Mη φοβάσαι! θέλουμε μόνο την Ψυχή σου!

 

ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

του μακαριστού π. Αντ. Αλεβιζοπούλου

(επιμέλεια κ. Κατερίνας Βασιλάκη, μουσικού)

Η περίπτωση της Janine

Η αποκρυφιστική μουσική οδηγεί πολλούς νέους σταδιακά όλο και πιο βαθειά στο χώρο του σατανισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει η Pat Pulling στο βιβλίο της Το δίχτυ του διαβόλου. Πρόκειται για την περίπτωση της Janine.

Η Janine κατάγεται από χριστιανική οικογέ­νεια. Παρουσίασε δυσκολίες στο σχολείο έγρα­φε ποιήματα μοιρολατρικά για το θάνατο και το Σατανά και ζωγράφιζε σκηνές από ένα δαιμονι­σμένο κορίτσι με αποκρυφιστικά πλαίσια. Η μη­τέρα της ανησύχησε και την πήγε στην Pat Pulling (η οποία είναι μέλος της Ενώσεως Αμερικανών Γονέων) για συμβουλή.

Η Pulling αναφέρει ότι η Janine στην αρχή ήταν ευγενική όταν όμως ο λόγος στράφηκε στις ζωγραφιές, άναψε. Παρ’ όλα αυτά, ύστερα από μερικές συναντήσεις, έγινε φιλική. Τη ρώτησα αν παίρνει ναρκωτικά, γράφει η Pulling, και μου απάντησε πως παίρνει μερικές φορές μαριχουά­να.

Δεν ήθελε να αναφέρει για τους φίλους της τίποτα και δημιουργούσε την εντύπωση πως της λείπει η αυτοπεποίθηση νομίζει πως είναι άσχη­μη και κουτή…

Όταν τη ρώτησα γιατί έχει αυτή την εντύπωση, έβαλε τα κλάματα. Μου διηγήθηκε πως όταν ήταν 13 χρονών, έκανε έκτρωση, επειδή ο φίλος της δεν την ήθελε ή δεν επιθυμούσε το μωρό. Οι γονείς της δεν γνώριζαν τίποτε.

Της είπα πως είναι πολύ βασικό να μιλήσει στους γονείς της γι’ αυτό το θέμα και προσφέρ­θηκα να φέρω στη συζήτηση και ένα θεραπευ­τή, αν βέβαια ήταν πρόθυμη να μιλήσει στους γονείς της. Επέμεινε ότι δεν θα άνοιγε ποτέ μα ποτέ το στόμα της να πει κάτι τέτοιο στους γο­νείς της, επειδή θα μπορούσαν να έλθουν στο φως περισσότερα πράγματα.

Ύστερα από μακρά επιμονή μου, μου αποκάλυψε ότι ένα μέλος της οικογένειάς της είχε μα­ζί της σεξουαλική επαφή, όταν ήταν 12 ετών. Για να μη μιλήσει την απείλησε. Φοβόταν πως δεν θα γίνει πιστευτή και πως αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει σοβαρότατα οικογενειακά προ­βλήματα…

Ολόκληρο εδώ:

http://www.egolpion.com/janine.el.aspx

Είναι αληθές, ότι οι ιδρυταί και τα ηγετικά στελέχη της Φιλικής Εταιρείας ήταν Μασώνοι και εργάσθηκαν δια την απελευθέρωσιν του Γένους;

ΑΠ. Αυτό είναι από τα προσφιλέστατα, αλλά και αναιδέστατα ψέμματα των Ελλήνων Μασώνων, προς εξαπάτησιν των αφελών και εξύψωσιν της Στοάς. Και ιδού αι περί τούτου αποδείξεις.

α) Όταν το 1776 ιδρύθη εις την Βαυαρίαν η μυστική οργάνωσις των Εωσφορικών ILLUMINATI, η οποία αργότερα απεκαλύφθη από τον Βαυαρόν Βασιλέα, ούτος ως γνωστόν εθεώρησε ιερόν καθήκον του να αποστείλει τότε εις έκαστον Μονάρχην και θρησκευτικόν Αρχηγόν κάθε χώρας ακριβές αντίγραφον ολοκλήρου τού καταχθονίου εωσφορικού σχεδίου, το οποίον απέβλεπεν εις την βιαίαν ανατροπήν των μοναρχών όλων των χωρών και εκμηδένισιν όλων των Δογμάτων. Μεταξύ των παραληπτών τότε ήτο και ο Τσάρος της Ρωσίας ως και η ηγεσία της Ρωσικής Εκκλησίας.

6) Όταν αργότερα οι ILLUMINATI, υπό την καθοδήγησιν των Μασωνικών Στοών της Γαλλίας, επέτυχον το πρώτον χτύπημα, δηλαδή έγιναν οι αυτουργοί της Μεγάλης Γαλλικής Επαναστάσεως, δεκάδες τότε χιλιάδων Γάλλων φιλομοναρχικών κατέφυγαν και εύρον άσυλον εις την Τσαρικήν Ρωσίαν. Ούτοι, ως ήτο φυσικόν μετέφερον και τας πλέον απτάς αποδείξεις περί τρομακτικής δράσεως της Μασωνίας εις την Γαλλίαν, η οποία τότε εθεωρείτο ως ένα εντελώς γαλλικόν φρούτον.

γ) Η Γαλλική Μασωνία, ως γνωστόν, εστήριξεν ενεργώς την πρώτην Αυτοκρατορίαν του Μ. Ναπολέοντος ο οποίος επετέθη το 1812 κατά της Ρωσίας, καταλαβών μάλιστα και την Μόσχαν! Όταν αργότερα οι Ρώσοι κατενίκησαν τον Μ. Ναπολέοντα και εισήλθον οι ίδιοι νικηφόρως εις τους Παρισίους, η πρώτη πράξις αυτών ήτο να στήσουν ένα πρόχειρον, Ορθόδοξον Ναόν Εκστρατείας, όπου ο Ρώσος Τσάρος προσευχηθείς εδήλωσεν, ότι ήλθεν εις το Παρίσι όχι ως εχθρός και κατακτητής, αλλά ως απελευθερωτής, και φίλος και, ότι εθεώρει τον Γαλλικόν Λαόν θύμα των σατανικών δυνάμεων τού σκότους!

Θα ήτο λοιπόν, μεγάλο σφάλμα να πιστέψη κανείς, ότι ακριβώς το έτος 1814, όταν ετελείωσε η συντριβή τού Μ. Ναπολέοντος, θα ήτο δυνατόν εις την Ρωσίαν των Ορθοδόξων Τσάρων και κάτω από την μύτην της πανίσχυρου και καχύποπτου Οχράνας (Μυστικής Υπηρεσίας των Ρώσων) να δράση ο,τιδήποτε το μασωνικόν και μάλιστα να συμπηχθεί εις Φιλικήν Έταιρείαν,   όπως έπραξαν οι Έλληνες ιδρυταί της. Τοσούτον μάλλον καθ’ όσον πολλοί από τα μέλη της ήσαν αξιωματούχοι της Τσαρικής Ορθοδόξου Ρωσίας, η οποία ομολογουμένως και δια χρημάτων και δια άλλων μέσων συνέβαλλεν δια την επιτυχίαν του αγώνος.

Εφ’ όσον, ως εξετέθη και ανωτέρω, την εποχήν εκείνην κάθε τι το Μασωνικόν εθεωρείτο ταυτοχρόνως και Γαλλικόν και άρα εχθρικόν δια την Ρωσία, χρειάζεται πραγματικά  Μασωνική αναίδεια και θράσος δια να διατείνεται κανείς, ότι μέλη της Φιλικής Εταιρείας ως ο Γρηγόριος ο Έ και τόσοι άλλοι Έλληνες Μεγάλοι Ιεράρχαι τον Ιερού   Αγώνος,  μπορούσαν  να   ήταν… Μασώνοι!  Δεν είναι απαραίτητον η κάθε πολιτική η θρησκευτική κίνησις, η οποία λόγω των συνθηκών κινείται εν κρύπτω, να είναι οπωσδήποτε και Μασωνική!! Πολύ προ της εμφανίσεως των Μασώνων οι πρώτοι παράνομοι ήταν οι οπαδοί του Χριστού μέσα στις κατακόμβες της Ρώμης, όπως και τώρα είναι στην Ρωσία…

Εξ άλλου ο Καποδίστριας, που εργάσθηκε στη Ρωσία για την Επανάστασι του 1821 και ήλθε ως πρώτος κυβερνήτης εις την Ελλάδα εξέδωκε αμέσως εγκύκλιον (8 – 6 – 1828) κατά της Μασωνίας.

 

Η ΕΒΡΑΙΟΜΑΣΩΝΙΑ ΞΕΣΚΕΠΑΖΕΤΑΙ!

Αρχιμ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Δ.ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΚΔΟΣΗ ΕΚΤΗ – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΝΙΓΓΟΣ 10,106 77 ΑΘΗΝΑ 1999

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η’

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΜΑΣΩΝΙΑΣ

Oλόκληρο το κεφάλαιο στη σελίδα μας:  http://www.egolpion.com/erwthseis_masonia.el.aspx

Στη μπανιέρα δυο-δυο!

 

Ούτε το μυστήριο της Βαπτίσεως δεν αφήνει όρθιο η λαίλαπα του προτεσταντισμού!

Μας το έστειλε ο Προσκυνητής και είναι από εδώ

1453

 

 

 

 

Με το πρώτο φως της αυγής, οι Τούρκοι μπήκαν μέσα στην Κωνσταντι­νούπολη από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού, εκεί όπου είχαν γκρεμιστεί τα τείχη από τις βομβάρδες τους. Πριν όμως μπουν μέσα στην Πόλη, τσακί­στηκαν πολλοί Τούρκοι και χριστιανοί που έτρε­ξαν να τους εμποδίσουν. Τόσοι πολλοί σκοτώθη­καν, που θα φορτώνονταν το λιγότερο είκοσι άμαξες με τα πτώματα τους. Τότε, το δεύτερο ασκέρι άρχισε να έρχεται ξοπίσω από τους πρώτους, που σκορπίζονταν μέσα στην Πόλη.

Όσους έβρισκαν στους δρόμους τους περνούσαν από τη λεπίδα της χαντζάρας τους, γυναίκες και άντρες και γέρους και παιδιά, αδιακρίτως. Αυτή η σφαγή κράτησε από την ανατολή του ηλίου μέχρι την ώρα της μεσημβρίας, κι όσοι βρέθηκαν μπροστά τους πήγαν από χαντζά­ρα. Όσοι από τους δικούς μας εμπόρους διέφυγαν, κρύφτηκαν μέσα στις υπόγειες σπηλιές. Όταν πέρα­σε η μανία τους, οι Τούρκοι τους ευρήκαν, κι όλοι πιάστηκαν και πουλήθηκαν σκλάβοι. Όταν έφτα­σαν οι λυσσασμένοι Τούρκοι στην πλατεία που είναι πέντε μίλια μακριά από το σημείο που έκαναν την έφοδο, δηλαδή τον Άγιο Ρωμανό, ανέβηκαν σ’ έναν πύργο, όπου ήταν υψωμένη η σημαία του Α­γίου Μάρκου και η σημαία του γαληνότατου αυτοκράτορα. Τότε, οι ειδωλολάτρες έσχισαν αμέσως τη σημαία του Αγίου Μάρκου και έπειτα έσχισαν τη σημαία του γαληνότατου αυτοκράτορα και πάνω σ’ εκείνο τον ίδιο πύργο ύψωσαν τη σημαία του Τούρκου αυθέντη. Όταν αφαιρέθηκαν εκείνες οι δυο σημαίες, δηλαδή του Αγίου Μάρκου και του αυτοκράτορα και υψώθηκε η σημαία του Τούρκου σκύλου, εκείνη τη στιγμή όλοι εμείς οι χριστιανοί που βρισκόμασταν στην Πόλη χύσαμε πικρά δά­κρυα. Βλέποντας τη σημαία του να ανεμίζει πάνω στον πύργο, καταλάβαμε ότι η Πόλη είχε πέσει στα χέρια του Τούρκου και δεν υπήρχε ελπίδα να την επανακτήσουμε… 

Μικρό αφιέρωμα στην Άλωση

Η Άλωσις της Πόλεως   και το Δράμα των Εθνικών μας Διχασμών

http://www.egolpion.com/alwsis.el.aspx

 

Το Κούρσεμα της Πόλης

http://www.egolpion.com/koursema_polhs.el.aspx

 

Τα αίτια της πτώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, κατά τον Ιωσήφ τον Βρυέννιον

http://www.egolpion.com/aitia_ptwshs.el.aspx

 

ΜΩΑΜΕΘ Ο ΠΟΡΘΗΤΗΣ

http://www.egolpion.com/porthiths.el.aspx

 

Λουκάς Νοταράς και Ανθενωτικοί

Κατά της υποταγής εις τον Πάπαν, αλλά όχι φιλότουρκοι

http://www.egolpion.com/notaras_anthenwtikoi.el.aspx

 

Επιστολή του πάπα Πίου του Β’ προς τον Μωάμεθ δέκα χρόνια μετά την Άλωση

http://www.egolpion.com/epistolh_papa_alesis.el.aspx

 

ΚΘ’ ΜΑΪΟΥ

http://www.egolpion.com/29_may.el.aspx

 

Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

http://www.egolpion.com/xroniko_poliorkias.el.aspx

 

Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΗ  ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

http://www.egolpion.com/poliorkia_polhs.el.aspx

 

ΜΙΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

http://www.egolpion.com/perigrafh_polhs.el.aspx

Λευτέρης Αρβανίτης: Portraits in Music

Έγχρωμες φωτογραφίες προσώπων της jazz αλλά και της rock, της funk, της world music… σε ένα εκρηκτικό φωτογραφικό και μουσικό κόσμο, γεμάτο χρώματα και εντάσεις μας παρουσιάζει ο Λευτέρης Αρβανἰτης.

Οι φωτογράφοι που αποτυπώνουν την jazz μουσική σκηνή στην Ελλάδα δεν είναι πολλοί. Ο ένας είναι ο Χρήστος Κοψαχείλης. Ένας άλλος είναι ο Λευτέρης Αρβανίτης.

Ο Λευτέρης Αρβανίτης φωτογραφίζει από το 1992 περίπου. Η πρώτη του μεγάλη συναυλία ήταν της Bjork, και από τότε δεν έχει σταματήσει να τραβάει μουσικούς επί του έργου τους, χωρίς να περιορίζεται σε κανένα μουσικό είδος. Ίσως επειδή αγαπά την μουσική, όποια και αν είναι αυτή (ή σχεδόν!) όταν ο μουσικός παίζει αληθινά και τα δίνει όλα. Αυτές τις στιγμές ψάχνει… και πολύ συχνά τις βρίσκει. Όταν δεν τις βρίσκει, επιλέγει να μην φωτογραφίσει ώστε να μην αποτυπώσει στιγμές που θεωρεί ψεύτικες και κούφιες.

Τα λόγια του συναδέλφου και φίλου του Χρήστου Κοψαχείλη είναι πολύ εύστοχα: «Παρουσιάζει τους μουσικούς αποκομμένους από το περιβάλλον, αφιερωμένους στη μουσική τους, εναρμονισμένους με κάτι υπέρτατο, που μόνο όσοι το αναζητούν επίμονα μπορούν να το ανακαλύψουν. Αυτή την έκσταση προσπαθεί να αποτυπώσει».

Όταν μιλάμε για πεντηκοστιανούς να μην ξεχνάμε:

Απόσπασμα από την 11η Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη

1. Διαπιστώθηκε έντονη προπαγανδιστική δραστηριότητα των Πεντηκοστιανών. Ιδιαίτερα δε μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού τους, «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ FM», τόσον του κεντρικού όσον και των επαρχιακών. Οι σταθμοί αυτοί ασκούν αθέμιτο προσηλυτισμό, δεδομένου ότι αποκρύπτουν την πεντηκοστιανή τους ταυτότητα και έχουν τον παραπλανητικό προσδιορισμό, «Το χριστιανικό ραδιόφωνο της Αθήνας, στην υπηρεσία του Ευαγγελίου».

2. Από την προσηλυτιστική δραστηριότητα των νεοπεντηκοστιανών δημιουργούνται δυσάρεστες, από κοινωνικής πλευράς καταστάσεις στον οικογενειακό τομέα, καθόσον έχει διαπιστωθεί πλήθος διαζυγίων σε οικογένειες, όπου έχει εισχωρήσει αυτή η αίρεσις. Αυτονόητες τυγχάνουν οι επιβλαβείς επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών.

3. Επίσης επισημάνθηκε ότι, προβάλλοντας έντονα τις εσφαλμένες εσχατολογικές τους διδασκαλίες περί επικείμενης αρπαγής των οπαδών τους στους ουρανούς, και μάλιστα την δεκαετία του 1990, εκμεταλλεύονται οικονομικά ανύποπτους και απροστάτευτους ανθρώπους, που γίνονται θύματά τους.

 

ΙA΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη

Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών
και Ιερών Μητροπόλεων για θέματα
Αιρέσεων και Παραθρησκείας
(Προκόπι Ευβοίας , 18-22.10.1999)

http://www.egolpion.com/ia_sundiaskepsis.el.aspx

π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος: 14 χρόνια μακριά μας

1931 – 2 Μαΐου 1996 

Γεννήθηκε στην Καζάρμα (Χαραυγή) Μεσσηνίας, το έτος 1931. Υπήρξε ο ενδέκατος και τελευταίος γιός πολύτεκνης οικογένειας, μεταξύ εννέα γιών και δύο θυγατέρων. Ελαβε την στοιχειώδη εκπαίδευση στην Καζάρμα και τη Γυμνασιακή στην Καλαμάτα. Απεφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1957 και απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα στη Φιλοσοφική στην Μαγεντία. Υπηρέτησε ως βοηθός στο Πανεπιστήμιο του Μύνστερ. Απέκτησε το διδακτορικό δίπλωμα στη Θεολογική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Νυμφεύθηκε την Αντωνία Λέντς με την οποία απέκτησε τρείς γιούς. Χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων και Μ. Βρετανίας Αθηναγόρα, το έτος 1962, στην Στουτγάρδη και υπηρέτησε ως εφημέριος στο Αννόβερο και Κολωνία. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1968 και διορίστηκε εφημέριος στον Ι.Ν. Αγ. Τριάδος Αμπελοκήπων και στη συνέχεια στην Αγ. Παρασκευή Αττικής, όπου υπηρέτησε ως την κοίμησή του. Συγχρόνως διορίσθηκε Γραμματέας της Συνοδικής Επιτροπής Αποδήμου Ελληνισμού και το 1980 Γραμματεύς της Συνοδικής Επιτροπής επί των αιρέσεων. Διοργάνωσε τους εξής τομείς δραστηριότητος: «Φροντιστήριο Στελεχών Εκκλησιαστικής Προνοίας» 1968, «Σχολή Εθελοντών Διακονίας» 1971, «Φροντιστήριο Αντιμετωπίσεως Αιρέσεων» 1976 και εξής. Διατέλεσε: Διευθυντής του Γραφείου Ποιμαντικής Αντιμετωπίσεως των Αιρέσεων στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, Διευθυντής της Υπηρεσίας Ενημερώσεως Διαλόγου και Πολιτισμού της Αρχιεπισκοπής, Πρόεδρος του Πνευματικού Συμβουλίου της «Πανελληνίου Ενώσεως Γονέων για την Προστασία του Ελληνορθοδόξου Πολιτισμού της Οικογενείας και του Ατόμου», Πρώτος Αντιπρόεδρος του «Ορθόδοξου Επιμορφωτικού Κέντρου Ενημερώσεως και Διαλόγου», Πρόεδρος του Πνευματικού Συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου Αγίας Παρασκευής, Α΄ Αντιπρόεδρος του «Διορθοδόξου Συνδέσμου Πρωτοβουλιών Γονέων». Ως Γραμματέας της Συνοδικής Επιτροπής διοργάνωσε πληθώρα Κληρικολαϊκών Συνάξεων, Συνεδρίων, Σεμιναρίων. Ημερίδων, Πανελλαδικών και Πανορθοδόξων Συνδιασκέψεων, το «Σεμινάριο Πίστεως», το «Σεμινάριο Οικοδομής στην Ορθοδοξία», το «Σεμινάριο Ορθοδόξου Πίστεως», το «Θεολογικόν Σεμινάριον». Συνέγραψε 40 βιβλία ποικίλου ποιμαντικού περιεχομένου, που καλύπτουν τους τομείς της ενοριακής δραστηριότητας, την οριοθέτηση της Ορθοδόξου Πίστεως και της ποιμαντικής στρατηγικής της Εκκλησίας έναντι των ποικίλων αιρέσεων. Συνέτασσε με συνεργάτες τα Δελτία: «Μαρτυρία», «Πληροφορείν», «Δελτίον Ενημερώσεως», «Δελτίον Επικοινωνίας». Πολλά άρθρα του δημοσιεύθηκαν στις καθημερινές εφημερίδες και περιοδικά.  Μίλησε σε πλείστες πόλεις της Ελλάδας και σε Γυμνάσια και Λύκεια. Είχε δύο τακτικές εκπομπές στο Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος. Συμμετέσχε σε πλείστα Διεθνή Συνέδρια Πρωτοβουλιών Γονέων στο Εξωτερικό, σε συνελεύσεις του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και Συνεδρίων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και σε συνέδρια αντιαιρετικού χαρακτήρα στη Ρωσία, Βουλγαρία και Κύπρο. Εξεδήμησε προς Κύριον την 2α Μαΐου 1996 έχοντας αφιερώσει τη ζωή του στην Εκκλησία και έχοντας προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στη στήριξη της Αλήθειας της Πίστεως και στο Ποιμαντικό έργο της Εκκλησίας. Ένα περίπου έτος αργότερα τον ακολούθησε στην εκδημία και η πρεσβυτέρα Αντωνία. Η πρεσβυτέρα υπήρξε γι’ αυτόν πολύτιμη σύζυγος, αξία μητέρα και αναντικατάστατη βοηθός στη ζωή, καλύπτοντάς τον σε όλους τους τομείς, ώστε απερίσπαστος να μπορεί να επιδοθεί στο πράγματι μεγάλο και ουσιαστικό Εκκλησιαστικό έργο του.

Μικρό αφιέρωμα στο μακαριστό γέροντα

 

http://www.egolpion.net/8DFC6225.el.aspx

http://www.egolpion.com/p_antwnios.el.aspx

http://www.egolpion.com/p_antonios_4.el.aspx

http://www.egolpion.com/teleftaia_agwnia.el.aspx

Ο προσηλυτισμός των Καθολικών αμέσως μετά την Άλωση.

Η ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Απόστολος Βακαλόπουλος,

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Αντίδραση των Κρητικών στην αποδοχή του Φλωρεντινού όρου και γενικά στην προπαγάνδα της καθολικής εκκλησίας.

Πραγματικά η καθολική εκκλησία συνεχίζει τις ενέργειές της, ιδίως εκεί όπου μπορεί ν’ ασκήση αποτελεσματικές επιδράσεις: στις φραγκοκρατούμενες περιοχές, στις Κυκλάδες, στην Κύπρο και στην Κρήτη. Η προσέλευση του αρχιεπισκόπου Νικαίας Βησσαρίωνος, του σοφού εκείνου κληρικού, στο δυτικό δόγμα, είχε ασκήσει ασφαλώς επιρροή στις ταραγμένες ψυχές των ορθοδόξων, ιδίως των λογίων. Ο Βησσαρίων είναι ο αρχηγός των ενωτικών και προς αυτόν φυσικά αποβλέπουν οι οπαδοί του Φλωρεντινού όρου. Τον Μάιο του 1462 ονομάζεται από τον πάπα Πίο Β’ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και σ’ αυτόν υπάγονται τώρα οι ουνίτες Έλληνες της Κρήτης και των ελληνικών νησιών. Και στις 27 Μαΐου του ίδιου χρόνου αποστέλλει ποιμαντορική εγκύκλιο -την γνωστή με τον τίτλο «επιστολή καθολική»- προς όλους τούς χριστιανούς όσοι υπάγονται στην δικαιοδοσία του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Εξετάζοντας σ’ αυτή την εγκύκλιο την πτώση του Βυζαντίου δέχεται ως κύρια αιτία της την εκτροπή της πίστης από την αλήθεια και την απομάκρυνση των ορθοδόξων από τα ορθά δόγματα της καθολικής εκκλησίας. Τούς καλεί λοιπόν να δεχθούν με ευλάβεια το Φλωρεντινό δόγμα, ότι δηλαδή ο Πατήρ και ο Υιός είναι η αρχή του Πνεύματος και ότι αυτό εκπορεύεται από τούς δύο σαν από ένα «προβολέα». Αφού τούς ομιλεί για τις αγρυπνίες και τις εσωτερικές του ανησυχίες, πού τον βασάνισαν ώσπου στο τέλος να πεισθή και ο ίδιος επάνω στο ζήτημα αυτό, τούς παρακινεί να έχουν ως «κεφαλήν και άρχοντα» της Εκκλησίας τον πάπα, να τον σέβωνται και να τον ακολουθούν, επειδή τούς οδηγεί στον δρόμο προς την αιώνια ζωή. Κηρύσσει δηλαδή την ένωση των εκκλησιών, την ουνία, με βάση την αναγνώριση του πάπα ως αρχηγού της χριστιανικής εκκλησίας, χωρίς όμως να καταργή τα ήθη και έθιμα την λατρεία των ορθοδόξων. Ο Βησσαρίων καθιερώνει μάλιστα και υποτροφία για 16 ορθόδοξους (ενωτικών φρονημάτων βέβαια) ιερείς, οι οποίοι θα οικείωναν τον Κρητικό λαό με τις αλήθειες της καθολικής εκκλησίας. Από τούς 16 αυτούς ιερείς θα εκλέγωνται οι πρωτοπαπάδες του Χάνδακα, Σητείας, Ρεθύμνου και Χανίων. Στην πράξη όμως οι προνομιούχοι αυτοί ιερείς ορίζονται σε 12 και επιδοτούνται με ένα μέρος (γύρω στα 300 δουκάτα) από τα εισοδήματα του πατριαρχείου στην Κρήτη .

Μάταια ο ουνίτης λόγιος Μιχαήλ Αποστόλης, ο γνωστός για τον πτωχοπροδρομισμό του και τις κολακείες του προς τον Βησσαρίωνα και τούς άλλους ισχυρούς της Δύσης, εργάζεται με επιδεικτικό ζήλο για την διάδοση της ουνίας και δημιουργεί ζητήματα στους Κρητικούς. Μάταια επίσης ο γνωστός για την δράση του για την ένωση των εκκλησιών πρωτοτταπάς του Χάνδακα Ιωάννης ο Πλουσιαδηνός (το 1492 Ιωσήφ, επίσκοπος Μεθώνης) κατακρίνει τούς ορθοδόξους παπάδες, γιατί εμποδίζουν «τας ιεράς της εκκλησίας συνάξεις», γιατί δεν αφήνουν «τούς βουλομένους ποιείν πανηγύρεις αγίων, ούτε κηδείας νεκρών κατά το ειωθός, αλλ’ ούτε μνείας των κεκοιμημένων» ενωτικών βέβαια, γιατί επηρεάζουν τον λαό και ξανακερδίζουν αυτούς πού είχαν δεχθή την ένωση. «Ορώμεν οφθαλμοφανώς, γράφει, και καθ’ ημέραν, ότι υπετάγησαν εις το υμών ασεβές φρόνημα, προτιμώντες εάσαι τα παιδία αυτων αβάπτιστα ή βαπτίσαι αυτά ιερεύς της εκκλησίας, ήγουν της αγίας ενώσεως».

Η ουνία υπήρξε το πιο δραστικό όπλο της καθολικής εκκλησίας, γιατί ήταν το πρώτο σπουδαίο βήμα προς την Ένωση. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του καρδιναλίου Ισιδώρου, οι ενωτικοί (ουνίτες) ανέβαιναν στον εξογκωμένο αριθμό των 20 χιλιάδων. Την ουνία επίσης χρησιμοποιούν με επιτυχία ως δόλωμα έναν αιώνα αργότερα οι ιησουίτες στην Πολωνία και στην νοτιοδυτική Ρωσία. Μολαταύτα στις ελληνικές χώρες, καθώς και τις κοινότητες του εξωτερικού, η καθολική προπαγάνδα συναντά ισχυρή αντίδραση. Χαρακτηριστικά στην Κρήτη, όπου οι κάτοικοι ήταν προσκολλημένοι στην ορθοδοξία , μάταια η δυτική εκκλησία προσπαθεί να διευρύνη τον κύκλο των οπαδών της. Κατορθώνει βέβαια ο Αποστόλης να δημιουργήση μια κοινότητα ουνιτών στο νησί, πολύ μικρή, αλλά το οικουμενικό πατριαρχείο στέλνει εκεί ως έξαρχό του τον μοναχό Μάρκο Ξυλοκαράβη, τον μετέπειτα Πατριάρχη, και κατορθώνει να προκαλέση μεγάλη αναταραχή στην εστία εκείνη της ετεροδοξίας. Τ’ αποτελέσματα το έργου του τα βλέπουμε σε επιστολή του Αποστόλη προς τον Βησσαρίωνα:

«Ούκ αφ’ εαυτων (οι κάτοικοι), εί χρή ταληθές ειπείν, κινούμενοι οι πανδείλαιοι, αλλ’ άμοιροι λόγων όντες και δογμάτων άπειροι της εκκλησίας εξ αμαθίας, υπ’ ανδρών φιλοδόξων και ρεολόγων και μισθόν ηγουμένων την κατά Λατίνων γε βλασφημίαν υπάγονταί τε και πείθονται ων εις και χείριστος ην Μάρκος σκοτενδύτης Βυζάντιος o Ξυλόναυς, ανήρ φιλόχρυσος, κακόδοξος, κερκοπίθηκος, ός την Κρήτην πάσαν συνέχεέ τε και συνεκύκησεν, ου μεν ούν τούς λόγων ειδότας και εύ φρονήσεως ήκοντας, αλλά τινας βεκκεσελήνους και κρονίων όζοντας και αναλφαβήτους».

Το έργο του Ξυλοκαράβη το συνέχισαν ο μοναχοί Σάββας και Μάξιμος, έξαρχοι του πατριαρχείου της Αλεξάνδρειας, τούς οποίους ο Μιχαήλ Αποστόλης και οι ομοϊδεάτες του κατόρθωσαν τελικά να εξορίσουν από το νησί στην Συρία. Και απ’ εκεί όμως αυτοί συνεχίζουν με γράμματα προς το ορθόδοξο ποίμνιο τον αγώνα τους κατά των ενωτικών, αφορίζουν τον Αποστόλη και τούς αιτίους της εξορίας τους και εξάπτουν επικίνδυνα τα πνεύματα των κατοίκων εναντίον τους. Η στάση αυτή του πατριαρχείου και η εμμονή του Κρητικού λαού στην ορθοδοξία κάνουν δύσκολη την θέση του θορυβοποιού Αποστόλη στην Κρήτη. Οι συμπατριώτες του τον περιφρονούν και τον βρίζουν με τα επίθετα διάβολος, άγος, κάθαρμα.

Ολόκληρο εδώ:

http://www.egolpion.com/proshlutismos_katholikwn.el.aspx

«Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΕ ΕΥΛΟΓΗΣΗ ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΑΝΑΣΣΗ»

 

«Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΕ ΕΥΛΟΓΗΣΗ
ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΑΝΑΣΣΗ»
(Γέν. 48, 20)

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ  “ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ”

Αρχ. ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ

 
 Βρισκόμαστε στον δέκατο έβδομο π.Χ. αιώνα.

 Στην Αίγυπτο, θα παρακολουθήσουμε ένα περιστατικό που αναφέρεται στις τελευταίες ημέρες του θεοπροπάτορος Ιακώβ. Χωρίς αμφιβολία τα γεγονότα πού συνδέονται με το τέλος του πολύπαθου αυτού Πατριάρχου είναι από τις πιο συγκινητικές σελίδες της Αγίας Γραφής. Βλέπει κανείς εδώ τις περισσές ευλογίες πού σκόρπισε ο Θεός στην πατριαρχική οικογένεια, τις μεγάλες χαρές ύστερα από τις θλίψεις, αλλά και τις θεοκίνητες ενέργειες του γηραιού Ιακώβ, πού προκαλούν δέος. Σε κάθε του λόγο, σε κάθε του κίνηση διακρίνουμε έκτακτο θεϊκό φωτισμό και παρόρμηση από το Πνεύμα του Θεού. Νοιώθουμε ότι έχουμε απέναντί μας όχι απλώς προφήτη, αλλά και κάτι περισσότερο από προφήτη.
 
   Στην ηλικία των εκατόν τριάντα ετών, πολύχρονος και πολυβασανισμένος, πιεζόμενος από λιμό, ήρθε στην Αίγυπτο κι ετέθη αυτός και η πολυμελής οικογένεια του υπό την προστασία του γιου του Ιωσήφ.  Ο πολύκλαυστος γιος του δεν είχε κατασπαραχθεί από θηρία, αλλά με την θαυμαστή συμπαράσταση του Θεού κυβερνούσε την Αίγυπτο και την έσωζε από την απειλή της πείνας. Φάνηκε σωτήρας στους Αιγυπτίους, αλλά και προς τους οικείους του. Υπό την σκιά του ο γέροντας πατέρας του θα πέραση ειρηνικά στην ξένη γη το υπόλοιπα δεκαεπτά χρόνια της ζωής του.
 
   Το εκατοστό τεσσαρακοστό έβδομο έτος ήταν το τελευταίο για τον Πατριάρχη. Κατ’ αυτό επεφύλαξε μία ιδιαίτερη ευλογία στον αγαπημένο του γιο. Ζήτησε να του παρουσίαση τους δύο γιους του, για να τους ευλογήση. Δεν επρόκειτο για μία απλή ευλογία, αλλά για μία τελετουργία υιοθεσίας. Οι δύο εγγονοί του θα γίνονταν τέκνα του, πράγμα πού θα τους παρείχε σπουδαία δικαιώματα. Όταν δηλαδή θα μοιραζόταν η πατρική κληρονομιά, ο καθένας από τους δύο εγγονούς θα έπαιρνε ξεχωριστό μέρος. Αργότερα στην διανομή της Παλαιστίνης, η φυλή του καθενός θα λάμβανε ιδιαίτερο τμήμα. Αυτό σήμαινε ότι στον Ιωσήφ αναλογούσαν δύο μερίδια. Του έπεφτε δηλαδή κληρονομιά πρωτοτόκου, παρ’ όλο πού άλλος ήταν πρωτότοκος.
 
Τα παιδιά του Ιωσήφ ονομάζονταν Μανασσής και Εφραίμ. Δεδομένου ότι τα απέκτησε ο Ιωσήφ, πριν από τον ερχομό του πατέρα του, η ηλικία τους περνούσε τα δεκαεπτά έτη.

Ο Πατριάρχης, κατάκοιτος, ετοιμοθάνατος και με ασθενική κράση. Είχε χειροτερέψει η κατάστασίς του, όταν δέχθηκε την επίσκεψη του Ιωσήφ και των τέκνων του. Όταν ήταν να μπουν στο δωμάτιο του, συγκέντρωσε την δύναμή του κι ανασηκώθηκε στην κλίνη του.

Τα λόγια του, προφητικώτατα. Το στόμα του πρόφερε χρησμούς, η γη της Παλαιστίνης θα έπεφτε στα χέρια των απογόνων του. Ο ίδιος ο Θεός του το είχε προαναγγείλει: «Αυτήν την γη θα την δώσω σε σένα και στους απογόνους σου παντοτινή ιδιοκτησία» (Γεν. 48,4 και 35,12).

 Και προχωρεί: «Τώρα λοιπόν, υιοθετώ τους δύο γιους σου πού απέκτησες στην Αίγυπτο, πριν έρθω εδώ. Ο Εφραίμ και ο Μανασσής θα είναι για μένα σαν τον Ρουβήμ και των Συμεών».
 
Ήδη εκδηλώθηκε μία πρώτη προφητική ενέργεια του Πατριάρχου.

 Αντί για τον Μανασσή, τον πρωτότοκο, ανέφερε πρώτο τον μικρότερο γιο. Όπως θα φανεί στην συνέχεια, αυτό δεν ήταν καθόλου τυχαίο. Διευκρίνισε ότι η υιοθεσία ισχύει μόνο γι’ αυτά τα δύο παιδιά, όχι για άλλα πού τυχόν θα αποκτούσε ο Ιωσήφ. Αν συνέβαινε να γινόταν πατέρας άλλων παιδιών, αυτά και οι απόγονοι τους θα εντάσσονταν στην φυλή του Εφραίμ ή του Μανασσή. Δεν θ’ αποτελούσαν ξεχωριστή φυλή. Και αυτοί οι προσδιορισμοί είχαν βάρος θεολογικό. O αριθμός των παιδιών πού θα έκανε δικά του ήταν δύο. Δύο παιδιά, δύο λαοί, δύο κόσμοι, δύο Διαθήκες.

Πιο κάτω θα γίνουμε σαφέστεροι.
 
Αυτά ειπώθηκαν μόλις μπήκαν οι τρεις επισκέπτες στο δωμάτιο. Αναφέρθηκε ακόμη σ’ ένα συγκινητικό και για τον ίδιο και για τον Ιωσήφ περιστατικό, στον θάνατο δηλαδή της αγαπημένης δικής του συζύγου και μητέρας του Ιωσήφ, της Ραχήλ: «Όταν ερχόμουν από την Μεσοποταμία, πέθανε η μητέρα σου η Ραχήλ στην γη Χαναάν, όταν πλησίαζα στην λεωφόρο των ίππων Χαβραθά πηγαίνοντας προς την Εφραθά (δηλαδή την Βηθλεέμ) και την έθαψα εκεί σ’ αυτόν τον δρόμο» (48,7).
 
Είναι πολύ ψυχολογημένο, ένας άνθρωπος πού φεύγει από αυτή τη ζωή κι έχει απέναντι του κάποιον νεώτερο, ν’ αναρριπίσει στην μνήμη του δεύτερου πρόσωπα και γεγονότα πού έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην προσωπική ζωή και των δύο. Ήξερε ο ετοιμοθάνατος γέροντας ποιες χορδές έπρεπε να θίξει. Μ’ αυτόν τον τρόπο η ατμόσφαιρα γινόταν πιο ευαίσθητη, πιο συγκινητική και πιο κατάλληλη να υποδεχθεί και τις επόμενες πνευματοκίνητες ενέργειες.
 
Επακολούθησε σιωπή. Τα ασθενικά μάτια του παππού ξεχώρισαν τα δύο παιδιά. Και ρώτησε τον Ιωσήφ: «Ποιοί είναι αυτοί εδώ»; «Είναι οι γιοι που μου έδωσε ο Θεός» αποκρίθηκε εκείνος. «Πλησίασε τους κοντά μου να τους ευλογήσω». Ο Ιωσήφ τους πλησίασε, ενώ ο Πατριάρχης ήταν ανακαθισμένος στο κρεββάτι και τα πόδια του κρέμονταν στο πάτωμα. Μπήκαν ανάμεσα στα πόδια του. Εκείνος άνοιξε τα χέρια του, τους αγκάλιασε και τους φίλησε. «Εφίλησεν αυτούς και περιέλαβεν αυτούς» (48,10).
 
Πολύ συγκινητική εικόνα. Ο θεοφορούμενος γέροντας κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά τους γιους του πιο αγαπημένου παιδιού του. Η καρδιά του πλημμύρισε χαρά. Και η χαρά μετατράπηκε σε δοξολογία:
 
«Να, πού αξιώθηκα να σε δω, Να πού ο Θεός μου έδειξε και τους απογόνους σου» (48,11). «Σε είχα νεκρό και σε έκλαιγα. Και να, πού σε βρήκα ζωντανό και περίβλεπτο. Ας έχει δόξα ο Θεός. Δεν έλπιζα ποτέ να σε δω. Και να, πού ο Θεός με αξιώνει να σε αντικρίσω με παιδιά. Δοξασμένο το όνομα του Παντοδυνάμου»!
 
Η Γραφή κρύβει μυστηριώδη βάθη. «Βάθος σοφίας θεϊκής». Ωκεανοί μυστηρίων κρύβονται πίσω από τα διάφορα εξιστορούμενα περιστατικά.
 
Ο Πατριάρχης Ιακώβ και οι δύο εγγονοί του. «Περιέλαβεν αυτούς». Ο Εφραίμ και ο Μανασσής με τον εναγκαλισμό του παππού λες κι έγιναν ένας άνθρωπος. Τα γεροντικά χέρια τους περικυκλώνουν και τους δένουν. Χτυπητή εικόνα συμφιλιώσεως δύο λαών πού ήταν αδιανόητο να συμφιλιωθούν. Μη βλέπετε Ιακώβ, ούτε Μανασσή και Εφραίμ, αλλά στην θέση του πρώτου αντικρίστε τον Θεόν, στην θέση του Μανασσή τον Ισραηλιτικό λαό της Π. Διαθήκης και στην θέση του Εφραίμ τον εξ εθνών Χριστιανικό λαό της Κ. Διαθήκης.
 

http://www.egolpion.com/efraim_manasis.el.aspx

Μητροπολίτης Λεμεσού κ.κ. Αθανάσιος

Όποιος αδελφός θέλει μπορεί να στείλει ένα μήνυμα στον Σεβασμιώτατο εδώ

Βιογραφικό σημείωμα       

O Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ.κ. Αθανάσιος γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 8.2.1959. Το 1973 εισήχθη στην Iερά Μητρόπολη Πάφου το δε 1976 μετά την αποφοίτηση του από το Α’ Γυμνάσιο Πάφου χειροτονήθηκε Διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Πάφου και σημερινό Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομο. Ακολούθως σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1980, μετά το πέρας των σπουδών του, εισήλθε στο Άγιο Όρος και κατετάγη στις τάξεις των εκεί ασκουμένων και συγκεκριμένα στην Αγία Σκήτη.

Το 1982 έλαβε το Μέγα σχήμα του Μοναχού και τον ίδιο χρόνο χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και το 1983 χειροθετήθηκε σε Πνευματικό.

Το 1987 εγκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου της οποίας εξελέγη προϊστάμενος και ακολούθως αντιπρόσωπος στην Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους . Για την περίοδο 1991-92 εξελέγη Πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους.

Το 1992 μετά από πρόσκληση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου και με την ευλογία της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου επέστρεψε στην Κύπρο και δημιούργησε προσωρινά Αδελφότητα στη Μονή των Ιερέων στην Πάφο. Την 4η Νοεμβρίου 1993 εξελέγη Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Μαχαιρά.

Την 11η Φεβρουαρίου 1999 εξελέγη ψήφω κλήρου και λαού Μητροπολίτης Λεμεσού, χειροτονήθηκε σε Επίσκοπο την 14η Φεβρουαρίου 1999 και ενθρονίστηκε την ίδια μέρα.

Aπο τη σελίδα της Ι.Μ.Λεμεσού

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος: Ο Πάπας είναι αιρετικός.

Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος διαχωρίζει τη θέση του από την επίσημη θέση της Κυπριακής Εκκλησίας για την επίσκεψη του Πάπα Βενέδικτου στην Κύπρο. Δηλώνει ευθαρσώς ότι είναι εναντίον, με επιχείρημα ότι ο Παπισμός είναι αίρεση και ότι η εδώ επίσκεψη του Προκαθημένου της Καθολικής Εκκλησίας θα σκανδαλίσει τις ψυχές αθώων ευσεβών χριστιανών. Την ίδια ώρα τονίζει πως καμία ασχημία δεν πρέπει να γίνει, καμία αγένεια, καμία κακή διαγωγή. Ο ίδιος πάντως δηλώνει ότι δεν θα παραστεί στις εκδηλώσεις υποδοχής.

Γιατί σκανδαλίζει την Εκκλησία και το ποίμνιό της η επικείμενη επίσκεψη στο νησί του Πάπα Βενέδικτου 16ου;

Νομίζω ότι η επίσκεψη του Πάπα στην Κύπρο θα προκαλέσει αρκετά προβλήματα στις συνειδήσεις πολλών ευσεβών χριστιανών. Θα ήταν καλύτερα να μην ερχόταν διότι πιστεύω ότι δεν θα μας ωφελήσει σε τίποτα, μια που δεν είδα μέχρι τώρα κάποια θετική παρέμβαση του Βατικανού όσον αφορά τα εθνικά μας θέματα. Ήδη έχει προκληθεί μεγάλη ανησυχία που δεν μας χρειαζόταν σ’ αυτές τις ώρες.

Κινδυνεύουμε από κάτι;

Δεν λέω ότι κινδυνεύουμε με την έλευση του Πάπα, δεν θα προδώσουμε την πίστη μας ή θα αλωθεί η ορθόδοξη Εκκλησία. Απλώς έδωσε αφορμή σε διάφορους κύκλους παλαιοημερολογιτών να μας κατηγορούν ότι είμαστε ενδοτικοί, ότι έχουμε υποχωρήσει από τις αρχές της ορθοδόξου πίστεως και έχουν δημιουργηθεί αρκετά ερωτηματικά σε αρκετό κόσμο. Βέβαια ο Πάπας προσκλήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ο Αρχιεπίσκοπος έδωσε τη συγκατάθεσή του.

Το συζητήσατε στην Ιερά Σύνοδο;

Στην τελευταία Ιερά Σύνοδο τέθηκε το θέμα της παρουσίας μας ή μη στις εκδηλώσεις με τον Πάπα. Εγώ αρνήθηκα να παραστώ και είπα ότι δεν γνωρίζαμε τίποτε. Μάθαμε για την έλευση του Πάπα από τις εφημερίδες.

Συνήθως μαθαίνετε τα νέα από τις εφημερίδες;

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου έχει αυξημένα προνόμια και σίγουρα δεν θέλουμε να μπει στα δικά μας δεδομένα. Διατηρούμε, όμως, το προσωπικό μας δικαίωμα να λέμε ότι δεν γνωρίζαμε ότι θα ερχόταν ο Πάπας και ότι αν μας ρωτούσε, εγώ προσωπικά θα δήλωνα όχι, διότι θα δημιουργείτο σκάνδαλο στις ψυχές αθώων ευσεβών χριστιανών ορθοδόξων, όπως και βλέπουμε να γίνεται.

Δεν πρέπει να υπάρχει μια επικοινωνία μεταξύ των Εκκλησιών, ζούμε στον 21ον αιώνα, είμαστε την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Διαλόγους μπορούμε να κάνουμε με οποιονδήποτε άνθρωπο πολύ δε περισσότερο με τους ετεροδόξους και αλλοθρήσκους. Άλλο είναι να γίνεται διάλογος και άλλο να υποδέχεσαι τον Πάπα ως κανονικό Επίσκοπο, ο οποίος για μας τους ορθοδόξους είναι αιρετικός, αποκομμένος από την Εκκλησία και άρα ούτε Επίσκοπος.

 

Ολόκληρο στη σελίδα της Ι.Μ.Παντοκράτορος

http://www.impantokratoros.gr/episkepsh_papa-kypros.el.aspx

Φιλάνθρωπε, Δόξα Σοι!

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ TOY ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Το γεγονός της Πεντηκοστής -Η γλωσσολαλία- Ιδιαίτερο πρόσωπο- Ομοούσιο και Ομόθρονο- Κύριος και Θεός- Οι μειωτικές εκφράσεις- Το έργο του Αγίου Πνεύματος- Πνεύμα υιοθεσίας- Πνευματική αναγέννηση- Άκτιστη χάρη- Οι αρνητές του Αγίου Πνεύματος

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

Από το βιβλίο Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ – ΑΘΗΝΑ 1994

        Με την ανάληψή Του ο Χριστός ανέβασε την ανθρώ­πινη φύση μέχρι το θρόνο της δόξης του Θεού και την πρόσφερε ως εκλεκτό δώρο για λογαριασμό μας. Έτσι η συμφιλίωση που πραγματοποιήθηκε με τη θυσία του Χρι­στού ολοκληρώθηκε και ο Θεός, σαν επισφράγιση αυτής της συμφιλίωσης, αποστέλλει το Άγιο Πνεύμα, πολύτι­μο δώρο στους ανθρώπους (πρθλ. Ιω. ζ’ 37-39, ιστ’ 7).

α) Το γεγονός της Πεντηκοστής

Ο Χριστός υποσχέθηκε στους μαθητές Του άλλον Παράκλητον (Ιω. ιδ’ 16), ο οποίος θα απεκάλυπτε σ’ αυτούς ολόκληρη την αλήθεια για το πρόσωπό Του (Ιω. ιδ’ 26, ιε’ 26, ιστ’ 7-14), την οποία εκείνοι δεν μπορούσαν ακόμη να βαστάσουν (Ιω. ιστ’ 12).

Βέβαια και πριν από τον Χριστό υπήρχε το Άγιο Πνεύμα, αλλά οι προφήτες και οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης δεν μπορούσαν να μεταδώσουν σε άλλους αυτή τη χάρη· τούτο όμως έγινε μετά την πεντηκοστή (πρθλ. π.χ. Πράξ. ιθ’ 1-6. Ιω. ζ’ 37-39).

Τι ακριβώς συνέβη την ημέρα της Πεντηκοστής;

Το σπίτι που ήσαν συναθροισμένοι οι μαθητές εγέμισε με βίαιη πνοή και πάνω στους μαθητές διαμοιράσθηκαν πύρινες γλώσσες, γλώσσες που έμοιαζαν με φωτιά (Πράξ. θ’ 2-3). Τότε επλήσθησαν άπαντες Πνεύ­ματος Αγίου και άρχισαν το κήρυγμα της σωτηρίας (Πράξ. 6′ 3-4).

http://www.egolpion.com/proswpo_agiou_pnevmatos.el.aspx

Απάντηση σε προτεσταντικές συκοφαντίες κατά του οσίου Θεοδώρου Στουδίτη του Ομολογητή

Οι οπαδοί τού σφάχτη εικονομάχου Λούθηρου συκοφαντούν τον άγιο!

Σε προτεσταντικό blog, λίγες ημέρες πριν, διαβάσαμε ένα επιπόλαιο, φτωχό σε έρευνα κείμενο, το οποίο δεν θα διέφερε σε τίποτε από τα υπόλοιπα προπαγανδιστικά τους που κυκλοφορούν, αν δεν στηριζόταν σε ένα παράθεμα το οποίο αποδίδεται στον άγιο Νεκτάριο Κεφαλά (1846-1920).

Σκοπός του προτεσταντικού κειμένου ήταν να προσβάλλει τη μορφή του οσίου Θεοδώρου του Στουδίτη (759-826), του μεγάλου Ορθοδόξου Θεολόγου, του ανθρώπου που πρωτοστάτησε κατά τη δεύτερη περίοδο της αιρετικής Εικονομαχίας[1]. Από τον τίτλο, μάλιστα, του κειμένου, φαινόταν και σαν μια προσπάθεια να υποβαθμιστεί η αξία της 7^ης Οικουμενικής Συνόδου, χωρίς όμως να αναφέρονται επιχειρήματα κατ’ αυτής. Ίσως θεωρούσαν ότι με κάποιο τρόπο, θίγοντας τον Θεόδωρο Στουδίτη θα πρόσβαλαν και τη Ζ΄ Οικ. Σύνοδο, στις εργασίες της οποίας βέβαια συμμετείχε όχι ο Θεόδωρος αλλά ο θείος του, Πλάτων, ως ηγούμενος, τότε, της ιεράς Μονής του Σακκουδίωνος[2].

Βεβαίως, εξαρχής θα πρέπει να τονίσουμε πως η αναγνώριση μιας συνόδου ως Οικουμενικής και η αξία της για την Ορθοδοξία, δεν είναι θέμα κανενός μεμονωμένου προσώπου καθώς, μόνο «οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων είναι αλάθητες και έχουν απόλυτο κύρος, διότι εκφράζουν το αλάθητο της Χριστιανικής Εκκλησίας, ‘ήτις εστίν εκκλησία θεού ζώντος, στύλος και εδραίωμα της αληθείας’ (Α’ Τιμ. 3, 15)» [3].

Και «για να χαρακτηρισθεί μία σύνοδος ως οικουμενική, πρέπει οι αποφάσεις της να

γίνουν αποδεκτές από όλες τις επί μέρους Εκκλησίες, είτε μετέχουν αντιπρόσωποι τους στη σύνοδο, είτε όχι»[4]. Άρα, «μόνον οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνοδών έχουν κύρος και ισχύ για όλες τις επί μέρους Εκκλησίες, ως η φωνή της καθόλου Εκκλησίας, η οποία λαμβάνεται με την επιστασία και την καθοδήγηση του Αγ. Πνεύματος. Τα πρακτικά των συζητήσεων, οι διάφορες υποβαλλόμενες εκθέσεις και κάθε άλλο επί μέρους στοιχείο η έγγραφο, όπως π.χ. οι λόγοι, οι οποίοι εκφωνούνται, οι προσφωνήσεις, οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις, κανονικώς στερούνται απολύτου κύρους και ισχύος. Χρησιμεύουν μόνο για την καλλίτερη κατανόηση και ερμηνεία των σχετικών αποφάσεων και για την ιστορία» [5]. Εδώ να προσθέσουμε βέβαια το εξής· επειδή πολλοί κατά καιρούς παρεξηγούν το ζήτημα των Οικουμενικών Συνόδων και νομίζουν ότι στην Ορθοδοξία, π.χ. για να απαγορεύεται κάτι, θα πρέπει να γράφεται επακριβώς μέσα στους Ιερούς Κανόνες, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ως πηγή Ορθοδοξίας, εξίσου νοείται και η Ιερά Παράδοση στα σημεία όπου «διακριβούται ΣΥΜΦΩΝΙΑ των Πατέρων»[6].

Έτσι, σε κάθε περίπτωση, το κύρος του κάθε μεμονωμένου προσώπου είναι πάντα σχετικό και ποτέ απόλυτο. Ακόμη δηλαδή και αν δεχόμασταν ως ορθά όσα διατυπώθηκαν στο προτεσταντικό κείμενο για τον Θεόδωρο και για όλους τους Στουδίτες, και πάλι, πουθενά δεν μπορεί να εμπλακεί το ιστορικό, κοινωνικό η άλλο σφάλμα κάποιου αγίου ή Πατέρα της Εκκλησίας, στις αλάθητες αποφάσεις μιας Οικουμενικής Συνόδου ή στην ομοφωνία της Ιεράς Παραδόσεως, τα οποία είναι κάτι πολύ περισσότερο και ανώτερο από τα ξεχωριστά πρόσωπα που τα συγκροτούν.

            Ας γνωρίζουν τουλάχιστο την Ορθοδοξία και τα πιστεύω της πριν επιχειρήσουν πάλι τέτοιες …«άσφαιρες» επιθέσεις.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΟΟΔΕ

ΜΙΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

ΜΙΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Στήβεν Ράνσιμαν

Βυζαντινός Πολιτισμός, εκδ. Γαλαξίας – Ερμείας, 2004

     Τον 5^ο ήδη αιώνα ο πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης, χωρίς τα προάστειά της, πρέπει να ήταν περίπου ένα εκατομμύριο και ο αριθμός αυτός διατηρήθηκε κατά προσέγγιση ως τη λατινική κατάκτηση. Μετά τη λατινική κατάκτηση όμως άρχισε να λιγοστεύει με γρήγορο ρυθμό, ώσπου το 1453 αυτοί που έμεναν δεν ήταν ούτε εκατό χιλιάδες.

     Η έκταση της Πόλης ήταν πολύ πιο μεγάλη και από όσο θα δικαιολογούσε ένας τέτοιος αριθμός. Η βάση του Τριγώνου, όπου ήταν χτισμένη, είχε περίπου εφτάμιση χιλιόμετρα μήκος και εκεί, σε διπλή γραμμή, από τον Μαρμαρά ως τον Κεράτιο κόλπο, εκτείνονταν τα χερσαία τείχη, που είχε χτίσει ο Θεοδόσιος Β’, με τις έντεκα πύλες τους, εκ περιτροπής μια στρατιωτική και μια πολιτική. Από τις δύο άκρες τους άρχιζαν τα θαλάσσια τείχη, που το καθένα είχε δέκα περίπου χιλιόμετρα μήκος, για να συναντηθούν στην αμβλεία κορυφή του τριγώνου στο Βόσπορο.

Μέσα στα τείχη υπήρχαν διάφορες πολυάνθρωπες πόλεις και χωριά, που τα χώριζαν περιβόλια με οπωροφόρα δέντρα και κήποι. Όπως η παλιά Ρώμη έτσι και η Κωνσταντινούπολη μπορούσε να υπερηφανεύεται για τους εφτά της λόφους. Οι λόφοι αυτοί ορθώνονταν απότομοι πάνω από το Βόσπορο και τον Κεράτιο κόλπο, προς τη θάλασσα όμως του Μαρμαρά οι πλαγιές ήταν πιο μαλακές και οι χώροι ανάμεσά τους πιο μεγάλοι…

http://www.egolpion.com/perigrafh_polhs.el.aspx 

30 χρονια χωρίς τον Ian Curtis

Στις 18 Μαΐου 1980 έφυγε από κοντά μας ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της σύγχρονης μουσικής σκηνής, ο πολυαγαπημένος Ίαν Κέρτις των Joy Division. O Ίαν αυτοκτόνησε στην τρυφερή ηλικία των 24 χρόνων.

Ο Φιλεύσπλαχνος Κύριος Ιησούς ας αναπαύσει και ας συγχωρήσει τον δούλο Του.

YΓ: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ!

1453: ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ

 

ΝΙΚΟΛΟ ΜΠΑΡΜΠΑΡΟ

Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ

ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Εκδόσεις «νεα συνορα» – Α.Α. Λιβάνη

Αθήνα 1993

 

     Στις 27 Μαΐου, πάλι αυτοί οι λυσσασμένοι ειδω­λολάτρες άναψαν όλη τη νύχτα τόσο μεγάλες φω­τιές όσο και την προηγούμενη και τις κράτησαν αναμμένες μέχρι τα μεσάνυχτα. Οι τρομερές φω­νές και οι άγριες ιαχές τους ακούγονταν μέχρι την πλευρά της Ανατολίας, που βρίσκεται δώδεκα μί­λια μακριά από το στρατόπεδο. Και όλος αυτός ο χαλασμός, για να τρομοκρατήσουν εμάς τους χρι­στιανούς. Αυτή η αλλοφροσύνη κράτησε μέχρι το πρωί. Αλλά όλη τη μέρα δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να σφυροκοπούν με τα κανόνια τους τα ά­μοιρα τείχη, ενώ σήμερα γκρέμισαν αρκετά κομμά­τια και μας έβαλαν σε πολλή δουλειά. Στη θάλασ­σα δεν είχαμε κανένα επεισόδιο. Τίποτε άλλο δε συνέβη αυτή τη μέρα, ούτε και τη νύχτα.

Στις 28 Μαΐου, ο Τούρκος αμηράς έβγαλε δια­ταγή με σάλπισμα σ’ όλο το στρατόπεδό του, ότι όλοι οι πασάδες και όλοι οι άλλοι αξιωματούχοι των στρατευμάτων του έπρεπε να κατέβουν και να μείνουν όλη μέρα σης θέσεις τους, επειδή την επαύριο ο Τούρκος αυθέντης ήθελε να εξαπολύσει γενική επίθεση σ’ αυτήν την αξιοθρήνητη πόλη, αλλιώς θα τιμωρούνταν με την ποινή του αποκε­φαλισμού. Μόλις δόθηκε η διαταγή σ’ όλο το στρατόπεδο, έτρεξαν όλοι και με μεγάλη μάλιστα σπουδή να καταλάβουν τις θέσεις τους. Αλλά, όλη τη μέρα, από την ώρα που ξημέρωσε μέχρι που έπεσε η νύχτα, οι Τούρκοι άλλο δεν έκαναν παρά να φέρνουν πανύψηλες κλίμακες κοντά στα τείχη για να αναρριχηθούν σ’ αυτές την επομένη, που θα ήταν η κρίσιμη μέρα της μάχης. Αυτές οι σκάλες ήταν περίπου δύο χιλιάδες.

     Έπειτα έφεραν μεγά­λες ποσότητες πλεγμάτων από φρύγανα και λυγα­ριές για να καλύψουν αυτούς που θα σκαρφάλωναν με τις σκάλες απάνω στα τείχη. Όταν το έκα­ναν κι αυτό οι Τούρκοι, άρχισαν να ηχούν σάλπιγ­γες σ’ όλο το στρατόπεδο και ταμπούρλα και τύ­μπανα για να εμψυχώσουν τους στρατιώτες τους, κραυγάζοντας: «Γιοι του Μωάμεθ, ας ξεχειλίσει η καρδιά σας από χαρά γιατί αύριο θα έχουμε στα χέρια μας τόσους χριστιανούς, τους οποίους θα τους πουλήσουμε για δούλους ένα δουκάτο τους δύο και θα αποκτήσουμε τόσα πλούτη που όλοι θα γεμίσουμε χρυσάφι. Από τα γένια των Γραικών θα κάνουμε λουριά για να δένουμε τα σκυλιά μας, και οι γυναίκες τους και οι θυγατέρες τους θα γίνουν σκλάβες μας. Ναι, γιοι του Μωάμεθ, ας ξεχειλίσει από χαρά η καρδιά σας κι ετοιμαστείτε με χαρά να πεθάνετε για την αγάπη του Μωάμεθ μας».

ΤΟ ΚΑΛΥΜΜΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (Β’ Κορ. 3, 6-16)

ΤΟ ΚΑΛΥΜΜΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

(Β’ Κορ. 3, 6-16)

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη (+)

Από το βιβλίο ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

     Πολλά μυστικά της Π. Διαθήκης μας τα αποκαλύπτει ο Απόστο­λος Παύλος στις επιστολές του. Αυτό το διαπιστώνουμε μελετώντας και μία περικοπή από το τρίτο κεφάλαιο της Β’ προς Κορινθίους επιστο­λής. Και μένουμε κατάπληκτοι για τον ωκεανό των μυστηρίων που κρύ­βονται στις σελίδες του παλαιού Νόμου.

Ας δούμε την περικοπή:

…διότι ο γραπτός νόμος καταδικάζει σε θάνατο, ενώ το Πνεύμα ζωοποιεί. Άλλ’ εάν εκείνο που παράγει θάνα­το, ο γραπτός νόμος, χαραγμένος σε πέτρες, εγκαινιάσθηκε με λαμπρό­τητα, ώστε οι Ισραηλίτες να μη μπορούν να κοιτάξουν το πρόσωπο του Μωυσή, λόγω της λαμπρότητος του προσώπου του, η οποία όμως θα παρερχόταν, δεν θάχη μεγαλύτερη λαμπρότητα εκείνο που παράγεται από το Πνεύμα; Γιατί αν εκείνο που παράγει κατάκρισι είχε λαμπρότη­τα, πολύ μεγαλύτερη θα είναι η λαμπρότητα εκείνου που παράγει δικαίωσι. Και στην περίπτωσι αυτή εκείνο που κάποτε είχε λαμπρότητα και δόξα, την έχασε εξ αιτίας μιας πολύ μεγαλύτερης λαμπρότητας και δόξας. Γιατί αν εκείνο που επρόκειτο να παρέλθη, φάνηκε με δόξα και λαμπρότητα, πόσο μεγαλύτερη είναι η δόξα και λαμπρότητα εκείνου που μένει.

Επειδή λοιπόν έχουμε τέτοια ελπίδα, φερόμαστε με πολύ θάρ­ρος και παρρησία^˙ όχι σαν τον Μωυσή που έβαζε κάλυμμα στο πρόσω­πο του, ώστε oι Ισραηλίτες να μη δουν το τέλος εκείνου που επρόκειτο να παρέλθη. Αλλά τα μυαλά τους πωρώθηκαν. Διότι μέχρι σήμερα το ίδιο κάλυμμα μένει κατά την ανάγνωσι της Π. Διαθήκης και δεν αφαιρεί­ται, διότι μόνο δια του Χριστού καταργείται. Αλλά μέχρι σήμερα κάθε φορά που διαβάζεται ο Μωυσής, υπάρχει ένα κάλυμμα στο μυαλό τους. Όταν όμως αυτός που διαβάζει Μωυσή επιστρέψη στον Κύριο, τότε αφαιρείται το κάλυμμα.

Εδώ γίνεται λόγος για την λάμψι του προσώπου του Μωυσή, όταν για δεύτερη φορά συνωμίλησε με τον Θεό επί σαράντα ημερόνυχτα και κατέβηκε από το Χωρήβ κρατώντας τις πλάκες με τις εντολές. Σημειώνεται ακόμη ότι ο Μωυσής κάποιες φορές σκέπαζε το πρόσωπο του μ’ ένα κάλυμμα. Άλλοτε έπρεπε να το φορή και άλλοτε να το αφαιρή. Και τονίζεται ότι πίσω άπ’ αυτές τις εμφανίσεις και κινήσεις του Μωϋσή κρύβονται σπουδαίες αλήθειες του Θεού, πραγματικότητες της Κ. Διαθήκης και προφητείες για την μελλοντική τύχη του Ισραηλιτικού λαού.

http://www.egolpion.com/kaluma_epistrofh.el.aspx

 

1.050.000 ΘΥΜΑΤΑ: ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΝΤΙΩΝ

 

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΠΑΛ ΟΣΜΑΝ

Τα οψώνια της αμαρτίας ο θάνατος.

Ευαγγέλιον

 

Ματαιότης ματαιοτήτων και τα πάντα ματαιότης.

Μη πεποίθατε επ’ άρχοντας, επ’ υιούς ανθρώπων,

οις ουκ’ έστι σωτηρία. Έστι δίκης οφθαλμός, όστις

τα πάντα εφορά…

     Εις την άκραν ενός αποκέντρου κήπου της Αγκύρας περί τα μέσα της νυκτός  του Μαϊου του 1922 εκάθητο πάνοπλος ο Τοπάλ-Οσμάν, αμπαραστατούμενος υπό 10 εμπίστων και θαρραλέων οπαδών αυτού. Εταλάνισεν αυτός εαυτόν και είδεν ότι υπήρξε μηδέν. Ως εν καλειδοσκοπίω προήλασαν προ αυτού όλα τα τερατουργήματά του, αι αραί και οιμωγαί των αποθνησκόντων, τα αθώα, άπερ έχυσεν αίματα, τα δάκρυα. τα θαλερά των γονέων και συζύγων, των παίδων και αδελφών και εγνώρισεν, ότι βραχύς ήτο ο ανθρώπινος βίος και μάλιστα των κακούργων το τέλος φοβερόν και απαίσιον. 

http://www.egolpion.com/genoktonia-pontiwn.el.aspx