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Γιατί σκεφτόμασταν πως οι αιρέσεις αυτές μπορεί να διαφοροποιούνται από την Ορθοδοξία αλλά είναι τουλάχιστον Χριστιανικές. Και η βάση του Χριστιανισμού είναι η αλήθεια και η ελευθερία. Χωρίς αυτά τα δύο βασικά είναι αδύνατον να υπάρξει Χριστιανισμός.
Έπρεπε να γίνουμε εμείς οι ίδιοι μάρτυρες και θύματα τέτοιων πρακτικών, ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΓΡΑΨΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΑΣ ΣΕ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟ ΜΠΛΟΓΚΣΠΟΤ, για να πειστούμε πως όλα αυτά δεν ήταν στην σφαίρα του φανταστικού αλλά δυστυχώς συνέβησαν και συμβαίνουν.
Τα γεγονότα λοιπόν έχουν ως εξής.

Μας προσκάλεσε φίλος της στήλης να παρακολουθήσουμε τον διάλογο που διεξάγονταν στο μπλογκσποτ «Άνωθεν Σοφία» ή anothensofia.blogspot.com που ανήκει σε Πεντηκοστιανή σέχτα. Ο διάλογος διεξάγονταν στο άρθρο «Περί Ιεράς Παράδοσης και Εικόνων (1)» και όπως γίνεται αντιληπτό το θέμα αφορούσε περί της ορθότητας ή μη της ύπαρξης και της προσκύνησης των εικόνων. Στο πάνελ της συζήτησης συμμετείχε και ο ιδιοκτήτης του Ευαγγελικού σάϊτ www.sporeas.gr ονόματι Γεώργιος Οικονομίδης. Διαβάζοντας τα σχόλια του κ. Οικονομίδη γίναμε για μια ακόμη φορά μάρτυρες της γνωστής πρακτικής όλων των αιρετικών. Να αποκόπτουν δηλαδή λέξεις ή φράσεις είτε από τη Γραφή, είτε από τους Πατέρες είτε από οποιοδήποτε κείμενο επικαλούνται, για να βγάλουν το επιθυμητό γι’ αυτούς αποτέλεσμα. Έτσι και ο κ. Οικονομίδης παρουσίαζε διαστρεβλωμένο κείμενο – διότι είχε αποκόψει λέξεις από αυτό – από την «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» του Κωνσταντίνου Παπαρηγόπουλου.

Και ενώ λοιπόν δεν είχαμε σκοπό να εμπλακούμε στον εν λόγω διάλογο, διότι η φροντίδα των δύο μπλογκσποτ που διαθέτουμε στην Ελληνική και την Αγγλική δεν μας αφήνουν χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες, όμως δεν μπορούσαμε να επιτρέψουμε να λαμβάνει χώρα τέτοιου είδους απάτη. Με αδιάσειστα στοιχεία τον αναγκάσαμε να δεχτεί την απάτη του, αφού δεν μπορούσε πλέον να κάνει διαφορετικά επειδή δημοσιεύσαμε σε φωτοτυπίες τα αυθεντικά κείμενα του Κωνσταντίνου Παπαρηγόπουλου. Βέβαια το τι διαμείφθηκε και τι ειπώθηκε με τον κ. Οικονομίδη θα αποτελέσει ξεχωριστό άρθρο με ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ προσεχώς στον «Αντιαιρετικό».

Αφού λοιπόν ξοδέψαμε κάμποσες ώρες με τον κ. Οικονομίδη, καθαρά εκ περιεργείας έπειτα, αποφασίσαμε να δούμε τι είδους μπλογκσποτ είναι αυτό που φιλοξενεί τον διάλογο.
Η «Άνωθεν Σοφία» όπως είπαμε και πιο πάνω ανήκει σε Πεντηκοστιανή σέχτα. Επαίρεται πως είναι γνήσια απόγονος του Χριστού, των Αποστόλων, των Αποστολικών και των Εκκλησιαστικών Πατέρων. Για την Ορθόδοξη Εκκλησία πρεσβεύει τα γνωστά των περισσοτέρων αιρέσεων. Πως δηλαδή νοθεύσαμε την διδασκαλία όλων των παραπάνω, πως εισάγαμε καινοφανή πράγματα στον Χριστιανισμό όπως π.χ. τις εικόνες, τον νηπιοβαπτισμό, την μεσιτεία των αγίων κ.λ.π. Δεν φείδονται και χαρακτηρισμών προς το πρόσωπό μας και μας αποκαλούν Προτεστάντες, Μεσαιωνιστές Ορθοδόξους και άλλα τέτοια φαιδρά. Δημοσιεύονται άρθρα των Αποστολικών και των Εκκλησιαστικών Πατέρων επιλεκτικά και με τρόπο που να δικαιώνουν τις θέσεις τους, ενώ αποσιωπούνται χωρία των Πατέρων που ανατρέπουν τις παραπάνω θέσεις τους. Σε κάποια άλλα άρθρα επαναλαμβάνουν και τα άλλα γνωστά των αιρέσεων π.χ. πως είναι δυνατόν ένας άγιος μας που έχει Θεοπνευστία να κάνει λάθη ή γιατί κάποιος Πατέρας είπε κάτι που ήρθε σε αντίθεση με κάποιον άλλο Πατέρα που πρέσβευε το αντίθετο κ.λ.π. κ.λ.π.

Και ενώ πιστέψαμε πως θα κάναμε ένα ελαφρό πέρασμα από το εν λόγω μπλογκσποτ, αποφασίσαμε να το αποδομήσουμε δια του διαλόγου, πράγμα πολύ εύκολο για εμάς, αφού δεν είναι πρώτη φορά που αντιμετωπίζουμε τέτοιου είδους πρακτικές.

Κατ’ αρχάς έπρεπε να βρούμε ένα κοινό σημείο διαλόγου. Και το βρήκαμε αφού μας το πρόσφερε απλόχερα ο ιδιοκτήτης της «Άνωθεν Σοφίας» κ. Κ. Σε καινούργιο άρθρο που δημοσίευσε με θέμα πάλι τις εικόνες και με τον τίτλο «Περί Ιεράς Παράδοσης και Εικόνων (2)» προς επίρρωση των λεγομένων του, επικαλείτο την μαρτυρία του Ορθοδόξου καθηγητή της Πατρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Στυλιανού Παπαδόπουλου, για τον οποίο δεν φείσθηκε ευμενών σχολίων προς το πρόσωπό του. Μεταξύ άλλων έγραψε ο κ. Κ:

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ

Χρειαζόμαστε ένα νέο πολιτισμό… με την ιδέα – κλει­δί: ο Άνθρωπος ως ιερέας της Δημιουργίας

  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Ή ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΙΩ. ΖΗΖΙΟΥΛΑ

ΜΕΓΑ Λ. ΦΑΡΑΝΤΟΥ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟ-ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

     Χρειαζόμαστε ένα νέο πολιτισμό… με την ιδέα – κλει­δί: ο Άνθρωπος ως ιερέας της Δημιουργίας

Η θεολογία του κ. Ζηζιούλα παρουσιάζει εμφανή ρο­πήν προς ένα ανθρωποκεντρισμόν. Ενώ η παρουσία και η ενέργεια του Θεού εν τοις έργοις Αυτού ουδαμού, σχεδόν, εί­ναι εμφανής, προβάλλεται ο άνθρωπος ως η μόνη δρώσα εν τη ιστορία και τη φύσει δύναμις, εκ των ενεργειών του ο­ποίου εξαρτάται η σωτηρία ή η καταστροφή της κτίσεως. Το δόγμα της δημιουργίας εκ του μηδενός(79 εξ.), το οποίον θα ηδύνατο να χρησιμεύσει ως θεολογικός λόγος περί απολύτου ανάγκης παρουσίας και προνοίας του Θεού εις τον κόσμον, χρησιμοποιείται, κυρίως, δια να εκφράσει υπαρξια­κά βιώματα, ήτοι πως βιώνει ο κόσμος το γεγονός ότι είχε κάποια αρχή(81). Αντί τούτου δε τονίζεται με έμφασιν η αυτονομία του κόσμου και του ανθρώπου. Εξ άλλου αυτό είναι το θέμα μας, αναφέρει ο κ. Ζ., ήτοι: η σω­τηρία της δημιουργίας μέσω του ανθρώπου(109). Ο Θεός έδωκε και τα μέσα και την δυνατότητα να σωθεί ο κόσμος άφ’ εαυτού: Ο Θεός, όταν δημιούργησε τον κόσμο, δεν τον άφησε χωρίς τα μέσα της σωτηρίας του. Δημιουργώντας τον του έδωσε τη δυνατότητα να σωθεί(95).

Μπορεί, άραγε, ο άνθρωπος να σώσει αφ’ εαυτού τον κόσμον; -Και βεβαίως μπορεί! Ο άνθρωπος μπορεί να ελευθερώσει την κτίση από τα δεσμά της και να την οδηγή­σει στη σωτηρία μέσω της δικής του ελευθερίας(112). Ο κόσμος πρέπει να υπερβεί τον εαυτό του, για να σωθεί… Α­κριβώς γι’ αυτό μας δόθηκε η εικόνα του Θεού(110). Ο άνθρωπος… μπορεί να συμπαρασύρει ολόκληρη την κτίση στην υπέρβαση του κτιστού (111), έχει δε και την δύναμιν προς τούτο: Όταν παίρνει στα χέρια του ο άνθρωπος τον κόσμο, και δημιουργικά τον ολοκληρώνει και τον αναφέρει στο Θεό, τότε ελευθερώνει την κτίση από τα όριά της και της επιτρέπει (!) να υπάρχει αληθινά(119). Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει η λύση στο πρόβλημα της σωτηρίας της δ η μ ι ο υ ρ γ ί α ς (90).

Η παραδοσιακή θεολογία, όμως, έχει αντίθετον άποψιν: Υποστηρίζει, ότι ο άνθρωπος αδυνατεί να σώσει αφ’ εαυτού και δια των ιδίων αυτού δυνάμεων την κτίσιν και εαυτόν, και δη, ένεκα της φθοράς και της διαστροφής της ανθρωπινής φύσεως εκ της αμαρτίας του Αδάμ, ήτοι ένεκα της προπατορικής αμαρτίας, και των προσωπικών αμαρτιών έκαστου ανθρώπου, δια των οποίων ρέπει μάλλον προς το κακόν παρά προς το αγαθόν, όπως αποδεικνύουν και τα μέ­χρι τούδε έργα εγκληματικότητος και καταστροφής εκ μέ­ρους των ανθρώπων. Ο άνθρωπος ουχί μόνον δεν δύναται να σώσει, άλλ’ έχει ο ίδιος απόλυτον ανάγκην σωτηρίας. Ου γαρ ο θέλω ποιώ αγαθόν, άλλ’ ο ου θέλω κακόν τούτο πράσσω… Ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος! Τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου (Ρωμ. 7);

Την ιδέαν αμαρτίας του Αδάμ, καθώς και της προπα­τορικής αμαρτίας, ως φθοράς και διαστροφής της ανθρωπι­νής φύσεως και των δυνάμεων της, απορρίπτει ο κ. Ζ., όπως θα ίδωμεν κατωτέρω. Και μετά την πτώσιν του Αδάμ αι δυνάμεις του ανθρώπου παρέμειναν αλώβητοι. Η ελευθερία του ανθρώπου δεν παρεβλάβη ούτε διεστράφη. Η πτώσις του Αδάμ συνιστά περίπτωση εφαρμογής της απόλυτης ε­λευθερίας με λανθασμένο τρόπο, ενώ τώρα μπορεί ο άνθρωπος, αφού την αναπροσαρμόσει και της δώσει νέο προσανατολισμό, να επιφέρει τη σωτηρία της δημιουργί­ας (109).

Η καινο-διαθηκική αγιολογία είναι ανύπαρκτος εις την θεολογίαν ταύτην του κ. Ζ. Ούτε ίχνος λόγου περί θείας α­ρωγής και χάριτος! Πεποίθησιν δε τοιαύτην έχομεν δια του Χριστού προς τον Θεόν. Ούχ ότι ικανοί έσμεν άφ’ εαυ­τών λογίσασθαί τι ως εξ εαυτών, άλλ’ η ικανότης ημών εκ τον θεού, Ος και ικάνωσεν ημάς διακόνους καινής διαθήκης (Β’ Κορ. 3, 4 εξ.). Ή: Τη γαρ χάριτί έστε σεσωσμένοι δια της πίστεως· και τούτο ουκ εξ υμών, Θεού το δώρον. Ουκ εξ έργων, ίνα μη τις καυχήσηται (Εφεσ. 2, 8 – 9). Η ορθόδοξος αγιότης και αρετολογία, όπως: ταπεινώς φρονείν, συναίσθησις της ιδίας αμαρτωλότητος, αναξιότητος, μηδαμινότητος κλπ., ηχεί ως μωρία δια τον άνθρω­πον των έργων του κ. Ζ., όστις τα πάντα μπορεί, ο νιτσεϊκός Υπεράνθρωπος!

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Η «ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ» ΚΑΙ Η ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ

Στην Διάκριση. Στην προόραση. Στο θεραπευτικό της χέρι. Στις Γλώσσες που την κρυφακούσαμε να μιλάει τις νύχτες…

Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (ΕΚΔΟΣΗ Δ) σελίδα 10

Η γλωσσολαλιά αυτού του είδους δεν έχει καμμια σχέση με την υποτιθέμενη του γ.Πορφυρίου. Ποιος άκουσε ποτέ τον π.Πορφύριο ή τον γ.Παΐσιο να γλωσσολαλούν κατ ιδίαν ή κατά την προσευχή τους; Η γερόντισσα, όπως αναφέρεται στο βιβλίο γλωσσολαλούσε τις νύχτες, ή τουλάχιστον τη νύχτα που την κρυφάκουσαν, προφανώς κατά τη διάρκεια της προσευχής της, «χάρισμα» το οποίο παραπέμπει στους ψευτοχαρισματικούς πεντηκοστιανους.

Με μπλε χρώμα σας παραθέτουμε και την άλλη άποψη των υποστηρικτών του βιβλίου για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα…

Λεει λοιπόν πως τάχα η Γερόντισσα είχε πεντηκοστινού τύπου “γλωσσολαλια”. Το μονο που λέει το βιβλίο είναι πως μιλούσε ξένες γλώσσες χωρίς να τις έχει διδαχτεί…

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ. ΠΑΡΑΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΜΕ [ΣΕΛΙΔΑ 10] ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΟΥΝ!

*Αυτό το έκανε και ο Γέροντας Πορφύριος. Δεν είχε σχέση με “Γλωσσολαλιές” πεντηκοστιανών:

“Ο γέρων Πορφύριος δεν εγνώριζε κάποια ξένη γλώσσα…”

Κάποτε επεσκέφθη τον γέροντα Πορφύριο ένας Ιρλανδός επίσημος με τον διερμηνέα του, για να ζητήσει τη συμβουλή του για ένα σοβαρό θέμα που τον απασχολούσε.

Ο πατήρ Πορφύριος όμως δεν ήθελε ν’ ακούσει ο διερμηνέας τη συζήτηση… ο διερμηνέας αποχώρησε από τη συζήτηση και έμειναν οι δυο τους μόνοι στο κελλί.

Μετά από 20 λεπτά βγήκε κι ο Ιρλανδός. Τον ρωτά ο διερμηνέας: “Πώς συνεννοηθήκατε μεταξύ σας;” Του απαντά ο Ιρλανδός: “Δεν υπήρχε καμμία δυσκολία. Ο γέροντας γνωρίζει τέλεια τα Ιρλανδικά”.

*Το ίδιο χάρισμα είχε και ο μακαριστός γέρων Παίσιος ο Αγιορείτης, ο οποίος σε παρόμοια περίπτωση, όταν τον είχε επισκεφθεί Γάλλος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, που εφιλοξενείτο στη Σιμωνόπετρα, επεκοινώνησε μαζί του με τον ίδιο τρόπο. …

*Πρόκειται για μια επανάληψη, θα τολμούσανα πω, ενός μοναδικού φαινομένου στην ιστορία της Εκκλησίας αλλά και του παγκόσμιου πολιτισμού, γεγονότος που πραγματοποιήθηκε κατά την ημέρα της Πεντηκοστής”.

*απο το βιβλίο του Γεωργίου Σ. Κρουσταλλάκη, ” Ο Γέρων Πορφύριος, ο πνευματικός πατέρας και παιδαγωγός” Εκδ. Ιχνηλασία, Αθήνα 1997, σελ. 119, 120.

ΟΠΩΣ ΕΙΠΑΜΕ Η ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΓΕΡΟΝΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΙΣΙΟΥ! ΕΝ ΓΕΝΕΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΝ ΑΝ ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΜΙΛΗΣΑΝ ΞΕΝΗ ΓΛΩΣΣΑ Ή ΑΝ ΟΙ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΑΝ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑΝ! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΟΤΙ ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΟΥΣΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥΣ!

ΕΝ ΤΕΛΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΟΥ ΑΤΟΠΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ π.ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ ΓΙΑ ΤΗ ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ:

Μετά τον 1ο, ή ίσως το 2ο αιώνα, δεν αναφέρεται από καμμιά Ορθόδοξη πηγή, και δεν αναφέρεται να συμβαίνει ούτε καν στους μεγάλους Πατέρες της αιγυπτιακής ερήμου, οι οποίοι ήταν τόσο γεμάτοι από το Πνεύμα του Θεού που έκαναν πολλά καταπληκτικά θαύματα, συμπεριλαμβανομένης και της ανάστασης νεκρών.

( Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος, ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ, Εκδόσεις Μορφή)

ΓΙΑ ΤΟ ΨΕΥΤΟΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑΣ ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

 

Θεολογία μητρ. Ζηζιούλα: Η Ορθοδοξία, μια μαρτυρία αποτυχημένη!

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Ή ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΙΩ. ΖΗΖΙΟΥΛΑ

ΜΕΓΑ Λ. ΦΑΡΑΝΤΟΥ

Η Ορθοδοξία: μια μαρτυρία αποτυχημένη

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΕΔΩ

Ότι δε αποδέχεται ο κ. Ζ. την θεωρίαν ταύτην ενισχύ­εται τούτο και εκ δύο άλλων διαπιστώσεων: Εις το βιβλίον του ουδεμίαν μνείαν ποιείται της ιδρύσεως του Μυστη­ρίου της Θείας Ευχαριστίας υπό του Ιησού Χριστού, ή άλλων, σχετικών, αναφορών της Καινής Διαθήκης, και το κυριώτερον: Ουδεμίαν αναφοράν κάμνει εις το μυστήριον της σαρκώσεως ή της ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού: ο Λόγος σαρξ έγένετο, δια του οποίου θεμελι­ούται το μοναδικον και ανεπανάληπτον του Χριστιανι­σμού ως θρησκευτικού γεγονότος εις την ιστορίαν της ανθρωπότητος.

 Εκπλήσσει, όντως, η διαπίστωσις αυτή, ότι δηλ. ο κ. Ζ. εις ολόκληρον το βιβλίον του, ουδέ απλήν αναφοράν κάμνει εις το θεμελιώδες τούτο θαύμα της χριστιανικής πί­στεως, ήτοι εις την σάρκωσιν του Υιού του Θεού, εάν σκεφθεί τις, ότι, άνευ του γεγονότος τούτου, δια του οποίου έλαβε χώραν η πρόσληψις και η θέωσις του ανθρωπίνου και, κατ’ ακολουθίαν, συνόλου της κτιστής φύσεως, είναι αδύνα­τος πας περί οικολογίας λόγος, τουλάχιστον εξ επόψεως της ορθοδόξου θεολογίας. Διατί, άραγε, αποφεύγει τόσον επι­μελώς ο κ. Ζ. να αναφερθεί εις το γεγονός της ενανθρωπήσε­ως του Υιού του Θεού; -Απλούστατα: διότι απορρίπτει το θαύμα, όπως θα ιδώμεν εις τα επόμενα, η δε σάρκωσις του θείου Λόγου αποτελεί το κατ’ εξοχήν θαύμα του χριστια­νικού Ευαγγελίου: ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου εξαπέστειλεν ο Θεός τον Υιόν Αυτού, γενόμενον εκ γυναικός….

Εν γένει εις το βιβλίον του ο κ. Ζ. αποφεύγει να ανα­φερθεί εις την θείαν φύσιν και ιδιότητα του Ιησού Χρι­στού. Εις δύο, λίαν συντόμους αναφοράς του εξαίρει τον Ιησούν Χριστόν, ως τον κατ’ εξοχήν Άνθρωπο, ως τον άνθρωπο, τον ενωμένο με το Θεό, τον θεοποιημένο. Ο Ιησούς Χριστός είναι το πρότυπο (model, εις το αγγλικόν κείμενον) της σωστής σχέσεως του ανθρώπου προς το φυσικό κόσμο, ενώ παραθεωρείται εμφανώς η κά­θετος ιδιότης του Ιησού Χριστού, ως του Σωτήρος, του Λυτρωτού του κόσμου: Θεός ην εν Χριστώ, κόσμον καταλλάσσων Εαυτώ (Β’ Κορ. 5, 19), και εξαίρεται η οριζόν­τια αρετή Αυτού, ο ανθρωπισμός του: το πρότυπο της σωστής σχέσεως του ανθρώπου προς το φυσικό κόσμο. Δια τους ανωτέρω δε λόγους, φρονώ, ότι ο κ. Ζ. ουχί τυχαίως ή εκ παραδρομής θεωρεί, ότι ο Χριστιανισμός προέκυψεν από τη σύνθεση της ελληνικής με την εβραϊκή σκέψη.

2. Η δευτέρα περί Χριστιανισμού θεωρία του κ. Ζ. αναφέρεται εις την έκπτωσιν αυτού εκ του πρωταρχικού του περιεχομένου. Εδώ αντιγράφει την περί καθολικοποιήσεως του Χριστιανισμού προτεσταντικήν θεωρίαν, κατά την οποίαν ο Χριστιανισμός, μετά μικράν τίνα περίοδον γνη­σίου βίου του, εξεφυλίσθη και εξέπεσεν εκ της αρχικής γνησιότητας του, τούθ’ όπερ συνέβη ήδη κατά τους χρόνους της Καινής Διαθήκης, εντεύθεν και ο Λούθηρος ηναγκάσθη να απορρίψει εκ του κανόνος αυτής τας λεγομένας καθολι­κώς επιστολάς, ως νόθας, αλλά και τινα άλλα κείμενα αυτής.

Η θεωρία, όμως, του κ. Ζ. εμφανίζει μίαν παραλλαγήν έναντι της ανωτέρω θεωρίας: Ο κ. Ζ. πρεσβεύει, ότι η Εκ­κλησία εξέπεσε και διεστράφη, λίαν ενωρίς, ουχί εκ πρωτογενών, χριστιανικών, στοιχείων, όπως δοξάζει η προ­τεσταντική περί εκπτώσεως του Χριστιανισμού θεωρία, άλλ’ εκ θετικών μεν, αλλά ξένων διδασκαλιών, τας οποίας είχε προσλάβει εκ των δύο πολιτισμών, δηλ. του ιουδαϊκού και του ελληνικού. Κυρίως η αρχαία Εκκλησία απώλεσεν εκ νέου εκ της θείας Ευχαριστίας το κοσμολογικών ενδιαφέρον, ήτοι το ενδιαφέρον περί της σπουδαιότητας και της αιώνιας α­ξίας του υλικού κόσμου, το όποιον είχεν αφομοιώσει εκ του Ελληνισμού: στον αρχαίο Χριστιανισμό η κοσμολο­γία και το ενδιαφέρον για τη φύση κατείχαν κεντρική θέση στην εκκλησιαστική συνείδηση. Αλλά το ενδιαφέρον τούτο απωλέσθη μετά τους πρώτους δύο ή τρεις αιώνες! -Με τι αντικατεστάθη; -Το ενδιαφέρον της μεταγενεστέρας Εκκλησίας απερρόφησεν η θεία Ευχαριστία, ως θυσία, ως μια τελετή αναμνήσεως της θυσίας του Χριστού.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ