Συνταρακτικά περιστατικά φυλακισμένων Ρουμάνων ομολογητών και μαρτύρων του 20ου αιώνα την περίοδο των διωγμών του αθεϊστικού καθεστώτος

ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Αγαπητέ μου Φίλε,

Με τη βοήθεια του Θεού ελπίζω αυτά τα έγγραφα να εκδοθούν και να φθάσουν σ’ εσένα, για να ξέρει ο σημερινός κόσμος και οι άνθρωποι του αύριο τί συνέβη εδώ, τώρα. Είναι και επιθυμία του Βαλερίου. Αυτή δεν είναι μια πραγματεία, αλλά ένα τραγούδι του κύκνου. Ο λό­γος μας είναι: Το παν εν Χριστώ!
Είναι σημαντικό να ξέρεις ότι, στις συνθήκες που γράφω αυτές τις σειρές, δεν έχω την απαραίτητη ησυχία. Σημειώνω βιαστικά, χωρίς να ξαναδιαβάζω, και συνεπώς παραμένει εμφανής ο χαρακτήρας του σχεδίου. Ο αναγνώστης, ο οποίος δεν ξέρει τί σημαίνει τρομοκρατία, στην οποία εμείς ζούμε, ίσως δε θα καταλάβει γιατί υπάρχουν λάθη, γιατί λείπουν από το κείμενο τα έγγραφα, γιατί δεν έγινε μια συστηματική μελέτη, γιατί… γιατί…. γιατί!
Ομολογώ ότι είναι μια πράξη μεγάλης αλλοφροσύνης, που κάνω αυτή την αποκάλυψη, όχι διότι κινδυνεύω να φυλακισθώ ή να σκοτωθώ, αλλά γιατί με φοβίζει ο ηθικός ακρωτηριασμός στον οποίο ενδεχομένως θα υποβληθώ.
Πέρασαν 16 χρόνια που απελευθερωθήκαμε, κλαίοντας και αναστενάζοντας, από τις φυλακές της πόλεως Αιούντ. Τώρα, έχουμε κάτι να φάμε, είμαστε καλά ντυμένοι, έχουμε μοντέρνα διαμερίσματα, μπορούμε να φροντίσουμε για την υγεία μας στα νοσοκομεία, έχουμε στη διάθεσή μας πολλά βιβλία και περιοδικά, αλλά ακόμη δεν έχουμε ελευθερία, δεν έχουμε ψυχική αγαλλίαση, δεν έχουμε το δικαίωμα να εκφραζόμαστε και να ομολογούμε δημόσια την πίστη μας. Δεν έχουμε το δικαίωμα να είμαστε αυτοί που είμαστε, να εκφράζουμε τον αληθινό εαυτό μας. Έχουν δημιουργηθεί αντικειμενικές προϋποθέσεις για να πεθάνουμε σαν άγνωστοι. Πάντα ατιμαζόμαστε, κακολογούμαστε και δεν έχουμε το δικαίωμα να προφυλαχθούμε, να πούμε την αλήθεια.
Οι φυλακές και τα μπουντρούμια ήταν εργαστήρια της «αναμόρφωσης των εχθρών του καθεστώτος», μέχρις ότου θεωρηθήκαμε ακίνδυνοι για τις αρχές. Οι πιέσεις που έχουν ασκηθεί εναντίον μας ήταν πρωτοφανείς και θηριώδεις, ώστε λίγοι μπόρεσαν ν’ αντέξουν. Ωστόσο, υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι κράτησαν την πίστη τους μέχρι το τέλος των βασάνων και παρέμειναν καθαροί. Μέσα στην καρδιά τους ζούσε ο Χριστός, μιλούσε ο Χριστός και συνεχίζει να μιλάει δι’ αυτών.
Τώρα, που οι άνθρωποι υποδουλώθηκαν, τώρα που όλες οι δυνάμεις συγκεντρώνονται σε ένα χέρι, τώρα που κάθε άτομο παρακολουθείται για ό,τι κάνει και σκέ­φτεται, ο μεγάλος ανταγωνιστής του καθεστώτος παραμένει η πίστη^. διότι οι δυνατοί άθεοι δεν αισθάνονται ασφαλείς, εάν δεν είναι ενθρονισμένοι οι ίδιοι σαν θεοί στη σκέψη των υποτακτικών τους. Η κρεμάλα δε σφίγγει πια γύρω από τον τράχηλο, αλλά γύρω από την ψυχή, και δεν υπάρχει διέξοδος, ούτε εναλλαγή. Οποιαδήποτε ελευθερία και πρωτοβουλία καταπλακώνεται μέσα στα σπάργανά της.

Ιερομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης: Ήταν άγιος ή έγινε;

»Κατά τις τελευταίες ημέρες του Σεπτεμβρίου 1922 μια ομάδα φοιτητών του International College της Σμύρνης και εγώ βρεθήκαμε φυλακισμένοι σε απαίσιο υπόγειο, σ’ ένα από τα μπουντρούμια του Διοικητηρίου της Σμύρνης. Σ’ αυτό ήταν ασφυκτικά στριμωγμένοι Έλληνες Χριστιανοί αιχμάλωτοι, μάλλον άνθρωποι προωρισμένοι για θάνατο. Τις βραδυνές ώρες φύλακες μ’ επικεφαλής Τουρκοκρήτα παρελάμβανον θύματα που ετυφεκίζοντο.

Στις 5 το απόγευμα της τελευταίας ημέρας του θλιβερού Σεπτεμβρίου, ο Τουρκοκρής εκείνος με διέταξε να τον ακολουθήσω στην αυλή. Είσαι δάσκαλος; με ρωτά. “Αυτήν την τιμή είχα” του απαντώ. “Και οι άλλοι που ήσαν μαζί σου είναι φοιτητές;” -”Ναί”, του λέγω. “Γρήγορα μάζεψέ τους και φέρε τους εδώ”. – “Ελάτε μαζί μου έξω”, λέγω στους συντρόφους μου. “Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα μας. Εμπρός με θάρρος”. Ποια ήταν η έκπληξή μας όταν ακούσαμε τον Τουρκο-Κρητικό να λέει: “Δεν θα σας σκοτώσω, θα σας σώσω. Απόψε θα θανατωθούν όλοι όσοι είναι στο μπουντρούμι, γιατί έφεραν και άλλους που δεν έχουμε χώρο να τους στοιβάξουμε. Θα σας σώσω σήμερα, γιατί ελπίζω αυτό να με βοηθήσει να λησμονήσω μια τρομερή σκηνή που αντίκρυσαν τα μάτια μου, σκηνή στην οποία έλαβα μέρος”.

Και συνέχισε “Παρακολούθησα το χάλασμα του Δεσπότη σας. Ήμουν μ’ εκείνους που τον τύφλωσαν, που του ‘βγάζαν τα μάτια και αιμόφυρτο, τον έσυραν από τα γένεια και τα μαλλιά στα σοκάκια του Τουρκομαχαλά,τον ξυλοκοπούσαν, τον έβριζαν και τον πετσόκοβαν. Βαθειά εντύπωση μου έκανε και αξέχαστος παραμένει η στάση του. Στα μαρτύρια που τον υπέβαλαν δεν απήντα με φωνές, με παρακλήσεις, με κατάρες.»

Το πρόσωπό του το κατάχλωμο, το σκεπασμένο με το αίμα των ματιών του, το πρόσωπό του είχε εστραμμένο προς τον Ουρανό και διαρκώς κάτι ψιθύριζε που δεν ηκούετο πέρα από την περιοχή του. Ξέρεις εσύ, δάσκαλε, τι έλεγε;” – “Ναι ξέρω” του απήντησα. “Έλεγε: Πάτερ Άγιε, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τί ποιούσι”. – “Δεν σε καταλαβαίνω, δάσκαλε, μα δεν πειράζει.

Οι Τούρκοι λήστευαν παντού…

Η Σμύρνη μας

Η περίπτωση του συνταγματάρχη Μέρφυ (Murphy) απεικονίζει την αχαλίνωτη αγριότητα των κανονικών (στρατευμάτων) του Κεμάλ. Κτύπησαν στην πόρτα του, στον Μπουρνόβα, βίασαν τις υπηρέτριες του, και όταν αυτός επιχείρησε να τις προστατεύσει τον χλεύασαν στολίζοντας με οικιακά σκεύη. Οι κόρες του διέφυγαν τη μοίρα των υπηρετριών, παρακαλώντας τον επικεφαλής αξιωματικό, ο οποίος μη όντας ικανός να ελέγξει τους άνδρες του, μόνο τις συμβούλευε να κρυφτούν. Ο συνταγματάρχης Μέρφυ κτυπήθηκε και υβρίστηκε. Τελικά τον σήκωσαν και τον πυροβόλησαν. Η σύζυγος του, μια κυρία προχωρημένης ηλικίας, λιποθύμησε. Αφού παρέμεινε πληγωμένος επί αρκετή ώρα, ο συνταγματάρχης Μέρφυ διασώθηκε από τον σερ Χάρι Λαμπ (Harry Lamb). Προσωπικά μεταφέρθηκε στο σπίτι του Άγγλου… (δεν αναγράφεται τ’ όνομά). Η γυναίκα και οι θυγατέρες του αναγκάστηκαν να τον αφήσουν με την έκρηξη της φωτιάς. Αυτός πέθανε τα μεσάνυκτα και το νοσοκομείο εκκενώθηκε…

…Ενώ συνομιλούσα με το λοχαγό Χολ (Hole) την προηγούμενη της πυρκαγιάς, στον κήπο του προξενείου, ένας άνδρας έπεσε στον κήπο από την οροφή ενός συνεχόμενου σπιτιού…

…Σε μια άλλη ευκαιρία, ένας αιχμάλωτος, δεμένος με αριθμό άλλων αιχμαλώτων, έκοψε τα δεσμά του, γονάτισε και φίλησε τα πόδια μου. Σε αυτή την περίπτωση, καθώς και σε άλλες, ήμουν αδύναμος να κάνω οτιδήποτε.

Το πρωί της πυρκαγιάς, η κατάσταση έγινε τόσο κακή, ώστε υπήρξε μια γενική επιβίβαση των Ευρωπαίων…

…Στους πίσω δρόμους μεγάλος αριθμός τρομαγμένων ανθρώπων, κρατώντας παιδιά και κλινοσκεπάσματα’ μερικοί από αυτούς υβρίζονταν, ένας άνδρας είχε το πρόσωπο συνθλιμμένο και το στόμα του αιμορραγούσε. Υπήρχε συνεχής πυροβολισμός στους πίσω δρόμους…

Σμύρνη

Οι Τούρκοι λήστευαν παντού… Η γενική ατμόσφαιρα ήταν φοβερή…

…Ήμουν έκπληκτος, όταν στην Ιταλία και ακόμη στη Γαλλία βρήκα πόσο απρόθυμοι είναι μερικοί κύκλοι να πιστέψουν στην ενοχή των τουρκικών στρατευμάτων στην πυρπόληση της Σμύρνης…

…Κατά την, επί ένα μήνα, παραμονή μου στο Λαζαρέτο της Μάλτας. ως πρόσφυγας, εγώ και οι συνάδελφοί μου πρόσφυγες, συγκρίναμε τις εμπειρίες…

…Ήμασταν ο Χέρμπερτ (Herbert), ο Χουίταλ Σίνιορ (Whitall Sinior), ο Ρόμπερτ Χάντκινσον (Robert Hadkinson) με το γιο του, Επστέιν (Epstein), και τρεις ιερείς Βρετανοί, αντίστοιχα στη Σμύρνη, στον Μπουρνόβα και στο Μπουτζά…

…Κανείς από αυτούς δεν ήταν επηρεασμένος από οποιαδήποτε άλλη θεώρηση παρά μόνο από τη διαπίστωση της αλήθειας… Όλοι σχηματίζουν μια αληθινή κατηγορία κατά των Τούρκων, διότι είχαν τόσο πολύ παραλείψει να ενισχύουν την πειθαρχία, ώστε τα φανατικά τους στοιχεία σε μια έξαρση ξενοφοβίας, που συντηρήθηκε από την άδεια ληστειών τριών ημερών, έβαλαν φωτιά στην πόλη, με την ελπίδα να ξεριζώσουν τα μη μουσουλμανικά και μη εβραϊκά στοιχεία.

Είναι ενδεικτικό ότι η φωτιά ξέσπασε σε αρκετά μέρη με πολύ μικρά διαλείμματα χρόνου, σκοπώντας σε μια συστηματική πυρπόληση, τέτοια που μόνο ένα καλά οργανωμένο κίνημα μπορούσε να επιτελέσει. Επίσης ότι η πόλη πυρπολήθηκε αμέσως μόλις άλλαξε ο άνεμος, ο οποίος τις τρεις προηγούμενες ημέρες ήταν προς τη γενική κατεύθυνση της τουρκικής συνοικίας…

…Πρόσφατα συνάντησα μια νοσοκόμα, η οποία εγκατέλειψε την πόλη, δέκα ημέρες μετά την πυρκαγιά, και η οποία μου είπε ότι η εργασία της ήταν να βγάζει βολίδες από τραυματισμένα παιδιά και η οποία επίσης ήταν αυτόπτης μάρτυρας βιασμών Ελληνίδων γυναικών. Αναφέρω αυτό για να δείξω ότι η τουρκική μεταχείριση των χριστιανικών πληθυσμών δεν ήταν ένα ξαφνικό ξέσπασμα αλλά μια συνειδητή πολιτική.

Ο αιδεσιμότατος Ρόμπερτ Ας (Robert Ashe) τώρα ιερέας στην Καρθαγένα (Ισπανία) μου είπε για την τύχη του Έλληνα ιερέα της Μπουτζά. Ο πληροφοριοδότης του ήταν ο αδελφός του Ρουμάνου προξένου. Σύμφωνα με αυτόν, ο ιερέας αυτός τυφλώθηκε κι έπειτα σταυρώθηκε πάνω στη θύρα του σπιτιού του ιερέα Γκόρντον στη συνοικία Μπουτζά. Οι Τούρκοι στρατιώτες κάρφωσαν τα χέρια και τα πόδια του με πέταλα αλόγων. Ήταν νεκρός όταν ο αδελφός του προξένου τον είδε· του φίλησε τα χέρια του και τον άφησε εκεί…».

Σύγχρονος Μοναστικὸς Βίος

(Εἰσήγηση στὸ Συνέδριο «Βυζαντινὲς Σπουδές», 26-6-09)

 

Του π. Βασιλείου Γοντικάκη

(προηγουμένου της Ι.Μ Ιβήρων)

 

Ὁ σύγχρονος μοναστικὸς βίος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ πανάρχαιος καὶ ἀείζωος ποὺ τρέφεται ἀπὸ τὴ λειτουργικὴ θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Συνήθως λέγεται -καὶ ἔτσι εἶναι- ὅτι ἔχομε μιὰ ἀναγέννησι τοῦ μοναχικοῦ βίου στὴν Ἑλλάδα. Αὐτὸ δὲν εἶναι μιὰ ἁπλὴ ἱστορικὴ συνέχεια καὶ ἐξέλιξι ἀλλὰ ὑπαρξιακὴ ἀντίδρασι καὶ φανέρωσι ἑνὸς δυναμισμοῦ κρυμμένου στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου καὶ στὶς ρίζες τῆς Παραδόσεώς μας.
Ἐξηγοῦμαι δι᾿ ὁλίγων.
Περάσαμε τὴ μακρὰ περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας τρεφόμενοι ἀπὸ τὴν πίστι τῶν Πατέρων, τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅταν ἀρχίσαμε νὰ ἐλευθερωνώμαστε μὲ τὴν ἐπανάστασι τοῦ 1821 ἦλθαν ἔξωθεν οἱ Βαυαροὶ μὲ τὸν Ὄθωνα νὰ διοργανώσουν τὸ νέο κράτος. Οἱ ἄνθρωποι προσέφεραν αὐτὸ ποὺ εἶχαν. Προσπάθησαν νὰ διοργανώσουν τὰ πάντα ἐξ ἀρχῆς σύμφωνα μὲ τὴ ζωή, τὴν παιδεία καὶ τὸν πολιτισμό τους. Ἔτσι ἀρχίζει μιὰ νέα περίοδος τῆς ἱστορίας μας, ποὺ ἐπηρέασε ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ τόπου: ἀπὸ τὸ πῶς θὰ κτίζωμε τὰ σπίτια καὶ τὶς ἐκκλησίες· πῶς θὰ εἰκονογραφοῦμε τοὺς ναούς· πῶς θὰ ψάλλωμε, μέχρι τὸ πῶς θὰ διασκεδάζωμε, θὰ τραγουδοῦμε καὶ θὰ χορεύωμε…

 

Μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ κλῖμα σπουδάσαμε θεολογία. Ἀκούσαμε κηρύγματα καὶ κατήχησι. Ἀκούσαμε γιὰ βυζαντινισμοὺς τῆς Παραδόσεώς μας καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Ὑποφέραμε ἀπὸ σχολαστικισμούς. Ἔνοιωθες ὅτι κάτι δὲν πήγαινε καλά. Σὰ νὰ πάθαινες πνευματικὴ ἀβιταμίνωσι· ἢ ἐπειδὴ ἡ τροφὴ ποὺ σοῦ ἔδιναν δὲν εἶχε οὐσία, ἢ ἐπειδὴ δὲν τὴν χώνευε τὸ στομάχι σου. Δὲν ὑπῆρχε δυνατότης γιὰ πολλὲς ἐρωτήσεις. Ἔπρεπε νὰ ἀκοῦς αὐτὸ ποὺ σοῦ λέγεται ἀπὸ τοὺς μεγάλους καὶ δασκάλους. Κάτι σὲ ἐνοχλοῦσε, κάτι ἔλειπε. Οἱ ὑπεύθυνοι οὔτε ἤθελαν, οὔτε μποροῦσαν νὰ ἀνεχθοῦν συζητήσεις πέρα ἀπ᾿ αὐτὸ ποὺ εἶχαν μάθει νὰ λένε. Καὶ ἔπρεπε καὶ σύ, γιὰ νὰ εἶσαι καλὸς καὶ χρήσιμος, νὰ μάθῃς νὰ ἀκοῦς νὰ συνεχίζῃς αὐτὴ τὴ γραμμή, τὴ λογική. Νὰ μάθῃς νὰ λὲς αὐτὸ ποὺ ἄκουγες. Αὐτὰ διδαχθήκαμε, εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε.

Μέσα σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν ἀναγέννησι -τὴ διοργάνωσι τῆς παιδείας καὶ τὴ δημιουργία νέου πανεπιστημίου- ὁ μοναχισμὸς ὡς νοοτροπία καὶ πνεῦμα κρίθηκε ὡς κάτι τὸ ξεπερασμένο καὶ περιττό. Γι᾿ αὐτὸ καὶ μὲ ἐπίσημες ἀποφάσεις ἔκλεισαν ὅλα τὰ μοναστήρια, ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων.
Ἡ θεολογία ἔγινε ἀκαδημαϊκὴ ἀπασχόλησι καὶ ἐπιστήμη· μιὰ σχολὴ μαζὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες τοῦ κρατικοῦ πανεπιστημίου. Τὰ κηρύγματα καὶ ἡ κατήχησι διαμορφώθηκαν ἀπὸ τοὺς νέους ἱεροκήρυκες καὶ ἀρχιερεῖς ποὺ ἦσαν ἀπόφοιτοι αὐτῶν τῶν θεολογικῶν σχολῶν.

Στο διαδίκτυο η πρώτη εφημερίδα των Πομάκων

Ηλεκτρονική διεύθυνση στο www.natpresh.blogspot.com, αποκτά η πρώτη εφημερίδα των Πομάκων, η εφημερίδα που είχε και έχει ως μοναδικό στόχο την αλήθεια και όχι τη διασπορά φανατισμού και διχόνοιας στις τάξεις της μουσουλμανικής μειονότητας (όπως κάποιοι άλλοι κάνουν εδώ και τόσο καιρό), αλλάζει σελίδα και στοχεύοντας στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα της.

Εξάλλου, όπως σημειώνει ο εκδότης της Σεμπαϊδήν Καραχότζα, «ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας και είναι πολύ πιο εύκολο για κάποιον κάνοντας ένα κλικ στον υπολογιστή του, να διαβάσει την πάντα έγκαιρη, έγκυρη και κυρίως αντικειμενική εφημερίδα μας. Επίσης μπορείτε όλοι να στέλνετε κείμενα που θέλετε να δημοσιεύσουμε στις παρακάτω ηλεκτρονικές διευθύνσεις: pomaknews@yahoo.gr & natpresh@gmail.com.

Ζητάμε συγνώμη για τη τυχόν προχειρότητα με την οποία δημοσιεύονται τα μέχρι τώρα κείμενα μας, πρόκειται για ένα δοκιμαστικό στάδιο και ελπίζουμε πως μέρα με τη μέρα θα γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Όλα όσα διαβάζετε μέχρι τώρα είναι κείμενα που έχουν δημοσιευτεί στην έντυπη natpresh. Στο εξής, η ύλη μας θα ανανεώνεται σε καθημερινή βάση και ανάλογα με την επικαιρότητα στα μειονοτικά και όχι μόνο ζητήματα. Εξάλλου ο Πομάκος δε πρέπει να ενημερώνεται μόνο για μειονοτικά θέματα, είναι Έλληνας πολίτης και κατά συνέπεια τον αφορά οτιδήποτε γίνεται στην πατρίδα μας. Σας καλωσορίζουμε λοιπόν στην νέα εποχή της NATPRESH και ελπίζουμε πως θα συμβάλουμε κι εμείς στην σωστότερη και εγκυρότερη ενημέρωση σας».

Το διαβασα στο ΧΡΟΝΟ

Όταν οι Ιησουίτες κήρυτταν και εξομολογούσαν Ορθοδόξους…στην Ελλάδα!

Αν εξαιρέσουμε τούς μοναχούς αυτούς, οι εντόπιοι ορθόδοξοι κληρικοί ήταν ανεκτικοί και οι σχέσεις τους με τούς μισσιοναρίους μάλλον αγαθές: τούς επέτρεπαν να λειτουργούν στις εκκλησίες τους και έρχονταν ελεύθερα να τούς ακούσουν ή τούς άφηναν, αλλά συχνά τούς καλούσαν να κηρύττουν τον θείο λόγο κατά την μέθοδο του ιδρυτή του τάγματος Ιγνατίου Loyola (1495 – 1556) (τα κηρύγματά τους τα παρακολουθούσαν και οι ίδιοι ακόμη οι ορθόδοξοι επίσκοποι) και να εξομολογούν.

Έτσι μέσα στους ορθόδοξους ναούς υπήρχαν και Ιερά βήματα κατά τον λατινικό λειτουργικό τύπο, τα οποία σώζονταν ως τις αρχές ακόμη του 19 αί. Η ελευθερία των μισσιοναρίων έφθανε κάποτε ως την πρόκληση.«Όταν θαρρετά κηρύσσουμε τον λόγο τού θεού, ομολογεί ο Pere Richard, μέσα στις εκκλησίες των Ελλήνων, καταδικάζουμε τα σφάλματά τους με ελευθερία και προσπαθούμε με όλα τα δυνατά μέσα να τούς επαναφέρουμε στην υποταγή της Αγίας Έδρας». Θα ανέχονταν άραγε οι δυτικοί παρόμοια κηρύγματα ορθοδόξων στην Δύση: Γενικά οι Ιεραπόστολοι βρίσκουν θρησκευτική ανοχή στα νησιά, εκτός αν θίξουν τούς κατοίκους σε ορισμένα ευαίσθητα σημεία πού αφορούν το δόγμα ή τούς αγίους των, όπως π. χ. τα επεισόδια και η αναταραχή πού προκάλεσε κατά τα μέσα του 17 αί. στις Κυκλάδες ο P. Franccois Rossiers της Σαντορίνης με τις επιθέσεις του εναντίον του Γρηγορίου του Παλαμά.

Ignatius of Loyola

Οι Ιεραπόστολοι ενόμιζαν ότι, αν διέθεταν χρήματα, θα μπορούσαν, επωφελούμενοι και από την ανέχεια των νησιωτών, να προσελκύσουν πολλούς στο δυτικό δόγμα. Θα κατόρθωναν να εξαγοράσουν τις συνειδήσεις των επισκόπων, ώστε να τούς δώσουν «κάθε άδεια να δράσουν μαζί με τούς κατώτερους κληρικούς, να τούς εξομολογούν, να τούς κάνουν κηρύγματα και να τούς διδάσκουν ό,τι θα ήθελαν».
Η φτώχεια των νησιωτών είναι πραγματικά ολοφάνερη, όπως άλλωστε έχουμε δει. Μόνο μέσα στην Σαντορίνη ζούσαν 500 άτομα, πού περνούσαν δυό και τρεις μήνες, χωρίς να βάλουν ψωμί στο στόμα τους και τρέφονταν σαν τούς ερημίτες με άγρια χόρτα, πού φύτρωναν στους αγρούς ύστερ’ από τα πρωτοβρόχια (ραφανίδες, κάρδαμο, αγριοσέλινο κ. λ.). Και οι ιεραπόστολοι, ήταν αδύνατο να κάνουν κάτι, για να τούς βοηθήσουν. Η φτώχεια έσπρωχνε και τις γυναίκες στην εκπόρνευση. Αξιοσημείωτο όμως είναι ότι οι κλοπές και οι απάτες ήταν σχεδόν άγνωστες. Έκλυση ηθών από φτώχεια, αλλά και εγκληματικότητα παρατηρούμε μόνο στα πειρατοκρατούμενα νησιά.

Μολαταύτα η θρησκευτικότητα των νησιωτών κάνει εντύπωση. Οι ιεραπόστολοι θαυμάζουν την ευλάβειά τους, υπογραμμίζουν την ιδιαίτερη λατρεία πού τρέφουν προς την Παναγία, την οποία εκδηλώνουν με τις εικόνες, με τα λόγια, με τις πράξεις τους, με τα ποικίλα γνωστά ως σήμερα ακόμη επίθετά της και γραπτά εγκώμια. Εντύπωση τούς κάνουν επίσης οι νηστείες τους, οι γιορτές, τα πανηγύρια, οι πολλές εκκλησίες (οι περισσότερες στο όνομα της Παναγίας) και τα παρεκκλήσια τους (μόνο στην Σαντορίνη πάνω από 50, που στις ημέρες των γιορτών μοίραζαν μερίδες φαγητού στους πολλούς φτωχούς ή τουλάχιστον ψωμί και κρασί), οι δωρεές κτημάτων στις εκκλησίες κ. λ..

Οι Κυκλαδίτες, επηρεασμένοι από το μακροχρόνιο φραγκικό περιβάλλον, πού είχε συνυφάνει καθολικούς και ορθοδόξους μέσα στην ίδια θρησκευτική και πολιτική ατμόσφαιρα, ζουν μέσα σε ειρηνική συμβίωση τις θρησκευτικές ιδέες και τα λειτουργικά ήθη και έθιμα της καθολικής εκκλησίας, δεν αντιδρούν ή δείχνουν μικρές αντιδράσεις σε ορισμένα ζητήματα διαφορών με την ορθόδοξη εκκλησία ή και δεν συνειδητοποιούν τις διαφορές αυτές.

Έτσι π. χ. Έλληνες της Χίου και των Κυκλάδων παρακολουθούν με μεγάλο ενδιαφέρον, συμμετέχουν ψυχικά, θα έλεγε κανείς, στην γιορτή της Αγίας Δωρεάς (S. Sacrement), όταν η υποβλητική λιτανεία περνά μέσα από τούς δρόμους. Κανείς ορθόδοξος δεν εργάζεται ή δεν τολμά να εργαστή την ημέρα εκείνη. Πολλοί ξαπλώνονται κατά γης για να περάση το αρτοφόριο από πάνω τους οι άρρωστοι πιάνουν θέσεις στους δρόμους, απ’ που θα περάση η πομπή και παρακαλούν μεγαλόφωνα τον Χριστό να τούς θεραπεύση. Όλοι φιλούν με σεβασμό το σκεύος και το εγγίζουν με λουλούδια και κλαδιά μυρτιάς, πού τα φέρνουν έπειτα στα σπίτια τους και τα σκορπίζουν στα κτήματά τους. Επίσης σε στιγμές κρίσιμες δεν παραλείπουν οι ορθόδοξοι και οι καθολικοί ιερείς να ενώσουν τις δεήσεις τους στον Θεό, για να πετύχουν το ποθούμενο, όπως π. χ. με κοινή λιτανεία στην Σαντορίνη για να παρακαλέσουν τον Θεό να βρέξη. Η συστηματική διερεύνηση των αμοιβαίων σχέσεων αποτελεί ενδιαφέρον θέμα της ιστορίας του νέου ελληνισμού.

Είναι σωστό το δι’ επιχύσεως βάπτισμα των Παπικών;

Όχι, δεν είναι. Διότι, κατά την ορθόδοξη πίστη, το βάπτισμα για να είναι έγκυρο και κανονικό, πρέπει να γίνεται στο όνομα της αγίας Τριάδος και δια τριπλής καταδύσεως σε ύδωρ «ειλικρινές», δηλαδή αμιγές και καθαρό. Αν λείπει ένας από τους όρους αυτούς το μυστήριο είναι άκυρο. Ως προς τον δεύτερο όμως όρο, δηλαδή την τριπλή κατάδυση, δεν υπάρχει ομοφωνία μεταξύ των διαφόρων χριστιανικών Εκκλησιών.

Το ρήμα βαπτίζω σημαίνει βυθίζω. Από αρχαιοτάτων δε χρόνων στην Εκκλησία το βάπτισμα ετελείτο δια τριπλής καταδύσεως σε ύδωρ. Την πράξη αυτή της Εκκλησίας μαρτυρούν τα σωζόμενα βαπτιστήρια, ειδικά κτίσματα κείμενα παραπλεύρως του ναού, στα οποία βαπτίζονταν οι κατηχούμενοι.

Ομοίως μαρτυρεί η πράξη των αποσχισθεισών Εκκλησιών των Αρμενίων, Κοπτών και Αβυσσηνίων, που τελούν το βάπτισμα δια καταδύσεως. Είναι ενδεικτικό ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας στα έργα τους δεν μνημονεύουν άλλον τρόπο βαπτίσεως. Φυσικά στην αρχαία Εκκλησία υπήρχε το έκτακτο και κατ’ οικονομία βάπτισμα των κλινικών, δηλαδή των ασθενών που, καθηλωμένοι στο κρεβάτι, δεν μπορούσαν να μετακινηθούν, το οποίο γινόταν δι’ επιχύσεως και ραντισμού.

Επιστολή προς αδελφόν Μπάμπιον

Προειδοποίηση προς «αναγεννημένους» και  «ευσεβοφανείς» : Το egolpio δεν φέρει ουδεμία ευθύνη σε περίπτωση σκανδαλισμού τους   κατά την ανάγνωση του κειμένου!

Του Γιάννη Δ. Ιωαννίδη

Αδελφέ Μπάμπιε,

Το ενδιαφέρον με το Χριστό σαν «παράδειγμα βίου» για τον άνθρωπο, είναι οτι δεν εστιάζει ποτέ τη σχέση τού ανθρώπου προς το Θεό σαν ατομική υπόθεση, σαν υπόθεση ατομικής ηθικής τελείωσης, «εγώ-ο Θεός». Δεν λέει ποτέ «κοίτα να ενωθείς εσύ με το Θεό σαν άτομο κι έπειτα, αφ’ υψηλού, με τούς συνανθρώπους σου και τον κόσμο».

Τη σχέση τού ανθρώπου προς το Θεό ο Χριστός την παρουσιάζει και εστιάζει σταθερά σε αυτήν σαν διαπροσωπική υπόθεση, ή καλύτερα σαν οριζόντια συνάντηση σ’ ένα κατακόρυφο άξονα: «εγώ-εσύ-ο Θεός». Δηλαδή σαν υπόθεση «κοινωνική» ή καλύτερα Εκκλησία.

Τα παραδείγματα είναι πολλαπλά. Ελάχιστα από αυτά: «Απάλλαξέ μας από αυτά που σού οφείλουμε στο βαθμό που  απαλλάσσουμε τούς συνανθρώπους μας από αυτά που μάς οφείλουν» («άφες ημίν … τοίς οφειλέτες ημών»).  «Μην πηγαίνεις να προσευχηθείς στο Ναό εάν πρώτα δεν έχεις συμφιλιωθεί με τον αδελφό σου με τον οποίο τσακώθηκες, γιατί οι προσευχές σου δεν θα εισακουστούν». «Ό,τι καλό δεν κάνατε στον ελάχιστο από τούς συνανθρώπους σας (φυλακισμένο, γυμνό, πεινασμένο, κ.λπ.), δεν το κάνατε ούτε σε μένα. Γι’ αυτό και δεν σάς ξέρω. Ουστ να μού χαθείτε!».

Έτσι δεν δίνει καμμιά ιδιαίτερη έμφαση στην ατομική πίστη. Δεν τού αρκεί αυτή, αφού μπορεί να είναι άκρως ιδιοτελής, με την έννοια τής επιδίωξης μιάς ατομικής τρανς πνευματικής ευδαιμονίας. Αλλά δεν δίνει και καμμιά ιδιαίτερη έμφαση στα «καλά έργα» καθεαυτά, αφού και αυτά μπορεί να αποτελούν έκφραση μιάς ατομικής ιδιοτέλειας. Πόσοι και πόσοι φιλανθρωπιστές δεν είναι τύραννοι μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, στη γυναίκα τους, στα παιδιά τους; Με πόση πίκρα λ.χ. περιγράφει την Ούλρικε Μάινχοφ η κόρη της, που ζούσε σαν παιδί μέσα στην άκρα εγκατάλειψη αφού η φιλανθρωπίστρια ιδεολόγος μάνας της έτρεχε να … σώσει τον κόσμο;

Ο Χριστός δίνει έμφαση στην αγάπη. «Ο μη αγαπών τον αδελφόν μένει εν τώ θανάτω» (Επιστολή Α’ Ιωάννη). «Εάν έχω πάσαν πίστιν … αγάπη δε μη έχω, ουδέν ειμί  και εάν πουλήσω όλα μου τα υπάρχοντα, κι αν ακόμα παραδοθώ να με κάψουνε, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι» (Παύλος, Α’ προς Κορινθίους). «Η πίστις χωρίς τών έργων νεκρά εστί» (επιστολή Ιακώβου) αλλά «ούτε τα έργα τών αρετών επαινετά είσι και λυσιτελή σε όσους τα πράττουν χωρίς αγάπη, ούτε και η αγάπη χωρίς τα έργα» (Γρηγόριος Παλαμάς, Προς την Ξένη).
Γι’ αυτό και ο Παύλος, ο τόσο παρεξηγημένος, καλώντας σε μια στιγμή τούς χριστιανούς να μαζέψουν υλική βοήθεια για να τη στείλουν σε μια εκκλησία που δεινοπαθούσε, τόνιζε «ο καθένας να δώσει μόνο τόσο όσο νιώθει οτι μπορεί να δώσει από αγάπη, κι ας είναι το ελάχιστο  μη δίνετε παραπάνω απ’ όσο αντέχετε γιατί μετά θα σάς πιάσει γκρίνια κι αυτό είναι θάνατος».

Άγιος Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (1930-1989): Άλλος ένας “ομολογητής μίσους”

Ο Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ένας σύγχρονος όσιος πατήρ, υπήρξε κατά κοινή ομολογία ένας από τους σπουδαιότερους θεολόγους και Κανονολόγους της Εκκλησιας μας και της εποχής μας. Τον συμβουλεύονταν ακόμα και οι Επίσκοποι. Η πίστη και η αγάπη του για τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας μας ήταν μεγάλη. Πολλοί τον κατηγόρησαν για αυτό, όμως τα ιστορικά γεγονότα και η ενάρετη ζωή του απέδειξε πόσο δίκιο είχε. Πάντοτε διεκήρυττε πως οι Ι. Κανόνες είναι καρποί του Αγίου Πνεύματος και η παρέκκλιση από Αυτούς δεν μπορεί να ονομαστεί ως πράξη αγάπης (όπως φωνασκούν ξεδιάντροπα ορισμένοι). Οι Άγιοι είχαν λιγότερη αγάπη από εμάς (φευ! της βλασφημίας); Ο Γέρων Επιφάνιος μήπως ήταν σκληρόκαρδος; Τα παρακάτω κείμενα αποδεικνύει όχι μόνο την ακριβή του στάση έναντι των Κανόνων αλλά και την μεγάλη του αγάπη προς κάθε άνθρωπο, ό,τι και αν πρέσβευε.  Πρέπει να καταλάβουμε- αν θέλουμε να λεγόμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί- και να ξεχωρίζουμε την πραγματική αγάπη από την κίβδηλη αβροφροσύνη. Η πρώτη μπορεί στην αρχή να πονέσει αλλά πάντα ωφελεί και έχει βάθος. Η δεύτερη μπορεί να έχει αρχικά μια ρηχή άνεση αλλά οδηγεί στην κόλαση.

…Επισκέφθηκε κάποτε το Μαναστήρι ένας Κόπτης Θεολόγος*.  Στη συζήτηση, την οποία είχε με τον Γέροντα, αυτός του ευχήθηκε να τον οδηγήσει  ο Θεός στην Ορθοδοξία. Επειδή όμως οι ιεροί Κανόνες απαγορεύουν τη συμπροσευχή  με αιρετικούς, ο Γέροντας δεν του επέτρεψε να παρακολουθεί τις Ακολουθίες από τον Ναό, αλλά από το αρχονταρίκη, το οποίο βρίσκεται δίπλα σ’ αυτόν. Θυμάμαι, αναφέρει ο διασώσας το περιστατικό, ότι μεταξύ άλλων είπε:

-         Στη ζωή μου δεν έχω να επιδείξω τίποτε καλό, πιστεύω όμως ότι οι ιεροί Κανόνες θα απολογηθούν υπέρ εμού στον Θεό.

Όταν ο ετερόδοξος επισκέπτης επρόκειτο να αναχωρήσει από το Μοναστήρι, ο Γέροντας τον χαιρέτησε με πολλή ταπείνωση και του έβαλε μετάνοια λέγοντας:

-          Παιδί μου, αν σου έδωσα την εντύπωση ότι έχω προσωπικά μαζί σου, συγχώρεσέ με. Η συμπεριφορά μου δεν είχε καμιά αντιπάθεια στο πρόσωπό σου, αλλά έτσι μου επέβαλλαν οι ιεροί Κανόνες.

Bλάσης Ρασσιάς: Να ποιοί κατέστρεψαν τους αρχαίους ναούς!

Έλληνες παγανιστές

Ο συγγραφέας Bλάσης Ρασσιάς, λοιπόν, στο τρίτομο έργο του «Υπέρ της των Ελλήνων νόσου», τόμ. Γ’, «Η συρρίκνωση της αρχαίας ψυχής», (ο τρίτος τόμος του βιβλίου φέρει τόν υπότιτλο «Ες έδαφος φέρειν»), μας πληροφορεί ότι ήδη από τον 3ο π. Χ. αιώνα αρχίζει η καταστροφή ελληνικών πόλεων και ιερών από επιδρομείς. Επικαλούμενος τον Κυρ. Σιμόπουλο, γράφει ότι πρώτοι οι Αιτωλοί, τον 3ο π.Χ. αιώνα, «απογύμνωσαν ή κατέστρεψαν τα ιερά και τους τόπους λατρείας που αποτελούσαν τον κυριότερο συνδετικό ιστό, τον θρησκευτικό δεσμό μεταξύ των κρατουπόλεων… Το 219 π. Χ. ο στρατηγός της αιτωλικής Συμπολιτείας Σκόπας, κυριεύει το Δίον την ιερή πόλη των Μακεδόνων και καταστρέφει τα πάντα. Γκρεμίζει όλα τα κτίσματα, πυρπολεί και τους χώρους λατρείας. Τα ίδια και στο ιερό της Δωδώνης από τον στρατηγό των Αιτωλών Δωρίμαχο. Καταπάτησε κάθε ιερό και όσιο γράφει ο Πολύβιος».

Στην συνέχεια, ο Φίλιππος με τους Μακεδόνες του, σε αντίποινα, «πυρπόλησαν και κατεδάφισαν τα ιερά και ανέτρεψαν η κατέστρεψαν 2.000 ανδριάντες». Και δεν περιορίστηκαν μόνο στην Αιτωλία, αλλά προχώρησαν και στην Αττική, το 200 π. Χ., όπως εξιστορεί ο Λίβιος, όπου «Κατέστρεψαν και τα μνημεία και ανέσκαψαν τους τάφους διασκορπίζοντας τα οστά των νεκρών».
Ακολουθούν οι επιδρομές των Ρωμαίων, που κράτησαν δύο ολόκληρους αιώνες και έφεραν πράγματι «ες έδαφος» πόλεις, ναούς, ιερά και αγάλματα σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το 194 π. Χ., ο Τίτος Φλαμίνιος, μετά την νίκη του κατά του Φιλίππου, «στέλνει καραβιές ολόκληρες από κλεμμένα μαρμάρινα και χάλκινα αγάλματα για να κοσμήσουν το θρίαμβο του στη Ρώμη».

Το 189 π.Χ., «ο Μάρκος Φούλβιος Νοβιλίορ λεηλατεί σύμφωνα με την καταγραφή του Πολύβιου την Αμβρακία συμπεριλαμβανομένων και των Ιερών της και στέλνει σα λάφυρα στη Ρώμη, αγάλματα, επιγραφές και θησαυρούς». Το 181 π.Χ., «η Σύγκλητος είχε ρίξει στην πυρά τα έργα των Πυθαγορείων».

Το 87 π.α.χ.χ., «ο άξεστος Σύλλας, καταστρέφει την Αθήνα που είχε συμπαραταχθεί με τον Μιθριδάτη, και αμέτρητα αγάλματα, πίνακες ζωγραφικής και θησαυροί, γίνονται αντικείμενα λεηλασίας και μεταφέρονται στη Ρώμη, συμπεριλαμβανομένης της ονομαστής βιβλιοθήκης του Απελλικώνος και του περίφημου πίνακα του Ζεύξιδος… Ο ίδιος άρπαγας στρατοκράτης ήταν επίσης αυτός που άρπαξε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς του Αλαλκομένειου ιερού της Βοιωτίας, έβαλε χέρι στα ιερά της Επιδαύρου… της Ολυμπίας και των Δελφών».

Το 55 π.α.χ.χ., «ο φοβερός Βέρρης… λεηλάτησε τα καλλιτεχνήματα και τους θησαυρούς όλης της νότιας Ελλάδας, έκλεψε το χρυσό από τον Ναό της Αθηνάς στην Αθήνα… άρπαξε από την Τένεδο το λατρευτικό άγαλμα του τοπικού ημίθεου Τέννητος, καταλήστεψε τον πανάρχαιο Ναό της Ήρας στη Σάμο, το Ναό της Αρτέμιδος στην Πέργαμο, λεηλάτησε όλα τα μνημεία της Ασπένδου στην Παμφυλία».
«Ο Αύγουστος… κλέβει από την Τεγέα και μεταφέρει στη Ρώμη το περίφημο άγαλμα της Αλέας Αθηνάς… Ο Καλιγούλας διάλεγε ελληνικές προτομές και πρόσταζε να τις αποκεφαλίζουν και να προσθέσουν σε αυτές το δικό του κεφάλι… Ο Νέρωνας, κλέφτης επίσης πεντακοσίων χάλκινων γλυπτών από τους Δελφούς…».

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ

Η Σμύρνη μας

Οι πρώτες φλόγες που κατέφαγαν τη Σμύρνη κι έσβησαν την ελληνοχριστιανικότητά της άρχισαν να ξεπηδούν τη νύχτα της 30ής Αυγούστου κυρίως από την Αρμένικη συνοικία πού συνόρευε με το Παζάρι της Σμύρνης, τις Μεγάλες Ταβέρνες και τη συνοικία του Αγίου Γεωργίου «και δι’ αυτής», με την Μητρόπολη της  Αγ. Φωτεινής. Όσο οι ώρες περνούσαν τόσο οι φλόγες υψώνονταν μέχρι εβδόμου ουρανού. Πυροβολισμοί κι εκρήξεις συνόδευαν τον εμπρησμό της άλλοτε χαρούμενης πολιτείας της πανάρχαιας πρωτεύουσας της πιο ελληνικής κι από την Ελλάδα Ιωνίας. Στο μεταξύ σκοτεινότεροι της νύχτας και του άδη προβοκάτορες και εμπρηστές περιέτρεχαν τις σκοτεινές συνοικίες αδειάζοντας κουβάδες τη βενζίνη και το πετρέλαιο.

Προπαντός όμως το πρωί της 31ης Αυγούστου είχε τεθεί σε πλήρη εφαρμογή το σχέδιο του Νουρεντίν Πασά του δολοφόνου του Εθνομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης. Οι φλόγες η μία μετά την άλλη αναπηδούσαν από τις δύο χριστιανικές συνοικίες. Την Αρμένικη πρώτα και την Ελληνική ύστερα. Τα κτίρια πού ήθελε ο τουρκικός στρατός και η διοίκηση να διασώσουν τα προστάτευαν κατεδαφίζοντας τα πλαϊνά κτίρια και δημιουργώντας κενό για να μη μεταδοθεί η πυρκαγιά. Δηλαδή οικοπεδοποιούσαν τον πλαϊνό χώρο. Έτσι διασώθηκε η ιταλική Σχολή, το Κεντρικό Παρθεναγωγείο και τα νεόδμητα (κτίρια της Ευαγγελικής Σχολής και του Ιωνικού πού δεν πρόλαβαν να το λειτουργήσουν οι Έλληνες. Αλλα ποια η απολογία των τούρκων μπροστά στην κατακραυγή της παγκόσμιας κοινής γνώμης που και πολύ δεν τους ενδιέφερε;  Αναρίθμητοι ήταν εκείνοι πού κάηκαν ζωντανοί μέσα στα σπίτια τους και τα μαγαζιά τους. Ακόμη και οι ανήμποροι να μετακινηθούν άρρωστοι των νοσοκομείων έγιναν κι αυτοί στάχτη. Ανάμεσα τους και ο διάσημος Ιατρός Ιπποκράτης Αργυρόπουλος πού αρκετό καιρό βρισκόταν κλινήρης στο νοσοκομείο της Σμύρνης.

Ένα μεγάλο πλήθος καιγόμενων Σμυρναίων μετακινήθηκε στον «Πανιώνιο» και κατέκλυσε τις κερκίδες του για να σωθεί. Άλλοι πάλι με τα βρέφη τους στις αγκαλιές έτρεχαν στο νεκροταφείο της πόλης τους φωνάζοντας πολλοί απ’ αυτούς στους νεκρούς: «Βγήτε εσείς να μπούμε εμείς» για να πληρωθεί ο της  Αποκαλύψεως λόγος: «θ’ αναζητούν οι άνθρωποι το θάνατο και δεν θα τον βρίσκουν» όπως έγινε στην τραγική Σμύρνη στα 1922 με την ανοχή των μεγάλων Χριστιανικών (εντός εισαγωγικών) δυνάμεων Αγγλίας, Γαλλίας, Ιταλίας… και προς δόξαν του χριστιανικού (και πάλιν εντός εισαγωγικών) πολιτισμού τους.

Η καθολικότητα της Εκκλησίας

(αποσπάσματα από το βιβλίο «Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις»)

 

Του π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ

 

 

« Πολύ συχνά το μέτρο  της αληθείας είναι η μαρτυρία της μειοψηφίας. Είναι δυνατόν να είναι η καθολική Εκκλησία το «μικρό ποίμνιο». Ίσως υπάρχουν περισσότεροι ετερόδοξοι παρά ορθόδοξοι. Είναι δυνατόν να εξαπλωθούν οι αιρετικοί παντού, ubique, και να καταλήξει η Εκκλησία στο περιθώριο της ιστορίας ή να αποσυρθεί στην έρημο. Αυτό συνέβη κατ’ επανάληψι στην ιστορία και είναι πολύ πιθανόν να συμβεί και πάλι.

Την καθολική εμπειρία μπορούν να εκφράσουν ακόμη και οι λίγοι, ακόμη και μεμονωμένοι ομολογητές  της πίστεως, και αυτό είναι αρκετό. Για την ακρίβεια, για να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε και να εκφράσουμε την καθολική αλήθεια δεν χρειαζόμαστε καμία οικουμενική, παγκόσμια συνάθροιση και ψήφο ούτε ακόμη και οικουμενική σύνοδο.

Η ιερά αξιοπρέπεια της συνόδου δεν εξαρτάται από τον αριθμό των μελών που εκπροσωπούν τις Εκκλησίες τους. Μια μεγάλη «γενική» σύνοδος θα μπορούσε να αποδειχτεί σύνοδος ληστών (latrocinium), ή ακόμη και αποστατών. Και η «ecclesia sparsa» συχνά την καταδικάζει για την ακυρότητά της με σιωπηλή αντίδραση.

Το πλήθος των επισκόπων (numerus episcoporum) δεν επιλύει  το ζήτημα. Οι ιστορικές και πρακτικές μέθοδοι αναγνωρίσεως μιας ιεράς και καθολικής Παραδόσεως μπορούν να είναι πολλές. Η σύγκλιση οικουμενικών συνόδων είναι μια μέθοδος, όχι όμως και η μόνη. Τούτο δεν σημαίνει ότι δεν είναι ανάγκη να συγκαλούμε συνόδους και συνέδρια. Είναι όμως δυνατόν κατά την σύνοδο να εκφράσει την αλήθεια η μειοψηφία. Και το σπουδαιότερο, η αλήθεια μπορεί να αποκαλυφθεί και άνευ συνόδου.

Περί αυτού ακριβώς μαρτυρεί η Εκκλησία δια σιωπηλής «receptio». Αποφασιστική αξία έχει η εσωτερική καθολικότητα, όχι η εμπειρική οικουμενικότητα.

Οι γνώμες των Πατέρων γίνονται δεκτές όχι ως επίσημος υποταγή σε εξωτερική εξουσία, αλλά λόγω της εσωτερικής μαρτυρίας της καθολικής αλήθειας τους.

Ολόκληρο τω σώμα της Εκκλησίας έχει το δικαίωμα να επαληθεύει, και μάλιστα το δικαίωμα ή μάλλον το καθήκον να επιβεβαιώνει. Κατ’ αυτήν ακριβώς την έννοια οι Πατριάρχες της Ανατολής έγραψαν στην γνωστή Εγκύκλιο επιστολή του 1848 ότι «ο λαός ο ίδιος υπήρξε ο υπερασπιστής της Θρησκείας».

 

…θα υπάρξει συνέχεια…

ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΝΟ

 (Μια Μεγάλη Παρασκευή)

για την κάθε μεγάλη Παρασκευή της Ελένης, της Ελπινίκης, του Ανδρέα…

 Του π. Θεοδόσιου Μαρτζούχου

 

 Ένα ζευγάρι βρίσκεται σε διακοπές. Στο ίδιο ξενοδοχείο κάνει τις διακοπές της μία ομάδα ανθρώπων με αναπηρίες. Το ζευγάρι νοιώθει ζημιωμένο από την παρουσία της ομάδας των αναπήρων και κάνει δικαστική αγωγή αποζημίωσης η οποία γίνεται αποδεκτή και επιδικάζεται αποζημίωση! Η αιτιολογία της απόφασης του δικαστηρίου λέει ότι: “το αναπόφευκτο θέαμα των αναπήρων σε μικρό χώρο, σε κάθε ώρα φαγητού, προκαλούσε αηδία και υπενθύμιζε διαρκώς τον ανθρώπινο πόνο”.

 Σ’ ένα κόσμο εγωκεντρικό, σε μία “κοινωνία” που στοχεύει να “περνάς καλά” αόριστα και γενικά, είναι φυσικό να “φυτρώσουν” ιστορίες σαν την παραπάνω. Όσο αποτροπιαστική και αν την ακούμε, τελικά μας… εκφράζει και μη φοβόμαστε να το ομολογήσουμε. Και εμείς αισθανόμαστε, τουλάχιστον δυσφορία, μπροστά στον πόνο! Και σε μας γίνεται απεχθές κάθε οδυνηρό θέαμα. Και εμείς κάνουμε ότι δεν βλέπουμε όταν συναντάμε την σωματική και ψυχική οδύνη.

 Σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, έρχεται μπροστά μας καθημαγμένος και αειδής Αυτός που ανέλαβε (δηλαδή πήρε κυριολεκτικά πάνω Του) όλο τον ανθρώπινο πόνο. Αυτός που ταυτίστηκε με τον βρώμικο μετανάστη, με τον ανάπηρο φτωχό με το καθυστερημένο παιδί, με τον ανοϊκό ηλικιωμένο, γενικά με κάθε… ειδική ανάγκη, όπως ειδικά ψευδόμενοι μας αρέσει να λέμε τις αναπηρίες. Ο Χριστός επειδή δεν έχει, αλλά είναι η όντως ΖΩΗ, δεν θέλει να υπεκφύγει συζητώντας ατέρμονα για τον πόνο, αλλά αναλαμβάνει επί του Σταυρού τον πόνο. Δεν συζητάει, δείχνει. Δεν ερμηνεύει, ζει. Δεν φοβάται, αντιμετωπίζει.

Σε μας, όπως λέει ο ποιητής “ετούτα τα φτερά δεν είναι πια φτερά για να πετούν, παρά μόνο ριπίδες να χτυπούν τον αέρα”(T.S.Eliot, Η Τετάρτη των Τεφρών Ι 34-35). Γι᾿ αυτό η φωτιά του πόνου μας τσουρουφλίζει και κραυγάζουμε τρομαγμένοι. Όχι για τον κίνδυνο, μήπως καούμε και δεν μπορούμε να πετάξουμε, αλλά μήπως γίνει δύσμορφη η εξωτερική μας εικόνα... και προκαλέσουμε αηδία..!

«Παραλήρημα ζηλωτισμού» από… τον Γέροντα Παΐσιο

Τελικώς όντως ο Οικουμενισμός είναι αίρεση. Δεν το βλέπουμε μόνο από την διδασκαλία του αλλά το διαπιστώνουμε από τους οπαδούς του, το προσυπογράφουν δια του ήθους τους. Η τακτική της λασπολογίας χρησιμοποιείται  με επιστημονικό τρόπο. Όσοι ομολογούν και υπεραμύνονται της Ορθοδοξίας κατηγορούνται ως «ζηλωτές», «υπερορθόδοξοι», «διακατεχόμενοι από υπερβάλλοντα ζήλο» κλπ. (ων ουκ έστι αριθμός).

Δεν δικαιολογούμε ούτε βρίζουμε μόνο δημοσιεύουμε ένα κείμενο για την στάση του Γέροντος Παϊσίου (τον ξέρουν, τον προσκυνούν, και του κάνουν τρισάγια) και συσσώμου του Αγίου Όρους έναντι των φρικτών αθηναγορικών ανοιγμάτων. Τις ταμπέλες βάλτε τες μόνοι σας. Ποιοι οι Ορθόδοξοι, ποιοι οι υπεροθόδοξοι, και ποιοι οι αντορθόδοξοι.

Γέων Παϊσιος και Οικουμενισμός

…Ιδιαιτέρως σεβόταν τον Οικουμενικό θρόνο. Αναγνώριζε την πανορθόδοξη αποστολή του και κατανοούσε την δύσκολη θέση που βρίσκεται. Προσευχόταν πολύ και τον υπερασπίστηκε δημόσια σε πολλές περιπτώσεις.  Από το Στόμιο είδαμε τον Γέροντα σφοδρό πολέμιο των αιρέσεων. Στα θέματα της πίστεως ήταν ακριβής και ασυγκατάβατος.  Είχε μεγάλη ορθόδοξη ευαισθησία, γι’ αυτό δεν δεχόταν συμπροσευχές και κοινωνία με πρόσωπα μη ορθόδοξα. Τόνιζε: «Για να συμπροσευχηθούμε με κάποιον, πρέπει να συμφωνούμε στην πίστη». Διέκοπτε τις σχέσεις του ή απέφευγε να δη κληρικούς που συμμετείχαν σε κοινές προσευχές με ετεροδόξους. Τα «μυστήρια» των ετεροδόξων δεν τα αναγνώριζε και συμβούλευε οι προσερχόμενοι στην Ορθόδοξη Εκκλησία, να κατηχούνται καλά πριν βαπτισθούν. Καταπολέμησε τον οικουμενισμό και μιλούσε για το μεγαλείο και την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας, την πληροφορία του αρυόμενος από την εν καρδία του θεία χάρι. Ο βίος του αποδείκνυε την υπεροχή της Ορθοδοξίας. Για ένα διάστημα είχε διακόψει, μαζί με όλο σχεδόν το υπόλοιπο Άγιον Όρος, το μνημόσυνο του πατριάρχου Αθηναγόρα για τα επικίνδυνα ανοίγματά του προς τους Ρωμαιοκαθολικούς. Αλλά το έκανε με πόνο: «Κάνω προσευχή», είπε σε κάποιον, «για να κόβη ο Θεός μέρες από μένα και να τις δίνη στον πατριάρχη Αθηναγόρα, για να ολοκληρώση την μετάνοιά του».

(† Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Άγιον Όρος 2004, σ.690-691)

Ο ένθεος θεράποντας Χριστού!

Η μνήμη του τιμάται την 3η Σεπτεμβρίου (ανάμνηση ανακομιδής των Αγίων Λειψάνων του) και ιδιαιτέρως την 9η Νοεμβρίου (ανάμνηση της κοιμήσεώς του).

Δεν πρόλαβε να κάνει εγχείρηση, δεν πρόλαβε να περάσει από μαχαίρι.
Η Αθήνα συγκλονιζόταν από ιαχές και αλλαλαγμούς για την εκλογική ήττα του Βενιζέλου, για τις αλλαγές στην Κυβέρνηση, για την επαναφορά του εξόριστου Βασιληά Κωνσταντίνου, οι εκκλησιαστικοί κύκλοι συζητούσαν, σχολίαζαν την έκπτωση του Μελετίου και την επανανθρόνιση του Θεοκλήτου, όταν ο χλωμός ασκητικός εκείνος γέροντας, ο καλόγερος της Αίγινας, έβλεπε ξαφνικά καταμπροστά του ανοιγμένους τους ουρανούς και τους αγγέλους κατά χιλιάδες να τον υποδέχονται.

Στάθηκε λίγο προτού ξεψυχίσει κι αφουγκράστηκε. Από ψηλά κάποια γνώριμη φωνή, κάποια ολόγλυκια φωνή σε ξένη χώρα, τον καλούσε.
“Είσελθε τέκνον, είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου. Σε αναμένει ο της δικαιοσύνης στέφανος.”
” Εις εμέ, εις εμέ το λέγεις Κύριε;” πρόλαβαν να ψιθυρίσουν για στερνή φορά τα χείλη του.
Κι ανοίγοντας το στόμα να πάρει ανασεμιά, είδε πως μεταφέρεται. Παρέδωσε την άγια του υπομονετική ψυχή στον αγαπημένο του Αφέντη. Στον Αφέντη των ουρανίων, των επιγείων και καταχθονίων.

Ήρθε μια σαβανώτρα από το προσωπικό του νοσοκομείου να βοηθήσει τη γερόντισσα. Το νεκρό σώμα, μοσκομύριζε… Θεέ και Κύριε ! … Κάτι πήγε να πει η γερόντισσα δεν το μπόρεσε. Για μια στιγμή έβγαλαν τη μάλλινη φανέλλα και την πέταξαν πρόχειρα στο διπλανό κρεββάτι. Κι ώσπου να προχωρήσουν να τελειώσουν με τα σάβανα, ο διπλανός άρρωστος, ο άνθρωπος που έπασχε από παράλυση των κάτω άκρων κινήθηκε, ξεπετάχθηκε όρθιος, αμφιταλαντεύθηκε, στάθηκε στα πόδια του κι έκανε το σταυρό του.
“Σηκώθηκα, περπατάω! ανάκραξε δυνατά, Θεέ μου, έγινα καλά! Τι έχει αυτή η φανέλλα;”  Για δες, ήταν στ’ αλήθεια όρθιος, περπατούσε !

Δεν καλοκατάλαβαν, απόμειναν να χάσκουν. Το νεκρό σώμα μοσκομύριζε… Η γερόντισσα πήρε τη φανέλλα την έβαλε ένα κουβάρι στο ράσο της. Τα χέρια της έτρεμαν.
Απόρησαν oι γιατροί, απόρησε και το προσωπικό του νοσοκομείου όταν έμαθαν πως ο φτωχός ρασοφόρος από την Aίγινα, ήταν άλλοτε γενικός διευθυντής στη Ριζάρειο και ήταν λέει… δεσπότης!

από τη σελίδα μας

O “Υπερ – ορθόδοξος” Γέρων Παΐσιος για τις συμπροσευχές

«Σήμερα, δυστυχώς, μπήκε η ευρωπαϊκή ευγένεια και πάνε να δείξουν τον καλό. Θέλουν να δείξουν ανωτερότητα και τελικά πάνε να προσκυνήσουν τον διάβολο με τα δύο κέρατα. “Μια θρησκεία, σου λένε, να υπάρχη” και τα ισοπεδώνουν όλα. Ήρθαν και σ’ εμένα μερικοί και μου είπαν: “Όσοι πιστεύουμε στο Χριστό να κάνουμε μια θρησκεία”. “Τώρα είναι σαν να μου λέτε, τους είπα, χρυσό και μπακίρι, χρυσό τόσα καράτια και τόσο μπακίρι που τα ξεχώρισαν, να τα μαζέψουμε πάλι και να τα κάνουμε ένα. Είναι σωστό να τα ανακατέψουμε πάλι; Ρωτήστε έναν χρυσοχόο. Κάνει να ανακατέψουμε την σαβούρα με τον χρυσό; Έγινε τόσος αγώνας, για να λαμπικάρη το δόγμα”. Οι Άγιοι Πατέρες κάτι ήξεραν και απαγόρευσαν τις σχέσεις με αιρετικό. Σήμερα λένε: “Όχι μόνο με αιρετικό αλλά και με Βουδδιστή και με πυρολάτρη και με δαιμονολάτρη να συμπροσευχηθούμε. Πρέπει να βρίσκωνται στις συμπροσευχές τους και στα συνέδρια και οι Ορθόδοξοι. Είναι μία παρουσία”. Τί παρουσία; Τα λύνουν όλα με την λογική και δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Το ευρωπαϊκό πνεύμα νομίζει ότι και τα πνευματικά θέματα μπορούν να μπουν στην Κοινή Αγορά. Μερικοί από τους Ορθοδόξους που έχουν ελαφρότητα και θέλουν να κάνουν προβολή, “Ιεραποστολή”, συγκαλούν συνέδρια με ετεροδόξους, για να γίνεται ντόρος και νομίζουν ότι θα προβάλουν έτσι την Ορθοδοξία, με το να γίνουν δηλαδή ταραμοσαλάτα με τους κακοδόξους. Αρχίζουν μετά οι υπερζηλωτές και πιάνουν το άλλο άκρο· λένε και βλασφημίες για τα Μυστήρια των Νεοημερολογιτών κ.λπ. και κατασκανδαλίζουν ψυχές που έχουν ευλάβεια και ορθόδοξη ευαισθησία. Οι ετερόδοξοι από την άλλη έρχονται στα συνέδρια, κάνουν τον δάσκαλο, παίρνουν ό,τι καλό υλικό πνευματικό βρίσκουν στους Ορθοδόξους, το περνάνε από το δικό τους εργαστήρι, βάζουν δικό τους χρώμα και φίρμα και το παρουσιάζουν σαν πρωτότυπο. Και ο παράξενος σημερινός κόσμος από κάτι τέτοια παράξενα συγκινείται, και καταστρέφεται πνευματικά. Ο Κύριος όμως, όταν πρέπη, θα παρουσίαση τους Μάρκους τους Ευγενικούς και τους Γρηγορίους Παλαμάδες, που θα συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, για να ομολογήσουν (ως νέοι Ταλιμπάν όπως ήταν και εκείνοι*) την ορθόδοξη πίστη και να στερεώσουν την παράδοση και να δώσουν χαρά μεγάλη στην Μητέρα μας Εκκλησία».

*Σχόλια ιστοσελίδας

Εκ του βιβλίου   «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο»

Έκδοση: Ιερού  Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστού Ιωάννου του  Θεολόγου» της Σουρωτής Θεσσαλονίκης.