Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών, Ομολογητού και Μάρτυρος ΣΤΕΦΑΝΟΥ του Νέου

Ο άγιος Στέφανος, εφάμιλλος του πρωτομάρτυρος, γεννήθηκε το 715 στην Κωνσταντινούπολη από ευσεβείς και επιφανείς γονείς που για πολλά χρόνια ήταν άτεκνοι. Όταν ο Θεός τους χάρισε το τέκνο αυτό μετά από φανέρωση της Υπεραγίας Θεοτόκου, το έταξαν στην υπηρεσία Του. Βαπτίσθηκε από τον άγιο πατριάρχη Γερμανό [12 Μάιου], ο οποίος το έθεσε υπό τη σκέπη του πρωτομάρτυρος. Το παιδί πρόκοβε σε γνώση και αρετή, περιφρονώντας τις μάταιες απολαύσεις και επιδιδόμενο ιδιαιτέρως στην άσκηση της ακτημοσύνης και της ταπεινοφροσύνης.

Όταν ήλθε η ώρα για τους γονείς του να εκπληρώσουν την υπόσχεσή τους, ο αυτοκράτορας Λέων Γ’ ο Ίσαυρος (717-741) άρχισε να λαμβάνει τα πρώτα μέτρα για την απαγόρευση της τιμής των ιερών εικόνων και τον διωγμό των υπερασπιστών της Ορθοδοξίας. Έκριναν πιο συνετό να απομακρυνθούν από τη Βασιλεύουσα και να εμπιστευθούν τον γιό τους στους μοναχούς του ορούς του Αγίου Αυξεντίου, πλησίον της Χαλκηδόνας.

Ο δεκαεξαετής νέος έγινε δεκτός μετά χαράς από τους αγίους ανθρώπους και την ίδια κιόλας ημέρα ενεδύθη το αγγελικό Σχήμα. Έγινε μαθητής του πέμπτου κατά σειράν διαδόχου του αγίου Αυξεντίου, Ιωάννου, ενός Γέροντος έμπειρου στην ασκητική τέχνη και προικισμένου με το προορατικό χάρισμα. Ο Στέφανος επέδειξε τέλεια υπακοή και τον ίδιο ζήλο για τα πλέον κουραστικά διακονήματα όπως και την αδιάλειπτη δοξολογία του Θεού. Λίγο αργότερα εκοιμήθη ο κατά σάρκα πατέρας του και ο Στέφανος μετέβη στην Κωνσταντινούπολη για να ρυθμίσει τις υποθέσεις του και να μοιράσει τα υπάρχοντά του στους φτωχούς. Έφερε πίσω μαζί του τη μητέρα του και μία από τις αδελφές του που έγιναν μοναχές στην κοντινή γυναικεία Μονή των Τριχιναραίων και άφησε την άλλη αδελφή του να εισέλθει σε ένα μοναστήρι της Βασιλεύουσας.

Όταν μετά από λίγο παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό και ο Ιωάννης, ο πνευματικός του πατέρας, ο Στέφανος επελέγη ομοφώνως από τους αδελφούς στη θέση του ως ηγούμενος. Υπό την επιμελή καθοδήγησή του και χάρη στη μεγάλη του ταπεινοφροσύνη, η μικρή ομάδα των ασκητών αυξήθηκε φθάνοντας να αριθμεί είκοσι αδελφούς και έγινε κοινοβιακό μοναστήρι. Ο άγιος οργάνωσε την αδελφότητα με τρόπο που να αποτελεί όντως εικόνα της Βασιλείας των ουρανών και κατόπιν αποσύρθηκε πιο ψηλά στο όρος για να δοθεί απερίσπαστος στη σιωπηλή και αδιάλειπτη προσευχή, αφήνοντας έναν από τους μαθητές του, τον Μαρίνο, ως υπεύθυνο για τη μονή. Το κελί του δεν είχε στέγη και ήταν εκτεθειμένο σε όλους τους καιρούς, ήταν δε τόσο στενό, που δεν μπορούσε κανείς να καθήσει οκλαδόν. Φορώντας χειμώνα καλοκαιρι ένα λεπτό χιτώνα, φέροντας βαρείες αλυσίδες πάνω του και αρκούμενος σε μια τροφή ικανή να τον κρατά απλώς στη ζωή, ο άγιος Στέφανος έκανε μεγάλες προόδους στην προσευχή και δίχως να το θελήσει τράβηξε γύρω του πλήθος μαθητών και επισκεπτών που διέδωσαν τη φήμη του σε ολόκληρη την αυτοκρατορία.

Μετά τον θάνατο του Λέοντος του Γ’ (741), εστέφθη αυτοκράτορας ο γιος του Κωνσταντίνος Ε’. Στην αρχή της βασιλείας του, απασχολημένος καθώς ήταν στην αντιμετώπιση του σφετεριστή Αρτάβασδου και της αραβικής απειλής στην ανατολή, δεν έδειξε να τον ενδιαφέρει η κατάργηση των εικόνων. Μόλις εδραιώθηκε όμως η εξουσία του, εκήρυξε απηνή διωγμό εναντίον όσων τιμούσαν τις ιερές εικόνες.

Εγύμνωσε εκκλησίες, βεβήλωσε ιερά σκεύη που τα διακοσμούσαν ιερές παραστάσεις, έβαλε να ασβεστώσουν τοίχους ιστορημένους με τοιχογραφίες και έκαψε ξύλινες εικόνες. Μονάχα παραστάσεις με διακοσμητικό και θύραθεν χαρακτήρα σεβάσθηκε και μόνον τον Σταύρο αναγνώρισε ως άξιο προσκυνήσεως. Όσοι τολμούσαν να αντιταχθούν στα μέτρα του τιμωρούνταν αυστηρά, ιδιαιτέρως δε οι μοναχοί. Καταδιωκόμενοι, εξοριζόμενοι, βασανιζόμενοι, αυτοί συνέρρεαν κατά πλήθη στη Μονή του Αγίου Αυξεντίου για να βρουν κοντά στον άγιο Στέφανο παρηγοριά και ενθάρρυνση για να παραμείνουν στέρεοι στην ομολογία της Ορθοδοξίας.

Τους συμβούλευε να μεταναστεύσουν σε περιοχές ανέγγιχτες ακόμη από τα απάνθρωπα αυτοκρατορικά μέτρα: στη Μαύρη Θάλασσα, στον Περσικό Κόλπο, στην Κύπρο, στις ακτές της Συρίας και κυρίως στη νότια Ιταλία, όπου χιλιάδες μοναχοί έβρισκαν τότε καταφύγιο. Το 754 ο τύραννος συνεκάλεσε μια σύνοδο στο ανάκτορο της Ιέρειας με τη συμμετοχή πλέον των τριακοσίων υποταγμένων στην εξουσία του επισκόπων, η οποία κατ’ εντολή του διακήρυξε επισήμως την κατάργηση της προσκυνήσεως των εικόνων και την αναγνώριση κάποιων παρανοϊκών δογμάτων που είχε διατυπώσει ο αυτοκράτορας, ο οποίος καυχόταν για τις θεολογικές του γνώσεις. Με όπλο τη συνοδική τούτη απόφαση, ο Κωνσταντίνος Ε’ έβαλε να καταστρέψουν παντού τις εικόνες και διέταξε να τις αντικαταστήσουν με παραστάσεις του αυτοκράτορα ή με κοσμικές σκηνές.

Γι’ αυτό ενοχλήθηκαν τα «ενοριακά» Πρεβέζης από την «παρέα του π.Ιωάννη»;

Αυτό το συλλογικό κείμενο είναι  ο λόγος του πολέμου; Ρωτάμε!

Προσέξτε ποιούς ονομάζουν περιφρονητικά «παρέα του π.Ιωάννη»!

Διαβάστε ονόματα αγωνιστών ιερέων.

Ο ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡ. π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΘΕΡΜΟΥ

Αναδημοσίευση από τη σελίδα της Ι.Μ.Παντοκράτορος

Ακολούθως δημοσιεύομεν κείμενον, το οποίον υπογράφουν οι κάτωθι διαπρεπείς κληρικοί:

π. Ιωάννης Φωτόπουλος, εφημ. Ι. Ν. Αγ. Παρασκευής Αττικής, π. Αθανάσιος Μηνάς, πρώην εφημ. Ι. Ν. Αγ. Ελευθερίου Άρεως, π. Γεώργιος Διαμαντόπουλος εφημ. Ι. Ν. Αγ. Ανδρέου Λαυρίου, π. Βασίλειος Κοκολάκης εφημ. Ι. Ν. ‘Υψώσεως Τ. Σταυρού Χολαργού, π. Σταύρος Τρικαλιώτης, εφημ. Ι. Ν. Αγ. Παρασκευής Αττικής, π. Αντώνιος Μπουσδέκης, εφημ. Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Νικαίας, π. Γεώργιος Παπαδάκης εφημ. Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Αμαρουσίου, π. Νικόλαος Πουρσανίδης εφημ. Ι. Ν. Παμ. Ταξιαρχών Αχαρνών, π. Γεώργιος Χρόνης, εφημ. Ι. Ν. Αγίου Ανδρέου Παιανίας, π. Χαράλαμπος Θεοδώσης, εφημ. Ι. Ν. Αγ. Νεκταρίου Κ. Κηφισιάς, π. Ιωάννης Χατζηθανάσης εφημ. Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής Αττικής, π. Ευθύμιος Μουζακίτης, εφημ. Ι. Ν. Αγ. Κοσμά Αιτ. Αμαρουσίου, π. Χρήστος Κατσούλης, εφημ. Ι. Ν. Παναγίας Βλαχερνών Αμαρουσίου, Αρχιμ. Σαράντης Σαράντος εφημ. Ι. Ν. Κοιμ. Θεοτόκου Αμαρουσίου, οι οποίοι προέρχονται από διαφόρους Μητροπόλεις της Ελλαδικής Εκκλησίας, βάσει του οποίου ελέγχεται ο π. Βασίλειος Θερμός, αλλά και όσοι αποδέχονται τας καινοτόμους, αντιπατερικάς ιδέας του.

Το ύφος του κειμένου είναι απλούν, θεολογικόν αλλά και αυστηρόν εις τας -φρικτάς, δυστυχώς!- διαπιστώσεις του π. Βασιλείου Θερμού δια το Μέγα Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας, ως αυτό παρεδόθη από τους Αγίου Πατέρας και τελείται έως τας ημέρας μας αναλλοίωτον και πανάγιον. Ο π. Βασίλειος Θερμός εμμένει εις την λεγομένην Λειτουργικήν αναγέννησιν, την οποίαν απέρριψεν -επί Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου- ο ευσεβής Ορθόδοξος Ελληνικός λαός.
Φρικτοί οι χαρακτηρισμοί του δια την Θείαν Λειτουργίαν, την οποίαν έγραψαν Θεοφόροι Πατέρες, ως οι Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και Μέγας Βασίλειος. Ο ισοπεδοτικός π. Βασίλειος εχαρακτήρισεν ως «Βυζαντινολιγούρηδες όσους τιμούν το Βυζάντιον» και ότι ο Βυζαντινός πολιτισμός ήτο «ένας πολιτισμός όπως όλοι». Ο «Ορθόδοξος Τύπος» έχει ασχοληθή και παλαιότερον με δηλώσεις και ομιλίας του π. Βασιλείου Θερμου θέλων -με βάσιν τους Αγίους Πατέρας και την Ιεράν Παράδοσιν της Αγίας μας Εκκλησίας- να αντικρούση και ανασκευάση τας καινοτόμους ιδέας του.

Το κείμενον, το οποίον υπογράφουν οι διαπρεπείς κληρικοί, έχει ως εξής:

Όσα ακολουθούν αποτελούν κατά βάσιν κριτική στα λεχθέντα υπό του π. Βασιλείου Θερμού. Θα θέλαμε να παρακαλέσουμε τον αναγνώστη να τα διαβάσει έχοντας κατά νού την Αλήθεια και Παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας και όχι ατεκμηρίωτες καθʼ ημών κατηγορίες και ετικέτες, που σπεύδουν να δώσουν οι εχθροί της Εκκλησίας σε όσους μάχονται τις αντορθόδοξες καινοτομίες τους. Τα περί φανατισμού, φονταμενταλισμού και προσωπικών επιθέσεων διαρ κώς επαναναλαμβανόμενα δεν πρέπει να τα λαμβάνει κανείς υπʼ όψιν του. Aυτούς τους δύσκολους καιρούς ας κρατήσουμε ακέραιη τουλάχιστον τη λογική μας και την κριτική μας ικανότητα.

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του π. Γεωργίου Μπασιούδη «Η δύναμη της λατρείας. Η συμβολή του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν στη λειτουργική θεολογία», οργανώθηκε εκδήλωση στη «Στοά του Βιβλίου», στην οποία μίλησαν ο συγγραφέας του βιβλίου, ο π. Βασίλειος Θερμός και ο κ. Θανάσης Παπαθανασίου, συντάκτης του περιοδικού ΣΥΝΑΞΗ. Οι ομιλίες αυτές αναμεταδόθηκαν το Φεβρουάριο 2009 από την «Πειραϊκή Εκκλησία».

Τα «ενοριακά» της Πρέβεζας και η «παρέα του π.Ιωάννη» part IIΙ

Συνεχίζουμε τις αναρτήσεις μας για το απαράδεκτο άρθρο-πρόκληση των Ενοριακών Πρεβέζης ενάντια στον π.Ι.Φωτόπουλο ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ αρνούνται την εισαγωγή “άλλης” γλώσσας στη Θεια Λατρεία.  Τα αποσπασμάτων είναι από άρθρο του Πρωτοπρεσβύτερου Θεόδωρου Ζήση με θέμα: ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΘΟΥΝ ΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ;

Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Η λειτουργική γλώσσα και η καθομιλουμένη. Μικρές διαφορές

Η δήθεν ύπαρξη ποιμαντικού προβλήματος κατοχυρώνεται κυρίως με το επιχείρημα ότι, επειδή δεν καταλαβαίνουν τα λειτουργικά κείμενα οι πιστοί, γι’ αυτό και δεν εκκλησιάζονται, και ότι αντίθετα, αν τα μεταφράσουμε ή τα μεταγλωττίσουμε, θα αυξηθεί το εκκλησίασμα.

Εν πρώτοις πρέπει να επισημανθεί ότι η λειτουργική γλώσσα δεν είναι ξένη γλώσσα για να ζητούμε την μετάφρασή της. Όπως ελέχθη, η φιλάνθρωπη Ορθόδοξη Εκκλησία, ακολουθούσα τον φιλάνθρωπο θεό, του οποίου παιδιά είναι οι άνθρωποι κάθε φυλής και γλώσσας, από τους αποστολικούς ακόμη χρόνους, από την ημέρα της Πεντηκοστής, κατά την οποία ακούσθηκε το κήρυγμα του Ευαγγελίου “ετέραις γλώσσαις”, “ήκουον εις έκαστος τη ιδία διαλέκτω λαλούντων των Αποστόλων τα μεγαλεία, του Θεού”, μέχρι και της σύγχρονης εποχής κηρύσσει το Ευαγγέλιο και προσεύχεται σε όλες τις γλώσσες.

Μόνον η παπική Εκκλησία είχε μέχρι τη Β’ Βατικάνειο Σύνοδο (1962-1965) αφιλάνθρωπη και ρατσιστική στάση, επιτρέπουσα την χρήση μόνο της λατινικής γλώσσας, γιατί θεωρούσε πως είναι ιερή γλώσσα μαζί με την ελληνική και την εβραϊκή. Η αποτυχία των Φράγκων ιεραποστόλων να εκχριστιανίσουν τους Σλάβους οφείλεται συν τοις άλλοις και εις αυτό. Αντίθετα οι Έλληνες Θεσσαλονικείς ιεραπόστολοι Κύριλλος και Μεθόδιος έγιναν οι φωτισταί των Σλάβων και τους ευεργέτησαν, όχι μόνο γιατί τους εφώτισαν κηρύττοντας στη δική τους γλώσσα, αλλά και γιατί πρώτοι αυτοί, για να μεταφράσουν την Αγία Γραφή και τα λειτουργικά κείμενα, διεμόρφωσαν την γραπτή γλώσσα των Σλάβων και την οργάνωσαν, θεμελιώσαντες την σλαβική γραμματεία και την μετά ταύτα εξέλιξη του σλαβικού πολιτισμού. Δεν έχει λοιπόν κανένα πρόβλημα η Ορθόδοξη Εκκλησία με την μετάφραση των λειτουργικών κειμένων. Αντίθετα είναι η πρώτη διδάξασα και εφαρμόσασα.

Η μετάφραση όμως είναι από γλώσσα σε γλώσσα, μετάφραση σε άλλη, σε ξένη γλώσσα. Έχασαν τόσο πολύ το νόημά τους οι λέξεις, ώστε να κάνουμε όλοι λόγο για μετάφραση των λειτουργικών κειμένων από τα ελληνικά στα ελληνικά, από τα αρχαία στα νέα ελληνικά. Αυτό βέβαια δεν είναι μετάφραση, αλλά μεταγλώττιση, αλλαγή της μορφής της γλώσσης, γι’ αυτό και αντιλαμβανόμενοι αυτήν την ακυριολεξία οι θιασώτες του εγχειρήματος ομιλούν για μετάφραση ή μεταγλώττι­ση. Επειδή πάντως έχει υποστηριχθεί ότι μόνο οι Νεοέλληνες έχουμε το «επαχθές προνόμιο» να μην έχουμε τα λειτουργικά μας κείμενα στη ζωντανή μας γλώσσα και ότι αυτό αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία¹⁹, με τον ίδιο τρόπο σκέψεως θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία να έχεις τα κείμενα πρωτοτύπως στη γλώσσα σου και να τα μεταγλωττίζεις, να αλλάζεις τη μορφή της γλώσσης. Θα πρέπει συναφώς να λεχθεί ότι η συγγραφή των κειμένων της Αγίας Γραφής και της Θ. Λατρείας πρωτοτύπως, στα ελληνικά, για λόγους που θα αναπτύξουμε, και η μέχρι σήμερα ζωντανή χρήση τους στο πρω­τότυπο δεν είναι “επαχθές” αλλά “επαινετό και επίζηλο προνόμιο”, και όντως έχουμε σ’ αυτό παγκόσμια πρωτοτυπία, την οποία πρέπει να διαφυλάξουμε. Οι Νεοέλληνες δεν είμαστε άλλοι από τους Έλληνες, έχουμε την ίδια ταυτότητα, ιδιαίτερα στη γλώσσα.

Η λειτουργική γλώσσα δεν είναι άλλη γλώσσα, είναι μία απλώς μορφή της ελληνικής γλώσσης στην διαχρονική της εξέλιξη. Είναι πάντως ζωντανή και όχι νεκρή γλώσσα, για να ζητείται η αλλαγή της. Οι Εβραίοι ανέστησαν και ομιλούν την αρχαία, την βιβλική γλώσσα, και εμείς πάμε να την αφανίσουμε «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι»; Έχουν γίνει μελέτες από τις οποίες αποδεικνύεται ότι δεν είναι μεγάλες οι διαφορές μεταξύ της λειτουργικής γλώσσης και της καθομιλουμένης, ώστε να καθιστούν αδύνατη την κατανόησή της από τους πιστούς. Ο κορυφαίος γλωσσολόγος Γ. Χατζηδάκις απέδειξε ότι «εκ των 4.900 περίπου λέξεων της Κ. Διαθήκης σχεδόν ημίσειαι, ήτοι λέξεις 2.280, λέγονται και σήμερον εν τη κοινή λαλιά. Των δε λοιπών αι πλείσται μεν 2.200, νοούνται καλώς υπό πάντων των Ελλήνων αναγιγνωσκόμεναι ή ακουόμεναι, ολίγαι δε μόνον περί τας 400 είναι αληθώς ακατανόητοι υπό του Ελληνικού λαού»²⁰. Και στη γλώσσα της Θ. Λειτουργίας οι δύσκολες λέξεις και φράσεις της Θ. Λειτουργίας δεν ξεπερνούν τις εκατόν πενήντα²¹.

Είναι λοιπόν τόσο μεγάλο πρόβλημα, έχοντας ως βάση το συντριπτικό ποσοστό των χρησιμοποιουμένων ή κατανοουμένων λέξεων, να μάθουμε και το νόημα των ελαχίστων μη χρησιμοποιουμένων ή δυσνοήτων λέξεων; Μαθαίνουμε στην εποχή μας τόσες γλώσσες και τόσα άχρηστα πράγματα, και ασφαλώς δεν είναι πρόβλημα κατά προτεραιότητα η μεταξύ των άλλων αναγκαιοτήτων να μάθουμε και τις δύσκολες λέξεις και φράσεις της Θ. Λειτουργίας. Όσοι έχουμε ασχοληθεί με την μετάφραση πατερικών κειμένων, γνωρίζουμε ότι τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούμε και στη μετάφραση τις ίδιες λέξεις, γιατί δεν υπάρχουν καλύτερες συνώνυμες για να αποδώσουν το νόημα.

Τα «ενοριακά» της Πρέβεζας και η «παρέα του π.Ιωάννη» part II

Συνεχίζουμε τις αναρτήσεις μας για το απαράδεκτο άρθρο-πρόκληση των Ενοριακών Πρεβέζης ενάντια στον π.Ι.Φωτόπουλο ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ αρνούνται την εισαγωγή “άλλης” γλώσσας στη Θεια Λατρεία.  Τα αποσπασμάτων είναι από άρθρο του Πρωτοπρεσβύτερου Θεόδωρου Ζήση με θέμα: ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΘΟΥΝ ΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ;

Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να διαβάσετε εδώ

[...] Υπήρξε χειρότερη εποχή καταπτώσεως και απαιδευσίας από τους πρώτους αιώνες της Τουρκοκρατίας; Ουδείς άγιος όμως και λόγιος σκέφθηκε ή επρότεινε την μεταγλώττιση των λειτουργικών κειμένων. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο λαϊκός αυτός εθναπόστολος, ιεραπόστολος και διδάχος, προσπαθεί να φωτίσει το Γένος ιδρύοντας σχολεία και προτρέποντας τους γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους εκεί για να μαθαίνουν «την ελληνικήν», τα «ελληνικά γράμματα». Γνωρίζουν όλοι οι ειδικοί ότι εις τα σχολεία εδιδάσκετο μόνον η Γραμματική της αρχαίας ελληνικής γλώσσης, μόνον η αρχαία γλώσσα.

Λέγει σε κάποια διδαχή του: «Και αν δεν εμάθετε οι πατέρες, να σπουδάζετε τα παιδιά σας να μανθάνουν τα ελληνικά, διότι και η εκκλησία μας είναι εις την ελληνική και αν δεν σπουδάζεις εις το ελληνικό αδελφέ μου, δεν ημπο­ρείς να καταλάβεις εκείνα, οπού ομολογεί η Εκκλησία μας»¹². Επαναλαμβάνει συχνά «το σχολειόν ανοίγει εκκλησίας, το σχολείον ανοίγει μοναστήρια». Για να εκκλησιάζονται οι άνθρωποι και να ακούουν προσεκτικά τα αναγινωσκόμενα και ψαλλόμενα, δεν συνιστά στους ιερείς να τελούν τις ακολουθίες μεταγλωττισμένες, αλλά να τις διαβάζουν «παστρικά και μεγαλοφώνως»¹³.

Δεν θέλει να αλλάξει τίποτε, αντίθετα προς την σημερινή νοοτροπία των λειτουργικών ανανεώσεων η οποία ανατρέπει και μεταβάλλει παράδοση αιώνων, όπως η πρόσφατη συνοδική απόφαση να συγγραφεί ειδική ακολουθία για την ταφή των αβαπτίστων νηπίων. Εκτός των άλλων δογματικών παρεκκλίσεων η λύση αυτή θα οδηγήσει πολλούς γονείς να εφησυχάζουν και να μη σπεύδουν να βαπτίσουν τα νήπια. Γράφει ο άγιος Κοσμάς: «Ακόμη να προσέχετε να μη σας αποθάνη κανένα παιδίον αβάπτιστον, διατί είναι χειρότερη αμαρτία από εκατόν φονικά και όσον και αν ημπο­ρείτε να βάνετε επιμέλειαν, μάλιστα εσείς αδελφοί μου ιερείς, να μην αμελήτε εις αυτό το έργον, διατί έχετε να δώσετε απολογίαν εν ημέρα κρίσεως διά την ψυχήν εκείνου του παιδίου»¹⁴. Ο απλοϊκός ιερεύς των Σερρών στις ημέρες μας που δεν έθαψε το αβάπτιστο νήπιο με εκκλησιαστική ακολουθία, έπραξε αυτό που επιβάλλει η διδασκαλία και η πράξη της Εκκλησίας επί αιώνες. Οι συνοδικοί αρχιερείς με την απόφαση της συντάξεως ακολουθίας ενισχύουν την αμέλεια των γονέων και θα δώσουν λόγο στο Θεό για τις ψυχές όλων των παιδιών, τα οποία έφυγαν αβάπτιστα, λόγω αυτού του εφησυχασμού που θα προκαλέσει η συνοδική απόφαση.

Οι σύγχρονοι του Αγίου Κοσμά, Άγιοι Κολλυβάδες, Μακάριος Κορίνθου, Νικόδημος Αγιορείτης και Αθανάσιος Πάριος, αποτελούν άριστο πρότυπο επίσης για όλους εμάς τους νεωτέρους. Εκδίδουν παλαιές ακολουθίες, συντάσσουν νέες στην αρχαία λειτουργική γλώσσα, ερμηνεύουν ύμνους, σχολιάζουν λειτουργικά θέματα και τα εξηγούν, ουδέποτε όμως σκέφθηκαν να μεταγλωττίσουν τα λειτουργικά κείμενα. Δεν υπήρχε στην εποχή τους μεγαλύτερη αδυναμία, λόγω απαιδευσίας, να κατανοήσουν οι πιστοί την λειτουργική γλώσσα; Δεν είχαν οι μεγάλες αυτές μορφές, όπως και οι προηγούμενοι, ποιμαντική αγωνία και ποιμαντική ευαισθησία; Το ίδιο δεν έκανε και ο Άγιος Νεκτάριος και όλοι οι νεώτεροι Άγιοι; Ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς δεν καταλάβαινε ο ιδίως την λειτουργική γλώσσα, γιατί ήταν ολιγογράμματος^· με δυσκολία διάβαζε τα κείμενα, όταν μάλιστα δεν ήταν τα συνήθως αναγινωσκόμενα, όπως μας πληροφορεί ο Παπαδιαμάντης. Ποιος βοήθησε ποιμαντικά τους πιστούς; Ο παπα-Πλανάς ή τόσοι άλλοι λόγιοι και μορφωμένοι κληρικοί; Οι αγράμματοι και αμόρφωτοι Απόστολοι ψαράδες ή οι μορφωμένοι Γραμματείς και Φαρισαίοι που εγνώριζαν τον Νόμο και τους Προφήτες;

Και για να έλθουμε στην εποχή μας με την εμφάνιση τόσων χαρισματικών Γερόντων που ανέπαυσαν χιλιάδες ανθρώπων. Οι Γέροντες Πορφύριος, Ιάκωβος, Παΐσιος ουδέποτε είχαν λειτουργικούς ανανεωτικούς προβληματισμούς. Από τον αγιασμένο χώρο του Μοναχισμού και οι τρεις έκαναν υπακοή στην Εκκλησία, έπρατταν και δίδασκαν αυτό που διδάσκει και πράττει επί αιώνες η Εκκλησία. Η μεταγλώττιση είναι και μία πράξη ανυπακοής και υπερηφανείας. Δεν γνωρίζει η Εκκλησία τί πράττει επί αιώνες, θα της το μάθουν οι επίδοξοι ανανεωτές; Όλοι αναγνωρίζουν ότι στην διαμόρφωση της Θ. Λειτουργίας αποφασιστικό ρόλο έπαιξε ο Μοναχισμός. Έχουμε στην προκειμένη περίπτωση μεγάλες μορφές ασκητών και Γερόντων να συνιστούν μεταγλωττίσεις και ανανεώσεις; Το αντίθετο έχουμε. Διαμαρτύρονται για τις καινοτομίες αυτές. Ο Γέροντας Παΐσιος π.χ. ενοχλημένος από τις μεταφραστικές μεταρρυθμίσεις στην παιδεία και την διαρκή υποβάθμιση της γλώσσης έλεγε: «Γιατί να μάθης εις το παιδί εις το δημοτικόν ότι το ψωμί το λένε “ψωμί” και να μην το μάθης να το είπη εξ αρ­χής “άρτον”;»

Τα «ενοριακά» της Πρέβεζας και η «παρέα του π.Ιωάννη»

fixes ideas ή νεωτερισμοί;

Το θέμα της γλώσσας στη Λατρεία θίγει με άκομψο τρόπο η ιστοσελίδα του Ιερού ναού Αγ.Χρυσοστόμου Πρεβέζης. Η ορολογία του άρθρου εκτός από προσβλητική για τον π.Ι.Φωτόπουλο και την… «παρέα του» θεωρούμε ότι είναι και ολίγον τι ειρωνική προς τους Εκκλησιαστικούς Πατέρες οι οποίοι δεν τόλμησαν να εισαγάγουν νεωτερισμούς στη Λατρεία.

Αφιερώνουμε λοιπόν μια σειρά αποσπασμάτων από άρθρο του Πρωτοπρεσβύτερου Θεόδωρου Ζήση με θέμα: ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΘΟΥΝ ΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ;

Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να διαβάσετε εδώ

[...] Η γενική ανυποληψία και υποβάθμιση της αρχαίας γλώσσης και η διά νόμου επιβολή της δημοτικής όχι μόνο στην παιδεία, αλλά παντού, ακόμη και στην νομοθεσία, δημιούργησαν ανάλογη νοοτροπία και σε θεολογικούς κύκλους, συνεργαζομένους μάλιστα με την κυβέρνηση για τον “εκδημοκρατισμό” και “εκσυγχρονισμό” και της Εκκλησίας
Μέσα στο κλίμα λοιπόν το θεολογικό και πολιτιστικό που δημιουργήθηκε, ακαδημαϊκοί θεολογικοί κύκλοι μετέφεραν στην Ελλάδα την δυτική προβληματική, η οποία εκεί μεν είχε αρκετά σοβαρούς λόγους να υιοθετείται, εδώ όμως κανένα. Στη Δύση, ως γνωστόν, ιδιαίτερα στον Ρωμαιοκαθολικό χώρο, η λατρεία ετελείτο αποκλειστικά και μόνο στην λατινική, η οποία ήτο πράγματι μία νεκρή πλέον γλώσσα, ακατανόητη παντελώς για τους ομιλούντες τις σύγχρονες τοπικές γλώσσες.

[...]Το καύχημα της Παραδοσιακής Εκκλησίας, η οποία κρατεί τις παραδόσεις των Αποστόλων και των Πατέρων, δεν μεταίρει εύκολα “τα όρια α έθεντο οι Πατέρες”, τους ατίμητους θησαυρούς της λατρείας μας, τα μεταβάλλουμε σε ανεπιθύμητο απηρχαιωμένο φορτίο, σε φορεσιά φολκλόρ που μας δημιουργεί κόμπλεξ και θέλουμε να την αποβάλουμε.

[...] Γιατί, αν είναι όντως πρόβλημα, υπήρξαν περίοδοι αμαθείας, σκότους και αγραμματοσύνης, κατά τις οποίες θα έπρεπε η Εκκλησία εδώ και πολλούς αιώνες να είχε μεταγλωττίσει τα λειτουργικά κείμενα.

[...] Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης γράφει σχετικώς: «Κάθε λέξις της Αγίας Γραφής, κάθε λέξις της Θείας Λειτουργίας, της Εωθινής και Εσπερινής ακολουθίας, κάθε λέξις των ευχών της Θείας Κοινωνίας και των άλλων προσευχών έχει εντός αυτής δύναμιν, η οποία εις αυτήν αντιστοιχεί και περιέχεται εις αυτήν, οποίαν δύναμιν έχει εντός του το τίμιον και ζωοποιόν σημείον του σταυρού… Ενθυμού οποίοι μεγάλοι φωστήρες, φωτισθέντες υπό του Αγίου Πνεύματος σε οδηγούν… “Μη μεριμνήσετε πώς ή τί λαλήσητε. Ου γαρ υμείς εστέ οι λαλούντες αλλά το Πνεύμα του Πατρός υμών το λαλούν εν υμίν” (Ματθ. 10,19-20). Ο Κύριος προ πολλού μας ηλευθέρωσεν από την μέριμναν αυτήν, από αυτήν την λύπην, διότι εδίδαξε τους ευσεβείς Πατέρας διά του Πνεύματός του τί να ειπούν και τί να προσευχηθούν προς τον Κύριον κατά την Θείαν Λειτουργίαν, την τέλεσιν των μυστηρίων. Όταν προσεύχεσαι κατά τας ιεράς ακολουθίας, την τέλεσιν των μυστηρίων και την ανάγνωσιν των ευχών ή την υμνωδίαν, έχε εις την καρδίαν σου αυτάς τας λέξεις των προσευχών της Εκκλησίας και πίστευε ότι ούτε μία λέξις δεν ετέθη εις αυτάς εις μάτην, αλλ’ ότι εκάστη εξ αυτών έχει την δύναμίν της, ότι εις εκάστην λέξιν κατοικεί η Αγία Τριάς»⁶.

[...] Στο γνωστό εγχειρίδιο των Ν. Baynes – Η. St. Moss, «Βυζάντιο. Εισαγωγή στον Βυζαντινό Πολιτισμό» στο κεφάλαιο «Η βυζαντινή κληρονομιά στη Ρωσία», που γράφεται από τους Β. Meyendorff και Ν. Baynes, γράφονται τα εξής για το πώς οι Ρώσοι αντιμετωπίζουν, ως αμετάβλητα και ιερά όχι μόνο τα δόγματα, αλλά και τις λειτουργικές μορφές: «Αφού ο Χριστιανισμός εισήχθη στη Ρωσία από το Βυζάντιο, η Ρωσική Εκκλησία από της συστάσεώς της ακολούθησε το βυζαντινό πρότυπο. Στη βυζαντινή αυτοκρατορία όμως το ορθόδοξο δόγμα είχε προσλάβει πλέον την τελική του μορφή. Η εικονοκλαστική επίθεση κατά της παραδόσεως της Ανατολικής Εκκλησίας είχε οποκρουσθή. Μέσα στη Ρωσική Εκκλησία δεν υπάρχουν διαμάχες, αναφερόμενες σε θεμελιώδη ζητήματα πίστεως, και για τους Ρώσους οι λειτουργικές μορφές ήταν μέρη από την ίδια παρακαταθήκη, η οποία καθαγιάστηκε από την αυθεντία των Πατέρων. Τα καθιερωμένα της κληρονομημένης πίστεως και της λειτουργικής παραδόσεως συνυφάνθηκαν και σ’ αυτή την συνύφανση κάθε στοιχείο έγινε ιερό»⁷.

[...] Την στάση της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην αντιμετώπιση των λειτουργικών θεμάτων συνάγει κανείς αβίαστα και ολοφάνερα από το λειτουργικό έργο του Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης, του μεγαλυτέρου λειτουργιολόγου πατρός και αγίου των μεταβυζαντινών χρόνων, ο οποίος εκωδικοποίησε και συνόψισε την Τελετουργική και την Λειτουργική Θεολογία. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να είχαμε ειδικές εισηγήσεις για τον Άγιο Συμεών και τους προ αυτού, λειτουργιολόγους αγίους^. θα φροντίσουμε να το κάνουμε σε επόμενο συνέδριο, για να δούμε πώς τοποθετούνται οι Άγιοι και φωτισμένοι Λειτουργιολόγοι στα θέματα που θίγει σήμερα η ξενόφερτη και επικίνδυνη «Λειτουργική Αναγέννηση». Μπορούμε πάντως να πούμε με βεβαιότητα ότι η στάση του Αγίου Συμεών δεν είναι ανανεωτική, αλλά ερμηνευτική^. δεν προτείνει μεταβολές, αλλαγές και μεταγλωττίσεις^. θα απέκρουε με αυστηρότητα τη θεωρία περί «μεταβλητών και αμεταβλήτων στοιχείων στη Θ. Λειτουργία». Τα θεωρεί όλα αμετάβλητα, διότι ξεκινά από την βασική αρχή, ότι η κατ’ αρχήν πτωχή και αδιαμόρφωτη Θεία Λατρεία προχώρησε, αυξήθηκε, μεγαλύνθηκε και όλα έγιναν λαμπρότερα και ιεροπρεπέστερα, διότι διαμορφώθηκαν από αγίους άνδρες, «θείους και υψηλούς την διάνοιαν», κινουμένους από το Άγιο Πνεύμα. Αυτά λοιπόν τα κατά προκοπή και τελείωσιν διαμορφωθέντα είναι πλέον αμετάβλητα.

Μαρτυρία για την πεντηκοστιανή σύναξη της Ε.Α.Ε.Π: Ένιωσα ότι είμαι σε συναγωγή, χάβρα Ιουδαίων-Σατανιστών

που είναι οι ταλιμπάν ωεο;

Αναδημοσίευση από το αποκαλυπτικό blog ANTIPENTACOSTAL

antipentecostal: Καλημέρα Ειρήνη, χαίρομαι που ήρθες και εσύ να μας πεις λίγα πράγματα για την ελευθέρα αποστολική εκκλησία πεντηκοστής.

 

Πάρε μαξιλάρι και γονάτισε...Η θεολογία της σκιάς!

Ειρήνη: Καλημέρα και σε σένα Αλέξανδρε σ’; ευχαριστώ. Θα αρχίσω πολύ απλά. Γεννήθηκα στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1975 και ήρθαμε οικογενειακώς στην Αθήνα το 1989 για μόνιμη εγκατάσταση. Οικογένεια Χριστιανική Ορθόδοξη με πολύ θρησκευτική ευλάβεια από τα παιδικά μου χρόνια. Πάντα θυμάμαι τα όμορφα αυτά Χριστιανικά χρόνια, τις Κυριακές στην Εκκλησία, τις γιορτές κλπ. Παρεκτράπηκα βέβαια από την Ορθή Πίστη το 2005 σε μία ιδιωτική σχολή όπου δίδασκα (είμαι καθηγήτρια πληροφορικής) εδώ στην Αθήνα. Εκεί είχα γνωρίσει μία μαθήτρια μου την Άννα, 4 χρόνια μικρότερη μου σε ηλικία, η οποία ήταν και είναι μέλος της ελευθέρας αποστολικής εκκλησίας πεντηκοστής στην κεντρική «εκκλησία» της Αθήνας.

Αλέξανδρε για να μπω κατευθείαν στο θέμα μας, η Άννα πολύ σύντομα, δίνοντας μου μία μικρή Καινή Διαθήκη, άρχισε να μου μιλάει για τον Χριστό εξ’ αρχής και αργότερα, μου αποκάλυψε την «εκκλησία» της (την ΕΑΕΠ). Κάθε μέρα σχεδόν ερχόταν σπίτι μου, η μητέρα μου δεν είχε καταλάβει τίποτα, αντιθέτως σε ένα ευχέλαιο που είχαμε ένα απόγευμα στο σπίτι, η Άννα ήρθε κανονικά, επομένως δεν είχαμε καταλάβει κάτι για το τι πίστευε. Με τον καιρό όμως, σιγά-σιγά και ύστερα από έναν εσπερινό που είχαμε πάει μαζί, μου αποκάλυψε την «ταυτότητα» της. Άρχισα πραγματικά στην αρχή να δείχνω ένα ενδιαφέρον για την νέα αυτή «εκκλησία» που μου έλεγε συνέχεια ότι είναι η πρώτη αποστολική εκκλησία. Βέβαια η πλύση εγκεφάλου πήγαινε σύννεφο!! Μπόρεσε και κατάφερε μέσα σε δύο εβδομάδες να μου αλλάξει την γνώμη για πολλά πράγματα που πίστευα και σεβόμουν. Καλά μιλάμε είναι φοβερό …; Ακόμα δεν το πιστεύω. Αναθεώρησα τις απόψεις μου για την Παναγία, για τις εικόνες, τον Σταυρό, τους Ιερείς και τελικά άρχισα να αμφιβάλω και εγώ για την πνευματική μου πορεία. Ένιωθα ένα μεγάλο κενό, διότι σιγά σιγά απομακρυνόμουν από τους γονείς μου, από τους δύο μου αδερφούς, από την Εκκλησία, από τους φίλους.

antipentecostal: Πήγες Ειρήνη στην ΕΑΕΠ; Είδες τον χώρο;

Ειρήνη: Ναι βέβαια πήγα, με πήρε μαζί της για να ακούσω κήρυγμα του Ευαγγελίου. Εντωμεταξύ πήγαμε πιο νωρίς, για να παραβρεθούμε και στην προσευχή. Όταν μπήκαμε μέσα στην κεντρική «εκκλησία» της Αθήνας, ένιωσα τόσο παράξενα, που πραγματικά ήθελα να ουρλιάξω από αυτά που έβλεπα. Όχι ότι μου άρεσαν, αλλά τα βρήκα τόσο παρατραβηγμένα, ειδικά δύο «προφήτισσες» με μαντήλια που φωνάζανε τόσο δυνατά και υποτίθεται σε ξένες γλώσσες, μου προκαλούσαν την αηδία, συγγνώμη που το λέω, δεν θέλω να θίξω άτομα, αλλά ένιωσα ότι είμαι σε συναγωγή -χάβρα Ιουδαίων-Σατανιστών -τέλος πάντων κάτι τέτοιο μου έβγαζε το όλο θέαμα και άκουσμα. Ήταν θλιβερή εκείνη η μέρα για μένα, δεν άργησε και πολύ όμως η Άννα να με μεταπείσει ότι «έτσι ήταν η πρώτη αποστολική εκκλησία».

Στύλος Άσειστος της Εκκλησίας.

Ο Άγιος Στυλιανός γεννήθηκε στην Παφλαγονία της Μικράς Ασίας, μεταξύ του 400 και 500 μ.Χ. Ήταν ευλογημένος από την κοιλιά της μητέρας του ακόμη. Όσο μεγάλωνε, τόσο με την Χάριν του Θεού γινόταν κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Από την παιδική του ηλικία έδειξε τα σπάνια προτερήματα της αγιασμένης ζωής του. Αν και ήταν και αυτός παιδί και νέος και έφηβος , μολονότι είχε κι εκείνος σάρκα , εν τούτοις δεν άφησε τις επιθυμίες να μολύνουν το πνεύμα και την ψυχή του. Ήταν αγνός, αγνότατος. Δεν άφησε επίσης να τον κυριεύσει κανένα γηινό πάθος. Δεν επέτρεψε στα πλούτη και στην φιλοπλουτία να κυριαρχήσουν στην ψυχή του και να την υποτάξουν στην φθορά και στην απώλεια.

Με την δύναμη και την Χάρη του Θεού πολέμησε όλα τα δολώματα της φθαρτής και πρόσκαιρης ζωής. Φιλοσόφησε με την αληθινή σοφία του Θεού και είδε πόσο πρόσκαιρος και τιποτένιος είναι ο υλικός τούτος κόσμος. Αποφάσισε έπειτα να βαδίσει με την επιθυμία της ψυχής του. Η ψυχή του τον καλούσε σε αγώνες ηθικούς και ωραίους. Τον καλούσε στην άσκηση της αρετής. Του έδειχνε τον δύσκολο και δύσβατο δρόμο της αιωνίας ζωής, της παντοτεινής ευτυχίας.
H αγνή και πιστή καρδιά του υπάκουσε στην φωνή της ψυχής του. Και η πρώτη ενέργεια του ήταν να πουλήσει την περιουσία του και να την μοιράσει στους φτωχούς της Εκκλησίας. Και όταν δεν του είχε απομείνει τίποτε πια από την πατρική κληρονομία , γεμάτος ανακούφιση και χαρά , είπε:

Πέταξα μια βαριά άγκυρα , που με κρατούσε δεμένο κοντά στις επιθυμίες του φθαρτού σώματος. Πέταξα από πάνω μου την φθορά και την απώλεια. Τώρα ανοίγεται μπροστά μου πιο ευδιάκριτος ο δρόμος της αληθινής ζωής. Απαλλαγμένος , λοιπόν, ο Άγιος από τα φθαρτά , άλλα και συγχρόνως με ευτυχισμένη την καρδιά του , διότι μοίρασε τα πλούτη του σε φτωχούς δυστυχισμένους και σε θεάρεστα άλλα έργα , σκέφτεται πως θα ζήσει τιμιωτέρα και αγιώτερα τη ζωή του.

Πόσο ανώτερον κάμνει τον άνθρωπο η διδασκαλία του Χριστού , από τη διδασκαλία των φιλοσόφων! Αυτό το βλέπωμε , εάν συγκρίνωμε την πράξη αυτή του Αγ. Στυλιανού με εκείνο που έκανε ένας αρχαίος φιλόσοφος , Κράτης ονόματι. Και εκείνος κατάλαβε ότι ο πλούτος είναι τύραννος. Τον δουλεύει ό άνθρωπος σαν αφεντικό του. Είναι σκλαβωμένος ο άνθρωπος στον πλούτο του και είναι δεμένος. Δεν είναι ελεύθερος. Γι´αυτό και αυτός πήρε τα χρήματα του , ανέβηκε σ´ έναν παραθαλάσσιο βράχο και από εκεί τα πέταξε στη θάλασσα , φωνάζοντας συγχρόνως: «Κράτης Κράτη τα ελεύθεροι». Εγώ δηλ. ο Κράτης με το να πετάξω τα λεφτά μου στη θάλασσα ελευθερώνω τον Κράτητα, τον εαυτόν μου.

Νηπιοβαπτισμός

[...] Είναι γνωστό ότι ένα ισχυρό επιχείρημα υπέρ του νηπιοβαπτισμού είναι η κοινότητα ζωής που δημιουργείται ανάμεσα στο χριστιανικό ανδρόγυνο, το οποίο θέλει να μοιραστεί με τον καρπό της αγάπης του κάθε τι σημαντικό: το ψωμί που τρώνε και την πίστη που βιώνουν. Το ζήτημα όμως είναι αν αύτη η κοινοτική διάθεση και η φροντίδα για τον “τρίτο” είναι απολελυμένη, ή μήπως η αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας τις θέτει σε δοκιμασία. Αν όντως η Εκκλησία έκαμπτε ανενδοίαστα γόνυ ενώπιον αυτής της διαθέσεως, τότε θα μπορούσε να είχε αποδεχτεί και τη βάπτιση των εμβρύων και τη βάπτιση των νεκρών, ακριβώς με το σκεπτικό ότι για λογαριασμό των αγαπημένων μας ή των (καθ’ οιονδήποτε τρόπο) κοινωνών της ζωής μας κάνουμε το καλλίτερο. Όπως είδαμε όμως, η Εκκλησία απέρριψε τις δύο τελευταίες προτάσεις, οι οποίες σίγουρα είχαν βρει χώρο στη συνείδηση και στην πράξη τοπικών Εκκλησιών (αυτό είναι’ φανερό από τις διατυπώσεις των σχετικών κανόνων, και ιδίως του ιη’ της Καρθαγένης).

Άρα, μέσα σ’ αυτή τη συνάφεια, η καθιέρωση του νηπιοβαπτισμού είναι εκείνη η επιλογή, η οποία δίνει το όριο των κοινοτικών ‘’αυτονόητων’’. Το όριο αυτό είναι η προσδοκία και η αποζήτηση της συναίνεσης (η, φυσικό) τω λόγω, άρνησης) του βαπτισθέντος, ο οποίος (για να εκφραστούμε επιγραμματικά) εκλαμβάνεται ως η ύπαρξη η οποία ούτε επικαλύπτεται από άλλην (όπως ο κυοφορούμενος), ούτε έχει εξαντλήσει τα χρονικά όρια απόκρισης (όπως ο νεκρός). Το σημαντικό είναι ότι στο νηπιοβαπτισμό αυτή η εκκρεμότητα (η προσδοκία συναίνεσης) δεν αγνοείται, αλλά αναδεικνύεται σε δομικό στοιχείο του.

Παράλληλα, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η Εκκλησία καθιέρωσε μεν το νηπιοβαπτισμό, όχι όμως σε αντικατάσταση της βάπτισης ενηλίκων. Αν αυτό θα είχε συμβεί, τα πράγματα θα ήταν όντως εντελώς διαφορετικά. Τώρα όμως δεν πρέπει να περνά απαρατήρητο το γεγονός ότι «λειτουργικά το βάπτισμα έχει διατηρήσει τη μορφή και τη δομή που είχε όταν η πλειονότητα των βαπτιζομένων ήταν ενήλικες. Αυτό είναι ιδιαίτερα φανερό στις προπαρασκευαστικές τελετές, που στα σημερινά λειτουργικά βιβλία είναι συγκεντρωμένες με την ονομασία: «Ευχαί εις το ποιήσαι κατηχούμενον». Αυτή η ακολουθία, σχετικά σύντομη σήμερα, είναι επιβίωση και απόηχος της μακρόχρονης κατηχητικής προετοιμασίας για το βάπτισμα, που μπορούσε να φτάσει και τα τρία χρόνια.

Η Εκκλησία, δηλαδή, μέσα σ’ όλες τις μεταβολές του ιστορικού και κοινωνικού σκηνικού διατηρεί το ευλογημένο σαράκι, την έγνοια για προσωπική, νηφάλια εισδοχή στην κοινότητα της. Αν ο νηπιοβαπτισμός ιδωθεί απλώς ως δικαίωμα της χριστιανικής οικογένειας να εντάξει το τέκνο της στον δικό της «ιδεολογικό» χώρο, τότε —όση τρυφερότητα κι αν προϋποθέτει αυτή η επιδίωξη— ένας εκκλησιαστικός άνθρωπος θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι κινδυνεύουμε να έχουμε εκδήλωση της εξάρτησης που ενέχει ο γονεϊκός δεσμός. Η Εκκλησία δεν αγνόησε αυτό τον κίνδυνο, και γι’ αυτό δεν πρέπει σήμερα να τον αποσιωπά από υπερβάλλοντα φόβο μήπως υποτιμήσει την ιερότητα του μυστηρίου. Αντιθέτως, αν επιθυμεί να διαφυλάξει την ιερότητα του και τη σοβαρότητά της δεν θα πρέπει να κλείσει τα μάτια σε τυχόν αλλοτριώσεις που επιφέρουν οι παρανοήσεις και η συνήθεια.

ΜΙΑ… ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ & ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Πολλοί νεοπροτεστάντες και πεντηκοστιανοί σε διάφορα έντυπά τους δεν αρνούνται την ιστορική μαρτυρία, ότι τον Κανόνα της Αγίας Γραφής τον καθόρισε η Εκκλησία τού Δ’ αιώνα.
Και ερωτάμε: Δεν είναι τουλάχιστον λογικό να δεχθούν ότι εκείνη η Εκκλησία υπήρξε πράγματι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας»; (Α’ Τιμ. Γ. 15 ). Πώς αλλιώς θα ήταν σωστός ο Κανόνας των βιβλίων της Γραφής; Γιατί λοιπόν, η διδαχή των εν λόγω ομάδων δεν έχει καμμιά σχέση με την πίστη εκείνης της Εκκλησίας;

Η Αγία Γραφή δεν είναι ΣΥΛΛΟΓΗ όλων των διασωθέντων κειμένων, πού μιλούν για την αποκάλυψη τού Θεού, αλλά ΕΠΙΛΟΓΗ μόνο μερικών εξ αυτών. Ποιών; Αυτών πού εγκρίθηκαν και αναγνωρίσθηκαν ως αυθεντικά από την χρήση τους (και μάλιστα την λειτουργική χρήση τους) μέσα σε μια κοινότητα. Σε ποια κοινότητα; Σε μια κοινότητα με συγκεκριμένα στοιχεία ταυτότητας: με ιστορία, με ιεραρχία, με ορατά και επαληθεύσιμα κριτήρια αδιάσπαστης συνέχειας και ενότητας.

Και με ποιο κριτήριο η συγκεκριμένη κοινότητα έκανε την επιλογή των βιβλίων της Αγίας Γραφής; Προφανώς με το κριτήριο πού αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: ίνα πιστεύομε ότι Ιησούς εστίν ο Χριστός ο υιός τον Θεού, και ίνα πιστεύοντες ζωήν έχητε εν τω ονόματι αυτού. (Ιω. 20, 30-31). Υπήρχε επομένως συγκεκριμένος σκοπός πού υπαγόρευε αυτήν την επιλογή.
Έγινε λοιπόν επιλογή ορισμένων κειμένων, πού εν συνεχεία παραδόθηκαν στους πιστούς, σαν μια εγκεκριμένη ενιαία έκδοση τού θείου μηνύματος. Το μήνυμα είναι θείο. Έρχεται από τον Θεό. Αλλά η συγκεκριμένη πιστή κοινότητα είναι εκείνη, πού αναγνωρίζει τον κηρυττόμενο λόγο και μαρτυρεί περί της αληθείας του.
Αφού λοιπόν η Αγία Γραφή, ως βιβλίο, συνετάγη εντός της κοινότητος της Εκκλησίας και πρωταρχικός της σκοπός ήταν η διδασκαλία αυτής της κοινότητος, φυσικό συμπέρασμα είναι ότι: δεν εγέννησε η Αγία Γραφή την Εκκλησία αλλά η Εκκλησία εγέννησε την Αγία Γραφή. Η Εκκλησία είναι η μητέρα και η Αγία Γραφή είναι θυγατέρα της. Γι’ αυτό δεν είναι δυνατόν να διαχωρισθεί το βιβλίο αυτό από την Εκκλησία.

“λάβετε, φάγετε, αυτό είναι το σώμα μου που θυσιάζεται προς χάριν πολλών”

«…“Και καθώς έτρωγαν αυτοί, επήρεν άρτον και τον έκοψεν”. Διατί άρά γε έκαμε το μυστήριο αυτό τότε, κατά την περίοδον του Πάσχα; Δια να μάθης από παντού, ότι και της Παλαιάς Διαθήκης αυτός ήτο ο νομοθέτης και ότι όσα περιλαμβάνονται εις εκείνην δι’ αυτά έχουν προδιαγραφή. Δι’ αυτό ακριβώς εκεί που υπάρχει η προτύπωσις προσθέτει και την επαλήθευσίν της. Η δε εσπέρα ήτο απόδειξις ότι είχεν έλθει το πλήρωμα του χρόνου και ότι τα πράγματα φθάνουν προς το τέλος τους.

Και ευχαριστεί, διά να μας διδάξη πώς πρέπει να τελούμεν το μυστήριον και διά να δείξη ότι δεν επήγαινεν εις το πάθος χωρίς την θέλησίν Του, αλλά και διά να μας διδάξη ότι πρέπει να υπομένωμεν ευχαρίστως ,τι και αν πάσχωμεν, ενισχύων έτσι τας αγαθάς ελπίδας μας. Διότι, εάν το τυπικόν πάσχα απήλλαξε τους Ιουδαίους από τόσον σκληράν δουλείαν, πολύ περισσότερον το αληθινόν Πάσχα θα ελευθερώση την οικουμένην και θα παραδοθή προς ευεργεσίαν της αμαρτωλής φύσεως μας. Δι’ αυτό ακριβώς δεν μας παρέδωσε το μυστήριον πριν από το Πάσχα, αλλά το παρέδωσε τότε, όταν έπρεπε να παύσουν αι νομικαί προτυπώσεις.

Καταργεί λοιπόν την κυριωτέραν από τας εορτάς εκείνας, μεταφέρων τους μαθητάς εις άλλην τράπεζαν περισσότερον φρικώδη και λέγει• “λάβετε, φάγετε, αυτό είναι το σώμα μου που θυσιάζεται προς χάριν πολλών”. Πώς όμως δεν ανησύχησαν όταν άκουσαν αυτό; Διότι και εις το παρελθόν τους είχε προείπει πολλά και σπουδαία διά το θέμα αυτό. Διά τούτο, εκείνο μεν δεν το αποδεικνύει, διότι είχαν ακούσει αρκετά περί αυτού, αλλά αναφέρει την αιτίαν του πάθους, την κατάργησιν των αμαρτημάτων. Και ονομάζει το αίμα Του αίμα της Νέας Διαθήκης, δηλαδή της υποσχέσεως, της προσφοράς, του νέου νόμου. Διότι αυτό υπέσχετο παλαιότερα και αυτό διαφυλάσσει την συμφωνίαν της Νέας Διαθήκης. Και όπως η Παλαιά Διαθήκη περιείχε πρόβατα και μόσχους, έτσι και αυτή περιέχει το αίμα του Δεσπότου. Και με αυτό δείχνει ότι πρόκειται να αποθάνη, δι’ αυτό ενθυμείται την Διαθήκην και ενθυμείται την προηγουμένην Διαθήκην, διότι και εκείνη είχεν εγκαινιασθή με αίμα.

Γιατί πρέπει να κλείσει το τουρκικό προξενείο!

www.proxeneio-stop.org

1) Το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής βρίσκεται εδώ βάσει των κανόνων του διεθνούς δικαίου για να επιτηρεί την εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης. Πώς μπορεί να του αμφισβητήσει την παραμονή του;

-Τη συνθήκη της Λωζάνης η Τουρκία την έχει κάνει κουρελόχαρτο από την πρώτη μέρα της υπογραφής της. Πρακτικά δεν υπάρχει άρθρο της που να μην το έχει παραβιάσει κατ’ εξακολούθηση παρ’ ότι το κείμενο αναφέρεται διαρκώς στις τουρκικές υποχρεώσεις (και κατ’ αντιστοιχία στις δικές μας). Η Τουρκία λοιπόν δεν δικαιούται να την επικαλείται και εμείς δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να απολογούμαστε απέναντί της.

2) Γιατί τα βάζετε με το τουρκικό προξενείο, αυτοί βρίσκονται εδώ σε αμοιβαιότητα με το δικό μας προξενείο στην Κωνσταντινούπολη. Δεν τίθεται σε κίνδυνο η διπλωματική παρουσία μας εκεί;

-Aυτό αληθεύει, όμως κάποια στιγμή πρέπει να ζυγίσουμε το εκεί και το εδώ διακύβευμα. Η Τουρκία σήμερα χρειάζεται την ελληνική παρουσία στην πόλη για να τη χρησιμοποιήσει ως άλλοθι μειονοτικής πολιτικής έναντι μιας πρακτικά εξαφανισμένης μειονότητας. Ο ρόλος του εκεί προξενείο μας, εκτός του ότι είναι πάντα έτος προξενικού δικαίου είναι ελάχιστα βαρύνων αναλογικά με ότι γνωρίζουμε να συμβαίνει στην ελληνική Θράκη. Η ζυγαριά κλίνει αναφανδόν υπέρ της εδώ πλευράς.

3) Δεν θα μπορούσε να ελεγχθεί η λειτουργία του τουρκικού προξενείου και να μη χρειάζονται ριζικά μέτρα όπως το κλείσιμό του;

-Ο τεράστιος μηχανισμός που έχει εγκατασταθεί, δεν είναι δυνατόν να ελεγχθεί. Μια άλλη λειτουργία του προξενείου το προϋπέθετε μια άλλη Τουρκία, καταλήγουμε δηλαδή πάλι στο γνωστό ευχολόγιο για “Ευρωπαϊκή Τουρκία” και τα λοιπά. Ακόμη και μια παροδική συμμόρφωση με τη διπλωματική δεοντολογία, δεν παρέχει καμία εγγύηση για το αύριο, εφόσον η γείτων είναι αυτή που όλοι γνωρίζουμε.

Το Π.Σ.Ε. επικίνδυνη απειλή κατά της Ορθοδόξου Θεολογίας, Ομ. Καθηγ. Ι. Κορναράκης (βίντεο)

“Το Π.Σ.Ε. επικίνδυνη απειλή κατά της Ορθοδόξου Θεολογίας” ή “Η ιεραποστολή του Π.Σ.Ε. εις βάρος της Ορθοδόξου Θεολογίας”. Ομιλία του κ. Ι. Κορναράκη, Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών, στην θεολογική ημεριδα: “Η Ιεραποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας και το Π.Σ.Ε.”, Α.Π.Θ. 26-5-2005

Για να δείτε το βίντεο κάντε κλίκ εδώ

Show

Let the show begin

It’s a sorry sight

Let it all deceive

Now I’m

Pains in me that I’ve never found

Let the show begin

Let the clouds roll

There’s a life to be found in this world

And now I see it’s all but a game

That we hope to achieve

What we can

What we will

What we did suddenly

But it’s all just a show

A time for us and the words we’ll never know

And daylight comes and fades with the tide

And I’m here to stay

But it’s all just a show

A time for us and the words we’ll never know

And daylight comes and fades with the tide

I’m here to stay

Διαβαλκανική Ομοσπονδία Ορθοδόξων Νεολαιών

Τι κάνουν οι πεντηκοστιανοί σε περίπτωση πολέμου;

Ορκίζομαι να τηρώ πίστη εις την πατρίδα.

Υπακοή εις το Σύνταγμα τους νόμους και τα ψηφίσματα του κράτους.

Υποταγήν εις τους ανωτέρους μου.

Να εκτελώ προθύμως και άνευ αντιλογίας τας διαταγάς των.

Να υπερασπίζω με πίστην και αφοσίωσιν, μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματος μου, τας Σημαίας.

Να μη τας εγκαταλείπω μηδέ να αποχωρίζομαι ποτέ απ’αυτών.

Να φυλάττω δε ακριβώς τους στρατιωτικούς νόμους.

Και να διάγω εν γένει ως πιστός και φιλότιμος στρατιώτης.

(Ο Όρκος του Έλληνα στρατιώτη)

"Υπόσχονται" οι πεντηκοστιανοί, αλλά θα πολεμήσουν σε περίπτωση πολέμου;

Ποια είναι η «αληθινή» στάση της ΕΑΕΠ απέναντι στη στρατιωτική θητεία;

Οι πεντηκοστιανοί σε αντίθεση με τους μάρτυρες του Ιεχωβά, πραγματοποιούν τη στρατιωτική τους θητεία ως νόμιμοι πολίτες αυτού του κράτους.  Η διαφορά από τους έλληνες πολίτες (χριστιανούς ορθόδοξους) είναι ότι δεν χρησιμοποιούν τον όρκο αλλά δίνουν υπόσχεση ότι θα φυλάττουν την πατρίδα. Πολλές φορές αυτό πραγματοποιείται σε κάποιο ξεχωριστό χώρο και άλλες φορές λαμβάνουν μέρος μαζί με τους υπόλοιπους ορθόδοξους, με τη διαφορά ότι δεν επαναλαμβάνουν τη λέξη ορκίζομαι αλλά υπόσχομαι. Γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες να τους ακούσει κάποιος αξιωματικός, είναι απειροελάχιστες. Οι ίδιοι οι πεντηκοστιανοί (ηγέτες) ενημερώνουν το ποίμνιό τους ότι λαμβάνουν μέρος στο στρατό μόνο και μόνο επειδή  το επιβάλλει η νομοθεσία του κράτους και ως χριστιανοί πρέπει να κάνουμε υπακοή στους Νόμους.

Τι γίνεται όμως σε περίπτωση πολέμου; Οι ίδιοι (ηγέτες) ενημερώνουν πάλι το ποίμνιο διαφορετικά, αυτή τη στιγμή… Δεν μπορούμε να αφαιρέσουμε καμία ζωή διότι ρητά μας το απαγορεύει το ευαγγέλιο.

Εδώ λοιπόν κρύβεται η ΜΕΓΑΛΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ.

Ενώ λοιπόν ΥΠΟΣΧΟΝΤΑΙ στο ΕΘΝΟΣ  “Να υπερασπίζω με πίστην και αφοσίωσιν, μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματος μου, τας Σημαίας.” στη πράξη όμως αρνούνται τη συμμετοχή τους στο πόλεμο. Διότι η εντολή ΟΥ ΦΟΝΕΥΣΗΣ είναι μεγαλύτερη από κάθε Νόμο του κράτους οπότε να είστε σίγουροι ότι πεντηκοστιανό δεν θα δείτε ποτέ στο πλευρό σας…

ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΔΙΝΟΥΝ ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΗΡΗΣΟΥΝ;

ΓΙΑΤΙ ΨΕΥΔΟΝΤΑΙ;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΣ ΣΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟΥΣ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ;

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 1821; ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940;

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕΡΙΚΟΙ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ;

Η πραότης της Ορθ. Ιεραποστολής και οι επιστροφές των ετεροδόξων στην Ορθ. Εκκλησία

Εισήγηση του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμ. Ιωσήφ, Καθηγουμένου Ι. Μονής Ξηροποτάμου Αγ. Όρους,στην θεολογική ημερίδα “Η Ιεραποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας και το Π.Σ.Ε.”,

Α.Π.Θ. 26-5-2009

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ

Αλλά τούτο έχεις, ότι μισείς τα έργα των Νικολαϊτών, α καγώ μισώ.

…ἀλλὰ τοῦτο ἔχεις, ὅτι μισεῖς τὰ ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, ἃ κἀγὼ μισῶ.

Αποκάλυψη Β’ 6

Τι μισεί ο Χριστός;

Το ερώτημα απευθύνεται προς αιρετικούς αγαπολόγους, ψευτοειρηνιστές και υπερδογματικούς αρλουμπολόγους.

Ιδιαίτερα σε όλους τους αιρετικούς πεντηκοστιανούς που μας συνηθίζουν σε “επιθέσεις αγάπης”.

Το εδάφιο αφιερωμένο εξαιρετικά στις πεντηκοστιανές κολεγιές με αντιτριαδικούς, Ιεχωβάδες, ευαγγελικούς, μορμόνους. Πόσο Βιβλικοί είναι τελικά οι αγαπομπουρδολόγοι;

Ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας, καὶ τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς δεσπότην ἀρνούμενοι, ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινὴν ἀπώλειαν· 2 καὶ πολλοὶ ἐξακολουθήσουσιν αὐτῶν ταῖς ἀσελγείαις, δι’ οὓς ἡ ὁδὸς τῆς ἀληθείας βλασφημηθήσεται· 3 καὶ ἐν πλεονεξίᾳ πλαστοῖς λόγοις ὑμᾶς ἐμπορεύσονται, οἷς τὸ κρῖμα ἔκπαλαι οὐκ ἀργεῖ, καὶ ἡ ἀπώλεια αὐτῶν οὐ νυστάξει.

Β’ Πέτρου 2:1-3

ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Περιγραφή ενός ιστορικού εμπειρικού «υποδείγματος»

«Μάταιοι οι την πάσαν οικονομίαν τού Θεού αθετούντες και την της σαρκός σωτηρίαν αρνούμενοι και την παλιγγενεσίαν αυτής ατιμάζοντας…»
(Ειρηναίος)

Ο Γνωστικισμός ήταν ένα ευρύ πνευματικό, θρησκευτικοφιλοσοφικό ρεύμα, που απείλησε σοβαρά την Εκκλησία κατά τον Β’ αιώνα, με έντονες συγκρητιστικές τάσεις από στοιχεία ελληνικά, βαβυλωνιακά, αιγυπτιακά, ιρανικά, ιουδαϊκά (τού αιρετικού Ιουδαϊσμού) και χριστιανικά. Οι εκφραστές αυτού τού ρεύματος, με τη διδασκαλία τους για το Θεό, τον κόσμο, τον άνθρωπο ανέτρεπαν όλο το αποστολικό κήρυγμα της Εκκλησίας και το μυστήριο της θείας Οικονομίας, γιατί:

• Δίδασκαν ένα θεό απόλυτα «ξένο» και «άσχετο» προς την ιστορία και τον κόσμο, (αντιϊστορική αντίληψη για το Θεό).
• Διέκριναν οξύτατα τον «Αγαθό Θεό» από τον «Δημιουργό Θεό».
• Υποτιμούσαν βαθύτατα τον άνθρωπο, την ύλη και τον κόσμο.
• Χαρακτηρίζονταν από έναν έντονο αντιϊουδαϊσμό.
• Αμφισβητούσαν τον Χριστό της ιστορίας ως τον σαρκωθέντα Θεό Λόγο.
• Κήρυτταν ότι η σωτηρία τού άνθρωπου δεν είναι αποτέλεσμα τού λυτρωτικού έργου τού Χριστού και δωρεά τού Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία, αλλά καρπός κάποιας σχέσης με μια μυστική «γνώση», που ο Χριστός εμπιστεύτηκε σ’ έναν από τους Αποστόλους, και η οποία γίνεται κτήμα από τους «πνευματικούς» ανθρώπους της Εκκλησίας.

Στην πνευματική αναμέτρηση που ακολούθησε (σ’ αυτή διακρίθηκαν οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς και πατέρες τού Β’ αιώνα, όπως ο Ιππόλυτος, ο Τερτυλλιανός, ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Ωριγένης, αλλά προ πάντων ο αγ. Ειρηναίος), η Εκκλησία αντιπαρέτασσε τις εξής μέγιστες αλήθειες:

• Ότι ο Θεός της Βίβλου και της Εκκλησίας δεν είναι «άσχετος» και «ξένος» προς τον κόσμο, ένα Απόλυτο Ον, «άφιλο» και «ακοινώνητο», αλλ’ Αυτός που αποκαλύπτεται «εν χρόνω» ως Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, για να σώσει τον κόσμο.

• Ότι δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στον Αγαθό και Δημιουργό Θεό, ανάμεσα στο Θεό της Παλαιάς και στο Θεό της Κ.Δ. Ο Ένας και αυτός Θεός δημιούργησε τον κόσμο, όχι με κάποιες μεσάζουσες θεότητες, αλλά με τα «δυο Του χέρια», τον Λόγο και το Πνεύμα (άγ. Ειρηναίος).

• Ότι ο κόσμος και η ύλη δεν είναι ευτελή δημιουργήματα ενός κατώτερου Θεού, που μια μέρα θα καταστραφούν, αλλά αποτελούν έργα της αγάπης και της ελευθερίας τού Θεού. Κι ένας τέτοιος κόσμος αγιάζεται μέσα στην Εκκλησία και θα μετάσχει στην μεταμόρφωση των πάντων κατά την εποχή των Εσχάτων. Η πτώση τού κόσμου και το κακό δεν έχουν σχέση με την ύλη, αλλά είναι καρπός της ελευθερίας των πρώτων ανθρώπων.

• Ότι ο άνθρωπος δεν αποτελεί κάποιο κρίκο στην όλη καταστροφική πορεία της δημιουργίας, αλλά το τελευταίο έργο τού Θεού, που συγκεφαλαιώνει την υλική και πνευματική πραγματικότητα και καλείται να κάνει, με τη χάρη τού Πνεύματος, τη δική του ανοδική πορεία προς την τελείωση.