Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι δυνατό να αναγνωρίσει το δόγμα του πρωτείου και του αλάθητου του πάπα.

Βασική διαφορά του Ρωμαιοκαθολικισμού με την Ορθοδοξία αποτελεί η απόφαση της Α΄ Συνόδου του Βατικανού (1870), που θέσπισε τον πάπα ως ορατή κεφαλή της Εκκλησίας και αλάθητο, μάλιστα “εξ εαυτού και όχι με βάση τη συγκατάθεση της Εκκλησίας”. Όταν θεσπίστηκε το δόγμα του πρωτείου και του αλάθητου του Πάπα, σχηματίσθηκε νέο σχίσμα με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η Παλαιοκαθολική “Εκκλησία”… Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού (1962-1965) δεν επέφερε μεταβολή στις δογματικές διαφορές. Στη “Δογματική Διάταξη περί Εκκλησίας”, που χαρακτηρίζεται ως “το σπουδαιότερο κείμενο της Β΄ Συνόδου του Βατικανού”, επικυρώνεται η Α΄ Σύνοδος του Βατικανού και υπογραμμίζεται πως ο πάπας είναι “η μόνιμη και ορατή αρχή και θεμέλιο στην ενότητα της πίστης και της εκκλησιαστικής κοινωνίας”…

  

Ο πάπας τοποθετείται πάνω από τις Οικουμενικές Συνόδους (κεφ. Γ΄ 22)· για να είναι κανείς “ολοκληρωτικά ενσωματωμένος” στην κοινωνία της Εκκλησίας πρέπει να αναγνωρίσει το πρωτείο και το αλάθητο του πάπα (κεφ. Β΄ 9). Παρόλο το “άνοιγμα” των ρωμαιοκαθολικών με βάση τη σύνοδο αυτή, το “Διάταγμα περί Οικουμενισμού” διακηρύσσει πως οι μη ρωμαιοκαθολικοί χριστιανοί «τελούν εν ποια τινι κοινωνία» με την “Eκκλησία” της Pώμης, ότι η «πληρότητα της χάριτος και αληθείας είναι εμπεπιστευμένη» στη “Pωμαιοκαθολική Eκκλησία” και ότι «πρέπει πλήρως να ενσωματωθούν όλοι (σ’ αυτήν), όσοι κατά τινα τρόπον, ανήκουν ήδη στο λαό του Θεού» (παράγρ. 3).

    [...] Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι δυνατό να αναγνωρίσει το δόγμα του πρωτείου και του αλάθητου του πάπα. Δεν δέχεται οποιαδήποτε αγιογραφική καταχύρωση αυτού του δόγματος ή οποιαδήποτε αναφορά στην αρχαία παράδοση της Εκκλησίας. Το χωρίο «Συ ει Πέτρος, και επί ταύτη την πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν, και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Mατθ. Iστ΄, 18) δεν έχει σχέση με τον πάπα της Ρώμης. Σημαίνει πως η Εκκλησία την οποία ίδρυσε ο Κύριος, είναι θεμελιωμένη στην ομολογία του Πέτρου, πως ο Χριστός είναι όντως «Υιός του Θεού» κατά φύση, δηλαδή πάνω στην πίστη, πως στο πρόσωπο του Χριστού ενώθηκε ο Θεός κι ο άνθρωπος. Αυτό είναι το θεμέλιο της Εκκλησίας, όχι ο Απόστολος Πέτρος. Ο Χριστός, τονίζει, πως με την έννοια που ο Πέτρος ήταν «υιός του Ιωνά», με την ίδια έννοια είναι και ο ίδιος «υιός του Θεού του ζώντος», δηλαδή ομοούσιος προς τον Πατέρα (Ματθ. Ιστ΄, 17-18).

«Aν δεν μαζέψω οκτώ εκατομμύρια δολάρια ο Θεός θα με καλέσει κοντά του!»

Διακόσιοι τηλεοπτικοί σταθμοί στις HΠA και περίπου χίλιοι διακόσιοι ραδιοφωνικοί είναι ιδιοκτησία «Eυαγγελιστών» ιεροκηρύκων. Xαρακτηρίζονται «ηλεκτρονικές εκκλησίες» και πρόκειται, κατά κανόνα, για σέκτες φονταμενταλιστών, οργανωμένες σαν εμπορικές επιχειρήσεις (απαλλασσόμενες από κάθε φορολογία). O όρος «Eυαγγελιστές» καλύπτει παραλλαγές και ιδιαιτερότητες «ομολογιών», όπως οι Mεθοδιστές, οι Bαπτιστές, οι Aναβαπτιστές, οι Πεντηκοστιανοί, οι Aποστολικοί ή άλλα ιδιότυπα εφευρήματα «ερμηνείας» του Xριστιανισμού.

Mόνο το συγκρότημα Robertso (ChristiaBroadcasting Network – CBN), με τέσσερα κανάλια καλωδιακής τηλεόρασης και τριάντα ραδιοφωνικούς σταθμούς, εκπέμπει σε είκοσι εκατομμύρια νοικοκυριά. Aκόμη ισχυρότερος ο όμιλος επιχειρήσεων του ιεροκήρυκα Swaggart (Swaggart Ministries) φτάνει σε τριάντα εκατομμύρια σπίτια, αποφέρει εκατόν σαράντα εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο, και συνηθισμένη ημερήσια ανταπόκριση του κοινού (σε τηλεοπτικές εκκλήσεις για χρηματοδότηση της «μάχης ενάντια στις δυνάμεις του κακού») είναι τετρακόσιες χιλιάδες δολάρια. Eισπρακτικό ρεκόρ φαίνεται ότι κατέχει ο Oral Roberts που εξαγγέλλει από τη μικρή οθόνη σε κατάσταση υστερίας: «Aν δεν μαζέψω οκτώ εκατομμύρια δολάρια ο Θεός θα με καλέσει κοντά του!». Kαι τα χρήματα καταφθάνουν αφειδώς από κάθε γωνιά της Aμερικής. Σαράντα εκατομμύρια Aμερικανών σήμερα δηλώνουν «ανα-γεννημένοι» (bornagain) από το Aγιο Πνεύμα (όπως και ο πρόεδρος Mπους). H θρησκοληψία μοιάζει κοινωνικό δεδομένο τόσο κυρίαρχο όσο και η παχυσαρκία. Mαζικές οργανώσεις σε ολόκληρη τη χώρα (όπως η «Xριστιανική Συμμαχία» με δέκα εκατομμύρια μέλη) έχουν αναλάβει τη φανατισμένη υπεράσπιση των «αμερικανικών αξιών»: της πίστης στην κατά γράμμα θεοπνευστία της Bίβλου, στον καθολικά υποχρεωτικό χαρακτήρα της παλαιοδιαθηκικής ηθικής, στην απαίτηση ο πρόεδρος των HΠA να είναι αποδεδειγμένα συνεπής χριστιανός, υποχρεωτική η καθημερινή προσευχή στα σχολεία, παράνομη η έκτρωση, η πορνογραφία, η διδασκαλία της θεωρίας του Δαρβίνου.

ΑΓΙΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ – ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΑΝΑΞΙΩΣ

Το ποτήριον της ευλογίας ο ευλογούμεν, ουχί κοινωνία του αίματος του Χριστού εστί; Τον άρτον ον κλώμεν, ουχί κοινωνία του Σώματος του Χριστού εστί;

 Αφιερωμένο στους πεντηκοστιανούς – θύματα του διαστρεβλωτή πεντηκοστιανού “πατρολόγου”. ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ δεν θα σας τα παρουσιάσει ποτέ αγαπητοί!

Το παρακάτω απόσπασμα της ΠΒ ομιλίας του Αγίου Χρυσοστόμου στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, είναι αντιγραφή από τον δωδέκατο τόμο της συλλογής ΕΠΕ (ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ [ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»]), σελίδες 213-221.

αναδημοσίευση από τη σελίδα του π.Μελετίου Βαδραχανη

«Δι’ αυτό πρέπει από παντού να γρηγορώμεν· διότι δεν είναι μικρά η τιμωρία δι’ όσους μετέχουν εις τα μυστήρια αναξίως. Σκέψου πώς αγανακτείς εναντίον του προδότου, εναντίον εκείνων που τον εσταύρωσαν. Πρόσεξε όμως μήπως και συ γίνης ένοχος του σώματος και του αίματος του Χριστού. Εκείνοι κατέσφαξαν το πανάγιον σώμα, συ δε το δέχεσαι με ακάθαρτον ψυχήν ύστερα από τόσας ευεργεσίας. Ούτε βεβαίως του ήρεσε να γίνη άνθρωπος, να ραπισθή και να σφαγή, αλλά και να συμφύρη τον εαυτόν Του μαζί μας. Και όχι μόνον με την πίστιν, αλλά και εις την πραγματικότητα μας κάμνει σώμα ιδικόν Του.

Διατί λοιπόν δεν έπρεπε να είναι καθαρώτερος εκείνος ο οποίος απολαμβάνει αυτήν την θυσίαν; Από ποιαν ηλιακήν ακτίνα (δεν πρέπει να είναι καθαρώτερο) το χέρι το οποίο κατακόπτει αυτήν την σάρκα, το στόμα το οποίον γεμίζει με πυρ πνευματικόν, η γλώσσα η οποία κοκκινίζει με το πιο φρικτόν αίμα; Σκέψου ποιας τιμής ηξιώθης; ποιαν τράπεζαν απολαμβάνεις! Εκείνο το οποίον οι άγγελοι όταν το βλέπουν φρίττουν και δεν τολμούν να το ατενίσουν χωρίς δέος, εξ αιτίας της λάμψεως η οποία εκπέμπεται από εκεί, με αυτό εμείς τρεφόμεθα, με αυτό συμφυρόμεθα και έχομεν γίνει εμείς ένα σώμα Χριστού και μια σάρκα. «Ποιος θα διαλαλήση τας εξουσίας του Κυρίου; Ποιος θα κάμη να ακουσθούν όλαι αι δοξολογίαι Του;» (Ψαλμ. 105, 2)

Πεντηκοστιανή σε "έκσταση": Μακριά από την Εκκλησία και τα Μυστήρια ΔΕΝ υπάρχει σωτηρία!

… Και μια δι’ ημάς ας υπάρχη θλίψις, το να μη μετέχωμεν εις την τροφήν αυτήν. Δεν είναι έργα ανθρώπινης δυνάμεως όσα προτίθενται. Εκείνος ο οποίος έκαμεν αυτά τότε εις εκείνο το Δείπνον, αυτός τελεί και τώρα τα μυστήρια αυτά. Εμείς επέχομεν θέσιν υπηρετών· ενώ εκείνος που τα αγιάζει και τα μεταβάλλει είναι Αυτός.

    Ας μη είναι λοιπόν κανείς Ιούδας παρών, κανείς φιλάργυρος. Εάν κανείς δεν είναι μαθητής Εκείνου, ας αποχωρήση· δεν τους δέχεται αυτούς η τράπεζα. Διότι «μαζί με τους μαθητάς μου εορτάζω το Πάσχα», λέγει. Η τράπεζα αυτή είναι η ίδια εκείνη και δεν έχει τίποτε το υποδεέστερον. Διότι εκείνην δεν την δημιουργεί ο Χριστός και αυτήν άνθρωπος· αλλά και αυτήν ο Ίδιος. Αυτό είναι εκείνο το υπερώον, όπου ήσαν τότε συγκεντρωμένοι. Από εδώ εξήλθαν εις το όρος των Ελαιών.

    … Κανείς απάνθρωπος ας μη προσέλθη, κανείς σκληρός και ανελέητος, κανείς τελείως ακάθαρτος.

    Αυτά τα λέγω εις σας που μεταλαμβάνετε και εις σας οι οποίοι διακονείτε εις τα μυστήρια. Διότι θεωρώ αναγκαίον να ομιλήσω και προς σας, δια να παρέχετε αυτά τα δώρα με πολλήν προθυμίαν. Δεν είναι μικρά η ευθύνη σας, εάν επιτρέψετε εις κάποιον να μετάσχη της τραπέζης αυτής, ενώ γνωρίζετε ότι έχει κάνει κάποιαν πονηρίαν. Το αίμα αυτού θα ζητηθή από τας ιδικάς σας χείρας. Και αν ακόμη είναι στρατηγός, ή ύπαρχος, ή ακόμη ο ίδιος ο βασιλεύς, και προσέρχεται αναξίως, εμπόδισέ τον· έχεις μεγαλυτέραν από εκείνον ισχύν.

Η διχόνοια, ο Ιζνογκούντ και τα τρίγωνα Πανοράματος!

ΤΡΙΓΩΝΑ ΠΑΝΟΡΑΜΑΤΟΣ: Γλυκά κερνούν οι πεντηκοστιανοί για κάθε “νέα εκκλησία” που δημιουργούν από διάσπαση.

Ο Χριστός εγκαθίδρυσε μία Εκκλησία, έδωκε σ’ αυτήν συγκεκριμένη ιεραρχία, συγκεκριμένα Μυστήρια και ένα συγκεκριμένο κανονικό τρόπο, με τον οποίο αυτή θα έπρεπε να αυτοκυβερνηθεί. Όπου βασιλεύει το σχίσμα και το χάος ή όπου υπάρχει ένας δικτάτορας, ο οποίος ομιλεί «αλάθητα», αυτός ο τόπος εξ ορισμού δεν είναι η Εκκλησία.

Όλοι οι εκκλησιαστικοί πατέρες, συμπεριλαμβανομένου και του Μεγάλου Βασιλείου, ομιλούν ως ένας άνθρωπος για το σχίσμα: «Επειδή ο χωρισμός τους έχει την αρχή του στα σχίσματα… αυτοί οι οποίοι ξεχώρισαν τους εαυτούς τους από την Εκκλησία στερούνται πλέον τη χάρη του αγίου Πνεύματος… Ούτε μπορούν να μεταδώσουν σε άλλους εκείνη τη χάρη του αγίου Πνεύματος, από την οποία αυτοί οι ίδιοι εξέπεσαν» .

Αυτός είναι ο ΟΡΘΟΣ δρόμος. Ο δρόμος της ενότητος και της ειρήνης. Σε αντίθεση αυτού του μοναδικού δρόμου που οδηγεί στην σωτηρία, οι αιρετικοί αντιτάσσουν τη διάσπαση και τη διχόνοια! Πρόσφατο – και όχι μοναδικό – παράδειγμα η διάσπαση των πεντηκοστιανών της Ε.Α.Ε.Π, στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Για λόγους καθαρά διοικητικούς οι κεντρική εξουσία θέλησε να ξηλώσει από το θρόνο του τον ψευτοποιμένα στη Θεσσαλονίκη! Αυτός αρνήθηκε να παραδώσει τα σκήπτρα και άρχισε ένα πόλεμος μεταξύ «αναγεννημένων» προφητών. Να πούμε σε όσους δεν γνωρίζουν ότι οι «προφήτες» των αιρετικών συνάξεων χρησιμοποιούνται ενίοτε, για …ποιμαντικούς λόγους! Να ανακοινώνουν εις το ποίμνιον δλδ. τις αποφάσεις της διοίκησης, ουπς…του Θεού ήθελα να πω!

ΠΡΟΣΟΧΗ! Καβγάδες και ξυλοδαρμούς ακόμα και μεταξύ των συζύγων μπορεί να προκαλέσει το πνεύμα της διάσπασης, ο διάβολος!

Αφού εκτόξευσαν τόνους λάσπης στο πρόσωπο του ποιμένα, εκείνος έκανε αυτό που τον διέταξε το πνεύμα της σύναξης….να διασπαστεί και να κάνει δική του «εκκλησία».  Μήπως και η ίδια η Ε.Α.Ε.Π από διάσπαση δεν δημιουργήθηκε; Πως το ερμηνεύουν αυτό οι πεντηκοστιανοί; Είναι το άγιο Πνεύμα, πνεύμα διάσπασης ή ενότητος; Ο Ιησούς δεν ίδρυσε μία Εκκλησία, της οποίας ο προορισμός ήταν να διασπασθεί σε πολύ μικρές ανταγωνιζόμενες ομάδες. Ο Ιησούς δίδαξε πράγματι ότι το σχίσμα είναι σημείο του ερχομού του Αντίχριστου: «Και τότε πολλοί θα σκανδαλισθούν και θα παραδώσουν ο ένας τον άλλο και θα μισήσουν ο ένας τον άλλο. Και πολλοί ψευδοπροφήτες θα εμφανισθούν και θα πλανήσουν πολλούς. Και επειδή θα πληθυνθεί η ανομία, θα ψυχρανθεί η αγάπη των πολλών. Όμως εκείνος που θα υπομείνει ως το τέλος αυτός θα σωθεί» (Μθ 24,10-13).

Οι ηγέτες -και όσοι θέλουν να γίνουν ηγέτες στην αίρεση – δείχνουν να έχουν ανοσία στις Βιβλικές επισημάνσεις. Ανερχόμενος ηγέτης της ομάδας – διχασμένη προσωπικότητα (…νομίζει ότι είναι Ορθόδοξος) – κάνει χαρούλες όταν τον προσκαλούν διάφοροι «ποιμένες» της οργάνωσης να αναπτύξει τις θέσεις του. Ο εν λόγω αιρετικός δηλώνει πως δεν έχει σχέση με … διάφορες Προτεσταντικές παραφυάδες και κινείται ΣΑΝ αυτόνομος. Κινείται σαν τον γνωστό ήρωα των κόμιξ που ήθελε να γίνει χαλίφης.

Ο αιρετικός ως φαρισαίος…

ή ο φαρισαίος ως αιρετικός.

Πολλοί εκτός της Εκκλησίας θεωρούν ότι ο φαρισαίος είναι ένας άνθρωπος που φοράει συνήθως ράσα, έχει μήτρα στο κεφάλι και κυνηγάει αιρετικούς…
Αυτή είναι μια αντίληψη που βολεύει την αίρεση και τους αιρετικούς φαρισαίους της.
Η  αίρεση (γνώμη) των φαρισαίων όμως ήταν το λαϊκό κομμάτι του  ιουδαϊσμού που γύριζε ξηρά  και θάλασσα για να «ευαγγελίσει» την οικουμένη.
Σε αυτήν την προσπάθεια, με την βίβλο τους στο χέρι και με την «καθαρότητα» του βίου τους  σίγουρα έλιωσαν και πολλές σόλες παπουτσιών. Τα αποτελέσματά τους γίνονται εμφανή μόνο όταν παρουσιάζεται ο Χριστός και τους κατηγορεί ότι όχι μόνο  κάνανε χειρότερους και  από τους ίδιους όσους «ευαγγελίσανε», αλλά και τους έκαναν ικανούς δις για την κόλαση.

Αποκλειστική κατά γράμμα ερμηνεία της βίβλου λοιπόν, «έντιμος» και «καθαρός» βίος, λιώσιμο των παπουτσιών και εξασφάλιση της βασιλείας τους  ΕΔΩ  και ΕΚΕΙ.
Οι σύγχρονοι αιρετικοί φαρισαίοι βρίσκονται σε τέτοια εσωτερική αντίφαση που θεωρούν τους εαυτούς τους σχεδόν ήρωες για τον ρόλο τους. Δημιουργούν αιρετικά περιοδικά, αιρετικά μπλόγκ, αιρετικές ιστοσελίδες, αιρετικές «μαθητείες»,  νέες αιρετικές «υπεραποστολικές»  ομάδες κτλ

Είναι να θαυμάζει κανείς για την θρασύτητα με την οποία μεταχειρίζονται ακόμα και τον ορισμό αίρεση. Από την μια είναι βέβαιοι  ότι βρίσκονται στο κέντρο των «εσχατολογικών» και «ευαγγελικών»  εξελίξεων και από την άλλη αυτοθυματοποιούνται και αναθεματίζουν την μέρα που   «γεννηθήκαν» αιρετικοί.
Για φανταστείτε τους Πατέρες της Εκκλησίας (που τους θεωρούν και αυτούς κτήμα τους ακριβώς όπως και την βίβλο τους)  να  ακούγανε σήμερα τόσους πολλούς που πασχίζουνε να πείσουν ότι η αίρεση όχι μόνο είναι δικαίωμα αλλά και  κάτι το ορθό που θα έπρεπε να το επαινέσουμε κιόλας!  Εκείνοι ήταν οι Πατέρες  που θεωρούσαν ότι η αμαρτία είναι το μικρότερο κακό μπροστά στο μέγεθος που μπορεί να πάρει η αίρεση.

Η μεθόδευση της πλάνης του Διαστρεβλωτικού βιβλίου τού Ε.Α.Ε.Πίτη πεντηκοστιανού κ. Χρήστου Χαλκιά

Να σας (ξανα)- θυμίσουμε ότι ο κύριος Χαλκιάς είναι ο πεντηκοστιανός που ζήτησε ΕΥΛΟΓΙΑ για το βιβλίο του από τον Ορθόδοξο ….Πατριάρχη. Αστείο ε; Και που να διαβάσετε το πως δικαιολογήθηκε για αυτή του την κίνηση! Αλλά αυτά προσεχώς μαζί με το αφιέρωμά μας στη νέα του ιστοσελίδα.

Το παρόν άρθρο, αποτελεί κατά κάποιον τρόπο, ένα εισαγωγικό άρθρο, σε ένα μεγάλο θέμα που θίγει το βιβλίο τού Πεντηκοστιανού κ. Χρήστου Χαλκιά, με θέμα: “Δευτεροκανονικά και Απόκρυφα – Η Μαρτυρία τής Αρχαίας Εκκλησίας”.

 Έχοντας στην Απολογητική μας ομάδα πολλούς πρώην Πεντηκοστιανούς, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι ο κος Χαλκιάς έχει μεταξύ τών πρώην Πεντηκοστιανών που πλέον έγιναν Χριστιανοί, το παρατσούκλι: “μονόφθαλμος”. Ο λόγος γι’ αυτό το παρατσούκλι, είναι η γνωστή παροιμία που λέει: “Στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος“! Και ο λόγος γι’ αυτό το ρητό, που του έχουν προσαρμόσει, είναι ότι ο κος Χαλκιάς έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στους αρχαίους Πατέρες τής Εκκλησίας, σε αντίθεση με τους άλλους Πεντηκοστιανούς, που είναι τυφλά κολλημένοι στις Προτεσταντικές τους αιρετικές απόψεις περί “μόνης τής Γραφής“. Ο κος Χαλκιάς, (προς τιμήν του), έχει συνειδητοποιήσει ότι η Εκκλησία δεν μπορεί να σταθεί έτσι αυθαίρετα, χωρίς την ιστορική συνέχειά της από τους Αποστόλους, ως διαχρονικό Σώμα τού Χριστού. Γι’ αυτό και επιδίδεται σε ανάγνωση τών Πατερικών έργων. Μόνο που αυτό δεν το κάνει για να δει τι πραγματικά πίστευαν οι άγιοι Πατέρες, αλλά ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΤΡΕΨΕΙ τα λόγια τους, και να τα χρησιμοποιήσει καθησυχάζοντας τους (εντελώς τυφλούς) ομοθρήσκους του, ότι δήθεν η θρησκεία τους ακολουθεί την ιστορική αδιάσπαστη γραμμή τής Εκκλησίας, (ακόμα και στο θέμα τής… Αποστολικής Διαδοχής!!!) Γι’ αυτό και χαριτολογώντας, του προσδόθηκε ο χαρακτηρισμός “μονόφθαλμος”, επειδή έχει μεν συνειδητοποιήσει κάτι σημαντικό, (το ρόλο τής αρχαίας Εκκλησίας στη Χριστιανική πίστη), αλλά παραμένει τυφλός από το άλλο μάτι, αδυνατώντας να οδηγηθεί στην αληθινή Εκκλησία τού Κυρίου, και παραμένει δέσμιος Προτεσταντικών ανθρωποποίητων παραδόσεων τής Δύσης.

Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για την παραπλάνηση τών Πεντηκοστιανών

Τα όπλα τού κου Χαλκιά, στην ανάπτυξη τού θέματος τών λεγόμενων “Δευτεροκανονικών” και Αποκρύφων, είναι τα εξής:

1. Σαθρές και αυθαίρετες βάσεις συζήτησης, που δεν μπορούν να σταθούν σε σοβαρή κριτική. (π.χ. το Προτεσταντικό εφεύρημα τής δήθεν “αποστασίας”, ή τής ισχύος αρχαίων κανόνων, ή θέσεων ορισμένων, ή δογμάτων που χαρακτηρίζει αυθαίρετα ως “ειδωλολατρικά”).

2. Ψευδείς ισχυρισμοί, ως προς το τι πιστεύει πραγματικά η Ορθόδοξη Εκκλησία πάνω στο θέμα τού Κανόνα τής Αγίας Γραφής. (π.χ. γενικεύει προχειρογραμμένες θέσεις ορισμένων θεολόγων, και τις προσαρμόζει αυθαίρετα ως γενικά ισχύουσες).

3. Αλλοιώσεις αρχαίων κειμένων, ώστε να λένε αυτό που θέλει ο κος Χαλκιάς να λένε. (π.χ. αλλοίωση τής λέξης: “κανονιζόμενα”, που χρησιμοποιεί ο άγιος Αθανάσιος, με τη λέξη: “κανονικά”, που βολεύει τον κο Χαλκιά.

4. Παρερμηνείες λόγων αρχαίων και νέων κειμένων. (π.χ. τής έννοιας “αποστασία”, ή τής έννοιας “θεοπνευστία”).

5. Απόκρυψη στοιχείων  που αναιρούν τις θέσεις του, τόσο από αρχαία κείμενα, όσο και από νέα. (π.χ. τής ύπαρξης υποτιθέμενων “Δευτεροκανονικών” βιβλίων, σε κανόνες ή αναφορές στις οποίες ο ίδιος ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν!)

6. Συκοφάντηση μαρτυριών, που στρέφονται ενάντια στις θέσεις του. (π.χ. αυθαίρετη συκοφάντηση τής Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, επειδή σε αυτή υπάρχει η απάντηση ΟΛΩΝ τών επιχειρημάτων του!)

7. Ψευδείς (και φυσικά αστήρικτες) δηλώσεις, για τη σημασία που έδιναν και δίνουν διαχρονικά οι Χριστιανοί στα βιβλία τής Αγίας Γραφής. (π.χ. η παρουσίαση από μέρους του τών βιβλίων τής Αγίας Γραφής, με τον “μονολιθικό” όρο: “θεόπνευστα”, ενώ γνωρίζει πολύ καλά, ότι η αληθινή Εκκλησία τού Χριστού, διαιρεί τα βιβλία τής Αγίας Γραφής σε πολλές “ποιότητες”, και όχι μόνο σε Θεόπνευστα).

Στη συνέχεια, θα δούμε πώς ο κος Χαλκιάς βάζει σε λειτουργία τις ανωτέρω παραπλανητικές μεθόδους, με ΠΟΝΗΡΟ και συστηματικό τρόπο, ώστε να οικοδομήσει το ανοσιούργημά του, προς βλάβην τών αναγνωστών του.

Οδεύοντες προς την Κύπρον

Τού π. Γ. Δ. Μεταλληνού, τ. Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπ. Αθηνών

Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 9/10/2009.

…ότι οι ενοχλητικοί πρέπει να φιμώνονται…!!!

1. Θα μου επιτραπή η κατάθεση λίγων σκέψεων, καθώς οδεύουμε προς την Συνάντηση της Μικτής Επιτροπής του Θεολογικού Διαλόγου της Ορθοδοξίας με την “Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία” (16-23 Οκτωβρίου 2009). Δεν φιλοδοξούμε να προσθέσουμε κάτι το νέο. Απλώς καταθέτουμε και μείς μία ομολογία, παράλληλα με εκείνη πολλών άλλων Ορθοδόξων, κληρικών και λαϊκών, και κυρίως του σεβαστού μας Καθηγουμένου της Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου, π. Γεωργίου Καψάνη και του εκλεκτού συναδέλφου κ. Δημ. Τσελεγγίδη, ειδικού καθηγητού της Δογματικής Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Ο Θεός ανέδειξε στους δυσκόλους καιρούς, που διερχόμεθα, τον κ. Τσελεγγίδη ως νέον Άτλαντα της Ορθοδοξίας να ομολογεί και στηρίζει την ορθόδοξη πίστη των Προφητών, Αποστόλων και Αγίων Πατέρων και προσευχόμεθα για την άνωθεν ενίσχυση και προστασία του, εφόσον δια στόματος παπικού Αρχιεπισκόπου πρόσφατα υπεδείχθη, ότι οι ενοχλητικοί πρέπει να φιμώνονται.
Η προηγούμενη Συνάντηση της Μικτής Επιτροπής (Ραβέννα, 8-14 Οκτωβρίου 2007) διετύπωσε και το θέμα της προσεχούς Ολομελείας: “Ο ρόλος του Επισκόπου Ρώμης στην κοινωνία της Εκκλησίας κατά την πρώτη χιλιετία”. Από πολλούς δε και δια πολλών έχει αποκαλυφθή, ότι ο σκοπός είναι να αναγνωρισθή στον Πάπα ένα “πρωτείον διακονίας” στην Εκκλησία. Αυτό, βέβαια, δεν είναι νέο στον οικουμενιστικό διάλογο. Τα ίδια άκουα και κατά τις σπουδές μου στην Γερμανία (1969-1975). Είναι μία μόνιμη τακτική, για να εδραιωθή και στην Ορθοδοξία η έννοια του παπικού πρωτείου, και αυτό προωθείται με την αναγνώριση (πρόταση, ακόμη) ενός είδους πρωτείου στον επίσκοπο, για να επεκταθεί το πράγμα και στον “Υπερεπίσκοπο” και “Episcopum Universalem”, τον αιρετικό Πάπα της Ρώμης. Λησμονείται όμως, ότι η Ηνωμένη Εκκλησία (Ορθοδοξία) της πρώτης χιλιετίας δεν έκανε λόγο για πρωτείο στον Π. Ρώμης, αλλά για “πρεσβεία τιμής”, κάτι που δεχόμεθα όλοι οι Ορθόδοξοι χωρίς αντιλογία, όταν όμως ο Πάπας είναι ορθόδοξος και εντός της Μιας Εκκλησίας του Χριστού, της Ορθοδοξίας των Αποστόλων και Πατέρων. Δυστυχώς όμως τα τεχνάσματα δίνουν και παίρνουν σ αυτό τον Διάλογο. Ο Πάπας εκλαμβάνεται ως ορθόδοξος και μέλος της Εκκλησίας, όπως οι ορθόδοξοι Πατριάρχαι της Ανατολής. Βέβαια, πολλοί (η και όλοι οι) Οικουμενισταί αυτό δέχονται. Θεωρούν τον Πάπα ορθόδοξο, τον Παπισμό Εκκλησία και όχι αίρεση, αλλ’ ευκόλως “θεραπεύσιμο σχίσμα”. Βέβαια, όταν επικρατήσει το εκτοξευθέν στην συνάντηση της Θεσσαλονίκης (Ημερίδα, 20.5.09) ότι είναι ανάγκη “υπερβάσεως των Πατέρων” για την προώθηση του Ορθοδόξο -Παπικού Διαλόγου, τότε όλα είναι δυνατά. Χωρίς Πατέρες όλα επιτρέπονται… Αυτό είναι το κλίμα, που θα ισχύσει στην μαρτυρική και εκ νέου πνευματικά σφαγιαζομένη Ορθόδοξη Κύπρο.

Η συνέχεια εδώ

ΠΕΡΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ

Εξαιρετική ομιλία του σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Λεμεσού,  κ. Αθανασίου. Είναι σε 6 μέρη δείτε παρακάτω τα υπόλοιπα

Επιστολή κληρικών προς την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος

8 Ο­κτω­βρί­ου 2009

Μα­κα­ρι­ώ­τα­τε,
Σε­βα­σμι­ώ­τα­τοι ά­γι­οι Αρ­χι­ε­ρείς,

Τις τε­λευ­ταί­ες η­μέ­ρες, και εν ό­ψει της Συ­νό­δου της Ο­λο­με­λεί­ας της Μι­κτής Ε­πι­τρο­πής Θε­ο­λο­γι­κού Δι­α­λό­γου Ορ­θο­δό­ξων-Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κών στην Κύ­προ, ε­πι­χει­ρεί­ται α­πό το Οι­κου­με­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεί­ο μί­α προ­σπά­θει­α σπι­λώ­σε­ως, συ­κο­φαν­τή­σε­ως, εκ­φο­βι­σμού και φι­μώ­σε­ως ό­λων ό­σοι ε­ξέ­φρα­σαν το τε­λευ­ταί­ο δι­ά­στη­μα την αν­τί­θε­σή τους στα σύγ­χρο­να οι­κου­με­νι­στι­κά α­νοίγ­μα­τα και την πο­ρεί­α του θε­ο­λο­γι­κού δι­α­λό­γου.

Τι είναι ο Οικουμενισμός;

 

Ο Οικουμενισμός είναι μια κίνηση, που διακηρύσσει ότι έχει ως σκοπό την ενότητα του διαιρεμένου χριστιανικού κόσμου (Ορθοδόξων, Παπικών, Προτεσταντών, κ.ά.). Η ιδέα της ενότητος συγκινεί κάθε ευαίσθητη χριστιανική ψυχή και ανταποκρίνεται στους μύχιους πόθους της. Την ιδέα αυτή οικειοποιείται και ο Οικουμενισμός. Αλλά το ενωτικό του όραμα, όραμα κατεξοχήν πνευματικό, το στηρίζει κυρίως πάνω στις ανθρώπινες προσπάθειες και όχι στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Μόνο το Άγιο Πνεύμα μπορεί, όταν συναντήσει την ανθρώπινη μετάνοια και ταπείνωση, να κάνει αυτό το όραμα πραγματικότητα.
Η ποθητή ενότητα, αν και όταν συμβεί, δεν θα είναι παρά ένα θαύμα του Θεού.

Πότε εμφανίστηκε.

Οι ρίζες του Οικουμενισμού πρέπει ν’ αναζητηθούν στον προτεσταντικό χώρο, στα μέσα του 19ου αι. Τότε κάποιες χριστιανικές Ομολογίες, βλέποντας τον κόσμο να φεύγει από κοντά τους λόγω της αυξανόμενης θρησκευτικής αδιαφορίας και των οργανωμένων αντιθρησκευτικών κινημάτων, αναγκάστηκαν σε μια συσπείρωση και συνεργασία.
Αυτή η ενωτική δραστηριότητά τους έλαβε οργανωμένη πλέον μορφή, ως Οικουμενική Κίνηση, τον 20ό αι.. και κυρίως το 1948, με την ίδρυση στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), που εδρεύει στη Γενεύη.
Θα πρέπει, βέβαια, να σημειωθεί ότι το Π.Σ.Ε. δεν θα μπορούσε ποτέ να πάρει ‘’οικουμενικό’’ χαρακτήρα, αλλά θα παρέμενε απλά μια ενδοπροτεσταντική υπόθεση, αν δεν συμμετείχαν και κάποιες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Οι Ρωμαιοκαθολικοί αρνήθηκαν να συμμετάσχουν. Αργότερα όμως, χωρίς να ενταχθούν στο Π.Σ.Ε., μπήκαν κι αυτοί στην Οικουμενική Κίνηση. Με σχετικό διάταγμα της Β’ Βατικανής Συνόδου (1964), εγκαινίασαν έναν δικό τους Οικουμενισμό που στοχεύει στην ένωση όλων των Χριστιανών κάτω από την παπική εξουσία.

Τι μας λένε όμως οι ορθόδοξοι οικουμενιστές;

Ορθόδοξος ιεράρχης διακήρυσσε ότι «το Άγιο Πνεύμα επενεργεί σε κάθε χριστιανικό βάπτισμα» και ότι ο αναβαπτισμός των ετεροδόξων Χριστιανών από τους Ορθοδόξους εμπνέεται από «στενοκεφαλιά, φανατισμό και μισαλλοδοξία… Είναι μια αδικία κατά του χριστιανικού Βαπτίσματος και πραγματικά μία βλασφημία του Αγίου Πνεύματος» !

Νικ Μάρβελ (ηχητικά αποσπάσματα)

Αν το νοσηρό κλίμα της μαγείας και του αποκρυφισμού, στο παιδικό θέαμα και ανάγνωσμα, σας έχει κουράσει…Οι περιπέτειές του θα δώσουν μια τελείως νέα διάσταση σ’ αυτό, που είναι σήμερα γνωστό σαν: “Παιδικό μυθιστόρημα”.

Για παιδιά από 9 έως 99 χρονών!!

Ακούστε ηχητικό απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο

«ώδε εστιν η υπομονή και η πίστις των αγίων»: Θα περάσουν από τη Μεγάλη Θλίψη οι Χριστιανοί;

Όσοι δεν έχουν κάρτα μέλους της ΕΑΕΠ την πάτησαν!

Σε φυλλάδιο τρόμου των πεντηκοστιανών της ΕΑΕΠ διαβάζουμε για την επερχόμενη “αρπαγή της εκκλησίας” ώστε οι καλομαθημένοι ζήτουλες να μην περάσουν από θλίψεις. Το φυλλάδιο μας καλεί να μην χάσουμε την αρπαγή  και τόσο μα τόσο απλοϊκά ερμηνεύει το Πράξεις β’ 21 σαν μια απλή στιγμιαία και μαγική επίκληση του ονόματος του Χριστού!

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΒΟΜΒΕΣ-ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ θα πέσουν στα κεφάλια όσων δεν είναι στην ΕΑΕΠ

Σχετικά με την πλάνη της “αρπαγής” έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις μας. Ας δούμε εδώ αν το εδάφιο Λουκάς κα’ 36 αναφέρεται στην αρπαγή οπως ισχυρίζονται οι πεντηκοστιανοί:

Λουκάς κα’ 36, «Αγρυπνείτε ουν εν παντί καιρώ, δεόμενοι, ίνα καταξιωθήτε εκφυγείν πάντα τα μέλλοντα γίνεσθαι και σταθήναι έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου». δηλαδή: «Να είσαστε πάντοτε ξάγρυπνοι και να παρακαλείτε να ξεφύγετε όλα αυτά πού πρόκειται να συμβούν και να σταθήτε μπροστά στον Υιό τού ανθρώπου».

Για να ερμηνευθή σωστά αυτό το χωρίο, πρέπει να χρησιμοποιηθή ένας ερμηνευτικός νόμος, πού ονομάζεται νόμος της συναφείας του κειμένου. Δηλαδή, να εξετασθή τι λένε οι αμέσως προηγούμενοι στίχοι. Αυτό το χωρίο είναι ο 36ος στίχος. Πρέπει να δούμε τι λένε οι δύο προηγούμενοι στίχοι, ο 34ος και ο 35ος. Αν δούμε αυτούς τους στίχους, θα καταλάβουμε αμέσως ότι το χωρίο έχει εντελώς διαφορετικό νόημα από εκείνο πού τού δίνουν οι Πεντηκοστιανοί.

3 παρουσίες του Χριστού κηρύττουν οι Πεντηκοστιανοί και όχι 2 όπως το Σύμβολο της Πίστεως το οποίο ψευδώς λένε ότι δέχονται!

Λουκάς κα’ 34-35: «Και να προσέχετε τους εαυτούς σας μήπως γίνουν βαρείες οι καρδιές σας από κραιπάλη και μέθη και βιοτικές μέριμνες και έτσι πέση επάνω σας ξαφνικά εκείνη η ημέρα, διότι πράγματι θα επέλθη εκείνη η ημέρα σαν παγίδα σε όλους όσους κατοικούν επάνω στη γη». Πριν από την Β’ Παρουσία θα υπάρξη ένα χρονικό διάστημα, όπου θα επικρατή κάλμα. Όλα τα συγκλονιστικά γεγονότα, Αντίχριστος, Επτά φιάλες, Μεγάλη Θλίψις, θα έχουν περάσει. Κατ’ αυτήν την περίοδο, όπως φαίνεται, θα σημειωθή η επιστροφή των Εβραίων στον αληθινό Μεσσία, σύμφωνα με την προφητεία του Αποστόλου Παύλου (Βλ. Ρωμ. ια’ 25-26). Αυτή η περίοδος, η αμέσως προ της Β’ Παρουσίας ομοιάζει με τις ημέρες πριν από τον κατακλυσμό. Υπήρχε ειρήνη και ηρεμία. Η ζωή κυλούσε ήσυχα. Οι άνθρωποι έτρωγαν, έπιναν, γλεντούσαν, παντρεύονταν. Οπωσδήποτε κορόιδευαν και τον Νώε πού ετοίμαζε ένα περίεργο θεόρατο καράβι. Και ξαφνικά, χωρίς να το πάρουν είδησι ήλθε ο κατακλυσμός και τους σάρωσε (Πρβλ. Ματθ. κδ’ 39). Ήλθε ξαφνικά. Όπως ένα ζώο πιάνεται ξαφνικά και ανύποπτα σε μια παγίδα.

Το «ΧΑΟΣ ΕΡΜΗΝΕΙΩΝ» και οι «ερμηνευτές» της ΕΑΕΠ!

Η μισαλλοδοξία της ΕΑΕΠ όσον αφορά τα άλλα εν Ελλάδι δόγματα, είναι γνωστή σε όλους μας. Κάποτε οι «θεόσταλτοι» κήρυκές της εξαπέλυαν από άμβωνος κεραυνούς και απειλές κατά όλων των «άλλων» συμπεριλαμβανομένων και των Ορθοδόξων. Οι ίδιοι οι ηγέτες της αίρεσης χρησιμοποίησαν «σκληρές» εκφράσεις στις αναφορές τους προς τις «άλλες εκκλησίες». Η «πηγή» με το καθαρό νερό ήταν πάντα μία. Η ΕΑΕΠ! Όλα αυτά βέβαια τα ξέχναγαν όταν ήταν σε καταδρομική επιχείρηση προσηλυτισμού (περιοδείες – ανοικτές εκδηλώσεις σε πλατείες χωριών ή πόλεων) όπου οι α γ α π ο λ ο γ ί ε ς έδιναν και έπαιρναν προς τους «ειδωλολάτρες» Ορθοδόξους. Ακόμη και μέσω διαδικτύου όπου το βιντεάκι με τους πεντηκοστιανούς- Γραφικούς ερμηνευτές υπόσχεται …απάντηση στις απορίες μας μέσω του Λόγου Του Θεού, καθώς και αποφυγή των ερμηνευτικών αδιεξόδων,  επειδή το άγιο πνεύμα ΔΕΧΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΠΙΣΤΗ…

Η  αλήθεια είναι πως αηδίασα με τις δηλώσεις αυτές και θυμήθηκα κάποια σχόλια σε αυτό εδώ το μπλογκ, από πεντηκοστιανούς της ΕΑΕΠ οι οποίοι μοίραζαν απλόχερα μεγαλοψυχία, ειρήνη και αγάπη προς όλους και όλα. Θυμήθηκα επίσης τις βιοτεχνικού επιπέδου κολεγιές των συντρόφων της ΕΑΕΠ με αντιτριαδικούς, με ιεχωβάδες, με ορθοδόξους ιερείς, με νεοεποχίτες, με όλο αυτόν τον συμφερτό του «χάους ερμηνειών».  Και μήπως η ίδια η ΕΑΕΠ έχει αρνηθεί τα αδιέξοδα; Μη γένοιτω! Μήπως οι ερμηνευτικές αυθεντίες του βίντεο κατάφεραν να σταματήσουν τις διασπάσεις; Ή τα νέα ερμηνευτικά ρεύματα ή τις …σέχτες που αντρώνονται μέσα στα σπλάχνα της αίρεσης; Ή τις ΨΕΥΤΟΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ; Ποιόν κοροϊδεύουν; Τα 130.000 «χριστιανικά» δόγματα που αναφέρουν στο βίντεο, ΠΟΙΟΣ τα δημιούργησε; Η ίδια αυτή ερμηνευτική αυθεντία του «πνεύματος» που επικαλούνται! Το «πνεύμα» των ψευτοχαρισμάτων και της διάσπασης, της αίρεσης και της πλάνης!

Η Προφητεία του Ιωήλ και οι πεντηκοστιανοί.

Ο προφήτης Iωήλ αναφέρει: «Και μετά ταύτα θέλω εκχέει το πνεύμα μου επί πάσαν σάρκα… και έτι επί τούς δoύλoυς μου και επί τας δoύλας μου εν ταις ημέραις εκείναις θέλω εκχέει το πνεύμα μου…» (Iωήλ β’ 28-29).Αυτή την προφητεία ερμηνεύουν oι πεντηκοστιανοί σε αναφορά με τη δική μας εποχή. Όμως αυτό είναι εσφαλμένo.

Γιατί η προφητεία αυτή εκπληρώθηκε την ημέρα της πεντηκοστής αυτό δηλώνει ο απόστoλoς Πέτρος: «τούτο είναι το ρηθέν δια του προφήτου Iωήλ…» (Πράξ. β’ 16).

Όταν η αγία Γραφή αναφέρει «εν ταις εσχάταις ημέραις», έχει υπόψη της αυτό πέρα από το όποιο δεν περιμένουμε πλέoν τίποτε άλλo, είναι σειρά γεγονότων πού εξασφαλίζoυν τη σωτηρία τού ανθρώπου. Γι’ αυτό και η σάρκωση τού Χριστού απoτελεί την αρχή της εσχατολογικής περιόδου, το τέλoς της είναι η δευτέρα παρουσία τού Κυρίου

Όπως πoλύ εύστοχα παρατηρήθηκε από ορθόδοξο θεoλόγo, «πρότερες ημέρες», είναι οι ημέρες των πατριαρχών και των προφητών, ενώ «έσχατες ημέρες» είναι oι ημέρες πού άρχισαν με τον Χριστό και τούς απoστόλoυς! (π. Δανιήλ Γούβαλης).

Αυτή είναι η διδαχή της αγίας Γραφής (Α’ Κορ. ι’ 11. Α’ Πέτρ. α’ 18-20. ‘Ιούδα 18). Πριν από τη δευτέρα παρουσία τού Χριστού δεν αναμένουμε άλλη «έκχυση» τού Αγίου Πνεύματος ή «δεύτερη πεvτηκoστή», αλλά την «έκχυση» τού πνεύματος τού Αvτιχρίστoυ, δηλαδή δαιμονικού πνεύματος! (Β’ Θεσ. β’ 3).

Η αναφορά στο Ιωήλ β’ 23 από μέρους των πεντηκοστιανών είναι αδικαιολόγητη. Γιατί εκεί γίνεται λόγος για «βροχήν πρώιμον και όψιμον ως πρότερον», δεν αναφέρεται σε κάποιο νέο, άγνωστo μέχρι εκείνη τη χρονική στιγμή γεγονός.

Για να βλαστήσει και να καρποφορήσει η γη, δεν χρειάζεται μόνο την πρώιμη βροχή, αλλά και την όψιμη. Αυτές είναι οι πιο καλές συνθήκες καρποφορίας. Συνεπώς ο λαός δεν χρειάζεται να «τρομάξει». Τα «κτήνη της πεδιάδος» δεν πρόκειται να υποφέρουν από «βοσκή», τα δένδρα θα καρποφορήσουν πλούσια, «η συκή και η άμπελος», τα αλώνια θα γεμίσουν από σιτάρι και θα ξεχειλίσουν οι ληνοί «από οίνου και ελαίου», όλοι θα χαρούν και θα δοξάσουν τον Κύριο για την ευλογία (Ίωήλ β’ 21-28).

Η «όψιμος βροχή» είναι ο πόθος των γεωργών (Ζαχ. ι’ 1), οι οποίοι προσμένουν όχι μόνο την πρώιμο, αλλά και την όψιμο βροχή (Ιακ. ε’ 7-8).

Αν πάρουμε στα σοβαρά την άποψη πώς το Ιακ. ε’ 7 αναφέρεται στη σημερινή εποχή, τότε πρέπει να πούμε πώς και μετά την πεvτηκoστή υπάρχει πρώιμος βροχή. Δηλαδή θα έχουμε συνολικά τρεις πεντηκοστές; (π. Δανιήλ Γούβαλης).

Because… it’s evolution, baby!

 

…η πώς  καταφέρνουν οι βιαστές  αυτού του κόσμου 

να  μεταμορφώνονται σε ”ευαγγελιστές”  του.

Με δάκρυα χαράς θα δω τον πρώτο Τούρκο υπουργό με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ

Ο Αχμέτ Κότς γράφει για το ανερχόμενο αστέρι του ΠΑΣΟΚ Κοτζά Μουμίν Ριτβάν
«Δεν είναι όνειρο είναι μια χειροπιαστή πραγματικότητα»

Σε άρθρο του ο γνωστός Αχμέτ Κότς από την Μπρούσα, του «συλλόγου Τούρκων Δυτικής Θράκης» αναλύει την γραμμή που πρέπει να ακολουθήσουν οι «Τούρκοι» της Δυτικής Θράκης, τα αδέλφια του, όπως τα αποκαλεί, τονίζοντας ότι στις εκλογές της Κυριακής που είναι σημαντικές για τους μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης λόγω των εξελίξεων και της δυνατότητας να έχει μάλλον αυτοδυναμία το ΠΑΣΟΚ, ήρθε η ώρα να αποκτήσουν σ’ αυτό το σημείο καμπής, τον πρώτο Τούρκο υπουργό στη νέα κυβέρνηση.

Αφού υπογραμμίζει ότι ο Αχμέτ Χατζηοσμάν είναι εντάξει και δεν χρειάζεται άλλη βοήθεια, αναφέρεται στο γεγονός ότι ένα νέο αστέρι ανατέλλει στην Θράκη κι αυτός είναι ο Μεχμέτ Μουμίν Ριτβάν.
Έτσι τονίζει η μειονότητα θα έχει στη νέα βουλή τρείς μειονοτικούς βουλευτές κι αυτούς στο ΠΑΣΟΚ, τότε δε θα είναι η ευκαιρία να αποδείξει τι αξίζει κι αν τολμήσει ο Γιώργος Παπανδρέου ας μην κάνει έναν υπουργό από την μειονότητα.
Υπολογίζει δε ότι στις προηγούμενες εκλογές ο Ριτβάν πήρε 2.485 ψήφους, ενώ ο Γιώργος Πεταλωτής 7.749. Αν γινόταν μια πιο καλή διαχείριση αυτή τη φορά σίγουρα ο Ριτβάν θα είναι βουλευτής. Κι αυτό δεν είναι όνειρο, υπογραμμίζει.

Ψηφίζω Αυτόν που μπορεί να σώσει την Ελλάδα!

ΑΥΤΟΣ

ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ

ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΤΟ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ!

Εύγε Μακαριώτατε!!!

Καιρό είχαμε να ακούσουμε από Πατριάρχη μια Ορθόδοξη θεώρηση των διαλόγων με τους ετεροδόξους.

Στην Αγία Σιών, την ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, προσβλέπουμε με ελπίδα.

ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗΣ “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ”.

…”Πιστεύομεν ότι οφείλομεν να αναζητώμεν ενότητα πίστεως και ουχί διοικήσεως».”..

“…Οι εκπρόσωποι του θεολογικού διαλόγου μεταξύ των Εκκλησιών και οι ηγέται των Εκκλησιών θα πρέπη να είναι ευτυχείς, εάν συνυπάρχουν τα δύο επίπεδα διαλόγου, αγάπης και αληθείας, όχι μόνον αγάπης.

Την Τετάρτην,  3/16-9-2009,  επεσκέφθησαν την Α.Θ.Μ. τον Πατριάρχην Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον τον Γ’ οι Dr. Gerhard Ludwig Müller, Επίσκοπος του Regensburg, Dr. Heinrich Mussinghoff, Επίσκοπος του Aachen, Dr. Gerhard Feige, Επίσκοπος του Magdeburg της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας μετά μικράς ομάδος συνοδών εις το πλαίσιον της επισκέψεως αυτών ως αποστολής εις την Αγίαν Γην δια την γνωριμίαν με τας Εκκλησίας της Μέσης Ανατολής και την ενίσχυσιν της χριστιανικής παρουσίας εις την περιοχήν αυτήν.

Ο  επίσκοπος του Regensburg Dr. Gerhard Ludwig Müller, προσφωνών τον Μακαριώτατον, ανεφέρθη εις την συμβολήν του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων εις την θεολογίαν της Εκκλησίας δια της στάσεως αυτού υπέρ του χριστολογικού δόγματος της 4^ης Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνος, το 451 μ.Χ., της στάσεως του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Σωφρονίου υπέρ των δύο θελήσεων και ενεργειών του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, της στάσεως του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων εις την εικονομαχικήν έριδα και εις τον διεξαγόμενον σήμερον θεολογικόν διάλογον μετά της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Εν συνεχεία επέδωσε εις τον Μακαριώτατον το μετάλλιον του Ινστιτούτου του Regensburg δια την διδασκαλίαν της Γερμανικής γλώσσης εις μαθητάς προερχομένους εκ των Ανατολικών Εκκλησιών. Ο Αναπληρωτής Διευθυντής του Ινστιτούτου τούτου, κληρικός Dr. Nikolaus Wyrwoll ήτο μεταξύ των συνοδών των Ρωμαιοκαθολικών Αρχιερέων.

Αντιφωνών ο Μακαριώτατος, εκαλωσώρισεν εις Ιεροσόλυμα τον επίσκοπον του Regensburg Dr. Müller και την συνοδείαν αυτού και ηυχαρίστησεν αυτόν δια τους λόγους του σχετικώς με την στάσιν του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων εις περιόδους κρίσεως εν τη Εκκλησία ως και δια την συνεργασίαν υπέρ της ενότητος των Εκκλησιών.