Μαμά γιατί γεννήθηκα αιρετικός;

γιατί με γέννησες  στην Αμερική;

Μαμά γιατί γεννήθηκα αιρετικός; Μπορώ να αλλάξω; Θέλω να αλλάξω; Μήπως κοροϊδεύω τον εαυτό μου και τους γύρω μου; Μήπως την βρίσκω με το  να ερίζω (για το Ευαγγέλιο) με τους εν Χριστώ αιρετικούς αδελφούς μου; Μήπως  το παίζω εικονόφιλος για να ρίξω στην φάκα μου τους αλλόθρησκους εχθρούς μου;

Μήπως ηδονίζομαι με την πλάνη μου; Μήπως νοιώθω μέσα μου κάποια  ελεημοσύνη για τους φτωχούς μόνο όμως όταν τους μοιράζω το Ευαγγέλιο μου; Μήπως το παίζω ανεξάρτητος θρησκευτικά αλλά είμαι τόσο θρησκόπληκτα ψεύτικος   που μπορώ και  κρύβω την πραγματική μου ιδιότητα από όλους και από όλα; Ακόμα και από εσένα την ίδια μαμά;

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Είναι γεγονός πως οι, από τις αρχές του μηνός Οκτωβρίου, αλλαγές του προγράμματος του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος (Ρ.Σ.Ε.Ε) δημιούργησαν πολλές ερωτήσεις, απορίες, προβληματισμούς και δυσαρέσκειες, για να χρησιμοποιήσουμε ήπιες εκφράσεις. Στο φιλόδοξο πρόγραμμα, για μεγαλύτερη ακροαματικότητα των υπευθύνων του ΡΣΕΕ, επήλθε μία άμικτη μίξη· Χρυσοστόμου (και όχι Αγίου), Παϊσίου (και όχι Γέροντος), με Σ. Καζαντζίδη και Ρ. Σακελλαρίου… Οι απορημένοι ακροατές νομίζουν ότι άλλαξε θέση στα ραδιοκύματα ο σταθμός. Δεν είναι πλέον «η άλλη φωνή στα FM».

Κανείς δεν μπορεί ν αρνηθεί το δικαίωμα του κάθε διευθυντή και υπευθύνου για αλλαγές και ανανεώσεις, αλλά νομίζουμε προς το καλύτερο. Ο σταθμός έχει μεταβληθεί εν πολλοίς σε υψηλό σεμινάριο Θεολογίας. Μίας Θεολογίας όμως νεορθόδοξης, κουλτουριάρικης, στοχαστικής, ασαφούς και νεφελώδους. Πολλή λογοτεχνία, οικολογία και τέχνη. Κανείς δεν λέγει να μη υπάρχει ποικιλία και ότι δεν υπάρχουν και καλές εκπομπές. Οι περισσότεροι των ακροατών είναι ηλικιωμένοι, ασθενείς, ανήμποροι, απλοί, στις επαρχίες και στις πόλεις. Δεν θα πρέπει να αγνοηθούν. Ζητούν κατήχηση, διδαχή, παραμυθία, ενίσχυση, λύση αποριών. Με το νέο πρόγραμμα δημιουργούνται απορίες και δεν λύνονται. Παλαιότερα είχα γράψει ένα άρθρο· «η θεολογία της γκρίνιας». Αυτή η συνεχής κριτική περί πάντων όσων συμβαίνουν μέσα στην Εκκλησία είναι αρκετά κουραστική.

Ας διατηρηθεί σε κάποια περιοδικά, αν είναι τόσο απαραίτητη, και όχι στον ΡΣΕΕ, που ταπεινά φρονούμε θα πρέπει ν’ αποτελεί προέκταση του ιερού άμβωνος.

Στις συνόψεις ή τους συνέκδημους το Ευαγγέλιο της Αγάπης του Πάσχα γράφεται σε διάφορες γλώσσες με ελληνικούς χαρακτήρες. Κάπως έτσι διαβάζουν κάποιες νεαρές κυρίες κείμενα Πατέρων και Γερόντων τις μεταμεσονύκτιες ώρες, μεταξύ λαϊκών ασμάτων και μάλιστα μπουζουκιών. Ο πολύς κ. Χ. Γιανναράς, ο κριτής της οικουμένης, σε μια πρώτη του συνέντευξη στον μεταλλαγμένο σταθμό είπε πως, οι αντιδράσεις των αντίοικουμενιστών είναι καραγκιοζιλίκια. Οι λόγοι του κάθε ανθρώπου τον χαρακτηρίζουν. Σε μια ελεύθερη και ζωντανή Εκκλησία και σε μια δημοκρατική χώρα έχουν νομίζουμε λόγο οι πάντες. Γιατί οι οικουμενιστές μπορούν άνετα να μιλούν και οι αντιοικουμενιστές να φιμώνονται, τρομοκρατούνται και απειλούνται; Όσο και αν θέλουν να δικαιολογήσουν οι πρώτοι τα πράγματα και να σταθούν σε ορισμένες εκφράσεις και τακτικές, δεν απαντούν επί της ουσίας του λίαν σοβαρού θέματος.

Προσηλυτισμός μέσα σε στρατόπεδο από Πεντηκοστιανούς [Ε.Α.Ε.Π] αξιωματικούς!

"ειδωλολάτρες και κολασμένοι" οι Ορθόδοξοι σύμφωνα με τους πεντηκοστιανούς.

Μεταφέρω από το βιβλίο ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΣ Ι:  – Πεντηκοστιανοί στην Πολεμική Αεροπορία  του ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΛΙΟΣΗ.  Το βιβλίο που δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι! Αγοράστε το on line. Όπως θα διαβάσετε στις καταθέσεις των μαρτύρων οι Ε.Α.Ε.Πίτες “αναγεννημένοι” πεντηκοστιανοί ΔΕΝ αποκάλυπταν το θρήσκευμά τους στα υποψήφια θύματά τους. Αυτό δεν μας ξενίζει φυσικά ΑΛΛΑ θα πρέπει να προβληματίσει όλους τους Χριστιανούς, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ δόγματος! Ειδικά στο διαδίκτυο ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ιστοσελίδες “κυκλοφορούν” ΑΠΟΚΡΥΠΤΩΝΤΑΣ  το “δόγμα” τους πίσω από αναρτήσεις με Εικόνες ή Ομιλίες ορθοδόξων Ιεραρχών! Εφιστούμε την ΠΡΟΣΟΧΗ όλων των αδελφών στο τι διαβάζουν!  Εύχομαι με πόνο, ο Κύριος να ελεήσει τους πλανεμένους αδελφούς μας.

Αυτά είναι τα "χαρίσματα" που μπορούν να σας προσφέρουν οι πεντηκοστιανοί!

Η δίκη στο Διαρκές Στρατοδικείο Αεροπορίας Αθηνών.

α. Καταθέσεις μαρτύρων.

Στις 18 Μαΐου 1992, στο ΔΣΑΑ άρχισε η δίκη των κατηγορούμε­νων, σύμφωνα με το βούλευμα 155/1991. Από αυτούς ο Σ.Μ. ήταν ήδη απόστρατος. Οι κατηγορούμενοι ζήτησαν να εξεταστούν διά ζώσης οι μάρτυρες υπεράσπισης Σπ.Κ. και Χ.Α. Ο Επίτροπος συμφώνησε με το αί­τημά τους και ζήτησε επιπλέον την δια ζώσης εξέταση και του μάρτυρα π. Κ. Μυγδάλη¹. Απουσίαζαν οι μάρτυρες Ν.Κ. (πρώην σμηνίτης, προσήλυτος), π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, Θ. Τσίκας, Α.Ζ. και τα αδέλφια Απ. και Μ.Μπ. Για τους τελευταίους τέσσερεις διαβάστηκαν οι ληξιαρχικές πρά­ξεις θανάτου τους². Στη συνέχεια κατέθεσαν οι μάρτυρες ως εξής:

 Ο σπουδαστής (πρώην σμηνίτης) Α.Κ. ανέφερε, μεταξύ των άλλων, ότι με τους κατηγορούμενους Δ.Λ. και Ι.Σ. είχε υπηρεσιακή σχέ­ση, μόνο όταν ήταν Αξιωματικοί Υπηρεσίας στη Μονάδα³. Ο Δ.Λ. του άνοιγε συζητήσεις για θρησκευτικά θέματα και στην αρχή του παρείχε την εντύπωση ότι ήταν Ορθόδοξος. Μετά από δύο μήνες αποκάλυψε την πί­στη του και κατηγορούσε την ορθόδοξη πίστη⁴. Ο Δ.Λ., είπε ο μάρτυρας, επεδίωκε τις συναντήσεις και μάλιστα με φορτικότητα και τον πίεζε να δεχθεί τις απόψεις του. Ο μάρτυρας δυσκολευόταν να αποφύγει τις συνα­ντήσεις, γιατί αυτός ήταν σμηνίτης και ο Δ.Λ. αξιωματικός.

Ο Ι.Σ. τον πλησίαζε και του άνοιγε συζητήσεις θρησκευτικού περιε­χομένου (συνολικά πενήντα φορές). Και αυτός (Ι.Σ.) δεν αποκάλυψε από την αρχή ότι ήταν Πεντηκοστιανός. Ο μάρτυρας το έμαθε από το σμηνίτη Γ.Αντ. μετά δύο μήνες. Ο Ι.Σ. του ζήτησε τον αριθμό τηλεφώνου του σπι­τιού του, για να πάνε μαζί στην πεντηκοστιανή «εκκλησία». Επίσης, όταν έπαιρνε άδεια, με επιμονή του ζητούσε να πάει στην «εκκλησία» τους, λέγοντας του ότι εκεί γίνονται θαύματα, όπως η γλωσσολαλιά⁵, και εκεί θα γνωρίσει την πραγματική ζωή. Τον πίεζε ακόμα να διαβάζει την εφημ. Χριστιανισμός. Και οι δύο παραπάνω αξιωματικοί, όταν εκτελούσαν χρέη Αξιωματικών Υπηρεσίας, τον καλούσαν στο γραφείο τους, του διάβαζαν περικοπές της Αγ. Γραφής, τις οποίες ερμήνευαν κατά τα δικά τους πι­στεύω και του έβαζαν να ακούει κασέτες με πεντηκοστιανά κηρύγματα⁶.

 1)     Πολλές φορές με τα λεγόμενα τους θιγόταν η θρησκευτική του συνείδη­ση. Χαρακτήρισε τους κατηγορούμενους ευγενείς αλλά φορτικούς. Δεν τους κατήγγειλε τότε, γιατί αφενός δε γνώριζε ότι μπορούσε να το κάνει και αφετέρου γιατί ήταν επιφυλακτικός. Φοβόταν, επειδή ήταν αξιωματικοί⁷.

Είναι όλες οι Εκκλησιαστικές Σύνοδοι έγκυρες;

Οι Ορθόδοξοι Πατριάρχες της Ανατολής στην απάντησή τους στον Πάπα Πίο τον 9ο, το 1848, διεκήρυξαν, σύμφωνα με την εκκλησιαστική Παράδοση, ότι «σε μας, ούτε Πατριάρχες, ούτε Σύνοδοι μπόρεσαν ποτέ να εισαγάγουν νέα [δόγματα και έθη], διότι ο υπερασπιστής της θρησκείας είναι το ίδιο το σώμα της Εκκλησίας, δηλαδή ο ίδιος ο λαός, ο οποίος θέλει το θρήσκευμά του αιωνίως αμετάβλητο και ομοειδές με αυτό των πατέρων του»

Κάθε εκκλησιαστική Σύνοδος είναι αλάθητη; Σε κάθε εκκλησιαστική Σύνοδο επιφοιτά «αναγκαστικώς» το Άγιον Πνεύμα, επειδή απλώς αυτοί που την συνεκάλεσαν ήταν Επίσκοποι; Επειδή μία Σύνοδος επιδιώκει να ονομασθή και αναγνωρισθή ως «Οικουμενική», γι’ αυτό «αναγκάζεται» το Άγιον Πνεύμα να επικυρώση οπωσδήποτε τις αποφάσεις της; Οι αποφάσεις μιας εκκλησιαστικής Συνόδου είναι δεσμευτικές για τους Χριστιανούς, όπως οι διαταγές ενός στρατιωτικού στους υφισταμένους του,  αν οι αποφάσεις αυτές συγκρούονται με την ως τότε Πίστι και διδασκαλία της Εκκλησίας; Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που ανακύπτουν στη συνείδησι πολλών Χριστιανών, όταν συγκεκριμένα γεγονότα τούς φέρνουν σε αντίθεσι με τις απόψεις της διοικήσεως της Εκκλησίας και με τις συνοδικές Της αποφάσεις.

Η εμπειρία της Εκκλησίας από την ως τώρα ιστορία Της, δίνει μια ολοκάθαρη απάντησι στα παραπάνω ερωτήματα : «Ο Χ Ι»!

       Εν πρώτοις, προτού αναφερθούμε σε συγκεκριμένα παραδείγματα, μεταφέρουμε συνοπτικώς τα επί τούτου γραφόμενα έγκριτου Καθηγητού της Θεολογίας: «Η ίδια η μακραίων ιστορία της Εκκλησίας μαρτυρεί αδιαμφισβήτητα, ότι δεν εγγυάται και κάθε σύνοδος επισκόπων για την αλήθεια ή είναι απαλλαγμένη κάθε πλάνης. Το γεγονός, ότι άγιοι και μεγάλοι άνδρες της Εκκλησίας, όπως ο Μέγας Αθανάσιος και ο θείος Χρυσόστομος καθαιρέθηκαν από επισκοπικές συνόδους, δικαιολογεί πληρέστατα το παράπονο Γρηγορίου του Θεολόγου … (…)  Είναι ιστορικό γεγονός πολλαπλά μαρτυρημένο, ότι ούτε το πλήθος των παρακαθημένων Επισκόπων, ούτε η προέλευσή τους από κάθε μέρος της οικουμένης και από τις Εκκλησίες οι οποίες ευρίσκονται σε κάθε μέρος, ούτε η συμμετοχή όλων των κεντρικών θρόνων και Αρχιεπισκόπων, αρκούν για τη συγκρότηση Οικουμενικής Συνόδου. Έτσι, στη δικαίως ονομασθείσα ληστρική σύνοδο της Εφέσου (το 449) παρεκάθησαν 135 επίσκοποι, ανάμεσα στους οποίους ο Διόσκορος [Πατριάρχης] Αλεξανδρείας και ο [Αρχιεπίσκοπος] Ιεροσολύμων Ιουβενάλιος και ο Θαλάσσιος [Αρχιεπίσκοπος] της Καισαρείας της Καππαδοκίας».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ…

Προσηλυτισμός και Ιεραποστολή: Ποια είναι τα όρια του καθενός;

Και αν για τον ποινικό νομοθέτη έχουν περιχαρακωθεί τα όρια του εγκλήματος του προσηλυτισμού, στον κανονικό νομοθέτη δεν υπάρχει καμιά σχετική αναφορά. Για τους θείους και ιερούς κανόνες των Οικου­μενικών και τοπικών συνόδων και των Πατέρων της Εκκλησίας⁶⁵ οποια­δήποτε διδασκαλία παρεκκλίνει από την ορθόδοξη πίστη είναι κακοδοξία, αίρεση ή πλάνη και καταδικάζεται⁶⁶. Άλλωστε ο όρος προσηλυτισμός εί­ναι πολύ νεότερος⁶⁷. Αναφερόμενος στο θέμα αυτό ο Π. Παναγιωτάκος τονίζει ότι η στοιχειοθέτηση του εγκλήματος του προσηλυτισμού είναι κυρίως «δημιούργημα του πολιτειακού νομοθέτου»⁶⁸ ενώ ο Κ. Ράλλης το τοποθετεί στα πλημμελήματα κατά της πίστης⁶⁹.

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να ασχοληθούμε με δύο όρους: προσηλυτισμός και ιεραποστολή⁷⁰. Ποια είναι τα όρια του καθενός; Πού τε­λειώνει η δράση του ενός και πού αρχίζει η δράση του άλλου; Και οι δύο έχουν τον ίδιο στόχο, δηλαδή τη διάδοση ιδεών (θρησκευτικών). Η δια­φορά έγκειται στον τρόπο δράσης.

      Η ιεραποστολική διδασκαλία αφήνει το άτομο ελεύθερο να αποφασίσει, αν η πίστη που ακούει, διδάσκεται ή μαθαίνει είναι ορθή, ενώ στον προσηλυτισμό το άτομο, για να πειστεί να ακολουθήσει τη διδασκαλία του προσηλυτιστή ως ορθή, καθίσταται θύμα αθέμιτων μέσων, όπως παροχών, μέσων απατηλών, κατάχρησης της απει­ρίας του ή της εμπιστοσύνης του κ.λπ. Ο προσηλυτισμός μοιάζει περισσό­τερο με την προπαγάνδα⁷¹, η οποία δε χρησιμοποιεί απατηλά μέσα βέβαι­α, αλλά παρουσιάζει μονόπλευρα, δηλαδή από την πλευρά που τη συμ­φέρει, τις ιδέες της. Είναι φανερό απ’ όσα πιο πάνω επιγραμματικά ανα­φέραμε ότι οι έννοιες των όρων προσηλυτισμός και ιεραποστολή είναι σα­φώς καθορισμένες.

Η 13η Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη για τις πλάνες των πεντηκοστιανών.

ΙΓ’ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη  Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας.

α. Την τελευταία δεκαετία του λήξαντος αιώνος το βασικό κήρυγμα των Πεντηκοστιανών ήταν, ως γνωστόν, το «περί αρπαγής της Εκκλησίας», το οποίο και λειτουργούσε κατά τρόπο εκβιαστικό προς τα ταλαίπωρα θύματα της πλάνης. Το αναμενόμενο όμως δεν επισυνέβη και το κίνημα παραμένει έκθετο απέναντι στο βασικώτερο «πεντηκοστιανό» δόγμα. Οι συνεχείς διαψεύσεις των «προφητειών» τους, τους κατατάσσει στην κατηγορία των ψευδοπροφητών.

β. Η εν Χριστώ αναγέννηση, δεν είναι ένας ψυχολογικός και συναισθηματικός ενθουσιασμός, ούτε ακόμη και η εξωτερική αλλαγή της συμπεριφοράς. Ενεργείται μόνο μέσα στην Εκκλησία, δια των Αγίων Μυστηρίων και επεκτείνεται στον αιώνιο κόσμο της Βασιλείας του Θεού.

γ. Ο βαπτισμένος Ορθόδοξος χριστιανός εις το όνομα της Αγίας Τριάδος, που έλαβε την δωρεά του Αγίου Πνεύματος δια του μυστηρίου του Αγίου Χρίσματος, με τη ζωή του μέσα στην Εκκλησία και με τον προσωπικό του αγώνα διαφυλάττει και επαυξάνει την παρακαταθήκη της Χάριτος.

δ. Οι λεγόμενες «εμπειρίες» των Πεντηκοστιανών έχουν καθαρά υποκειμενικό και νοσηρό χαρακτήρα, και σ’ αυτές οδηγούνται τα θύματα κάτω από ψυχολογικές τεχνικές ή και με τη συνέργεια του δαιμονικού πνεύματος. Οι «εμπειρίες» αυτές έξω από το χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, είναι νόθες, διότι οι Πεντηκοστιανοί στερούνται της Αποστολικής Διαδοχής και της αυθεντικής Αποστολικής Διδαχής και είναι ξένοι προς την παράδοση της θεωτικής εμπειρίας των Αγίων. Οι μεθοδεύσεις των Πεντηκοστιανών αίρουν την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

ε. Το φαινόμενο της “γλωσσολαλιάς“, όπως ενεργείται στους Πεντηκοστιανούς και το οποίο θεωρείται απόδειξη κατ’ αυτούς, της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στη ζωή τους, αποτελεί μια νοσηρή κατάσταση και δεν έχει καμία σχέση με το χάρισμα της γλωσσολαλιάς της πρώτης Εκκλησίας.

στ. Οι αλλεπάλληλες διασπάσεις και οι συνεχείς μεταβολές της διδασκαλίας στην ίδια ομάδα των Πεντηκοστιανών μαρτυρούν, για την απουσία του Αγίου Πνεύματος το οποίο συγκροτεί την ιστορική Εκκλησία, της οποίας η ενότητα εκφράζεται εν τω Επισκόπω και τη Θεία Ευχαριστία.

ζ. Καταγγέλλεται η αύξηση κοινωνικών προβλημάτων και η διάλυση οικογενειών εξαιτίας της διείσδυσης και της προσηλυτιστικής δράσης των Πεντηκοστιανών που δημιουργούν ακραίες συμπεριφορές μέσα στις οικογένειες, οι οποίες ενίοτε οδηγούνται ενώπιον της δικαιοσύνης.

η. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επεκύρωσε την καταδίκη Πεντηκοστιανών από Ελληνικά δικαστήρια για προσηλυτισμό (υπόθεση Δημητρίου Λαρίση και λοιπών κατά Ελλάδος, 24/2/98), γεγονός το οποίο σκοπίμως αποκρύπτεται.

Μια από τις τεράστιες διαφορές του αιρετικού με τον Άγιο: Ο πρώτος ιδρώνει για να καταλάβει την ιστορία… ενώ ο δεύτερος όχι μόνο την ζει αλλά και την γράφει-σφραγίζει με το αίμα του!

Ο λόγος  του  Αγίου Λουκά  Αρχιεπισκόπου Κριμαίας ενάντια στον πρόχειρο και πρόστυχο λόγο ενός  αιρετικού

Λόγος εις την Α’ Κυριακή των Νηστειών 

 Την πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Αγία μας Εκκλησία πανηγυρίζει το θρίαμβο της Ορθοδοξίας, της ορθής πίστεως, η οποία καταπάτησε όλες της αιρέσεις και στερεώθηκε για πάντα. Γι’ αυτό η Κυριακή αυτή καλείται Κυριακή της Ορθοδοξίας. Οι αιρέσεις φάνηκαν ήδη απαρχής του χριστιανισμού. Οι ίδιοι οι   Απόστολοι του Χριστού προειδοποιούσαν τους συγχρόνους τους, και μαζί τους και εμάς, για τον κίνδυνο από τους ψευδοδιδασκάλους.
       Ο  Άγιος Απόστολος Πέτρος στη Β’ Καθολική επιστολή γράφει το εξής: «Εγένοντο δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ, ως και εν υμίν έσονται  ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας, και τον αγοράσαντα αυτούς δεσπότην αρνούμενοι, επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν, και πολλοί εξακολουθήσουσιν αυτών ταις ασελγείαις, δι’ ους η οδός της αληθείας βλασφημηθήσεται» (Β’ Πετ. 2, 1-2).

     Ο Άγιος Παύλος, επιστρέφοντας στην Παλαιστίνη από την Ελλάδα, έκανε στάση στην Έφεσο. Εκεί στους χριστιανούς κατοίκους της πόλεως έλεγε: «Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαροίς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου, και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πραξ. 20, 29-30).
       Πολλοί τέτοιοι ψευδοδιδάσκαλοι και σχισματικοί υπήρχαν στους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού. Μερικές αιρέσεις τάραζαν την Εκκλησία ολόκληρους αιώνες, όπως για παράδειγμα οι αιρέσεις του Αρείου, του Μακεδονίου, του Ευτηχούς, του Διοσκόρου, του Νεστορίου και επίσης η αίρεση της εικονομαχίας. Οι αιρέσεις αυτές προκάλεσαν πολλές διαταραχές στην Εκκλησία και την βασάνισαν πολύ. Υπήρχαν πολλοί ομολογητές και μάρτυρες που έχυσαν το αίμα τους υπερασπιζόμενοι την αληθινή πίστη στον αγώνα κατά των ψευδοδιδασκάλων και των αιρετικών.

          Υπήρχαν επίσης και πολλοί και μεγάλοι ιεράρχες οι οποίοι και αυτοί υπέφεραν πολλούς διωγμούς και πολλές φορές εξορίστηκαν. Ο Άγιος Φλαβιανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, για παράδειγμα,  σε μία σύνοδο υπό την προεδρία του Διοσκόρου, η οποία καλείται «λειστρική», χτυπήθηκε τόσο άγρια που μετά από τρεις ημέρες πέθανε.

Η Εορτή της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου και ο συνεορτασμός με την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

Καθώς αναφέρεται στον Μεγάλο Συναξαριστή η γιορτή της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου απαριθμείται στις γιορτές, πού θεσπίστηκαν προς τιμήν των Θεομητορικών αμφίων. Μεταξύ αυτών είναι η κατάθεση της Τιμίας Εσθήτος (2 Ιουλίου) και η κατάθεση της Τιμίας Ζώνης (31 Αύγουστου).

Το ιστορικό της γιορτής: Η καθιέρωση της γιορτής έλαβε υπόψη, ως υπόθεση και αφορμή, την εμφάνιση της Θεομήτορος σε όραμα μέσα στο ναό των Βλαχερνών της Κωνσταντινούπολεως την εποχή του Λέοντος του Σοφού (886-911). Το όραμα αυτό ή την οπτασία είδαν δύο Μοναχοί, ο όσιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν σαλός, και ο φίλος του Επιφάνιος.

Το βίο του Αγ. Ανδρέου και τη γιορτή της Σκέπης της Θεοτόκου γνωρίζουμε από δύο ιστορικές πηγές: Ο συγγραφέας του βίου του Αγ. Ανδρέου, στην ελληνική γλώσσα, ονομάζεται Νικηφόρος και ήταν πρεσβύτερος της μεγάλης Εκκλησίας της Αγίας του Θεού Σοφίας, ο οποίος γνώριζε προσωπικά τον Ανδρέα [Νικηφόρου (πρεσβύτερος Κων/λεως), περί του βίου του Αγ. Ανδρέου του δια Χριστόν σαλού, M PG. 111, 628-888].

Ο δεύτερος συγγραφέας είναι ο Ρώσος Θεολόγος-Αγιολόγος Σέργιος, αρχιεπίσκοπος Βλαδίμηρου, ο οποίος έγραψε ειδική μελέτη και τη δημοσίευσε σε ρωσικό περιοδικό «Στράννικ» με τον τίτλο: Ο Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός και η εορτή της Σκέπης της Θεομήτορος. [Σεργίου, αρχιεπισκόπου Βλαδίμηρου, ο Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός και η εορτή της Σκέπης της Θεομήτορος, περ. Στράννικ, τεύχη Σεπτ.-Δεκ. 1898 (ρωσ.) Acta SS, Μαίου VI, σ. 4-111]. Ο Σέργιος εξετάζει και ερευνά το βίο του Αγ. Ανδρέου και αποδεικνύει ότι η οπτασία της Θεοτόκου στους Μοναχούς έγινε πιθανώς κατά το β τέταρτο του Γ’ αιώνα, λίγο χρονικό διάστημα προ της κοιμήσεως του Αγ. Ανδρέου (936).

Στο κεφ. 24 του βίου του Αγ. Ανδρέου αναφέρεται το γεγονός της οπτασίας της Θεοτόκου.

Στο ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου Βλαχερνών Κωνσταντινουπόλεως ετελείτο ολονύκτιος αγρυπνία και οι παρευρισκόμενοι πιστοί με ύμνους και προσευχές δοξολογούσαν τον Θεό. Κατά τη διάρκεια της αγρυπνίας και περί την τετάρτη ώρα της νυκτός, οι άγιοι Ανδρέας και Επιφάνιος είδαν μεγαλοπρεπή γυναίκα να προχωρεί από την ωραία πύλη με συνοδεία αγγελικών Δυνάμενων, προφητών (Ιωάννης ο Πρόδρομος), αποστόλων (Ιωάννης Θεολόγος) και αγίων. Πολλοί άγιοι προπορεύονταν με λευκές στολές ψάλλοντες ιερούς ύμνους. Η γυνή αυτή γονάτισε και με δάκρυα στα μάτια προσευχόταν για πολύ χρονικό διάστημα. Μετά προχώρησε προς το θυσιαστήριο και προσευχήθηκε για το λαό, ο οποίος ήταν συγκεντρωμένος στο ναό. Κατόπιν έβγαλε το ωμοφόριον (το μαφόριον) πού είχε στο κεφάλι της και σκέπασε τον παρευρισκόμενο λαό.

Ο Χρύσανθος: Ιεράρχης και Πατέρας στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο

Ο Χρύσανθος ως Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος (Δεκ. 1938 — Ιούλ. 1941)

Περνάμε στην τελευταία και κορυφαία φάση των δραστηριοτήτων του μεγάλου Ιεράρχη και Εθνάρχη. Οι δραστηριότητες, μάλιστα, αυτής της περιόδου κλιμακώνονται καθώς περνάμε από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (Οκτ. 1940-Απρ. 1941) στην ύπουλη γερμανική εισβολή και στην τριπλή κατοχή της χώρας.
Στην πρώτη περίοδο (ελληνοϊταλικός πόλεμος) θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε στο πρόσωπο του Χρύσανθου, τον μεγάλο Ιεράρχη και στοργικό Πατέρα του μαχόμενου, στρατευμένου και μη, ελληνικού λαού. Στη δεύτερη (γερμανική εισβολή- Κατοχή) ο Χρύσανθος ορθώνεται όχι μόνο ως Λυτρωτής Ιεράρχης, αλλά και ως ο κατεξοχήν Εθνάρχης των Ελλήνων, δεδομένου ότι οι ταγοί της Πολιτείας (βασιλεύς και Κυβέρνηση) είχαν ήδη εγκαταλείψει τη χώρα και βρίσκονταν στη Μ. Ανατολή.

Ιεράρχης και Πατέρας στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο

Συγκινητικές και καίριες οι ενέργειες του Χρύσανθου. Πρώτα — πρώτα, απευθύνει επιστολή καταγγελίας της απρόκλητης ιταλικής επίθεσης σε όλες τις χριστιανικές εκκλησίες (16/11/1940).
Ταυτόχρονα οργανώνει και ενεργοποιεί έναν ολόκληρο μηχανισμό προσφοράς βοήθειας και ηθικής στήριξης στους μαχόμενους στρατιώτες. Συγκεκριμένα:

- Με την οργάνωση «ΠΡΟΝΟΙΑ ΣΤΡΑΤΕΥΟΜΕΝΩΝ» συγκέντρωσε, μέσω 2.000 εθελοντών, πολλά εκατομμύρια δρχ., για την ενίσχυση των οικογενειών των στρατευμένων.
- Ο ίδιος προσωπικά και ειδική ομάδα ιερέων επισκέπτονταν τακτικά τα νοσοκομεία, για την τόνωση του ηθικού των τραυματιών.
- Για την τόνωση του ηθικού των στρατιωτών του μετώπου, συχνή ήταν και η αποστολή Γραμμάτων Παρηγοριάς, αλλά και θρησκευτικών εντύπων.

 Ιεράρχης και Εθνάρχης στη γερμανική εισβολή- Κατοχή

Είναι να θαυμάζει κανείς το γενναίο Διάγγελμα της Ι. Συνόδου, προς τον Ελληνικό λαό και το στρατό, για την ανίερη γερμανική επίθεση και, μάλιστα, την ημέρα της εισβολής (6 Απριλ. 1941). Το Διάγγελμα αυτό εξέπεμψε το πρώτο μεγάλο Ηθικό και Εθνικό Μήνυμα της αδούλωτης Ελλαδικής Εκκλησίας στη γερμανοκρατούμενη, αλλά αδούλωτη Ελλάδα.
Όμως η μεγαλοσύνη του Χρύσανθου σ’ αυτή τη φάση δε φαίνεται τόσο από τα όσα έγραψε, όσα από τα όσα έπραξε.
Αρνείται να συμμετάσχει στην επιτροπή υποδοχής των Γερμανών (μαζί με το Νομάρχη, το Δήμαρχο και το Φρούραρχο) κατά την είσοδό τους στην Αθήνα.

«Έργο του Αρχιεπισκόπου δεν είναι να υποδουλώνει, αλλά να απελευθερώνει» ήταν η γενναία του απάντηση. Κατ’ επέκταση, αρνήθηκε να αρχιερατήσει στη «Δοξολογία» για τη γερμανική κατοχή της πόλης.

Αλλά και την πρώτη κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου αρνήθηκε να ορκίσει. «Η Κυβέρνησις την οποία όρκισα εξακολουθεί να συνεχίζει τον πόλεμον. Άλλην κυβέρνησιν δεν δύναμαι να ορκίσω» (29/4/1941).
Δεν σταματούν εδώ οι εθναρχικές του δραστηριότητες. Δεδομένου ότι η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου είναι υποχείρια των κατοχικών δυνάμεων, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα η έντονη διαμαρτυρία του Χρύσανθου στον πληρεξούσιο του Γ’ Ράιχ, για τα βουλγαρικά εγκλήματα στην Αν. Μακεδονία.

Όμως, και μετά την αντικανονική καθαίρεσή του (6 Ιουλ. 1941) από εγκάθετους αρχιερείς, με τη στήριξη των γερμανικών Αρχών, συνέχισε την εθνική του δράση, παρά την ταλανιζόμενη υγεία του, από το σπίτι του (Σουμελ 4): Σ’ όλο το διάστημα της Κατοχής κρατούσε τακτική επαφή με την Κυβέρνηση της Μ. Ανατολής, μέσω μυστικού ασυρμάτου, με την ιδιότητα του προεδρεύοντος της «Εθνικής Επιτροπής» για την οργάνωση και προώθηση Ομάδων Εθνικής Αντίστασης.

1940: Θεέ μου, είμαι ένας στρατιώτης τόσος δα.

Νύχτα, κι’ όλα γύρω είναι σε τέτοιο πηχτό σκοτάδι που δεν μπορώ ούτε το χέρι μου να δω σαν το τεντώνω. Είμαι μαζεμένος στον εαυτό μου, μόνος, σαν νάχει χαθεί όλος ο άλλος κόσμος απ’ τη γη και να έμεινα εγώ στερνός, έτσι από λάθος, και δίχως κανέναν λόγο. Τίποτε δε θυμίζει ζωή, κανένας κρότος και καμιά κίνηση. Ούτε εγώ δεν προσπαθώ να κουνήσω, έτσι από φόβο μη χαλάσω αυτή την τάξη που υπάρχει, του σκοταδιού και της ασάλευτης σιωπής.

Θεέ μου, είμαι ένας στρατιώτης τόσος δα. Μόνος μέσα στη νύχτα, μόνος μέσα στη σιωπή. Κάμε ετούτη τη νύχτα συντομώτερη από τις άλλες. Κάμε η γη να γυρίσει πιο γρήγορα, απόψε, και να βγει ο ήλιος, και νάρθει το φως, και νάρθει η μέρα. Δεν μ’ έκανες για το σκοτάδι. Μ’ έκανες για το φως, το φως που λείπει τώρα κι όσο τα μάτια μου κι’ αν μεγαλώνω δεν βλέπω. Είμαι τυφλός και τίποτε δε βλέπω να σε θυμίζει, πως γύρω μου υπάρχεις, ζης και πάλλεσαι, πως έχεις κάνει βουνά και δέντρα, κι’ άλλους ανθρώπους σαν και μένα, και την ελπίδα. Τέτοια θάναι η κόλασή σου, μαύρη σκοτάδι, ακίνητη και παγωμένη. Κι’ η ζωή εκεί θα είναι μόνο πως θα μπορείς, όπως και δω, να νοιώθεις το σκοτάδι, να τρέμεις απ’ το κρύο και να περιμένεις το φως που, σαν και δω, δεν έρχεται ποτέ.

Θεέ μου, είμαι ένας στρατιώτης τόσος δα, κι’ αγαπώ τη μέρα, τη ζωή. Αγαπώ τα νιάτα, αγαπώ τα δέντρα κι’ ό,τι έχεις πλάσει, κι’ ό,τι έχεις κάμει ως τώρα με τη δικιά μου τη ζωή. Αν είναι να την πάρεις, κάνε να μην είναι σε μια νύχτα σαν τούτη. Δειλός δεν είμαι. Κάνε να χάσω τη ζωή μου, την ήμερα, κι’ έτσι που να καταλάβω πως τη χάνω, πως την χάνω πολεμώντας, τρέχοντας στο σκοπό μου. Αν είναι να την χάσω σε μια τέτοιαν ώρα σαν και τούτη, θα είναι σαν να μου την έκλεβες, σαν να την έπαιρνες χωρίς να θέλω να τη δώσω.

1940: Το Μνήμα της Γρηάς

Προστάτης και βοηθός η Κυρία Θεοτόκος στα βουνά της Αλβανίας

Πίνδος, Μόροβα, Ιβάν, Κλεισούρα, Τεπελένι, ονόματα που αντηχούν σαν σάλπιγγες μέσ’ στην ψυχή μας, που φέρνουνε στο νου δόξες, ορμή, νίκες.

Της Γρηάς το Μνήμα; Δεν ξυπνάει τίποτ’ απ’ αυτά. Είναι ένα άγνωστο, μέσα στα τόσα άλλα, ύψωμα. Το πιο προχωρημένο σημείο του μετώπου, κορυφή της παγωμένης Κάμνιας, με υψόμετρο δυο χιλιάδες εκατό μέτρα. Από μακριά φαντάζει σαν στοιχειωμένο κάστρο, τυλιγμένο πάντα σε κάτι αντάρες, απόκοσμο, απειλητικό, απάτητο. Άλλον καιρό απ’ τη χιονοθύελλα δεν ήξερε το ύψωμα αυτό, και γη δεν είχε, μονάχα χιόνι. Που και που κάτι γυμνά τυραννισμένα έλατα ξεχώριζαν μέσ’ στην ασπρίλα. Τ’ όνομά του δεν ξέρω από που το πήρε, μα ήταν αληθινό μνήμα. Αν τύχει και πεις σε κανέναν επιτελικό πως ήσουνα κει πάνω θα ξαφνιαστεί, θα σε κοιτάξει λοξά μήπως τον γελάς. Σ’ αυτό το ύψωμα ο στρατός γνώρισε μέρες θανάτου. Περάσαμε ώρες που τις πάγωνε κι’ αυτές το κρύο και δεν κυλούσε ο χρόνος. Ενθουσιασμούς, ορμές, επιθέσεις και νίκες δεν τις ζήσαμε. Δεν άφηνε ο χειμώνας. Κι’ ενάντια του τίποτε, μα τίποτε, δε βγαίνει πέρα.

 

Όμως, άνθρωποι εμείς, Έλληνες, μείναμε όλο το χειμώνα εκεί, κι’ άμα πέρασε αυτός ο εχθρός τα κορμιά μας ήταν ακόμα όρθια κι’ η ψυχή μας είχε ακόμα μια σπίθα, σαν τη φωτιά που την θαρρείς σβησμένη κι’ όμως, κάτω από τη στάχτη, κάτι ακόμα καίει.
Έτσι κι’ εμείς κάναμε μιαν επίθεση στις αρχές του Απρίλη, τους πήραμε δυο υψώματα, αιχμαλώτους, υλικό, κι’ ήρθε το βράδυ ο Διοικητής και μας είπε πως είχαμε στα χέρια μας το κλειδί του Ελβασάν…
Ύστερα ήρθε η υποχώρηση.

 —Μάνα… ήρθε η ώρα… Παιδάκι μου…

Ένα στερνό αγκάλιασμα, δυνατό και τρυφερό, όπως μόνο μια μάνα ξέρει ν’ αγκαλιάζει… με κοίταξε στα μάτια κι’ είπε:
—Πήγαινε.

Κι’ άξαφνα, δεν ξέρω καλά – καλά πως, τρέχοντας, πετώντας, βρέθηκα στο θάλαμο του λόχου. Το προσκλητήριο είναι για τις οκτώ κι’ είναι ακόμα επτά η ώρα. Έτρεξα σαν νάπρεπε να προφτάσω κάτι, με μια λαχτάρα μη μείνω πίσω και φύγουν οι άλλοι. Κι’ έφτασα τρέχοντας, λαχανιασμένος, κρατώντας κάτι σοκολάτες και μπισκότα που μούδωσε η μάνα, στερνή της έννοια. Κι’ οι άλλοι είχαν βιαστεί. Σχεδόν όλος ο λόχος είχε κιόλας μαζευτεί. Και μέσ’ στο θάλαμο νοιώθεις έναν πυρετό, μιαν ανησυχία. Πηγαινορχόμαστε άσκοπα από γωνιά σε γωνιά, μιλάμε όλοι δυνατά, φωνάζομε τραγούδια κι’ ένα – δύο περιποιούνται τον οπλισμό τους.

—Παιδιά! Ο Λοχαγός… ο Λοχαγός… ο Λοχαγός…
—Προσοχή.
Χράπ! ακούστηκε η εκτέλεση της διαταγής και μπήκε ο λοχαγός.
—Είστε όλοι εδώ βρε παιδιά!! Όλοιοιοι…!
—Επιλοχία, κάνε το προσκλητήριο.
—Αμέσως!… Κόντος;!
—Παρών.
—Βαλάσης;
—Παρών.
—Αδόπουλος;
—Παρών.
—Κουκούλας;
—Παρών.

Κι’ αραδιάζονται τα ονόματα και τα παρών χτυπούνε τη σιωπή του θαλάμου κι’ αντιχτυπούν στους τοίχους κι’ είναι σαν να φωνάζει ο καθένας μας:

Κι’ εγώ! Κι’ εγώ! Κι’ εγώ! όλοι εδώ είμαστε. Κι’ εμείς απ’ αυτούς που πάνε πάνω. Κι’ εγώ μαζί, κι’ εγώ!

Βράζουν τα μυαλά μας κι’ οι ψυχές μας αναταραγμένες διώξαν από μέσα τους όλην την άλλη τους ζωή κι’ έμεινε μόνο ένα πράγμα που κοχλάζει και θέλει να τιναχτεί να ξεχυθεί έξω. Αρχίζει μια παρέλαση με ουρλιαχτά και πηδήματα. Βγάζομε την πόρτα του θαλάμου και την σεργιανάμε πέρα δώθε σα λάβαρο. Κι’ είναι τέτοια η φωνή μεσ’ στο θάλαμο, τέτοιο το τραγούδι κι’ ο σαματάς και το ποδοβολητό, που έρχεται η φρουρά μ’ ένα επιλοχία.

—Τρελλαθήκατε, μωρέ; Ξαναβάλτε την πόρτα και πέστε για ύπνο!
—Τρελλαθήκαμε, κυρ επιλοχία! όσο για ύπνο, αν θέ­λεις πήγαινε του λόγου σου!
—Τι έκανε, λέει; Κόπηκε η αναπνοή του επιλοχία. Άντε χάσου!
—Έμενα θα πεις να χαθώ; Κάτσε προσοχή άμα σου μιλάω!
Κύρ λοχαγέ με σφάζουνε! φωνάζει ο φαντάρος.
—Μη φωνάζεις, ρέ, και θα σε κάψω!
—Ρε μουσσουλίνι! ρε μαυροχιτόνιο! ρε φεύγουμε! Το κα­τάλαβες! Πάμε στο μέτωπο και μας λες να κοιμηθούμε; Όρσε από δω!

Πικραμένος ο επιλοχίας:

—Και τι μ’ αυτό πως φεύγετε;
—Και τι μ’ αυτό; Βρε το χαιρόμαστε, το γλεντάμε! Άντε πήγαινε, που θα μας πεις να κοιμηθούμε τέτοια μέρα!
Ο επιλοχίας πάει να σκάσει. Καταλαβαίνει πως δεν έχει εξουσία πάνω σ’ αυτούς τους τρελλούς με τα στραβά πη­λήκια, που φωνάζουν όλοι μαζί και του πετάνε αυτές τις κουβέντες κατά πρόσωπο, χοροπηδώντας σα δαιμονισμένοι μπροστά του, μπροστά στις τρεις του σαρδέλλες, και δεν μπο­ρεί να κάνει τίποτε.

Το νέο βιβλίο του Νικ Μάρβελ έρχεται το Δεκέμβριο!

Τα οχυρά δεν παραδίνονται, καταλαμβάνονται!

Ξημέρωνε η 9^η Απριλίου κι’ ο αγώνας δεν είχε σταματήσει στα οχυρά που έμεναν ακόμα άπαρτα. Στο Περιθώρι και στη Μαλιάγκα γινόταν αντεπί­θεση με συνδυασμένες δυνάμεις των δύο οχυρών, ξανάπαιρνε το υψωμό Σύλλα κι’ έπιανε αιχμαλώτους, μαζί κι’ ένα λοχαγό. Στην περιοχή Παρταλούσκα άλλη αντεπίθεση ανέτρεπε τον εχθρό κι’ έπιανε πάνω από εκατό αιχμαλώτους καθώς και το διοικητή ενός τάγματος. Στην κάτω Βρόντου εξαναγκαζόταν σε παράδοση μια γερμανική διλοχία που είχε καταλάβει τη νύχτα το ύψωμα Άγιος Κωνσταντίνος. Είταν διακόσιοι πενήντα άντρες μ’ έναν αντι­συνταγματάρχη επικεφαλής.

Στο Ρούπελ, ύστερα από βομβαρδισμό που κράτησε ως τις τρεις τ’ απόγευμα, παρουσιάστηκαν κήρυκες με λευκή σημαία να πούνε πως η Θεσσαλονίκη είχε παρθεί και κάθε αντίσταση στο εξής είναι μάταιη. Ο διοικητής του οχυρού απάντησε πως τα οχυρά δεν παραδίνονται παρά μόνον όταν κατορθώσει ο αντίπαλος να τα πάρει. Oι κήρυκες έδωσαν το λόγο της τιμής τους πως δεν, λένε ψέμματα κι’ έφυγαν αφού δήλωσαν πως θα ξανάρθουν τ’ άλλο πρωί.

Στη Γκολιάνα με τους περιχαρακωμένους Γερμανούς, ο αγώνας συνεχιζόταν. Το ίδιο και στ’ οχυρό Παλιουριώνες, που βομβαρδιζόταν από πυροβολικό κι’ αεροπορία. Ήρθαν κι’ εδώ κήρυκες, τα’ απόγευμα, έδωσαν το λόγο τους πως παραδόθηκε η Θεσσαλονίκη. Στις έξη η ώρα σταμάτησε η φωτιά κι’  έτσι ένα από τα τελευταία προπύργια της αγωνιζόμενης ελληνικής Μακε­δονίας είπε την τελευταία του λέξη.

Αρχιεπίσκοπος Κύπρου : Περιττές οι συνομιλίες για το Κυπριακό ! Και κάποιες αφελείς ερωτήσεις !

Από το εκκλησιαστικό πρακτορείο ειδήσεων Ρομφαία μεταφέρουμε τις ακόλουθες δηλώσεις του Μακ. Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου για το Κυπριακό. Διαβάστε τις δηλώσεις και στη συνέχεια τις δικές μας, αφελείς ερωτήσεις :  

Για πρώτη φορά άκουσαν στον ΟΑΣΕ περί Πομάκων στην Ελλάδα

Αν θέλεις το παιδί σου να διοριστεί κάπου, θα είσαι μαζί μας, θα ακούσεις εμάς, θα ακολουθείς την γραμμή», έτσι λένε κι εκβιάζουν τον κόσμο στην ορεινή περιοχή αποκαλύπτουν, καταγγέλλοντας τον διχαστικό ρόλο του τουρκικού προξενείου στην περιοχή

Ο Iμάμ Αχμέτ, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Πανελλήνιου Συλλόγου Πομάκων περιγράφει την εμπειρία του από την συμμετοχή του στην Πομακική αντιπροσωπεία που συμμετείχε στην σύνοδο του ΟΑΣΕ στην Βαρσοβία της Πολωνίας (30-09-2009), όπου με πολύ σθένος, με την θέληση να σταματήσει αυτό το τροπάρι των πιέσεων από τους τουρκογενείς και να καταγραφεί μια άλλη μορφή εκφοβισμού στο εσωτερικό της μειονότητας που εκπορεύεται από το τουρκικό κράτος και την διπλωματική του αντιπροσωπεία στην Κομοτηνή. Η αποκαλυπτική συνέντευξη μεταδόθηκε από την χθεσινή εκπομπή «Πολιτικό ταγκό» του ράδιο Χρόνος 87,5fm και αποτελεί ένα ντοκουμέντο του πως θα κινούνται σε διεθνή φόρα πλέον οι Πομάκοι της Ελλάδας, μέσω των οργανωμένων συλλόγων τους, προκειμένου όσοι ασχολούνται με τις μειονότητες της Ελλάδας να τους λαμβάνουν σοβαρά υπ’ όψιν ως ισότιμους συνομιλητές.

Έχουμε συνηθίσει χρόνια τώρα σε συνόδους που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και όλα αυτά να συμμετέχουν μόνο κάποιες αντιπροσωπίες που έχουν να κάνουν με την ομοσπονδία των ΔυτικοΘρακιωτών «Τούρκων» Ευρώπης, με κάποιες άλλες ομοσπονδίες, όπως αυτή την Κωνσταντινούπολης, για πρώτη φορά πήγατε εσείς;
-Όπως είπατε μέχρι και πέρυσι ακουγόταν μόνο αυτές οι ομοσπονδίες και οι σύλλογοι. Πέρυσι και φέτος, ειδικά φέτος, εκπροσωπηθήκαμε στην ΟΑΣΕ σαν Πανελλήνιος Σύλλογος Πομάκων, είπαμε φυσικά τις απόψεις μας, είπαμε ότι η μειονότητα δεν είναι μόνο τουρκογενείς αθίγγανοι (Ρωμά), υπάρχουν και οι Πομάκοι, έχουν και αυτοί τα προβλήματα τους.

Που βέβαια καταπιέζονται με πολλούς τρόπους οι Πομάκοι, δεν είναι μόνο….
-Φυσικά και πιέζονται, ειδικά η πίεση που ασκεί το τουρκικό κράτος διά μέσω του προξενείου είναι πρωτοφανής και σχεδόν παντού, και στους Πομάκους και στους Μουσουλμάνους.

Τί σας λένε δηλαδή κ. Ιμάμ, ότι εσείς δεν υπάρχετε, υπάρχουμε μόνο εμείς;
-Αυτό ακριβώς. Ότι υπάρχει μια μειονότητα και είναι μόνο τουρκική. Δεν είναι σωστό αυτό, αρνούνται δηλαδή την ύπαρξη 50 χιλιάδων ανθρώπων που μιλούν μια διαφορετική γλώσσα, έχουν διαφορετική κουλτούρα, άλλα ήθη και έθιμα, καμία σχέση με τους λαούς της Ανατολής και όμως αυτοί επιμένουν και εκεί στην Βαρσοβία τα ίδια πράγματα είπαν, ότι υπάρχει μόνο μια μειονότητα και είναι «τουρκική».

Οι Άβαροι και ο Άγιος Δημήτριος

Οι Άβαροι είχαν αποφασίσει να πολιορκήσουν και να κυριεύσουν την Θεσσαλονίκη. Είχαν κατορθώσει τον αποκλεισμό της πόλεως και τα πράγματα δεν φαίνονταν αισιόδοξα. Τότε, στον ναό του άγιου Δημητρίου, συνέβη το επόμενο εντυπωσιακό περιστατικό.

Κάποια φορά βρισκόταν μέσα στον ναό μόνο ένας πρωτοσπαθάριος, πολύ ενάρετος, πού του άρεσε να προσφέρει χρόνο και υπηρεσία στον ναό του Αγίου. Αυτός είδε δύο λαμπρούς κι επιβλητικούς νέους, σαν αυτούς πού υπηρετούν στα ανάκτορα ως υπασπιστές του Βασιλέως, οι οποίοι ζήτησαν να τους παρουσιάσει στον Κύριο του οίκου. Εκείνος τους άνοιξε τις πόρτες του διαμερίσματος του τάφου του Αγίου. Φάνηκαν σαν γνώριμοι στον Άγιο. Αφού εκείνος τους χαιρέτησε, περίμενε να του μεταφέρουν το βασιλικό μήνυμα. Κι εκείνοι του είπαν: «Ο Βασιλεύς διατάσσει την αγιοσύνη σου να εγκατάλειψης την πόλη και να κατευθυνθείς προς αυτόν, διότι θέλει να παραδώσει την πόλη στα χέρια των Αβάρων». Τότε ο άγιος Δημήτριος χλώμιασε, έσκυψε κάτω το κεφάλι, δάκρυσε και για πολλή ώρα έμεινε άφωνος. Τότε ο πρωτοσπαθάριος είπε: «Αν ήξερα ότι ο ερχομός σας θα προξενούσε τόση θλίψη, δεν θα σας παρουσίαζα στον κύριο μου». Μετά από ώρα ο Άγιος άνοιξε το στόμα του και είπε περίλυπος: «Μα πώς γίνεται να αρέσει στον Βασιλέα του παντός μία τόσο μεγάλη πόλη πού την εξαγόρασε με το αίμα του να την παραδώσει στους απίστους»;

Εκείνοι αποκρίθηκαν: «Έτσι μας προσέταξε ο Βασιλεύς». Τότε ο άγιος Δημήτριος τους ζήτησε να μεταφέρουν στον Βασιλέα του παντός τα επόμενα λόγια του: «Γνωρίζω ότι οι οικτιρμοί σου, φιλάνθρωπε Κύριε, νικούν την δικαία αγανάκτηση πού σου προξενούν οι αμαρτίες μας. Γνωρίζω ότι έδωσες και την ζωή σου για τους αμαρτωλούς και έχυσες γι’ αυτούς το αίμα σου, και αυτό δεν το παρεμπόδισαν οι αμαρτίες μας. Εμένα με τοποθέτησες φύλακα αυτής εδώ της πόλεως. Κι εγώ λοιπόν θα μιμηθώ εσένα τον Δεσπότη, θα θυσιάσω κι εγώ γι’ αυτούς την ζωή μου και η δική τους απώλεια θα είναι και δική μου. Μην ξεχνάς ότι ονομάζονται με το όνομά σου και ότι παρά τις αμαρτίες τους δεν σε απαρνήθηκαν και ότι εσύ είσαι Θεός των μετανοούντων».

Αυτά είπε ο Άγιος, και οι δύο βασιλικοί απεσταλμένοι αποκρίθηκαν: «Αυτά θα τα πούμε σ’ Αυτόν πού μιας απέστειλε. Αυτά θα τα μεταφέρουμε στον Βασιλέα. Αλλά φοβόμαστε μήπως και δεν σε λυπηθεί». Και πάλι ο Άγιος τους λέει: «Αυτά να τα πείτε στον Βασιλέα». Τότε εκείνος επέστρεψε μέσα στο κιβούρι του, πού ευθύς έκλεισε μπροστά στα μάτια των δυο αγγελιοφόρων, ενώ και αυτοί την ίδια ώρα έγιναν άφαντοι.
Στην συνέχεια ο πρωτοσπαθάριος συγκινημένος άφησε τον ναό και άρχισε να γυρίζει μέσα στην πόλη. Εύρισκε τους ανθρώπους τρομαγμένους και αδρανοποιημένους. Εκτός από την πολιορκία των εχθρών είχε προηγηθεί και λοιμώδης ασθένεια. Όλοι τους έμοιαζαν σαν χαμένοι. Διηγείτο σε όλους το δράμα και τους βεβαίωνε ότι ο Άγιος είναι μαζί τους και με τις πρεσβείες του θα σωθούν.

Η μάχη στα Οχυρά.

Δεν ξεκινούσαν με πολύ ελαφρύ συνείδηση οι Γερμανοί για τη νέα τους βιαιοπραγία. Οι ραδιοφωνικοί τους σταθμοί, σα σε συναγερμό. Έδιναν από το πρωί αδιάκοπα διακοινώσεις πάνω σε διακοινώσεις, προκηρύξεις πάνω σε προκηρύξεις. Ο Γκαίμπελς είχε διαβάσει στο ραδιόφωνο ο ίδιος την προκή­ρυξη του Χίτλερ προς το γερμανικό λαό και την ημερησία διαταγή του προς τα στρατό. Δοκίμαζαν να δικαιολογήσουν την ανανδρία. Ο Ρίμπεντροπ κάλεσε αργότερα τους ξένους δημοσιογράφους και τους διάβασε τη διακοίνωση που είχε επιδοθεί στην ελληνική κυβέρνηση.

Αλλά στο μεταξύ ο λόγος είχε δοθεί στα όπλα. Στο πλατύ ελληνικό μέ­τωπο βροντούσε από τα χαράματα τα κανόνι. Η επίθεση εκδηλώθηκε κατά του Μπέλες στις πέντε και τέταρτο τα πρωί, δηλαδή πριν ο πρεσβευτής Έρ­μπαχ επιδώσει τη διακοίνωση της χώρας του. Οι Γερμανοί χτύπησαν στο αδύνατο σημείο της γραμμής, ανάμεσα στο Τριεθνές και στο πρώτο οχυρό της σειράς, την Παποτλίβιτσα, που η κατασκευή της δεν είχε προλάβει να συμπληρωθεί. Σε λίγο η επίθεση γενικευόταν, έφτανε ίσαμε τα βόρεια της Κομοτινής. Η κύρια προσπάθεια του εχθρού ωστόσο γινόταν στο αριστερά του με­τώπου, στο Μπέλες και στ’ οχυρό Ρούπελ. Τα ενδιάμεσα οχυρά της γραμμής είταν πέντε: από δυτικά προς τ’ ανατολικά η Παποτλίβιτσα, το Ιστίμπεη, το Αρπαλούχι, τα Κελκαγιά και οι Παλιουριώνες. Τα τρία μεσαία είναι κοντύτερα μεταξύ τους, σχηματίζουν τρίγωνο.

Το Μπέλες, από τις εφτά η ώρα τα πρωί καιγόταν. Τα αεροπλάνα καθέ­του εφορμήσεως, βλέποντας τον ελληνικά στρατό απροστάτευτο από τον αέρα χαμήλωσαν, άρχισαν να βουτάνε και να πολυβολούν ξυστά. Τα δάση πάνω στο Μπέλες είχανε πιάσει φωτιά από τις πολλές βόμβες, οι τηλεφωνικές επικοινωνίες είχαν κοπεί, το δίκτυο εξαρθρώθηκε.

Τα φυλάκια, στην προκάλυψη, έκαναν στα μεταξύ αγώνα απεγνωσμένο. Στο 162, που αντιστάθηκε ως το μεσημέρι, σκοτώθηκαν όλοι χωρίς εξαίρεση οι άντρες, μαζί κι’ ο υπολοχαγός διοικητής. Αλλά των Γερμανών η υπεροχή είταν εξουθενωτική, τα αριστερό του υποτομέως Ροδοπόλεως, με τα δυο του μοναδικά τάγματα, είχε μείνει ακάλυπτο από τις εφτάμιση η ώρα κιόλας. Τα υπολείμματα του ενός από τα τάγματα είχανε πιάσει το ύψωμα 1120 και αγωνίζονταν εκεί απάνω κρατώντας τους Γερμανούς σε πεντακόσια μέτρα απόσταση. Από τους εφτακόσιους άντρες του τάγματος τα ένα τρίτο είταν πια εκτός μάχης.

Στο σκυρόδετο πολυβολείο Π9 η αντίσταση κράτησε ως την εφτάμιση το βράδι. Τα 33.000 φυσίγγια και οι χειροβομβίδες του προσωπικού εξαντλήθηκαν. Ο Γερμανός διοικητής του τμήματος που έκανε την επίθεση, βλέπον­τας τις πολλές απώλειες του, είχε οργιστεί. Όταν τέλος το πολυβολείο υπέ­κυψε, ο Γερμανός συνεχάρη τον αρχηγό του λοχία Δημήτρη Ίντζο κι’ έπειτα έβαλε και τον τουφέκισαν. Είναι ο νόμος του πολέμου αυτός; Ας το κρίνουν όσοι πιστεύουν ακόμα στην αρετή του ανδρισμού.

Αλλά το βάρος της κύριας γερμανικής προσπάθειας έπεφτε βέβαια στα οχυρά, αρχίζοντας από το δεξί της XVIII Μεραρχίας, τον υποτομέα θύλακος. Εδώ, το Ιστίμπεη σφυροκοπήθηκε ανελέητα από το γερμανικό πυροβολικό, ενώ πυροβόλα ευθυτενούς τροχιάς, από μιαν απόσταση μικρή, μόλις διακόσια ή εξακόσια μέτρα, χτυπούσαν με άμεση, οριζόντια βολή τα φατνώματα του Οχυρού. Στις εφτά η ώρα, το πεζικό του εχθρού χύμηξε σε πυκνές μάζες. Το Ιστίμπεη αντιστεκόταν. Έσπασε το πρώτο κύμα του εχθρού, καθώς και άλλα, που τ’ ακολούθησαν αμέσως. Κατά τις οχτώ η ώρα όμως, οι Γερμανοί κατόρθωσαν να επικαθήσουν στην επιφάνια του οχυρού, που είταν σκαμμένο μέσα στη γη. Από εκεί και πέρα, έγινε ένας αγώνας τυφλός, οι απ’ έξω να πα­σχίζουν να μπούνε μέσα, οι από μέσα ν’ αμύνονται με ό,τι όπλο τους απόμενε. Τέλος οι Γερμανοί βάλθηκαν να φράζουν τ’ ανοίγματα του οχυρού με πέτρες και χώματα, για να κάνουν τη φρουρά του να παραδοθεί από ασφυξία.

Στο Κελκαγιά ίδια κατάσταση. Τα πτώματα των Γερμανών στιβάζονταν μπροστά στο οχυρό, αλλά η επιμονή των άλλων, που έρχονταν ξοπίσω, δεν λυγίζει. Στη μία η ώρα έχουν ανέβει στην επιφάνεια του οχυρού. Με χειρο­βομβίδες και δυναμίτες που ρίχνουν από τ’ ανοίγματα του, προσπαθούν να το αποκαταστρέψουν. Τότε κάνουν μιαν απόπειρα να μπούνε μέσα, αλλά στις υπόγειες στοές βροντάει ο θάνατος∙ κανένας απ’ όσους μπήκανε δεν ξαναβγήκε. Με το βράδι, θ’ αρχίσουν κι’ εδώ την απόφραξη των ανοιγμάτων, για να σκάσουν μέσα τη φρουρά ή να την αναγκάσουν να παραδοθεί.

1940: Η νίκη είχε έρθει από τον αποχαιρετισμό ακριβώς στη ζωή!

πηγή φωτογραφίας: http://pheidias.antibaro.gr/1940/photos.htm

Στο σπίτι του Αλέξανδρου Κορυζή το τηλέφωνο κουδούνισε χαράματα, στις πέντε και τέταρτο. Πήρε το ακουστικό η κυρία Κορυζή άκουσε να της μιλάνε γαλλικά. Της είπαν ότι ο πρεσβευτής της Γερμανίας θέλει να ιδεί επει­γόντως τον πρωθυπουργό. Η συνάντηση ορίστηκε για μισή ώρα αργότερα. Δεν είταν δύσκολο να μαντέψει κανένας το λόγο ενός διπλωματικού διαβή­ματος σε τόσο ασυνήθιστη ώρα. Ο Κορυζής ειδοποίησε αμέσως το βασιλέα, τους υπουργούς. Ο Έρμπαχ, που ήρθε την ορισμένη ώρα, χαιρέτησε τυπικά τον πρωθυπουργό και του δήλωσε πως την ίδια αυτή στιγμή, στο Βερολίνο, γινόταν επίδοση από τη Γερμανική Κυβέρνηση στον εκεί Έλληνα πρεσβευ­τή ενός έγγραφου. Είταν μια διακοίνωση, που αντίγραφο της θα διάβαζε τώρα κι’ αυτός στον πρωθυπουργό.

Αλέξανδρος Γ. Κορυζής ή Κοριζής (Πόρος, 1885 – Αθήνα, 18 Απριλίου 1941)

Είταν μακρυά η διακοίνωση. Αράδιαζε όλες τις αιτιάσεις που η γερμα­νική διπλωματία είχε κατορθώσει να συναρμολογήσει για δικαιολογία της ανανδρίας να χτυπηθεί στο πλευρό του ένας μικρός, μαχόμενος λαός. Είταν οι αιώνιες κατηγορίες: Πως είχε γίνει δεκτή από την Ελλάδα η αγγλική εγγύηση, πως είχαν αναληφθεί από την ελληνική κυβέρνηση μεγάλες υπο­χρεώσεις απέναντι της Αγγλίας κι’ ότι, παρ’ όλα αυτά και παρά τις άλλες, συγκεκριμένες ελληνικές ενέργειες που παρεβίαζαν την ουδετερότητα, η κυ­βέρνηση του Ράιχ είχε επιδείξει «υπέρμετρη υπομονή και μακροθυμία». Πως η Ιταλία «εξαναγκάστηκε» να δράσει στρατιωτικώς στην Ελλάδα, γιατί είχαν παραχωρηθεί ελληνικές βάσεις στο αγγλικό ναυτικό. Πως η Αγγλία καταγίνεται να δημιουργήσει στην Ελλάδα νέο κατά της Γερμανίας μέτωπο, όπως στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πως 200.000 αγγλικός στρατός είναι έτοιμος ν’ αναλάβει δράση στην Ελλάδα.

Και κατέληγε η διακοίνωση: «Δια τον λόγον τούτον η κυβέρνησις του Ράιχ έδωσεν ήδη διαταγάς εις τα στρατεύματα της όπως εκδιώξουν τας βρεταννικάς δυνάμεις εκ του ελληνικού εδάφους. Πάσα αντίστασις προβαλλό­μενη εις τον γερμανικόν στρατόν θα συντριβή αμειλίκτως.

»Η κυβέρνησις του Ράιχ καθιστώσα τούτο γνωστόν εις την ελληνικήν κυβέρνησιν, τονίζει ότι τα γερμανικά στρατεύματα δεν έρχονται ως εχθροί του ελληνικού λαού και ότι είναι μακράν του γερμανικού λαού η πρόθεσις όπως πολεμήση και καταστρέψη καθ’ εαυτόν τον ελληνικόν λαόν. Το κτύπημα όπερ η Γερμανία είναι ηναγχασμένη να καταφέρη επί του ελληνικού εδάφους, προ­ορίζεται δια την Αγγλίαν. Η κυβέρνησις του Ράιχ είναι πεπεισμένη ότι εκδιώκουσα ταχέως τους παρείσακτους Άγγλους εξ Ελλάδος, προσφέρει αποφασιστικήν υπηρεσίαν πρωτίστως εις τον ελληνικόν λαόν και την ευρωπαϊκήν κοινότητα».

Και έτσι είναι που, ξαφνικά, ένα πρωί του Απρίλη 1941, το μικρό ελληνικό έθνος βρέθηκε να πολεμάει με τις δυο μαζί μεγαλύτερες στην ξηρά Δυ­νάμεις του κόσμου. Η στιγμή είταν πολύ μεγάλη, όλοι το ένιωσαν.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός της Αθήνας είχε διακόψει την ταχτική μετά­δοση της κυριακάτικης Λειτουργίας για ν’ αναγγείλει σημαντικά γεγονότα. Μεσολάβησε μια λιγόστιγμη σιωπή, εκατομμύρια κρατημένες ανάσες. Η είδηση είτανε πως στις πεντέμιση το πρωί, ο πρεσβευτής της Γερμανίας , κλπ. Ο πρωθυπουργός είχε απαντήσει πως η Ελλάς θ’ αντισταθεί.