Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Ο άγιος πατέρας μας Γρηγόριος ο Θεσσαλονίκης έζησε στα χρόνια της βασιλείας τον Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου, γύρω στο 1340 μ.Χ. Αφού άφησε όλο τον κόσμο και τα του κόσμου, από την πατρίδα του Κων­σταντινούπολη μετανάστευσε στον αγιώνυμο Αθω, όπου ακολούθησε τη μοναστική ζωή. Εδώ, έπειτα από σκληρούς ασκητικούς κόπους μέσα σε άκρα ησυ­χία, με την ψυχή στραμμένη στο Θεό μόνο, έγινε θεόμορφος καθρέφτης του Α­γίου Πνεύματος, ανεβαίνοντας όσο λίγοι στην κορυφή της πράξεως και της θεω­ρίας. Με καταυγαζόμενη τη διάνοια του από τις θεοπτικές Ελλάμψεις του Πνεύ­ματος, άφησε στην Εκκλησία του Θεού σοφότατα και θεολογικότατα συγγράμ­ματα, σαν μνημείο Ορθοδοξίας.

 Αποσπάσματα από αυτά είναι όσα περιέχονται στο βιβλίο αυτό, τα οποία προξενεύουν πράγματι στους αναγνώστες θησαυρούς θείας γνώσεως και πνευ­ματικής σοφίας και τελειότητας. Γιατί ο ουράνιος και θεοπτικός αυτός νους δε συγκέντρωσε σε αυτά μόνο τους λόγους των παλαιοτέρων Αγίων, αλλά πρόσθε­σε και όσα υπερφυσικά έμαθε ο ίδιος με μακρά πείρα και μακάριο πάθος, και τεχνούργησε έτσι ένα πραγματικό αριστούργημα των νηπτικών, ώστε κανείς ποτέ να μην τα θεωρεί γέννημα ανθρώπινης διάνοιας -κάθε άλλο μάλιστα. Στην πραγματικότητα είναι νοήματα Χριστού και λόγοι Θεού που φέρνουν σε έκστα­ση κάθε ακοή και διάνοια. Με αυτά υπερασπίζει σθεναρά όσους ζουν σε ιερή ησυχία και σχολάζουν ατή νοερά νήψη και προσευχή, ενώ αντιμετωπίζει εμβριθέ­στατα, με αποδείξεις από τη Γραφή, τις αντίθετες κενοφωνίες των αντιπάλων, ως απόψεις που ανατρέπουν την αλήθεια.

 Εισαγωγικά σχόλια

 Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ανεδείχθη ως η μεγαλύτερη μεταβυζαντινή θεολογική μορφή της Ορθοδοξίας, που συνδύασε τον θεόπνευστον δογματικόν με τον πιο αγιοπνευματικώς έμπειρον απολογητή της μυστικής και νηπτικής θεολο­γίας του δεκάτου τετάρτου αιώνος, καλύπτοντας όλο το φάσμα της εν Χριστώ ζω­ής·

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1296. Μεγάλης φυσικής καταβολής νους, κατενόησεν, όσον ελάχιστοι, την Ορθόδοξη θεολογία και συνέλεξε απέραντες γνώσεις από την κλασσική γραμματεία, ώστε να διεγείρει σε έκπληξη και θαυμα­σμό, για τη σοφία του, τους διδασκάλους του, αλλά κι αυτόν τον αυτοκράτορα, ο οποίος τον προώριζε για πολιτικά αξιώματα. Το αρχοντικό του ήταν σαν μοναστήρι, όπου όλη η οικογένεια ζούσε ασκητι­κά. Τη θεολογική και πνευματική στοιχείωσή του την ώφειλε στο διάσημο μητρο­πολίτη Φιλαδέλφειας Θεόληπτο. Ήταν τόσον εντατική η ασκητική αγωγή του Γρηγορίου, ώστε όσοι δεν γνώριζαν την πολιτεία του να υποθέτουν ότι έχασε τον νουν του. Όταν ο άγιος πατέρας του εκοιμήθη εν Κυρίω, πείθει ολόκληρη την οικογέ­νεια του, αδελφές, αδελφούς και μητέρα, και αναχωρούν όλοι για μοναχοί. Ο ίδιος με τα δύο αδέλφια του κατευθύνεται προς τον Άθω, ενώ οι γυναίκες εισέρχονται σε μονή της Κωνσταντινουπόλεως.

 Στον Άθω υποτάσσεται σε άγιον ασκητή. Αργότερα, μετά την κοίμηση του, πηγαίνει στη Λαύρα του άγιου Αθανασίου, στη συνέχεια έξω της Λαύρας σε ερημητήριο, κατόπιν στη Θεσσαλονίκη και Βέροια και πάλι στο Άγιον Όρος με τους ησυχαστές, όπως λεπτομερώς αναφέρεται στη βιογραφία του, οπού έφτασε σε ύψη α­γιότητας και έλαβε το χάρισμα της Θεολογίας από την Παναγία. Έγραψε πραγματείες κατά της εκπορεύσεως του Άγιου Πνεύματος και εκ του Υιού και αντέκρουσε, εξ αναθέσεως υπό των ησυχαστών, τον λατινέλληνα Βαρ­λαάμ τον Καλαβρό, επιβάλλοντας συνοδικώς τις ορθόδοξες δογματικές θέσεις του και προκαλώντας την επικύρωση των ησυχαστικών διδασκαλιών από τέσσερες συ­νόδους της Κωνσταντινουπόλεως.

Σε αναγνώριση της υψίστης προσφοράς του προς την Εκκλησία, εξελέγη μη­τροπολίτης Θεσσαλονίκης, όπου έλαμψε με την αγιότητα του, με τα θαύματα του, με την ποιμαντική σοφία του και με τη χάρη της θεολογίας του. Έγραψε ένα μεγάλον αριθμόν έργων δογματικού και πνευματικού περιεχομένου, από τα οποία, οι ά­γιοι Μακάριος και Νικόδημος, επέλεξαν, ως αντιπροσωπευτικά και προς το σκοπό της Φιλοκαλίας, την θεολογικότατη και πνευματικότατη και ευωδιάζουσα από τη χάρη του Πνεύματος εκτεταμένη Επιστολή Προς την σεμνοτάτην εν μοναζούσαις Ξένην.

Άλλη μια ψευτοπροφητεία των Ε.Α.Ε.Πιτων…(το ΕΧΟΥΝ τα παιδιά, τι να κάνουμε!)

“……το ένα νόμισμα, ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ περιμένουμε…από την στιγμή που θα γίνει ένα νόμισμα, από την στιγμή που θα γίνει μια κυβέρνηση με έναν πρόεδρο, αυτός θα είναι ο αντίχριστος…ένα νόμισμα περιμένουμε….”

(Ομιλία του Λ. Φέγγου απο μάθημα απο το βιβλίο του Δανιήλ 1993)

Από τις αρχές του 2002 έχουμε το ευρώ αντί για την δραχμή. Το νόμισμα που περιμέναμε….ήρθε. Ο Πρόεδρος της ΕΕ, θα είναι ο πρωθυπουργός του Βελγίου, Χέρμαν Βαν Ρομπέι ο οποίος ανέλαβε επισήμως καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 2010. Η προεδρία της ΕΕ πέρασε από αρκετά χέρια…..ο αντίχριστος όμως δεν εμφανίστηκε!! Ούτε οι πεντηκοστιανοί αρπάχτηκαν στους ουρανούς…….Μήπως πρέπει να αναθεωρήσετε και να είστε πιο προσεκτικοί στις Γραφές και στις θεόθεν ”αποκαλύψεις” που καυχάστε ότι έχετε;

 

”Βλέπετε μη πλανηθήτε· διότι πολλοί θέλουσιν ελθεί εν τω ονόματί μου, λέγοντες ότι Εγώ είμαι και Ο καιρός επλησίασε. Μη υπάγητε λοιπόν οπίσω αυτών”. (Ματθαίος 24, 8).

Και σαφώς θα ξανάρθει ο Κύριος, αλλά όπως το λένε οι Γραφές και οι Πατέρες.

ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Είναι οι Οικουμενιστές…Μασόνοι;

Μουλά Ομάρ: Δεν αποκλείεται να τον δούμε αγιοποιημένο στα πλαίσια της Οικουμενιστικής «αγάπης»

ΑΓΑΠΟΛΟΓΟΙ ή απλώς ΜΑΣΟΝΟΙ;;;

Τα τάγματα των «νεο-Μασόνων» του Οικουμενισμού

Ποιοί είναι όμως αυτοί που άλλαξαν την «επίσημη Ορθοδοξία» του Φαναρίου, που τα φερέφωνα του Πατριαρχείου ΚΠόλεως την έμαθαν μόνο δημοσιογραφικά και τη διδάσκουν ανάλογα, ώστε σήμερα αφ’ ενός να εμφανίζεται μια τέλεια «διαφορετικότητα» μεταξύ των Οικουμενιστών και των Ορθοδόξων, αφ’ ετέρου να φαίνεται ότι δήθεν η Παράδοση «πολιορκεί την Ορθοδοξία απ’ έξω»;

Δεν θα δώσουμε απ’ευθείας απάντηση· ας απαντήσει κάποιος δημοσιογράφος με ενδελεχή έρευνα των στοιχείων. Εμείς προτείνουμε τις εξής κατευθυντήριες γραμμές – ερωτήσεις πάνω σε «περίεργες συμπτώσεις»·

(α) Γιατί αρχίζει ο ορθόδοξος οικουμενισμός για πρώτη φορά μετά από 2.000 χρόνια, μόνο στις αρχές του 20^ου αι. (επιστολές Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄), ταυτόχρονα με την εξάπλωση της Θεοσοφικής Εταιρείας στη Δύση (γκουρουϊσμός, δυισμός, διαλογισμός) και την έναρξη διαθρησκειακών συναντήσεων, όπως το Κογκρέσσο των Θρησκειών στις Η.Π.Α.;

(β) Η Θεοσοφική Εταιρεία ιδρυμένη από την αποκρυφίστρια – μέντιουμ Έλενα Μπλαβάτσκυ, έχει σκοπό τη δημιουργία ενός παγκόσμιου πυρήνα της ανθρωπότητας χωρίς καμμία θρησκευτική διάκριση, την μέσω της θρησκειολογίας κατάδειξη του ότι δήθεν όλες οι θρησκείες έχουν κοινή προέλευση, και την προετοιμασία της έλευσης ενός παγκόσμιου θρησκευτικού ηγέτη· ποια επίπτωση μπορεί να έχει η τεκμηριωμένη σχέση Θεοσοφικής Εταιρείας και Μασονίας επάνω στα εκκλησιαστικά πράγματα, υπό το φως του γεγονότος ότι

(γ) Πολλοί Κληρικοί και έξοχα οι Οικουμενικοί Πατριάρχες Μελέτιος Μεταξάκης (πολλαπλά καινοτόμος μεταρρυθμιστής και επιταχυντής του Οικουμενισμού) και Αθηναγόρας (που κατάργησε τα «αναθέματα» κατά του αιρετικού παπισμού και άλλαξε την αυστηρή γραμμή των Ορθοδόξων στο Π.Σ.Ε.) ήταν επιφανείς Μασόνοι ολκής, αναγραμμένοι σε επίσημα Μασονικά περιοδικά και βιβλία ;

(δ) Γιατί το διαθρησκειακό «άνοιγμα» του Π.Σ.Ε. (δηλαδή και σε μη Χριστιανούς) αρχίζει σχεδόν από την 6^η Συνδιάσκεψη του Π.Σ.Ε. στο Βανκούβερ (1983), δηλαδή λίγο μετά το 1974, οπότε, κατά τις οδηγίες της Αλίκης Μπέηλυ, ηγέτιδας του New Age, έπρεπε οι προοπτικές της Θεοσοφικής Εταιρείας να αρχίσουν να δημοσιοποιούνται στο ευρύ κοινό ;

(ε) Γιατί η συμπαρουσία θρησκευτικών αντιπροσώπων στις διαθρησκειακές συναντήσεις και συμπροσευχές τύπου Ασσίζης με Πρόεδρο τον Πάπα, (Ασσίζη 1986, Ρώμη 1987 και 1988, Βαρσοβία 1989, Μπάρι 1990, Μάλτα 1991, Βρυξέλλες 1992, Μιλάνο 1993, Ασσίζη 1994 και 2002, Βατικανό 1999) ταιριάζει απόλυτα με την παρέλαση των «μυστών» στις μασονικές τελετές, όπου ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, τίθεται στην ίδια θέση με άλλους ιδρυτές θρησκειών, ως ένας απλός μεγάλος «μύστης» ;

(στ) Γιατί στη φρασεολογία και τα γραπτά επιφανών οικουμενιστών, όπως των Πατριαρχών Αθηναγόρα και Βαρθολομαίου, βρίσκουμε τόσο προφανή υποτίμηση των δογματικών θεολογικών διαφορών και των Ιερών Κανόνων, σαν αιτίας μίσους, και την υπερτίμηση μιας απροϋπόθετης «αγάπης», δηλαδή ένα μοτίβο αντίθεσης μεταξύ αλήθειας και αγάπης, που απαντάμε συχνά στα έργα της Αλίκης Μπέηλυ και άλλων μορφών της Θεοσοφικής Εταιρείας και της μετεξέλιξής της, του New Age (για την «κακή θεολογία» και την «καλή αγάπη») ; Μήπως κάποιοι ιεράρχες μας έχουν μορφωθεί σε ειδικούς «Συλλόγους» με μαθήματα της κοσμοθεωρίας των Θεοσοφιστών, αφού τελευταία αποδείχθηκε ότι Έλενα Μπλαβάτσκυ διάβαζε μέχρι και … ο Elvis Presley ;

του Νεμέσιου από τη σελίδα μας

 

Τα «τάγματα των νεοσυντηρητικών», και τα τάγματα των νεο-Μασόνων

Τα   «τάγματα   των   νεοσυντηρητικών», και   τα   τάγματα   των   νεο-Μασόνων

 Νεμέσιος

Οφειλόμενο  σχόλιο   σε   άρθρο  της  κ. Μαρίας   Αντωνιάδου

 

       Βρίσκεται μπροστά μας άρθρο της δημοσιογράφου κ. Μαρίας Αντωνιάδου, με τον τίτλο «Τάγματα νεοσυντηρητικών πολιορκούν την Ορθοδοξία», από το Βήμα Online, της 07-02-2010.

Το κείμενο τούτο αποτελεί πράγματι πολύ χαρακτηριστικό κείμενο της εκκλησιαστικής ειδησεογραφίας και θα εξηγήσουμε την άποψή μας αυτή, η οποία καταλήγει στις εξής εναλλακτικές η συμπληρωματικές μεταξύ τους διαπιστώσεις :

(α) είτε η κ. Αντωνιάδου δεν είναι πράγματι με επίγνωση Ορθόδοξη Χριστιανή ούτε έχει ίσως θεολογική κατάρτιση, οπότε είναι αξιοσημείωτο το πως αποφαίνεται με υπερβολική βεβαιότητα (χωρίς σοβαρές πηγές) για πράγματα που δεν γνωρίζει και ίσως δεν πιστεύει, και με σαφή ιδεολογική κατεύθυνση εναντίον συγκεκριμένη μερίδας, αυτής των λεγομένων «νεο-συντηρητικών»·

(β) είτε η κ. Αντωνιάδου είναι παραπληροφορημένη, αλλ΄ ωστόσο προσπαθεί να γίνει δίαυλος ειδήσεων για τους αναγνώστες της · στην περίπτωση αυτή, πρέπει μάλλον να γίνει μαθήτρια της Ορθοδόξης Συνέχειας και ακόμη, ξεκινώντας από την εγγενή στη δημοσιογραφία ρηχότητα, να εμβαθύνει προς την πολύμοχθη εκκλησιολογική κατάρτιση·

(γ) είτε η κ. Αντωνιάδου είναι στρατευμένη σε νεο-ταξικές μεθοδεύσεις, παρά το ότι κάθε στρατευμένη δημοσιογράφος είναι και προδότις της αντικειμενικότητας των προϊόντων της και συνεπώς και του λειτουργήματός της. Οπότε και το παρόν κείμενο της κ. Αντωνιάδου αποτελεί κείμενο «νεο-γκαιμπελικής» παραπληροφόρησης.

Α´

Τα «τάγματα των νεοσυντηρητικών»

και οι ανακρίβειες των «προοδευτικών».

Ανεξάρτητα πάντως από την πρόθεση της γράφουσας κ. Μαρίας Αντωνιάδου, προσέξτε πάντως τις παρακάτω ανακρίβειες (η αναλήθειες) του κειμένου της:

1. Σύγκριση του «νεοσυντηρητισμού» με τους φονταμενταλισμους του προτεσταντισμού, του ισλάμ και του ιουδαϊσμού. Αλλά ο φονταμενταλισμός στις πίστεις αυτές είναι μόνο ένα ρεύμα αυτών των πίστεων, μάλιστα συνήθως μεταγενέστερο. Η κ. Αντωνιάδου, όμως, δεν μας περιγράφει τι είναι η κατ΄ αυτήν «κανονική» («mainstream») Ορθοδοξία, ώστε να προσδιορίσει θεολογικά η εκκλησιολογικά η χρονικά την απόκλιση των «νεοσυντηρητικών» από αυτήν, με βάση τη διαχρονικη συνειδηση τησ εκκλησιασ · είναι αυτό από άγνοια η προς παραπλάνηση;

2. «Οι υπερ-ορθόδοξες ομάδες αντιτάσσονται στον διάλογο με τη Ρ/καθολική Εκκλησία … κ.λπ.». Λάθος! αντιτάσσονται στις (τεκμηριωμένες, αποδειγμένες) υποχωρήσεις και παραβιάσεις – στα πλαίσια των διαλόγων- πληθύος ιερών Κανόνων, στη σχετικοποίηση και υποβάθμιση των δογματικών Όρων, στην αλλοίωση της εκκλησιαστικής Πίστης, της Υμνογραφίας, της προσευχής και του τρόπου ζωής που μας παρέδωσαν οι (… «νεοσυντηρητικοί») Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας· που υποθέτουμε, ότι κάποια δική τους ιερή Εικόνα η ιερό Λείψανο και η κ. Αντωνιάδου ως Ορθόδοξη Χριστιανή έχει προσκυνήσει κάποτε. Άγνοια η χειραγώγηση των αγνοούντων αναγνωστών από την κ. Αντωνιάδου;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Τον Απρίλιο τους αλλάζει τα …φώτα η Εταιρία Σκοπιά !

Μια δυσάρεστη έκπληξη επιφυλάσσει για τον Απρίλιο του 2010 η αμερικάνικη εκδοτική εταιρία Σκοπιά στα μέλη της ( γνωστοί ως ” μάρτυρες του Ιεχωβά” ). Τους αλλάζει το … ΦΩΣ  και, μάλιστα το κεντρικό της δόγμα, αποδίδοντας την στροφή 180 μοιρών στο …

Οργίζεσθε, αλλά μη αμαρτάνετε…

«Δι’ αυτό, αφού αποθέσετε το ψεύδος, λέγετε την αλήθεια ο καθένας σας με τον πλησίον του, διότι είμεθα μεταξύ μας μέλη ο ένας του άλλου.  Οργίζεσθε, αλλά μη αμαρτάνετε. Εάν δε συμβεί να παροργισθείτε μεταξύ σας,  να συμφιλιώνεστε προτού σας προφθάσει η δύσις του ηλίου. Μη δίδετε τόπον εις τον διάβολον».

   Αφού μίλησε δια τον παλαιόν άνθρωπο γενικώς, εις την συνέχεια περιγράφει αυτόν και εις τας λεπτομέρειας. Διότι αυτή η διδασκαλία είναι πιο κατανοητή, όταν διδασκώμεθα και τα επί μέρους. Και διότι λέγει «Δι’ αυτό αφού αποθέσετε το ψεύδος»; Ποίον ψεύδος; Μήπως εννοεί τα είδωλα; Καθόλου. Και αυτά βέβαια είναι ψεύδος, αλλά εδώ δεν αναφέρεται εις αυτά, διότι δεν υπάρχει τίποτε το κοινό προς αυτά, αλλά εννοεί το ψεύδος που λέγουμε ο ένας εις τον άλλον, δηλαδή το απατηλών και ύπουλο ψεύδος. «Να λέγετε την αλήθεια ο καθένας σας με τον πλησίον του». Εις την συνέχεια λέγει και αυτό που προκαλεί περισσότερη εντροπή. «Διότι είμεθα μεταξύ μας μέλη ο ένας του άλλου», κανείς ας μη απατά τον πλησίον του. Αυτό λέγει και ο Ψαλμωδός: «Έχει εις την καρδιά του χείλη δόλια, και μίλησε με την καρδιά του κακά». Διότι δεν υπάρχει, δεν υπάρχει τίποτε που να προκαλεί τόσον μίσος, όσον η απάτη και το να λέγουμε ψεύδη εις τους άλλους. Πρόσεξε πως παντού ντροπιάζει αυτούς φέρων ως παράδειγμα το ανθρώπινο σώμα. Μήπως απατά, λέγει, ο οφθαλμός το πόδι, ή το πόδι τον οφθαλμό. Παράδειγμα: εάν είναι ένα βαθύ χαντάκι, και ενώ είναι τοποθετημένα επάνω εις το έδαφος καλάμια και καλύπτονται από το χώμα, εάν εις τους οφθαλμούς δίνει την εντύπωση ότι η γη είναι σταθερά εις την επιφάνεια, μήπως θα χρησιμοποίηση κατά τύχη το πόδι δια να γνωρίσει εάν είναι από κάτω εντελώς κενόν, ή στέκεται σταθερά και τα απωθεί; μήπως ψεύδεται το πόδι και αναγγέλλει εκείνο που δεν υπάρχει; Επίσης, εάν ο οφθαλμός ειδή κάποιο φίδι ή θηρίο, μήπως απατά το πόδι; δεν το αναγγέλλει αμέσως; και εκείνο, αφού πληροφορηθεί από τον οφθαλμό, δεν έρχεται πλέον πλησίον προς αυτό. Επίσης, όταν συμβεί ούτε ο οφθαλμός ούτε το πόδι να διακρίνει ακριβώς, αλλά το παν εξαρτάται από την όσφρηση, ποίον δηλαδή εκ των δύο είναι δηλητήριο φάρμακο ή όχι, μήπως η όσφρηση απατά το στόμα; Καθόλου. Γιατί; Διότι καταστρέφει και την ιδίαν αλλά λέγει εκείνο που παρουσιάζεται εις αυτήν. Επίσης, μήπως η γλώσσα απατά το στομάχι; δεν συμβαίνει όποιο είναι πικρό, αυτό να το απομακρύνει, αν δε είναι γλυκύ, να το αποστέλλει εις το στομάχι; Πρόσεχε την υπηρεσία και την ανταπόδοση της υπηρεσίας, πρόσεχε την φροντίδα που είναι αποτέλεσμα της αληθείας και γίνεται ολοψύχως, όπως θα ημπορούσε να ειπεί κάποιος. Έτσι λοιπόν και ημείς ας μη ψευδώμεθα, εφ’ όσον είμεθα μέλη ό ένας του άλλου. Αυτό είναι απόδειξης φιλίας, το δε αντίθετο έχθρας.

  

   Τι λοιπόν, θα ειπεί κάποιος, εάν επιβουλεύεται τον άλλον; Μάθε την αλήθεια διότι αν επιβουλεύεται, δεν είναι μέλος. Είπε δε, Μη λέγετε εις τα μέλη ψεύδη. «Οργίζεσθε, αλλά μη αμαρτάνετε». Πρόσεχε σύνεση και μας προτρέπει να μη αμαρτήσουμε, αλλά και όταν παρακούσωμεν πάλιν δεν μας εγκαταλείπει καθ’ όσον δεν αφήνει τα πνευματικά του σπλάγχνα. Διότι, όπως ακριβώς ο ιατρός ορίζει μεν εις τον ασθενή τα πρακτέα, αλλά και όταν δεν ανέχεται αυτά, δεν τον περιφρονεί, αλλά χρησιμοποιών την συμβουλή της πειθούς πάλιν τον θεραπεύει, έτσι και ο Παύλος. Αυτός μεν που κάνει εκείνο, ζητεί μόνον την δόξα, και επειδή περιεφρονήθη από τους ανθρώπους θλίβεται αυτός δε που επιζητεί πάντοτε την υγεία του ασθενούς αποβλέπει μόνον προς ένα σκοπό, πως να θεραπεύει τον κατάκοιτο. Το ίδιο κάνει και ο Παύλος. Είπε δε, Μη ψεύδεστε εάν όμως κάποτε ήθελε προέλθη από το ψευδός οργή, και αυτά τα θεραπεύει πάλιν. Τι λέγει δηλαδή; «Οργίζεσθε, αλλά μη αμαρτάνετε». Καλόν είναι βέβαια να μη οργίζεται κανείς, εάν όμως ήθελε πέσει κάποτε εις το πάθος της οργής, να μη πέσει εις μεγάλο βαθμό. Διότι λέγει: «Εάν δε συμβεί να παροργιστείτε μεταξύ σας, να συμφιλιώνεστε προτού σας προφθάσει η δύσις του ηλίου». Θέλεις να χόρτασης την οργή σου; σου φθάνει μία ώρα και δύο και τρεις, να μη δύση ο ήλιος και σας αφήσει εχθρούς. Ανάτειλε από αγαθότητα, ας μη δύση αφού έλαμψε εις αναξίους. Διότι εάν ο Κύριος έστειλε τον ήλιο από πολλή αγαθότητα, και αυτός μεν συγχώρησε τα αμαρτήματα σου, συ όμως δεν συγχωρείς του πλησίον σου, πρόσεχε πόσον μέγα είναι το κακόν.

  ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΟΜΙΛΙΑ ΙΔ’ – Εφεσ. 4,25-30

ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»

…να μη συμπεριφέρεστε πλέον σεις όπως συμπεριφέρονται και οι άλλοι εθνικοί.

Ο διδάσκαλος πρέπει να εκπαιδεύει και να κατευθύνει τας ψυχάς των μαθητών, όχι μόνον με το να συμβουλεύει και διδάσκει, αλλά και με το να εμβάλλει εις αυτάς τον φόβον και τας παραδίδει εις τον Θεόν. Επειδή βέβαια τα λεγόμενα από τους ανθρώπους, ως λεγόμενα από ομοδούλους, δεν ημπορούν να εγγίσουν την ψυχήν, είναι ανάγκη να παραδίδει έπειτα αυτούς εις τον Κύριον. Αυτό λοιπόν κάνει και ο Παύλος. Διότι, αφού ομίλησε περί της ταπεινοφροσύνης και της ενότητος και περί του ότι δεν πρέπει ο ένας να εξεγείρεται εναντίον του άλλου, άκουσε τι λέγει, «Τούτο λοιπόν λέγω και διαμαρτύρομαι ενώπιον του Κυρίου, να μη συμπεριφέρεσθε πλέον σεις όπως συμπεριφέρονται και οι άλλοι εθνικοί». Δεν είπε, να μη συμπεριφέρεσθε πλέον σεις όπως συμπεριφέρεσθε, καθ’ όσον αυτός ο λόγος είναι προσβλητικώτερος, αλλά το ίδιο μεν το εδήλωσε, το παράδειγμα όμως έφερεν από άλλους.

Και προς τους Θεσσαλονικείς δε γράφων, το ίδιο κάνει όταν λέγει: «Να μη είσθε αιχμάλωτοι εις το πάθος της επιθυμίας, καθώς είναι και οι άλλοι εθνικοί». Έχετε αποχωρισθεί, λέγει, από τα δόγματα αυτών, και ανήκετε εξ ολοκλήρου εις τον Θεόν. Εγώ όμως ζητώ πάν ο,τι προέρχεται από σας, την ζωήν και την συμπεριφοράν, πού είναι σύμφωνος με το θέλημα του Θεού. Τούτο εξαρτάται από σας.

Επικαλούμαι δε τον Κύριον μάρτυρα των λόγων μου, ότι δεν απεσιώπησα, αλλ’ είπα πώς πρέπει να συμπεριφέρεσθε. «Σύμφωνα με την ματαιότητα του νου των», λέγει. Τι σημαίνει ματαιότης του νου; Το να απασχολείσαι με τα μάταια. Ποια δε είναι τα μάταια, παρά τα επίγεια όλα; δια τα οποία λέγει ο Εκκλησιαστής «Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα είναι ματαιότης».

Αλλά θα ερωτήση κάποιος, “Εάν είναι τα πάντα μάταια και ματαιότης, δια ποίον λόγον έχουν γίνει; εάν είναι έργα του Θεού, πώς είναι μάταια; και γίνεται δι’ αυτά πολύς λόγος.“

Άλλ’ άκουε, αγαπητέ. Δεν είπε το έργα του Θεού μάταια’ είθε να μη συμβή να μας περάση από τον νουν κάτι τέτοιο. Δεν είναι ο ουρανός μάταιος, ούτε η γη ματαία, μη γένοιτο. Δεν είναι μάταιος ο ήλιος, ούτε η σελήνη και τα άστρα, ούτε το ιδικόν μας σώμα, διότι όλα αυτά είναι πάρα πολύ καλά. Τι σημαίνει όμως μάταιον; Ας ακούσωμεν τον ίδιον τον Εκκλησιαστήν πού λέγει: «Εφύτευσα δια τον εαυτόν μου αμπέλια, εξεπαίδευσα δια τον εαυτόν μου αοιδούς, άνδρας και γυναίκας, κατεσκεύασα δια τον εαυτόν μου δεξαμενάς υδάτων, είχα δια τον εαυτόν μου πρόβατα και άλλα ζώα, συνέλεξα χρυσόν και άργυρον και είδα ότι όλα είναι ματαιότης» και πάλιν, «Ματαιότης ματαιοτήτων, το πάντα είναι ματαιότης·.

…δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα, και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου˙

Ικεσία στην Παναγία Πορταΐτισσα

 Ανάμεσα σʹ όλες τις προσευχές και τους ύμνους της Μεγάλης Σαρακοστής μια σύντομη προσευχή μπορεί να oνομαστεί η προσευχή της Μεγάλης Σαρακοστής. Η Παράδοση την αποδίδει σ’ έναν από τους μεγάλους δασκάλους της πνευματικής ζωής, τον γιο Εφραίμ το Σύρο. Να τα κείμενο της προσευχής:

Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας, και αργολογίας μη μοι δως.

Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής, και αγάπης χάρισε μοι τω σω δούλω.

Ναι Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα, και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου˙ ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Τούτη η προσευχή λέγεται δύο φορές στο τέλος κάθε ακολουθίας της Μεγάλης Σαρακοστής από τη Δευτέρα ως την Παρασκευή (δεν τη λέμε το Σάββατο και την Κυριακή, όπως θα δούμε και πιο κάτω, γιατί οι ακολουθίες αυτές τις δύο μέρες δεν έχουν το τυπικό της Σαρακοστής). Την πρώτη φορά λέγοντας την προσευχή κάνουμε μια μετάνοια σε κάθε αίτηση. Έπειτα κάνουμε δώδεκα μετάνοιες λέγοντας: «ελέησαν με τον αμαρτωλόν». Ολόκληρη η προσευχή επαναλαμβάνεται με μια τελική μετάνοια στο τέλος της προσευχής.

Ο όσιος πατέρας μας Εφραίμ ο Σύρος

Γιατί αυτή η σύντομη και απλή προσευχή κατέχει μια τόσο σημαντική θέση στην όλη λατρεία της Μεγάλης Σαρακοστής; Διότι απαριθμεί, μʹ ένα μοναδικό τρόπο, όλα τα αρνητικά και τα θετικά στοιχεία της μετάνοιας και αποτελεί, θα λέγαμε, ένα «κανόνα ελέγχου» του προσωπικού μας αγώνα στην περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής. Αυτός ο αγώνας σκοπεύει πρώτα απ’ όλα στην απελευθέρωσή μας από μερικές βασικές πνευματικές ασθένειες που διαμορφώνουν τη ζωή μας και μας κάνουν πραγματικά ανίσχυρους ακόμα και για να κάνουμε αρχή στροφής στο Θεό.

Η βασική ασθένεια είναι η αργία. Είναι η παράξενη εκείνη τεμπελιά και η παθητικότητα ολόκληρης της ύπαρξής μας που πάντα μας σπρώχνει προς τα «κάτω» μάλλον παρά προς τα «πάνω» και που διαρκώς μας πείθει ότι δεν είναι δυνατό νʹ αλλάξουμε και επομένως δε χρειάζεται να επιθυμούμε την αλλαγή. Είναι ένας βαθιά ριζωμένος κυνισμός που σε κάθε πνευματική πρόκληση απαντάει με το «γιατί;» και καταντάει τη ζωή μας μια απέραντη πνευματική φθορά. Αυτή είναι η ρίζα όλης της αμαρτίας γιατί δηλητηριάζει κάθε πνευματική ενεργητικότητα στην πιο βαθιά της πηγή.

Το αποτέλεσμα της «αργίας», είναι η λιποψυχία. Είναι μια κατάσταση δειλίας που όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας τη θεώρησαν το μεγαλύτερο κίνδυνο της ψυχής. Η λιποψυχία, η αποθάρρυνση, είναι η ανικανότητα του ανθρώπου να βλέπει καθετί καλό ή θετικό! Είναι η αναγωγή των πάντων στον αρνητισμό και στην απαισιοδοξία. Είναι στʹ αλήθεια μια δαιμονική δύναμη μέσα μας γιατί ο Σατανάς είναι βασικά ένας ψεύτης. Ψιθυρίζει ψευτιές στον άνθρωπο για το Θεό και για τον κόσμο˙ γεμίζει τη ζωή με σκοτάδι και αρνητισμό. Η λιποψυχία είναι η αυτοκτονία της ψυχής, γιατί όταν ο άνθρωπος κατέχεται απ’ αυτή είναι εντελώς ανίκανος να δει το φως και να τα επιθυμήσει.

Όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει ολόκληρο το άρθρο στη σελίδα μας

Εορτάσθηκε η «Ηµέρα Εθνικής Αντίστασης» των Τούρκων της Δ.Θράκης!

    Στις 29-1 πραγµατοποιήθηκε στο κέντρο “ΦΙΛΙΑ” κοντά στο Σέλερο του νομού Ξάνθης η φετινή εκδήλωση των τουρκοφρόνων για την «Ηµέρα Εθνικής Αντίστασης», όπως την ονόµασε στην οµιλία του ο τουρκοµουφτής Ξάνθης Αχµέτ Μέτε. Μάλιστα, όπως ανέφερε, την ίδια µέρα µαζί µε τον πρόεδρο της «Οµοσπονδίας Σωµατείων Τούρκων Δ. Θράκης» και τον πρόεδρο του «Συλλόγου Αλληλεγγύης Τούρκων Δ. Θράκης – Τουρκίας» Φερούχ Οζκάν, επισκέφτηκαν τους τάφους των Μεχµέτ Εµίν Αγγά, Μεχµέτ Χιλµή και Αχµέτ Σαδίκ, όπου διάβασαν προσευχές κι άφησαν στεφάνια. Σε όσους δεν θυµούνται να αναφέρουµε πως ο πρώτος ήταν ο τέως ψευτοµουφτής Ξάνθης, ο δεύτερος ήταν «δηµοσιογράφος» που έζησε στις αρχές του αιώνα και ο τρίτος ήταν βουλευτής Ροδόπης µε πολύ… αµφιλεγόµενη δράση. Το κοινό τους στοιχείο – να το πούμε ευγενικά – οι στενές τους σχέσεις µε το τουρκικό (παρα)κράτος….

ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ

    Στην προθάλαµο της αίθουσας όπου γινόταν η εκδήλωση υπήρχε έκθεση φωτογραφίας από τα γεγονότα. Στην αίθουσα δεν έπεφτε καρφίτσα. Περίπου 700 άτοµα έδωσαν το «παρών». Η εκδήλωση άρχισε µε σχετικό βίντεο από την εκποµπή της Χουλιά Εµίν, που µεταδίδεται στο τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι TRT. Υποβλητική µουσική, διηγήσεις ατεκµηρίωτες φυσικά και µόνο από τουρκόφρονες και αναφορές σε δηµοσιεύµατα εποχής του …Ριζοσπάστη.

    Παρόντες στην εκδήλωση όλοι σχεδόν οι αιρετοί µουσουλµάνοι της Θράκης. Σε επίπεδο γραµµατέων εξαντλήθηκε πάντως µόνο η παρουσία του τουρκικού Προξενείου (σαν να…σκιάχτηκαν από την καµπάνια µας;). Μεταξύ αυτών που τίµησαν την επέτειο οι αστέρες του ΠΑΣΟΚ Μάντατζη και Χατζηοσµάν. Ο δεύτερος µίλησε για την µειονότητα που έχει κάθε δικαίωµα να ζει στην χώρα «µε την εθνική της ταυτότητα και τα δικά της χαρακτηριστικά», ενώ ο Μάντατζη τελείωσε τον λόγο του λέγοντας «Τι ευτυχία να είσαι Τούρκος της Δυτικής Θράκης», προφανώς εµπνεόµενος από την παρόµοια ρήση του Μουσταφά Κεµάλ. Ο πιο Τούρκος από τους Τούρκους που µίλησαν πάντως ήταν µε διαφορά ο τέως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Αχµέτ Φαΐκογλου. Έδωσε κυριολεκτικά παράσταση, µίλησε όσοι όλοι οι άλλοι µαζί (πλην του ψευτομουφτή Κομοτηνής Σερήφ που επίσης φλυάρησε ακατάσχετα). Πρότεινε να πάνε όλοι οι αιρετοί µειονοτικοί µε πανό έξω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ώστε να ακουστεί όπως είπε η φωνή των Τούρκων της Δυτικής Θράκης. Αφού έκανε µια δακρύβρεχτη αναφορά στο άτοµο (Χασάν Σαλίχ) που το 1990 είχε σκοτώσει µέσα στο νοσοκοµείο τον Σολακίδη, ανέφερε κι ένα ενδιαφέρον στοιχείο. Αναφερόµενος στην επιστροφή του από µια Ισλαµική Διάσκεψη στην οποία ήταν παρών, είπε: «Ήµασταν µαζί ο Ιµπραήµ Σερήφ, ο Αχµέτ Σαδίκ και εγώ. Και γυρίζαµε µαζί µε τον Οζάλ από την Σενεγάλη. Οκτώ ώρες ταξίδι. Τότε πήγα και έκατσα δίπλα στον συγχωρεµένο τον Οζάλ. Φυσικά είχαµε µιλήσει και νωρίτερα στην πρεσβεία….». Ωραία εικόνα, ἔτσι; Οι δύο βουλευτές και ο ψευτοµουφτής Κοµοτηνής γυρνάνε από την Ισλαµική Διάσκεψη παρέα µε τον πρωθυπουργό της Τουρκίας. Πάντως για τον Φαΐκογλου µην ανησυχεῖτε, οικονοµικό πρόβληµα δεν έχει. Παίρνει κανονικά τη σύνταξή του ως βουλευτής του …Ελληνικού Κοινοβουλίου!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΌ

Η Εκκλησία διεξάγει τον πόλεμο μα οι ιδιώτες τον αγώνα…

Λόγος του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς στον θρίαμβο της Εκκλησίας

…Η Εκκλησία διεξάγει τον πόλεμο μα οι ιδιώτες τον αγώνα. Τα μεμονωμένα μέλη της μπορεί να χάσουν τη μάχη, η Εκκλησία όμως δεν μπορεί να χάσει τον πόλεμο. Ο Ιούδας έπεσε μα η Εκκλησία ενίκησε. Ο Άρειος και ο Μακεδόνιος απώλεσαν τις ψυχές τους στη μάχη μα η Εκκλησία κέρδισε την νίκη. Ο Ιουλιανός ο Παραβάτης εξέπεσε, η Εκκλησία κέρδισε. Οι εξισλαμισμένοι υπέκυψαν στο πειρασμό μα η Εκκλησία εθριάμβευσε. Η αθεϊστική εξουσία στη Ρωσία θα κατρακυλά στις ζητωκραυγές αλλά η Εκκλησία θα θριαμβεύσει και πάλι. Αυτοκρατορίες κατέπεσαν μα η Εκκλησία παρέμεινε. Οι αιρετικοί εξαφανίστηκαν μα η Εκκλησία επέζησε. Σε μερικά μέτωπα σημειώθηκαν απώλειες μα το συνολικό μέτωπο της Εκκλησίας ποτέ δεν υπέστη την ρήξη…

******

Μερικοί άνθρωποι τιμούν την τριακονταετή ή την πεντηκονταετή επέτειο της εργασιακής τους προσφοράς. Κάποιοι οργανισμοί εορτάζουν μόλις την εκατοστή επέτειο της λειτουργίας τους. Τις μεγαλύτερες επετείους εορτάζουν μονάχα κάποια κράτη τα οποία είναι και τα πιο μακροβιότερα ανάμεσα στους παροδικούς θεσμούς του κόσμου τούτου. Όμως, επέτειο δεκαεννέα αιώνων μπορεί να εορτάσει σήμερα μονάχα η Εκκλησία και μάλιστα η Εκκλησία της Καινής Διαθήκης. Η επέτειος δε της Εκκλησίας γενικότερα, υπολογίζοντας και την παλαιοδιαθηκική της διάρκεια, από τους πρώτους ανθρώπους επί της γης μέχρι σήμερα, θα αριθμούσε πολλές φορές τους δεκαεννέα αιώνες.

Αυτή η επέτειος της Εκκλησίας διαφοροποιείται πιο πολλές άλλες συνήθεις ανθρώπινες επετείους οι οποίες αποτελούν μονάχα εορτασμό χρονικής διαρκείας. Η Εκκλησία δεν εορτάζει αποκλειστικά την μακραίωνη διάρκειά της αλλά πάνω και πριν από αυτό, τον μακραίωνο αγώνα της, τις θλίψεις, τους κόπους και τις νίκες. Όχι μόνον οι αιώνες της αλλά και κάθε δεκαετία, κάθε έτος και κάθε μέρα της είναι γεμάτα από αγώνες, θλίψεις, κόπους και νίκες. Επειδή η Εκκλησία του Χριστού είναι ένας ζωντανός οργανισμός, αποτελούμενος από ζώντα κύτταρα, από τα ζώντα μέλη της.

Και αν ακόμη η ίδια ως σύνολο δεν βρίσκεται σε καθημερινή βάση σε αγώνα και θλίψη, βρίσκεται όμως ένα μέρος των μελών της. Η κάθε μέρα της ζωής της ήτανε πλήρης από πτώση και ανάσταση, κάθε μέρα ποτισμένη με τα δάκρυα των μετανοούντων και τις ιαχές των νικητών. Ακόμη και σε καιρούς ελευθερίας και ευμάρειας για την Εκκλησία ως σύνολο, κάποια μεμονωμένα μέλη της ήταν αναγκασμένα να διεξάγουν αγώνα ενάντια στην αμαρτία και τα κακά πνεύματα, ενάντια στην επικυριαρχία του σκότους και του ψεύδους στη προσωπική τους ζωή. Αναγκάστηκαν να κοπιάσουν για να αμυνθεί η ψυχή τους και να πλουτίσει, πασχίζοντας με όλα τούτα να γίνουν μέτοχοι εκείνης της φωτεινής νίκης που κατάφερε ο Χριστός επί της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου.

Η Εκκλησία διεξάγει τον πόλεμο μα οι ιδιώτες τον αγώνα. Τα μεμονωμένα μέλη της μπορεί να χάσουν τη μάχη, η Εκκλησία όμως δεν μπορεί να χάσει τον πόλεμο. Ο Ιούδας έπεσε μα η Εκκλησία ενίκησε. Ο Άρειος και ο Μακεδόνιος απώλεσαν τις ψυχές τους στη μάχη μα η Εκκλησία κέρδισε την νίκη. Ο Ιουλιανός ο Παραβάτης εξέπεσε, η Εκκλησία κέρδισε. Οι εξισλαμισμένοι υπέκυψαν στο πειρασμό μα η Εκκλησία εθριάμβευσε. Η αθεϊστική εξουσία στη Ρωσία θα κατρακυλά στις ζητωκραυγές αλλά η Εκκλησία θα θριαμβεύσει και πάλι.* Αυτοκρατορίες κατέπεσαν μα η Εκκλησία παρέμεινε. Οι αιρετικοί εξαφανίστηκαν μα η Εκκλησία επέζησε. Σε μερικά μέτωπα σημειώθηκαν απώλειες μα το συνολικό μέτωπο της Εκκλησίας ποτέ δεν υπέστη την ρήξη.

Όπως είχε προειπωθεί έτσι και έγινε. Για τους σκανδαλίζοντες και τους σκανδαλιζομένους έχει προφητευθεί η απώλεια, για την Εκκλησία η νίκη. Τους αμετανόητους αμαρτωλούς συνέλαβε μέσα από τις παρατάξεις τους η δύναμη του άδου και τους κατάπιε ενώ την Εκκλησία πύλαι Άδου ου κατίσχυσαν. Χριστιανοί βασιλείς και πατριάρχες έχασαν τα κεφάλια τους μα η Εκκλησία δεν έμεινε ακέφαλη. Κράτη χριστιανικά κατέπεσαν μα η Εκκλησία έμεινε απτόητη. Τους χριστιανικούς λαούς κατεπλάκωσε η πλημμυρίδα των αλλοπίστων Σαρακινών, Περσών, Μογγόλων, Τούρκων, μα το σκάφος της Εκκλησίας έπλεε επάνω στα κύματα έως ότου κατέπαυσε ο κατακλυσμός…

Η συνέχεια εδώ: http://www.impantokratoros.gr/D7743C45.el.aspx

Ο θρίαμβος της Ορθοδοξίας έναντι των αιρέσεων

Αγίου Νικολάου Αχρίδος
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

«Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα
τον κόσμον, η πίστις ημών»
(Α’ Ιω. 5, 5)

Ας είναι ευλογημένη τούτη η μέρα, αγαπητοί μου αδελφοί, γιατί μας υπενθυμίζει τις πολυάριθμες νίκες της ορθόδοξης πίστης. Ευλογημένοι ας είναι εκείνες οι άγιες ψυχές που εθέσπισαν τούτη τη μέρα για να μας θυμίζει τις πολυάριθμες νίκες της πίστης μας. Έτσι έγινε για το δικό μας καλό. Επειδή, ενθυμούμενοι τις νίκες, παίρνουμε θάρρος στους αγώνες που διεξάγουμε και σε κείνους που θα ακολουθήσουν.

Αποτελεί αρχαία συνήθεια των στρατηγών, πριν από τη μάχη να απευθύνουν λόγο στους μαχητές για τις πρότερες νίκες και έτσι να τους ενθαρρύνουν και ενθουσιάζουν για τη νέα μάχη. Οι Άγιοι είναι οι πνευματικοί μας στρατηγοί. Οι Άγιοι ήταν εκείνοι που καθόρισαν τη σημερινή εορτή για να μας θυμίζει και να μην ξεχνούμε, για να μας ενθαρρύνει και να μην λυγίζουμε, για να μας θερμαίνει και να μην γινόμαστε ψυχροί, για να ανοίξει την πνευματική μας όραση και να μην τυφλωθούμε και μέσα στη τύφλωση εκείνη παραδοθούμε στον εχθρό.

Πραγματικά, η επίδραση τούτης της αγίας ημέρας σε όλες τις λογικές χριστιανικές ψυχές είναι τεράστια. Τούτη η μέρα μας φανερώνεται σαν τον αγγελιοφόρο από το πεδίο της μάχης, από πολλά πεδία μαχών, κομίζοντάς μας τη χαρούμενη είδηση της νίκης. Στο άκουσμα της είδησης αυτής, σηκώνουμε την καρδιά μας στα ύψη μονολογώντας στον εαυτό μας: άνω σχώμεν τας καρδίας! Και με μία νέα δύναμη ξεσηκωνόμαστε ενάντια σε κάθε κακό, εσωτερικό και εξωτερικό, το οποίο περισφίγγει τη ψυχή μας και απειλεί να τη πνίξει.

Ακούγοντας για τους φοβερούς αγώνες και τις νίκες των ομωνύμων μας χριστιανών, όσων δηλαδή πριν από εμάς ονομαζόταν Ορθόδοξοι χριστιανοί περιζωνόμαστε με νέα δύναμη και νέα ελπίδα. Έτσι, η ομιχλώδης πνευματική μας όραση γίνεται καθαρότερη και ευκρινέστερη και βλέπουμε καλύτερα τη θέση και τη κατάστασή μας. Όλα τα εμπόδια, οι δυσκολίες και οι στενοχώριες που στην ομιχλώδη και κοντόφθαλμη όρασή μας έμοιαζαν με ατσάλινο δίχτυ, μπροστά στο καθαρό μας βλέμμα και τη θαρραλέα καρδιά μοιάζουν με ιστό αράχνης. Έτσι, έχοντας νέους και πολλούς συμμάχους ανάμεσα στους νικητές του παλαιού καιρού και θεωρώντας το παράδειγμά τους στη μάχη και τη λαμπρή τους νίκη, προχωρούμε εμπρός στο καθήκον και τη θυσία μας με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και φωτεινότερη ελπίδα.

Μα και οι υπόλοιπες μέρες στο ημερολόγιό μας δεν μας υπενθυμίζουν νίκες και νικητές; θα με ρωτήσετε. Εύλογη η απορία σας αγαπητοί αδελφοί. Πραγματικά, όλες οι μέρες του χρόνου μας υπενθυμίζουν νίκες και νικητές χριστιανούς. Στο ημερολόγιο έχουν καταχωρηθεί μονάχα τα ονόματα των νικητών.

…και ετέροις αιωνίας καταδίκης προξένους γενομένοις ανάθεμα τρίς.

 

Ερμηνεία αποσπάσματος του Συνοδικού

Επτά αναθέματα κατά των ΕΛΛΗΝΩΝ από το Τριώδιον τα οποία περιέχονται στο «Συνοδικό της Αγίας Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου υπέρ της Ορθοδοξίας» και τα οποία αναγιγνώσκονται και σήμερα την Κυριακή της Ορθοδοξίας, παρατίθενται και εξηγούνται στη συνέχεια:

Κείμενο	Εξήγηση
Επί τοίς φρονούσι και λέγουσι κτιστήν είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενάργειαν της τρισυποστάτου θεότητος, ως κτιστήν εκ τούτου πάντως και αυτήν την θείαν ουσίαν αναγκαζομένοις δοξάζειν. Κτιστή γάρ κατά τους Αγίους ενέργεια, κτιστήν δηλώσει και φύσιν άκτιστον δε, άκτιστον χαρακτηρίζει ουσίαν. Καντεύθεν ήδη κινδυνεύουσι εις θείαν παντελή περιπίπτειν, και την ελληνικήν μυθολογίαν και την των κτισμάτων λατρείαν, τη καθαρά και αμώμω των χριστιανών πίστει προστριβομένοις. Μή ομολογούσι δε κατά τας αγίας θεοπνεύστους θεολογίας και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα, άκτιστον είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου θεότητος ανάθεμα τρίς.	Το κείμενο αυτό ξεκάθαρα αναφέρεται σε όσους πιστεύουν πώς οι ενέργειες και η δύναμη του Θεού καθώς και η ουσία του είναι κτιστά και ουσιαστικά μέρος του κόσμου και όχι η δημιουργική και τελική αιτία του η οποία βρίσκεται έξω απ’ τον κόσμο. Εναντίον αυτών καταφέρεται το παραπάνω απόσπασμα. Και αντιπαραβάλλει την ειδωλολατρική και γενικά τη μη Χριστιανική μυθολογία και θεολογία για να καταστήσει την διαφορά ακόμη ευκρινέστερη.
Τοίς τα ελληνικά διεξιούσι μαθήματα, και μη δια παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταίς δόξαις αυτών ταίς ματαίαις επομένοις, και, και ως αληθέσι πιστεύουσι και ούτως αυταίς ως το βέβαιον εχούσαις εγκειμένοις, ώστε ετέρους ποτέ μεν λάθρα, ποτέ δε φανερώς ενάγειν αυταίς και διδάσκειν ανενδοιάστως ανάθεμα τρίς.	Αυτό πάλι είναι υπέρ των Χριστιανών. Γιατί φανερώνει ότι η Εκκλησία δεν αντιτίθεται στην μελέτη των αρχαίων σοφών αλλά στο να πιστεύουμε ότι όλα όσα είπαν είναι αληθή και αλάνθαστα. Και καλώς κάνει την διευκρίνιση αυτή και το ίδιο πίστευαν και οι αρχαίοι.
Τοίς μετά των άλλων μυθικών πλασμάτων, εφ’ εαυτών και την καθ’ ημάς κλίσιν μεταπλάττουσι, και τας πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς δεχομένοις και ως αυθυπόστατον την ύλην παρά των ιδίων μορφούσθαι λέγουσι, και προφανώς διαβάλλουσι το αυτεξούσιον του Δημιουργού, του από του μη όντος εις το είναι παραγαγόντος τα πάντα, και ως ποιητού πάσιν αρχήν και τέλος επιτιθέντος εξουσιαστικώς και δεσποτικώς ανάθεμα τρίς.	Μερικές παθολογικές Πλατωνικές ιδέες αναφέραμε ήδη. Εδώ παρουσιάζονται μερικές ακόμη. Όπως βλέπεις το κείμενο κάνει σαφή διάκριση και δεν κατηγορεί τον Πλάτωνα ούτε το σύνολο του έργου του αλλά διευκρινίζει ότι διαφωνεί με κάποιες από τις ιδέες του που είναι εσφαλμένες, όπως π.χ. «το αυθυπόστατό της ύλης».
Τοίς δεχομένοις και παραδίδουσι τα μάταια και ελληνικά ρήματα, ότι τε προΰπαρξίς εστι των ψυχών, και ουκ εκ του μη όντος τα πάντα εγένετο, και παρήχθησαν, ότι τέλος εστί της κολάσεως η αποκατάστασις αύθις της κτίσεως, και των ανθρωπίνων πραγμάτων, και δια των τοιούτων λόγων την βασιλείαν των ουρανών λυομένην πάντως, και παράγουσαν εισάγουσιν, ήν αιωνίαν και ακατάλυτον αυτός τε ο Χριστός και Θεός ημών εδίδαξε, και παρέδοτο και δια πάσης της Παλαιάς και Νέας Γραφής ημείς παρελάβομεν ότι και η κόλασις ατελεύτητος και η βασιλεία αΐδιος, δια δε των τοιούτων λόγων εαυτούς τε απολλύουσι, και ετέροις αιωνίας καταδίκης προξένους γενομένοις ανάθεμα τρίς.	Εδώ πάλι φαίνεται για άλλη μία φορά ότι η Εκκλησία με τα κείμενα αυτά δεν επιτίθεται εναντίων κανενός αλλά απλά οριοθετεί την πίστη της. Λέει λοιπόν ότι η Ελληνική διδασκαλία περί προΰπαρξης των ψυχών είναι εσφαλμένη, συνεχίζει όμως λέγοντας εξ ίσου εσφαλμένη είναι και η διδασκαλία περί καταργήσεως της κόλασης.Ας προσέξουμε ότι η τελευταία αυτή διδασκαλία δεν είναι Αρχαιοελληνική, αφού οι Έλληνες δεν πίστευαν σε κόλαση. Άρα Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΕΔΩ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΛΛΑ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΜΕΡΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ τα οποία έχουν παρεξηγήσει και παραποιήσει την διδασκαλία της.Επομένως καταλαβαίνουμε ότι δεν μεροληπτεί έναντι καμίας φυλής και παραδόσεως. Μένει όμως άγρυπνη και οποιαδήποτε πλαστογράφηση και διαστροφή του πιστεύω της την καταγγέλλει χωρίς να έχει πρόβλημα, από ποιόν χώρο προέρχεται η πλαστογράφηση αυτή.
Τοίς ευσεβείν μεν επαγγελλομένοις τα των Ελλήνων δε δυσσεβή δόγματα τη ορθοδόξω και καθολική εκκλησία περί τε ψυχών ανθρωπίνων, και ουρανού και γης, και των άλλων κτισμάτων αναιδώς ή μάλλον ασεβώς επεισάγουσιν ανάθεμα τρίς.	Τά των Ελλήνων δυσσεβή δόγματα.. Νομίζω ότι καταλαβαίνουμε όλοι το νόημα της φράσεως αυτής. Δηλώνει ότι η Εκκλησία με την Άγια αντίληψη που έχει για τον Θεό δεν μπορεί να συμβιβαστεί με χαμηλές περί θείου δοξασίες με τις οποίες είναι γεμάτες οι πολυθεϊστικές μυθολογίες μεταξύ των οποίων και η Ελληνική. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν είναι η Εκκλησία η πρώτη οπού εκφράζει τέτοιες θέσεις. Πολύ πριν απ’ την ίδρυσή της ο ΠΛΑΤΩΝ έλεγξε κάθε πάτρια ιδέα περί θεού και έδειξε το άτοπο αυτής. Μάλιστα φυγάδευσε κυριολεκτικά τον Όμηρο από την «Πολιτεία» του, διότι θεώρησε ότι οι ανήθικοι μύθοι για τους θεούς αποτελούν επιζήμια πρότυπα για τους νέους. Τόνισε εμφατικά ότι ο Όμηρος και ο Ησίοδος έπλασαν ψευδείς και ανάξιους μύθους για τους θεούς (Πολιτ. 368Α-383C). Αρνήθηκε ουσιαστικά την πατρώα ειδωλολατρική θρησκεία και προσηλώθηκε στην δική του ιδεατή θεότητα, το «Όντως Όν».Ο Πλάτωνας όμως δεν ήταν ο μόνος. Ο ΞΕΝΟΦΑΝΗΣ Ο ΚΟΛΟΦΩΝΙΟΣ τόλμησε να αρνηθεί την κρατούσα ειδωλολατρική θρησκεία της εποχής του και να διακηρύξει επίσημα: «Είς Θεός, εν τέ θεοίσι και ανθρώποισι μέγιστος ούτε δέμας θνητοίσι όμοιος ουδέ νόημα». Όμως «πάντα θεοίσ’ ανέθηκαν Όμηρος θ’ Ησίοδος τε… όσσα παρ’ ανθρώποισιν ονείδεα και ψόγος εστίν, κλέπτειν, μοιχεύειν τέ και αλλήλους απατεύειν» (Ξενοφ. Άπ.,11)! Τούς θεούς θεωρούσε εξ ολοκλήρου ΑΠΟΚΥΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ, ΑΝΑΡΜΟΣΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΙΑ ΦΥΣΗ. Υποστήριζε μάλιστα πώς όσοι πιστεύουν ότι οι θεοί γεννήθηκαν, ασεβούν το ίδιοι με όσους λένε πώς οι θεοί πεθαίνουν! Τέλος ο ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ Υποστήριζε πώς ο Όμηρος και ο Ησίοδος, αποδίδοντας στους θεούς κακίες και ανηθικότητες είχαν ολέθρια επίδραση στα ήθη των ανθρώπων. Ακόμη στηλίτευσε τον ανόητο ανθρωπομορφισμό, τόνισε την απόλυτη διαφορά ανθρώπου και Θεού (Αποσπ. 88) και απειλούσε όσους έκαναν ανίερες τελετές (Βακχισμός, ιερά όργια, ιερή πορνεία κ.λπ.).Δεν συνεχίζω. Τα παραπάνω δείχνουν την ορθότητα της Εκκλησίας όταν μιλά για δυσσεβή δόγματα.
Τοίς την μωράν των έξωθεν (στο σημείο αύτό οι Νεοειδωλολάτρες προσθέτουν: «= Ελλήνων») φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμούσι, και τοίς καθηγηταίς αυτών επομένοις, και τας τε μετεμψυχώσεις των ανθρωπίνων ψυχών, ή και ομοίως τοίς αλόγοις ζώοις ταύτας απόλλυσθαι, και εις το μηδέν χωρείν δεχομένοις και δια τούτο ανάστασιν, και κρίσιν, και την τελευταίαν των βεβιωμένων ανταπόδοσιν αθετούσιν ανάθεμα τρίς.	Εδώ πάλι δεν αναφέρεται πουθενά ο όρος Έλληνας αλλά προστίθεται εκ των υστέρων! Ας είμαστε σοβαροί. Στο κάτω κάτω το κείμενο αναφέρεται στην μετεμψύχωση και σε όσους αρνούνται την ανάσταση. Αν τώρα αυτοί είναι Έλληνες, Ινδοί, Χριστιανοί, Πολυθεϊστές και δεν ξέρω ‘γώ τι άλλο, δεν έχει σημασία.
Τοίς λέγουσιν ότι οι των Ελλήνων σοφοί και πρώτοι των αιρεσιαρχών, οι παρά των επτά αγίων και καθολικών συνόδων, και παρά πάντων των εν Ορθοδοξία λαμψάντων πατέρων αναθέματι καθυποβληθέντας, ως αλλότριοι της καθολικής εκκλησίας δια την εν λόγοις αυτών κίβδηλον και ρυπαράν περιουσίαν κρείττονες εισι κατά πολύ, και ενταύθα και εν τη μελλούση κρίσει, και των ευσεβών μεν και ορθοδόξων ανδρών, άλλως δε κατά πάθος ανθρώπινον ή αγνόημα πλημμελησάντων ανάθεμα τρίς.	ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ. Εφόσον το ανάθεμα σημαίνει αποκοπή και αποβολή από το σώμα της Εκκλησίας, η επιβολή του σαν ποινή έχει νόημα μόνο εφ’ όσον εφαρμόζεται σε μέλη της Εκκλησίας. Δεν έχει νόημα να αναθεματιστεί κάποιος Μουσουλμάνος, Εβραίος ή Δωδεκαθεϊστής αφού δεν είναι μέλη της Εκκλησίας, από τι θα αποκοπούνε από κάτι από το οποίο δεν ήταν ποτέ συνδεδεμένοι; Όχι φυσικά.Επομένως με τα παραπάνω δείξαμε ότι το ανάθεμα αναφέρεται σε όσους είναι ήδη Χριστιανοί και νοθεύουν την πίστη τους με δοξασίες ξένες προς την πίστη τους όπως ειδωλολατρικές ή οι αιρετικές. ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ.
Ένα τροπάριο  Ναούς ειδώλων (στο σημείο αυτό οι Νεοειδωλολάτρες προσθέτουν: «= ελληνικούς») καθείλετε αθλούντες, και εαυτούς της Τριάδος θείους ναούς εδομήσασθε, αθλοφόροι κυρίου αγγέλων συνόμιλοι.	Για άλλη μία φορά ο όρος «Ελληνικός» προστίθεται από έξω. Όπως είναι εμφανές όμως, στόχος του υμνογράφου δεν είναι να δείξει την αντίθεση με τον Ελληνισμό (αν υπήρχε αυτή) αλλά με τα είδωλα. Μπορούσε κάλλιστα να πει «Ναούς Ελλήνων..» Και οι δυό λέξεις έχουν ίδιο αριθμό συλλαβών και τονίζονται στην παραλήγουσα. Έτσι δεν θα χαλούσε το μέτρο ούτε το μουσικό μέλος. Γιατί λοιπόν λέει ειδώλων και όχι Ελλήνων, αν αυτό υπονοούσε;
Ένας μακαρισμός Οι καλάμω του Σταυρού, εκ του βυθού της αγνωσίας τους λαούς αναγαγόντες Απόστολοι, την των Ελλήνων πλάνην απεμειώσατε από της γης, απλανείς σωτήρες γενόμενοι των πιστών, αληθώς όθεν μακαρίζεσθε.	Ποιά είναι αυτή η πλάνη των Ελλήνων; Μπορεί να είναι η διάθεσή τους και η δίψα τους για την αλήθεια; Όχι, γιατί και οι Πατέρες μελέτησαν και έγιναν κοινωνοί αυτής της αναζήτησης. Μήπως είναι οι επιστήμες τους; Μάλλον όχι γιατί όπως είπα και πριν οι Βυζαντινοί, θεματοφύλακες της επιστήμης αυτής ήταν. Άλλωστε σε αυτούς χρωστάμε την διάσωση των αρχαίων χειρογράφων και με τον τρόπο αυτό την ιστορική μας συνείδηση. Αν δεν υπήρχαν οι Βυζαντινοί αντιγραφείς, σήμερα το όνομα του Πλάτωνα και του Σωκράτη, του Περικλή και του Θουκυδίδη αν δεν είχε εξαφανιστεί θα σωζόταν μέσα σε μυθολογική ομίχλη. Επομένως το απόσπασμα αναφέρεται στην περί θεού αντίληψη των αρχαίων η οποία ήταν όντως πλανεμένη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ

Προς τι η Θ.Λειτουργία στη …δημοτική;

ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ''ΑΝΑΝΕΩΤΕΣ''. ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΦΥΣΙΚΑ...

Με την τέλεση της Θ. Λειτουργίας στη δημοτική από ιερείς της Ι. Μητρ. Πρεβέζης γεννώνται πολλά ερωτήματα με πρώτιστον το «τι εστί», που είναι «αρχή παντός συλλογισμού και πάσης αποδείξεως»1, κατʼ Αριστοτέλην. Τι εστί, λοιπόν, η καινοτομία αυτή; Ειδικώτερον:

«Ερώτημα 1ον»: Το να ακούουν οι Ελληνόφωνοι τη Θ. Λειτουργία στη γλώσσα τους αρχαϊστί είναι η δεν είναι μια ιδιαίτερη θ. «ευλογία» (= καλλιλογία, ευπρεπής γλώσσα, έπαινος, εγκώμιον, ευφημία, δώρον). Εάν ναί, τότε δεν είναι η μεταγλώττιση στη δημοτική έκπτωσις αυτής της ευλογίας ;

«Ερώτημα 2ον»: Είναι η δεν είναι ανυπακοή στη θ. εντολή, που λέει «στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις»2; Είναι η δεν είναι «τιμή Αγίου η μίμησις Αγίου»; Αλλά ποίος Άγιος ετόλμησε ποτέ τέτοια μεταγλώττιση; Είναι η δεν είναι «ιερά γράμματα», τα της Θ. Λειτουργίας, «δυνάμενα σοφίσαι…εις σωτηρίαν δια πίστεως…»3; Είναι η δεν είναι τα «γράμματα» αυτά λόγος τελετουργικός τέλειος, απόσταγμα σοφίας, ενσταλαχθέν άνωθεν από το Άγιον Πνεύμα, προς τελείωσιν ψυχών εν μυστηρίω ;

«Ερώτημα 3ον»: Τι εστιν όμως «μυστήριον»; Το Λεξικόν μας λέγει ότι εν τη Κ.Δ. «θείον μυστήριον είναι το υπέρ την ανθρωπίνην κατάληψιν». Κατά δε τον Απ. Παύλον εν τω μυστηρίω του Χριστού «εισι πάντες οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως απόκρυφοι»4 και δια την απόκτησίν των απαιτείται «επίγνωσις». Αλλά τι εστι «επίγνωσις»; Το Λεξικόν λέγει ότι είναι «εξέτασις, έρευνα, διάγνωσις» (= διάκρισις και δύναμις διακρίσεως)», αλλά και «εντελής, πλήρης γνώσις».Με άλλα λόγια είναι βαθεία γνώσις, εμ πειρία, βίωμα. Βεβαίως, βίωμα εν Χριστώ, δηλαδή ενσωμάτωσις εις την Εκκλησίαν και σκληρός οδοιπορικός αγώνας προς την κορυφήν του νοητού Θαβώρ δια της «στε νής και τεθλιμμένης οδού»5, όπερ σημαίνει «κάθαρσιν – φωτισμόν – θέωσιν» (=μέθεξιν των ακτίστων θείων ενεργειών=κοινωνίαν με Άγ. Πνεύμα = ομοίωσιν με Θεόν κατά χάριν).

...ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ;

«Ερώτημα 3ον»:Είναι η δεν είναι τα «ιερά γράμματα» της Θ. Λειτουργίας εισαγωγικά, αλλά και συντελεστικά του ως άνω βιώματος και μυστηρίου, δηλαδή είναι η δεν είναι «στερεά τροφή» για τους «τελείους», αλλά και «γάλα» συνάμα για τους «νηπίους»6; Πόσοι και πόσοι «νήπιοι», τελείως αγράμματοι, και μάλιστα στα 400 χρόνια της σκλαβιάς και της παχυλής αγραμματοσύνης δεν άρχισαν με το «γάλα», πέρασαν τις πνευματικές «μεθηλικιώσεις» και κατέληξαν στην «στερεά τροφή»; Ουδείς τότε διενοήθη να θίξη τα «ιερά γράμματα» με τη σαθρά δικαιολογία, που χρησιμοποιούμε σήμερα, ότι, δηλαδή, η «τροφή» δεν τρώγεται η ότι είναι δύσπεπτη. Είναι η δεν είναι απαράδεκτη νοθεία της «τροφής» κάθε αλλαγή, και μάλιστα σήμερα, όπου δεν υπάρχει αγραμματοσύνη και όπου υπάρχει βιβλιοπλημμύρα θεολογικών ερμηνευτικών βιβλίων; Θα προσελκύση η μεταγλώττισις τους «αλιβάνιστους», όπως ισχυρίζονται μερικοί; Όταν όμως «η γη» δεν είναι «αγαθή», αλλά είναι «οδοποιημένη», «πετρώδης» η «ακανθώδης»7 θα την αγαθοποιήση η δημοτι κή; Αλλά αυτοί απεχθάνονται, όπως ο διάβολος, τόσον το φυσικόν, όσον και το νοητό λιβάνι. Η «γη η αγαθή», οι «κατʼ επίγνωσιν χριστιανοί», γεμίζουν τις εκκλησίες. Αυτοί ουδεμίαν μεταγλώττισιν χρειάζονται και θεωρούν βέβηλον νοθείαν πάσαν προσθήκην η αφαίρεσιν εις την θ. λατρείαν. Να γιατί τα «ωσαννά» και «αλληλούια» μένουν αμετάφραστα.

Τι είναι η ψυχή;

Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης δίνοντας τον ορισμό της ψυχής λέγει ότι είναι ουσία κτιστή, ζώσα, νοερά, μεταδίδουσα στο οργανικό και αισθητικό σώμα ζωτική δύναμη και αντιληπτική των αισθητών, έως ότου βέβαια παραμένει το σώμα στην ζωή1. Η ψυχή εισάγει ζωτική δύναμη στον σωματικό οργανισμό για την ενέργεια των αισθήσεων2. Αυτό σημαίνει ότι το σώμα κινείται από την δύναμη και την ενέργεια της ψυχής. Έτσι η ψυχή είναι κτιστή, γενητή. Δημιουργημένη από τον Θεό, είναι νοερά και ζώσα ουσία, πού μεταδίδει την ζωή στο σώμα, έως ότου διατηρείται η ενότητα ψυχής και σώματος, με την βοήθεια και ενέργεια του Θεού. Έναν ολοκληρωμένο ορισμό για την ψυχή μας δίνει ο όσιος Νικήτας Στηθάτος. Γράφει: «Ουσία δε ψυχής εστίν, ως και άλλοις πεφιλοσόφηται κάλλιστα, απλή, ασώματος, ζώσα, αθάνατος, αόρατος, σωματικοις οφθαλμοίς μηδαμώς θεωρούμενη, λογική τε και νοερά, ασχημάτιστος, οργανικώ κεχρημένη σώματι και παρεκτική τούτω ζωής κινήσεως, αυξήσεως, αισθήσεως και γεννήσεως, νουν έχουσα μέρος αυτής το καθαρώτατον, πατέρα και προβολέα του λόγου, αυτεξούσιος φύσει, θελητική τε και ενεργητική και τρεπτή ήτοι εθελότρεπτος, ότι και κτιστή»3.

       Ο ορισμός αυτός φανερώνει μερικές αλήθειες. Κατ’ αρχάς ότι η ψυχή είναι κτιστή, δημιουργημένη από τον Θεό, και αυτό φαίνεται από το ότι είναι εθελότρεπτη, αυτεξούσια, έχει την δυνατότητα της επιλογής καλού και κακού. Η δυνατότητα της επιλογής, πού συνιστά το λεγόμενο γνωμικό θέλημα, είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της κτιστότητος, γι’ αυτό και συνιστά την ατέλεια της φύσεως, εν σχέσει με το άκτιστο τον Θεό. Έπειτα παρουσιάζεται εδώ η οντολογία της ψυχής. Πραγματικά, η ψυχή είναι αόρατη στους σωματικούς οφθαλμούς, ασώματη και απλή. Δεν μπορεί κανείς με σωματικούς οφθαλμούς να δη την ψυχή, πού σημαίνει ότι είναι νοερά, και εν σχέσει με το σώμα είναι απλή.

The Fellowship of the Ring…

Το βρήκα στο ορθόδοξο ιστολόγιο του Παναγιωτη Τελεβαντου και έχει αρκετό ενδιαφέρον. Η εντύπωση που δημιουργείται είναι ότι τελικά σε αυτό τον ταλαίπωρο τόπο, τίποτα μα τίποτα δεν γίνεται …τυχαία. Δεν θα μιλήσω για συνομωσία αλλά για …”κοινή” λογική που διακατέχει τα παρακάτω άτομα ΚΑΙ τον ανώνυμο περίγυρό τους.  Και εύλογα ρωτά κάποιος…”Μα τι τρέχει τελικά με αυτούς;”. Τι κάνει όλους αυτούς να εκκοσμικεύουν την Ορθόδοξη θεραπευτική με αλλότριες και ξένες μεθοδους; Τι τους ενώνει με ”αιρετικούς” και τους καλούν μάλιστα σε …κύκλους μελέτης και ‘ανταλλαγής απόψεων’; Τι είναι αυτό που κάνει τα ”ενοριακά” να προσβάλουν την παράδοση της Θείας λατρείας με μεταφραστικά σκουπίδια. Τι έκανε τον ”ανώνυμο” ιερέα της πρέβεζας να χτυπήσει το ιερό μυστήριο του βαπτίσματος και να απολογηθεί σαν προτεστάντης  ΚΑΤΑ του Νηπιοβαπτισμού με κείμενο που σίγουρα θα αποτελέσει τη σημαία των εν Ελλάδι αιρετικών…Τελικά, ποιός είναι ο σκοπός της παρέας;

…Το πολύ – πολύ που μπορεί να περιμένει κανείς από το Σεβασμιότατο κ. Ιγνάτιο είναι να ξανακαλέσει τον π. Βασίλειο Θερμό στο άντρο της αποδόμησης της Ορθοδόξου θεολογίας που ονομάζεται “Θεολογική Ακαδημία” Μητρόπολης Δημητριάδος για να διορθώσει κανένα Άγιο. Την τελευταία φορά “διόρθωσε” τον Αγιο Μάξιμο τον Ομολογητή. Τώρα ποιος ξέρει ποιος Άγιος θα πέσει στα χεράκια του;

Επίσης είναι ενδεχόμενο να προσκληθεί ο “αποστολικός νούντσιος” του Νεοβαρλααμισμού, π. Δανιήλ Αεράκης, για να αναπτύξει την “αποφατική” θεολογία του, η οποία εν τη πανθαυμάστω αυτής σοφία συγχέει τη θεολογία του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά με το Νεοπλατωνισμό!

Ο κ. Πέτρος Βασιλειάδης θα μπορούσε επίσης να προσκληθεί για να αναλύσει τα σύγχρονα προβλήματα της χριστιανικής ιεραποστολής των προτεσταντών, τα οποία θεωρεί ως προβλήματα της ορθόδοξης ιεραποστολής!

 Οσο για τον κ. Γιαγκάζογλου δεν έχουμε αμφιβολία ότι θα μπορούσε να αναλύσει με ποιο τρόπο η κατήχηση των ορθόδοξων μαθητών θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σε συγκρητιστικό μάθημα που θα διδάσκει τον οικουμενισμό σαν πράξη ζωής.

 Η κα Δραγώνα θα μπορούσε να αναπτύξει τη θεωρία της για την καταγωγή του Ελληνικού έθνους, ενώ η κα Ρεπούση θα μπορούσε να εξηγήσει λεπτομερώς τι συνέβηκε εκείνη την ηλιόλουστη μέρα που συνωστίσθηκαν οι Ελληνες στην προκυμαία της Σμύρνης με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.

 Ο κ. Θανάσης Παπαθασίου θα μπορούσε να εισηγηθεί την αντικατάσταση του άρτου και του οίνου με σούσι και ρυζάκι, ενώ ο π. Θεοδόσιος Μαρτχζούχος θα μπορούσε να μιλήσει για την αξία των Ψαλμών, οι οποίοι, κατά την άποψή του, δεν μιλούν στην καρδιά του σύγχρονου ανθρώπου.

Ο π. Αντώνιος Πινακούλας θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί πρέπει να εξοβελισθεί το μοναστηριακό τυπικό από τη ζωή της Εκκλησίας και να επιστρέψουμε στην προ της Εικονομαχίας κατάσταση.

Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΜΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Μας αξιώνει, ο Θεός και εφέτος να ακούσουμε τον θαυμάσιον αυτόν ύμνον που ονομάστηκε “Ακάθιστος Ύμνος”, το υπέροχο αυτό φιλολογικό και λογοτεχνικό δημιούργημα, στου οποίου την δομή και τη σύνθεση αναφερθήκαμε τα προηγούμενα χρόνια. Είναι ένα έξοχο λογοτεχνικό κατασκεύασμα, το οποίο θαυμάζουν όλοι οι ειδικοί. Η Εκκλησία μας με πολλή σοφία και σύνεση έθεσε αυτήν την ακολουθία μέσα στην Αγία και μεγάλη Τεσσαρακοστή, ώστε μαζί με τις κατανυκτικές λειτουργίες των Προηγιασμένων, τα μεγάλα απόδειπνα κ.ά. να υπάρχει και αυτή η ανοιξιάτικη νότα. Αυτή η χαρούμενη νότα με τα πολλά χαίρε, για να γεμίσει τις καρδιές μας από χαρά, σαν ένα προανάκρουσμα της Αναστάσεως.

Δεν πρόκειται εφέτος κατά την διάρκεια των πέντε Παρασκευών να αναφερθούμε στο περιεχόμενο αυτού του Ύμνου και να αναλύσουμε τις βασικές γραμμές και κατευθύνσεις του, όπως κάναμε σε προηγούμενα χρόνια, ούτε επίσης πρόκειται να αναφερθούμε στον θαυμάσιο κανόνα του υμνογράφου Ιωσήφ, τα θαυμάσια τροπάρια του οποίου πέρυσι αναλύσαμε.

Εφέτος θα εκμεταλλευθώ αυτήν την ευκαιρία, την αφιερωμένη στην Παναγία μας, των πέντε Παρασκευών, και πολύ σύντομα, σε δεκάλεπτα περίπου κηρύγματα, θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω, ποια είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας μας για την Υπεραγία Θεοτόκο, τί πιστεύει η Εκκλησία μας, και ποια είναι η απάντηση σε ορισμένες άλλες διδασκαλίες και παρεκκλίσεις, οι οποίες παρερμηνεύουν την παράδοση και την πίστη της Εκκλησίας. Ένα από τα βασικά θέματα το οποίο η Εκκλησία μας προβάλλει για το σεπτό πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι ότι χαρακτηρίζεται ως Παναγία. Χαίρε Αγία, Αγίων μείζων. Είναι κατά πάντα Αγία, σε όλα είναι Αγία^. δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτόν στη ζωή της, στις σκέψεις της, στις επιθυμίες της, στις πράξεις της, στις θελήσεις της, στα έργα της, στις κινήσεις και στην εμφάνισή της, στο παρουσιαστικό της, όλα είναι άγια και όλα είναι αγνά, “‘Αγνείας θησαύρισμα”, καθ’ όλα Αγία, Παναγία.

1. Φυσική η γέννηση της Θεοτόκου

Όσα δεν αφορούν τον ουρανό, ξεχάστε τα…

Όσα δεν αφορούν τον ουρανό, ξεχάστε τα. Εκεί είναι το πολίτευμα μας. Εκεί μας αναμένει ο Ιησούς μας. «Εάν πορευθώ και ετοιμάσω υμίν τόπον, πάλιν έρχομαι και παραλήψομαι υμάς προς εμαυτόν,ίνα οπού ειμί εγώ και υμείς ήτε». Ποιά καρδιά, αισθανόμενη αυτά τα ρήματα, δεν θά ραγίση, ακόμη και αν είναι από γρανίτη κατασκευασμένη; Η ανερμήνευτος παναγάπη Του δεν ετελείωσε με την θεία Του κένωσι και την παραμονή Του μαζί μας στην γη αυτή, όπου ενεδύθη την ιδική μας ταπείνωσι και πτωχεία. Αλλά και στους πατρώους κόλπους αναπαυόμενος «εν πάση τη δόξη Αυτού», πάλι μας ενθυμείται και «ουκ εάσει ημάς ορφανούς πώποτε, αλλά, μεθ’ ημών εστί πάσας τας ημέρας».

Όλοι πρόθυμοι τώρα ξεκινείστε με άμιλλα πνευματική, να φιλοδοξήτε να περάση ο ένας τον άλλο. Και αυτό ακριβώς είναι το αξιέπαινο. «Αύτη η γενεά ζητούντων τον Κύριον».

Το ''παλάτι'' του αγίου

...και τα έπιπλά του

Το ...ντεκόρ

Περί του μοναχού Νικήτα

 

Όταν ο παπα-Χαρίτων ο πνευματικός ήταν στην έρημο τού Αγίου Βασιλείου, κούρευσε μοναχό έναν πρώην ληστή, από τη Θεσσαλία και τον ονόμασε Νικήτα. Τότε, η Μ. Λαύρα κάλεσε τον παπα-Χαρίτωνα και τον έθεσε διακονητή στο σπήλαιο τού Αγίου Αθανασίου. Ο Νικήτας όμως έμεινε στον Άγιο Βασίλειο. Ζούσε πολύ πτωχικά, αρκούμενος σε ότι τού έδιναν ελεημοσύνη.

Πήγαινε στη Μ. Λαύρα ή στη μονή τού Αγίου Παύλου κι ευχαριστούσε θερμά τούς πατέρες, με μεγάλη ταπείνωση, και για το παραμικρό πού θα τού έδιναν. Μερικές φορές πήγαινε και στον Γ. Ιωακείμ, όταν είχε κελλί στην Κερασιά, και τον φίλευε από το βρισκούμενο. Τον ρωτούσε ο Γ. Ιωακείμ: «Πώς τα εξοικονομείς, πώς τα περνάς, δίχως εργόχειρο;» Τού απαντούσε ο Νικήτας: «Πηγαίνω στο μοναστήρι και ζητώ μια πίττα ψωμί, κι όταν έρχομαι στην καλύβα μου βρίσκω δύο-τρείς. Δοξάζω τον Θεό και την Παναγία πού δεν με εγκαταλείπουν ποτέ».

Πλησίαζε στον θάνατο και τον εξυπηρετούσαν οι γείτονές του, η συνοδεία τού Γ. Δαμασκηνού τού Κρητικού. Είχε γεμίσει πολύ ψείρα. Με το μαχαίρι την καθάριζαν κι ώσπου να φθάσουν από το κεφάλι στα πόδια, πάλι γέμιζε.