Ο Καρκίνος και η Νίκη της Ελπινίνης!

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ!

Δεν ξέρω αν τελικά θα καταφέρει να νικήσει τον ΚΑΡΚΙΝΟ. Ξέρω ότι έχει ΝΙΚΗΣΕΙ στη ΖΩΗ.
Η Ελπινίκη έχει ΚΑΡΚΙΝΟ. Όπως και η Ελένη. Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ προσπαθεί να νικήσει. Οι ΉΡΩΕΣ δεν μπορούν να νικηθούν αδελφοί. Και αυτό γιατί έχουν ήδη ΚΕΡΔΙΣΕΙ τη ζωή.
Η Ελπινίκη απαιτεί την ευχή μας. Την Προσευχή μας. Ένα – δυο λεπτά απο τη ζωή μας. Από τη ζωούλα μας… Έχουν και οι δυό δύσκολες εξετάσεις αύριο…Ποιός ξέρει και πόσοι ανώνυμοι ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ μαζί τους… Ας ευχηθούμε απόψε για την ΕΛΠΙΝΙΚΗ και την Ελένη.

Θυμήθηκα ένα γράμμα που είχε στείλει η Ελπινίκη μας.Ευχηθείτε παρακαλώ…

Δυστυχώς λυπάμαι πολύ που το λέω αλλά δεν περιμένω πια κανένα θαύμα απλά εύχομαι να πάνε όλα καλά. Το ότι θα χάσω για δεύτερη φορά τα μαλλιά μου, θα πονέσουν πάλι τα χέρια μου και θα περάσω όλα αυτά ΞΑΝΑ, αφού τα δέχεται ο Χριστός, δεν λέω τίποτα. Δεν έχω κουράγιο πια, αδειάζω από συναισθήματα. Δεν νομίζω ότι έχω προλάβει να κάνω κάτι τόσο φοβερά κακό στη ζωή μου για να γίνονται όλα αυτά αλλά κι αν έχω κάνει έχω ζητήσει τόσες μα τόσες φορές συγνώμη που δεν ξέρω..Λένε πως όταν πιστέψεις πολύ σ ένα θαύμα, θα γίνει. Έγω όταν πίστεψα πρώτη φορά τόσο πολύ, δεν έγινε. Και διαβάζω για άλλους που δεν πιστεύουν πολύ ή και καθόλου και γίνεται το θαύμα. Δεν ξέρω ποιες προυποθέσεις πρέπει να πληρεί κάποιος για να του γίνει ένα θαύμα. Εγώ κανόνες δεν έχω διαβάσει πουθενά. Αν υπάρχουν ας μου τους πει κάποιος να ξέρω κι εγώ. Στεναχωριέμαι που μιλάω έτσι αλλά μόνο αυτό μου βγαίνει τώρα. Είδες που στο λέω; Απομακρύνομαι..Το νιώθω αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Αύριο το μεσημέρι φεύγω γιατί την Παρασκευή πρέπει να κάνω τις εξετάσεις αίματος και να πάω να πάρω και περούκα. Ουάου, φοβερό συναίσθημα! Πάω να διαλέξω για δεύτερη φορά τι μαλλιά θα φοράω! [...]

Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο των Δυνάμεων να κάνει ΕΛΕΟΣ στις αδελφές και αδελφούς μας που παλεύουν με τον ευλογημένο ΚΑΡΚΙΝΟ.Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους καρκινοπαθείς δούλους σου…
Την ευχή τους να έχουμε…

Ανακοίνωση Ι.Μ.Πειραιώς για τους παπικούς

Καθολικοί "ευαγγελίζουν" αιρετικό...

Έφυγα από τους πεντηκοστιανούς επειδή είναι Ψευδοπροφήτες!

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΡΩΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΥ:

«Είδα τρομερά λάθη, φοβερές αμαρτίες, παρόλο πού κηρύττουν αγνότητα και αγιότητα. Είναι μόνο λόγια. Τα έργα απέχουν πολύ. Ψεύτικες διδασκαλίες πού μερικές φορές δεν τις άντεχα, πού δεν μπορούσα να τις δεχθώ. Ψεύτικες προφητείες. Έλεγαν για πράγματα πού θα συμβούν και δεν συνέβαιναν ποτέ. Έχουν πολλούς προφήτες. Κάτι σαν μέντιουμ. Είπαν προφητείες για το πρόσωπο μου, για την ζωή μου, πού δεν βγήκαν αληθινές.

»Είπαν προφητείες για τις έσχατες ημέρες, για πράγματα πού θα γίνουν πάνω στον πλανήτη μας και δεν συνέβησαν ποτέ.

Ένα παράδειγμα. Έχουν μια διδασκαλία, για την αρπαγή της Εκκλησίας. Από το 1987 που τους ακολούθησα, άκουα καθημερινά, Έρχεται ο Κύριος, αδελφέ! Έρχεται ο Κύριος! Να ετοιμασθούμε να φύγουμε για τον ουρανό. Μάλιστα προσδιώριζαν και την ημερομηνία περίπου. Με βάσι την χρονολογία του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, με πρόσθεσι σ’ αυτήν εβδομήντα ή ογδόντα ετών, αφαιρώντας, προσθέτοντας, πολλαπλασιάζοντας, κατέληξαν ότι το 1993 θα έλθη ο Ιησούς Χριστός και θα πάρη στο μεσουράνημα μόνο εμάς τους Πεντηκοστιανούς. Μόνο εμάς που είμαστε αναγεννημένοι, βαπτισμένοι με Άγιο Πνεύμα, που λέμε τα ακαταλαβίστικα, που λέμε ο ένας στον άλλο προφητείες.

π.Δανιήλ Γούβαλης…

Ήταν ο άνθρωπός μας, το στήριγμά μας, μια τεράστια ψυχή που χωριζόταν σε χίλια κομμάτια ώστε να έχουν όλοι κομμάτι να πάρουν. Πάντα απλά, χωρίς πολλά λόγια από μέρους του. Όσο μεγαλύτερη είναι η καρδιά σε τόσα περισσότερα κομμάτια θέλει και μπορεί να χωριστεί και να μοιραστεί στους άλλους.
Αναρωτιόμαστε πολλές φορές πως γίνεται οι Μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας να μπορούν να βοηθούν ή πως γίνεται η Παναγία να ακούει και να φροντίζει ταυτόχρονα τόσους ανθρώπους πάνω στη γη. Μα, αν αυτό το κάνει ένας ταγμένος στρατιώτης του Θεού όσο είναι εν ζωή, δεν θα μπορεί να το κάνει όταν είναι στον ουρανό και έχει κάθε δικαίωμα και δυνατότητα και δύναμη να το κάνει; Φυσικά και μπορεί! Γιατί έχει το αξίωμα, την παρρησία όπως λέμε, απέναντι στο Θεό.

Αρκεί να του χτυπήσουμε την πόρτα. Έτσι και ο παππούλης εν ζωή ακόμη δεν είχε μέτρο στην αγάπη του για μας. Και όταν έκοβε χρονικά λίγο από έναν, είναι γιατί έβλεπε ανάγκη σε κάποιον άλλον. Ποτέ στον εαυτό του. Το μόνο που επιζητούσε ήταν να βρίσκεται σε ιερούς τόπους. Αλλά και εκεί παρέσερνε κι άλλους για να ευλογούνται. Ουσιαστικά μια αγάπη τον οδηγούσε, μία θυσιάζετο και μία τον χαρίτωνε, η Αγάπη του Χριστού.

Αρχιμανδρίτης Ιωαννίκιος Κοτσώνης

δείτε το αφιέρωμά μας στον γέροντα

Πεντηκοστιανισμός: μια αλαζονική πνευματική αυτοϊκανοποίηση

do it yourself pentecostal spiritualism

Τα διάφορα κινήματα πνευματικής αναζωπύρωσης, όπως π.χ. το κίνημα της «γλωσσολαλιάς», δεν παρουσιάζουν  παρά ελάχιστη μετάνοια ή καταδίκη της αμαρτίας, αλλά κυρίως χαρακτηρίζονται από την αναζήτηση δύναμης και τη δίψα για ασυνήθιστες και θαυμαστές εμπειρίες.

Παντού παρατηρείται ο ίδιος μόχθος για ιερά αισθήματα, η ίδια η προθυμία για «αρπαγή» από ένα πνεύμα, η ίδια αναζήτηση, όχι για το Θεό, αλλά για «πνευματική παρηγοριά», η ίδια αυτομέθη, που λανθασμένα θεωρείται ως κατάσταση χάριτος  οι ίδιες «μυστικές αποκαλύψεις» και ψευδοπνευματικές καταστάσεις.

Ποικίλες αλχημείες της ευτυχίας παρουσιάζονται ως η λύση στα προβλήματα αυτού του νέου τύπου ανθρώπου, του ανθρώπου των υψηλών επιδόσεων, των ρεκόρ, των απτών αριθμητικά μετρούμενων αποτελεσμάτων. Όπως προσφυώς είχε παρατηρήσει ο άγιος Μακάριος της Όπτινα : «σκεπτόμενος να βρεις την αγάπη του Θεού  σε συναισθήματα παρηγοριάς, δεν αναζητάς το Θεό αλλά τον εαυτό σου, δηλαδή τη δική σου παρηγοριά, ενώ αποφεύγεις το δρόμο της θλίψης, θεωρώντας τον εαυτό σου δήθεν χαμένο χωρίς πνευματική παρηγοριά».

Η βίβλος του βαμπίρ

Και ξαφνικά βρέθηκα με τη Βαμπιρική βίβλο ανά χείρας. Μεταφέρω επιλεγμένα αποσπάσματα και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του!

Δεν είμαστε λαίμαργοι και θυμηθείτε τη πρώτη Βαμπιρική Αρχή: Μη σπαταλήσετε ποτέ τα Τρόφιμα!
(Ένα από τα θεμελιώδη μυστικά του Βαμπιρισμού)

Η θνητή ζωή είναι μικρή και σύντομη. Έχεις τη δυνατότητα να Μας πλησιάσεις και να γίνεις ένα πραγματικό μέλος της θρησκείας των Κυρίαρχων, ένα Βαμπίρ, ένας Αθάνατος Άρχοντας της Γης, αλλιώς θα χαθείς στους ανέμους του χρόνου.

Είμαι Βαμπίρ.
Λατρεύω το εγώ μου και Λατρεύω τη ζωή μου, γιατί Είμαι ο Μοναδικός Θεός που υπάρχει. Είμαι περήφανος που Είμαι ένα κυνηγετικό ζώο και Τιμώ τα ζωικά μου ένστικτα. Εξυψώνω το λογικό μυαλό μου και δεν κρατώ καμία πεποίθηση που εναντιώνεται στη λογική. Αναγνωρίζω τις Δυνάμεις του Σκότους ως κρυμμένους φυσικούς νόμους, μέσω των
οποίων πραγματοποιώ τη μαγεία μου. Γνωρίζω ότι τα πιστεύω μου στο τελετουργικό στηρίζονται στη φαντασία αλλά η μαγεία είναι πραγματική, και Σέβομαι και αναγνωρίζω τα αποτελέσματα της μαγείας μου.
Συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει παράδεισος, όπως δεν υπάρχει κόλαση, και Βλέπω το θάνατο ως καταστροφέα της ζωής. Επομένως θα εκμεταλλευτώ τα περισσότερα πράγματα της ζωής εδώ και τώρα. Είμαι Βαμπίρ. Χαμηλώστε το κεφάλι ενώπιον μου.

Η Ομιλία του Δράκου

Είμαι ο Αρχαιότερος, ο Δημιουργός των Θεών.
Είμαι η Αλλαγή και ο Αμετάβλητος.
Και όποτε επικεντρώνεσαι στα μάτια κάποιου άλλου, εκεί! Κοιτάζω πίσω σε εσένα!
Είμαι η Πηγή Όλων Όσων Υπάρχουν!

Η τσάμπα ταρίφα και πως το πεντηκοστιανό χρέος εξοφλείται

Ή αλλιώς οι νέες στρατηγικές προσηλυτισμού…

Χθες βράδυ σε ταξί. Στη θέση του συνοδηγού εγώ, πίσω μια ηλικιωμένη μαυροντυμένη κυρία. Από το ραδιόφωνο ακούγεται κάτι περίεργο…Ένα αρμόνιο της πλάκας και μια χορωδία που συνοδεύουν έναν αοιδό στυλ Τζίμη Μακούλη, ο οποίος λέει κάτι ακατάληπτα! Συγκεντρώνομαι για ν’ ακούσω καλύτερα τους στίχους: Μέγας φίλος, εσύ, Ιησού ή Θα’ ρθει ο καιρός του θερισμού κλπ. κλπ. Ανατρίχιασα! Ήταν που αφήσαμε την κυρία λίγο πριν το σκοτεινό δάσος του Σκιστού και συνέχισα μόνος την κούρσα με τον μυστήριο ταρίφα, που σιγοτραγουδούσε εκστατικός τα άσματα! Άρχισα να νιώθω σαν τον Εγγλέζο μπάτσο σε εκείνη την ταινία τρόμου με τον Christopher Lee, αρχηγό των ειδωλολατρών, που τον θυσιάζουν στο τέλος μέσα σ’ ένα τεράστιο ψάθινο σκιάχτρο! Με τα πολλά, μου το’ σκασε το παραμύθι ο τρελάρας: Μου είπε πως είναι Πεντηκοστιανός, πως ο Κύριος έχει κυριεύσει το σώμα του μέσω της γλωσσολαλιάς και πως στη Δευτέρα Παρουσία θα εξαφανιστούν με ένα μόνο φύσημα του Κυρίου οι έχοντες τον κώδικα του Κτήνους, όσοι κάνουν σεξ εκτός γάμου ή απλά οι ομοφυλόφιλοι!

Πεντηκοστιανοί: Χαρισματικοί ή Μέντιουμς;

«Χριστιανικός» μεντιουμισμός

Μια προσεκτική κι αντικειμενική μελέτη της «γλωσσολαλιάς» έχει γίνει από τον Γερμανό Λουθηρανό πάστορα Δρ. Kurt Koch (The strife of tongues). Αφού εξέτασε εκατοντάδες παραδείγματα αυτού του «δώρου», όπως εκδηλώνεται τα τελευταία χρόνια, έφτασε στο συμπέρασμα, βασισμένος στην Αγία Γραφή, ότι μόνο τέσσερις από αυτές τις περιπτώσεις ίσως είναι ίδιες με το δώρο που περιγράφεται στις Πράξεις των Αποστόλων· όμως δεν ήταν σίγουρος για καμμιά από αυτές. Ο Ορθόδοξος Χριστιανός, έχοντας πίσω του την πλήρη πατερική παράδοση της Εκκλησίας του Χριστού, θα είναι πιο αυστηρός στην κρίση του από τον Δρ. Koch. Πάντως, έναντι αυτών των λίγων πιθανώς θετικών περιπτώσεων, ο Δρ. Koch ανακάλυψε έναν αριθμό περιπτώσεων αναμφισβήτητης δαιμονοκαταληψίας – επειδή η «γλωσσολαλιά» είναι στην πραγματικότητα ένα συνηθισμένο «χάρισμα» των δαιμονισμένων. Στο τελικό συμπέρασμα του Δρ. Koch θα βρούμε αυτό που είναι πιθανώς το κλειδί της όλης κίνησης.

Συμπεραίνει ότι η κίνηση της «γλωσσολαλιάς» δεν είναι καθόλου «αναζωπύρωση», γιατί υπάρχει σ’ αυτήν ελάχιστη μετάνοια ή καταδίκη της αμαρτίας, αλλά κυρίως υπάρχει αναζήτηση για δύναμη και εμπειρία· το φαινόμενο της γλωσσολαλιάς δεν είναι το δώρο που περιγράφεται στις Πράξεις, ούτε είναι (στις περισσότερες περιπτώσεις) πραγματική δαιμονική κατοχή· μάλλον, «γίνεται όλο και πιο φανερό ότι ίσως το 95% του όλου κινήματος της γλωσσολαλιάς έχει μεντιουμιστικό χαρακτήρα» (Koch, σελ. 35).

Τι είναι ένα «μέντιουμ» («διάμεσο»); Το μέντιουμ είναι ένα πρόσωπο με μια συγκεκριμένη ψυχική ευαισθησία, που το διευκολύνει να γίνεται όχημα ή μέσον για την εκδήλωση αόρατων δυνάμεων ή όντων (όπου εμπλέκονται πραγματικά όντα, όπως έχει δηλώσει καθαρά ο στάρετς Αμβρόσιος της Optina, αυτά είναι πάντα τα πεπτωκότα πνεύματα των οποίων είναι το πεδίο αυτό, κι όχι τα «πνεύματα των νεκρών» που φαντάζονται οι πνευματιστές. Σχεδόν  όλες οι μη χριστιανικές θρησκείες κάνουν ευρεία χρήση των μεντιουμιστικών χαρισμάτων, όπως η διόραση, η ύπνωση, η «θαυματουργική» θεραπεία, η εμφάνιση και η εξαφάνιση αντικειμένων όπως και η μετακίνησή τους από τόπο σε τόπο κ.τ.λ.

Πρέπει να σημειωθεί ότι πολλά παρόμοια χαρίσματα κατέχονται επίσης από Ορθόδοξους Αγίους – αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο πραγματικό χριστιανικό χάρισμα και τη μεντιουμιστική απομίμησή του.

Πεντηκοστιανή δασκάλα τρομοκρατεί παιδάκια με τον…αντίχριστο!

Συνέβη σε δημοτικό σχολείο της χώρας μας!

Στις αρχές του 1991 μια δασκάλα Πεντηκοστιανή —το μικρό της όνομα ………— σε Δημοτικό Σχολείο της Πατρίδος μας – μίλησε για τα κακά που πλησιάζουν, δεν παρέλειψε να πή ότι ο Αντίχριστος θα είναι Έλληνας, με αποτέλεσμα να πάθουν ψυχικό σοκ τα παιδιά. Παρουσιάζουμε τα δικά της λόγια, σε επιστολή πού δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα τους:

«…Μόλις τα παιδιά πήγαν στο σπίτι, τα είπαν όλα στους γονείς τους, τα πιο πολλά μάλιστα από τον φόβο τους έπεσαν στο κρεβάτι, κουκουλώθηκαν με τις κουβέρτες και ούτε να φάνε δεν ήθελαν. Έτσι το άλλο πρωί μαζεύτηκαν στο σχολείο οι γονείς, έκαναν παράπονα ότι τρομάζω τα παιδιά τους, έλεγαν ότι φταίω εγώ για όλα…». (Εφημερίδα της Ε.Α.Ε.Π «Χριστιανισμός», 15.3.1991, σελ. 6).

Ο «σπιριτουαλισμός» των ομάδων και η προσευχή του Ιησού στην Εκκλησία

Η άσκηση της προσευχής του Ιησού εντάσσεται στην παράδοση και το πνευματικό πλαίσιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, με τα οποία είναι συνυφασμένη. Ο στάρετς Σέργιος επιμένει στην αναγκαιότητα της ασκήσεως της προσευχής αυτής εντός της Εκκλησίας, παράλληλα με τη συμμετοχή στις ακολουθίες και τη μυστηριακή ζωή και σε στενή σχέση με τις υπόλοιπες μορφές και εκφάνσεις της πνευματικής ζωής.

Ιδιαίτερα η προσευχή του Ιησού συνδέεται με αποφασιστικό αγώνα κατά των παθών και με μια εξίσου ενεργητική άσκηση των αρετών. Ο αγώνας όμως και η άσκηση δεν μπορούν να φέρουν καρπούς παρά μόνο εντός της Εκκλησίας και με τη δύναμη της Χάριτος, την οποία μας μεταδίδουν τα Μυστήρια. Εκτός της Εκκλησίας και χωρίς τον αγώνα κατά των παθών, η προσευχή στερείται της ουσίας και της αξίας της.

…δεν είναι καλό να γίνεται από κοινού η μονολόγιστη ευχή. Αφενός γιατί ο καθένας έχει τον δικό του ρυθμό, τον οποίο οφείλουμε να σεβαστούμε, και αφετέρου διότι η προσευχή είναι κάτι το προσωπικό και για να υπάρξει χρειάζεται κάποια προσωπική ελευθερία. Ο καθένας πρέπει να έχει την ελευθερία να προσεύχεται στον Θεό όπως ο ίδιος θέλει. Ο πιστός μπορεί να σταματήσει όταν έχει φτάσει σε μια καλή κατάσταση, δηλαδή στην κατάσταση που επιδιώκει να φτάσει με την προσευχή ( η οποία, ας μην λησμονούμε, δεν είναι αυτοσκοπός).

Η ευχή να είναι πάντα λιτή. Αν εκείνος που την ασκεί βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους, να μην αφήσει τίποτα να φανεί προς τους άλλους. Κατά μείζονα λόγο, οι θορυβώδεις και πομπώδεις εκδηλώσεις, όπως τις συναντούμε στους «χαρισματικούς» λεγόμενους κύκλους, δεν εκφράζουν την υγιή άσκηση της προσευχής και πρέπει να καταδικασθούν.

Ο Αντίχριστος έχει γεννηθεί το 1982 ήταν 30 ετών και είναι Έλληνας!!!

Έλεγε σε ομιλία του (κασσέτα 7- 9 – 1982) ο ηγέτης των πεντηκοστιανών  της Ε.Α.Ε.Π, κύριος Λεωνίδας Φέγγος.

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Πεντηκοστιανοί και Τρόμος. Μια σχέση ζωής!

Κάποια κοπέλα από τα μέρη της Αρκαδίας, από το Γυμνάσιο της Τριπόλεως βρέθηκε στην Αθήνα για πανεπιστημιακές σπουδές. Σπούδαζε οικονομικές επιστήμες. Η Ιωάννα (έτσι είναι το μικρό όνομά της) αφού πήρε το πτυχίο της, παντρεύτηκε κάποιο νεαρό επιστήμονα. Ο γάμος έγινε το 1977. Το πρώτο χρόνο του γάμου ο σύζυγός της γνώρισε μία Πεντηκοστιανή ομάδα, η οποία μάλιστα προσπαθούσε να δείχνει Ορθόδοξη, και παρακολουθούσε τις συγκεντρώσεις της.

Μέσα σε δύο χρόνια προσχώρησε οριστικά σ’ αυτήν. Εν τω μεταξύ η οικογένεια έγινε τετραμελής. Γεννήθηκαν δύο αγόρια. Το πρώτο παιδί γεννήθηκε στα τέλη του 1977. Συζητώντας γι αυτό, ο Πεντηκοστιανός σύζυγος έλεγε στην Ιωάννα. Το παιδί μας δεν θα προλάβη να πάη σχολείο, διότι θα γίνη η αρπαγή της Εκκλησίας. Δηλαδή πίστευε ότι πολύ σύντομα, στο έτος 1983 θα ερχόταν ο Χριστός να παραλαβή τους δικούς του. Αυτό βέβαια δεν πραγματοποιήθηκε, και τα παιδιά πήγαν κανονικά σχολείο.

Κατόπιν η αρπαγή προσδιορίστηκε για το έτος 1988. Η Ιωάννα δεν προσχώρησε στους Πεντηκοστιανούς, αλλά ορισμένες φορές παρακολουθούσε τις συναθροίσεις τους για να είναι κατατοπισμένη, για να προστατεύη τα παιδιά της. Μας διηγήθηκε ότι είχε ακούσει πάρα πολλές ψευδοπροφητείες. Μεταξύ των άλλων μου ανέφερε: Έλεγε ο αδελφός Ζηνόπουλος στην εκκλησία κάτω στην κεντρική, Μενάνδρου και Σωκράτους, ότι στα δάχτυλα του ενός χεριού, αδελφοί, μετρούνται τα χρόνια ως την αρπαγή. Αυτό το είχα ακούσει το 1983.

Η νέα λοιπόν χρονολογία της Β Παρουσίας τοποθετήθηκε στο 1988. Το 1986 η οικογένεια αγόρασε οικόπεδο ενός στρέμματος στην περιοχή των Θρακομακεδόνων και άρχιζε να χτίζη σπίτι. Ο άνδρας έλεγε: Μόλις τελειώσει το σπίτι, μόνο έξι μήνες θα προλάβουμε να μείνουμε. Ήταν βέβαιος ότι το 1988 θα αρπαζόταν στο μεσουράνημα όπου θα κατοικούσε για επτά χρόνια. Κατά την περίοδο αυτή ακούγονταν μέσα στην οικογένεια και κάποιοι ασυνήθιστοι χαιρετισμοί. Ο άνδρας της Ιωάννας έμπαινε στο σπίτι και χαιρετούσε τον πεθερό του με τα εξής λόγια: Γεια σου, πατέρα. Άντε σε δύο χρόνια φεύγουμε! Μετά από χρόνια, το ένα, το μεγαλύτερο από τα δύο παιδιά έλεγε: Θυμάσαι, μητέρα, πως ο μπαμπάς χαιρετούσε τον παππού το 1986; Θυμάσαι που του έλεγε ότι σε δύο χρόνια φεύγουμε!

Καθώς πλησίαζε το 1988, τα δημοσιεύματα στην μηνιαία εφημερίδα τους, τον Χριστιανισμό, σφυροκοπούσαν τις ψυχές των Πεντηκοστιανών με την αγωνία του ερχομού του Χριστού: Βρισκόμαστε στις έσχατες ημέρες, Η ημέρα του Κυρίου είναι πλησίον, Εγγύς η ώρα, Ο Χριστός έρχεται να πάρη μία ζωντανή Εκκλησία. Ο Αντίχριστος ετοιμάζεται να κάνη την εμφάνισί του.

Όταν οι «αναγεννημένοι» κήρυκες βροντάνε από «χάρη»…

 

Η βίαιη  δύναμη μεγάλων κηρύκων της μετάνοιας παρουσίαζε δημοσίως τον κρυφό πόνο του ατόμου, τα μαρτύρια της «καμαρούλας», όταν, για παράδειγμα, ένας Γουάιτφιλντ κήρυττε «σαν ένας ετοιμοθάνατος σε ετοιμοθάνατους», άλλοτε κλαίγοντας γοερά,  άλλοτε χτυπώντας δυνατά το πόδι, μιλώντας με πάθος, με τους πιο ξαφνικούς και διαπεραστικούς τόνους, και δίχως να φοβάται να κατευθύνει όλο το βάρος της επίθεσής του εναντίον ενός παρόντος προσώπου, αποχωρίζοντας τον με φρικτό τρόπο από την κοινότητα – πώς φαινόταν τότε η γη να θέλει όντως να μεταβληθεί σε «λιβάδι της συμφοράς».

Ύστερα έβλεπε κανείς τις συγκεντρωμένες μάζες του λαού σαν να είχαν προσβληθεί από τρέλα ΄  πολλοί είχαν σπασμούς από φόβο ΄  άλλοι κείτονταν εκεί, με χαμένες τις αισθήσεις τους, ακίνητοι ΄  μερικοί έτρεμαν σύγκορμοι ή έσχιζαν ώρες ολόκληρες τον αέρα με τον διαπεραστικό ήχο των κραυγών τους.

Παντού μια λαχανιασμένη ανάσα, θαρρείς από ανθρώπους που μισοπνιγμένοι προσπαθούσαν να πάρουν λίγο αέρα. «Και πραγματικά», λέει  ένας αυτόπτης μάρτυρας ενός τέτοιου κηρύγματος, «όλοι σχεδόν οι ήχοι που έφταναν στ’ αυτιά μας έμοιαζαν να προκαλούνται από ανθρώπους, που πέθαιναν με σκληρά βασανιστήρια.»

 

 

 

Φρίντριχ  Νίτσε  « Χαραυγή»  σελ. 96-97

«Αύριο θα λειτουργήσω στην εκκλησία και θα κοινωνήσω το λαό… με βότκα!…»

Βαρύς ο σταυρός της αμαρτίας, που έχει φορτωθεί ο ρώσος… Κάποια νύχτα, σ ένα καλύβι, έγινα μάρτυρας μιας άγριας ρώσικης κραιπάλης.
Πέντε άνδρες του κόκκινου στρατού, μαζί με το σπιτονοικοκύρη, τον ψαρά Συμεών, και τον καμπούρη γιό του Πέτρο, έφτιαχναν παράνομο πιοτό. Το ξέρω πως έπρεπε να είχα φύγει από κεί, αλλά έμεινα σκόπιμα: Γιατί απ το μεθύσι και την αμαρτία του ρώσου, που έχει πάντα κάτι το μελαγχολικό, μπορεί να βγάλει κανείς πολλά χρήσιμα συμπεράσματα. Τότε η ψυχή αποκαλύπτεται!… Και σ’ αυτές τις «θανάσιμες ώρες», τις χρειάζεται ένας παρηγορητής…

Οι στρατιώτες ήταν γεροδεμένοι, στρογγυλοπρόσωποι, με πλακουτσωτές μύτες. Όσο τους έβλεπα ξεμέθυστους και νηφάλιους, τους καμάρωνα. Συλλογιζόμουν:
«Τι καλά που θα ταν, αν δούλευαν παραγωγικά για την πατρίδα μας και το λαό μας… αν καλλιεργούσαν τα χωράφια, αν θέριζαν το σιτάρι…».
Τα λόγια τους είναι σκληρά. Φτύνουν και βλαστημάνε.
Με πήρε το μάτι τους — ήμουνα μαζεμένος σε μία γωνιά.
— Ποιος είν αυτός; ρωτάει ένας τους φτύνοντας αηδιαστικά.
— Περιπλανώμενος τσαγκάρης! αποκρίνεται ο Συμεών.
— Έ, τότε φτιάξε μου τις μπότες! πετάχτηκε ένας άλλος.
Έβγαλε αμέσως τις μίσοδιαλυμενες μπότες του και μου τις πέταξε.
— Θα σε πληρώσω! Μη φοβάσαι! πρόσθεσε.
Καταπιάστηκα με τη δουλειά.
Εκείνοι κάθισαν στο τραπέζι και άρχισαν να πίνουν, θέλησαν να με κεράσουν. Ήπια ένα ποτήρι, αλλά μου πρόσφεραν και δεύτερο. Για να τ αποφύγω, δικαιολογήθηκα:
— Όχι άλλο, παιδιά. Η καρδιά μου είναι αδύνατη…

Παραήπιανε. Το λαθραίο οινόπνευμα τους μέθυσε για τα καλά. Άρχισαν να παινεύονται σαν μικρά παιδιά και να περιγράφουν τους ηρωισμούς τους. Πολλές και φοβερές ιστορίες διηγήθηκαν, αλλά μία απ όλες με συνετάραξε «έως θανάτου».
— Έ, και τι ν αυτά που είπαμε ως τώρα; τίποτα! Εμείς κάναμε πιο παστρικές δουλειές, που ούτε στον ύπνο σας δεν τις έχετε δεί!
Μιλούσε ένας μικρόσωμος νεαρός με κόκκινα, στρογγυλά φρύδια. Η φωνή του ήταν τσιριχτή, διαπεραστική. Με τα μάτια έκανε νόημα στον αντικρινό του — ένα παλληκάρι με πλατύ, μαλλιαρό μέτωπο και λιπαρές, βρώμικες ρυτίδες.

οι αλάθητοι προτεσταντικό-πεντηκοστιανοί άμβωνες

Αυτοί παρουσιάζουν με τόσο θράσος τις εικασίες τους σαν δόγματα, και σπάνια βρίσκονται σε έντιμη αμηχανία όταν ερμηνεύουν ένα χωρίο της Βίβλου.

Λένε πάντα «έχω δίκιο, επειδή είναι γραμμένο», κι ακολουθεί μια ανερυθρίαστη αυθαιρεσία της ερμηνείας, που ένας φιλόλογος, που την ακούει, νιώθει να βρίσκεται ανάμεσα στην οργή και το γέλιο και αναρωτιέται πάντα: πώς είναι δυνατόν! Είναι έντιμο αυτό το πράγμα; Είναι τουλάχιστον ευπρεπές;

Οι ανεντιμότητες που διαπράττονται  από τους προτεσταντικούς άμβωνες, ο χονδροκομμένος τρόπος με τον οποίο εκμεταλλεύεται  ο ιεροκήρυκας το γεγονός ότι κανένας δεν του αφαιρεί τον λόγο, ο τρόπος με τον οποίο διαστρεβλώνεται και παραποιείται η Βίβλος και αποτυπώνεται υπό όλες τις μορφές  η τέχνη του κακού διαβάσματος στον λαό: όλα αυτά τα υποτιμά μόνο εκείνος που δεν πάει ποτέ η πάει πάντα στην εκκλησία.

Φρίντριχ  Νίτσε

” Χαραυγή “  σελ. 100-101

Ο γ.Πορφύριος και οι «αρκουδιάρηδες»!

Αφιερωμένο σε τυμπανοκρούστες «αρκουδιάρηδες», οι οποίοι συνεχίζουν να πολεμούν την Εκκλησία του Χριστού με τις «καθαρές» τους ιδεολογίες και τις οργανωσιακές σεχταριστικές ψυχώσεις. Μετά τον γ.Παΐσιο και ο γέρων Πορφύριος τους προειδοποιεί:

Ν’ αγαπάμε πολύ την Εκκλησία

Για να διατηρήσομε την ενότητά μας, θα πρέπει να κάνομε υπακοή στην Εκκλησία, στους επισκόπους της. Υπακούοντας στην Εκκλησία, υπακούομε στον ίδιο τον Χριστό. Ο Χριστός θέλει να γίνομε μία ποίμνη μ’ έναν ποιμένα.

Να πονάμε για την Εκκλησία. Να την αγαπάμε πολύ. Να μη δεχόμασθε να κατακρίνουν τους αντιπροσώπους της.

Στο Άγιον Όρος το πνεύμα που έμαθα ήταν ορθόδοξο, βαθύ, άγιο, σιωπηλό, χωρίς έριδες, χωρίς καυγάδες και χωρίς κατακρίσεις.

Να μην πιστεύομε τους ιεροκατηγόρους. Και με τα μάτια μας να δούμε κάτι αρνητικό να γίνεται από κάποιον ιερωμένο, να μην το πιστεύομε, ούτε να το σκεπτόμαστε, ούτε να το μεταφέρομε. Το ίδιο ισχύει και για τα λαϊκά μέλη της Εκκλησίας και για κάθε άνθρωπο. Όλοι είμαστε Εκκλησία.

Όσοι κατηγορούν την Εκκλησία για τα λάθη των εκπροσώπων της, με σκοπό δήθεν να βοηθήσουν για τη διόρθωση, κάνουν μεγάλο λάθος. Αυτοί δεν αγαπούν την Εκκλησία. Ούτε, βέβαια, τον Χριστό.

Τότε αγαπάμε την Εκκλησία, όταν με την προσευχή μας αγκαλιάζομε κάθε μέλος της και κάνομε ό,τι κάνει ο Χριστός. Θυσιαζόμαστε, αγρυπνούμε, κάνομε το παν, όπως Εκείνος, ο οποίος «λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει, πάσχων ουκ ηπείλει»

ΟΙ «ΠΑΤΕΡΙΚΟΙ» νεο-ΕΑΕΠίτες και ο Άγιος Συμεών!

Κείμενο του αγίου Ισαάκ του Σύρου στην εφημερίδα των πεντηκοστιανών

Στη νέα τάση, προς την Πατερική διδασκαλία, της ΕΑΕΠ, ως γνωστόν υπάρχουν πολλές και έντονες αντιδράσεις. Ο λόγος είναι προφανής! Η ενασχόληση με τους Πατέρες (έστω και η καθαρά επιλεκτική, των  ηγετών της σύναξης) οδηγεί και σε περαιτέρω έρευνα και μελέτη της αρχαίας εκκλησιαστικής γραμματείας, τους πεντηκοστιανούς μας φίλους. Η μελέτη των πατέρων, ξεσκεπάζει τις νεοφανείς πλάνες της ΕΑΕΠίτικης σύναξης και κάποιες φορές, προσβάλουν βάναυσα με εσκεμμένες αλλοιώσεις, Πατερικά κείμενα ώστε να στηρίζουν τις πλάνες τους.

Π.χ:  http://www.egolpio.com/PENTECOSTAL/apath_greekbiblos_1.htm , http://www.egolpio.com/PENTECOSTAL/apath_greekbiblos_2.htm

"Επιλεγμένα" Πατερικά κείμενα σε αιρετική ιστοσελίδα

Τον τελευταίο καιρό μάλιστα Πατερικά κείμενα –αλιευμένα από Ορθόδοξες ιστοσελίδες, κοσμούν και την εφημερίδα τους «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ» αλλά και διάφορες ιστοσελίδες τους. Το Εγκόλπιο σήμερα τους αφιερώνει ένα απόσπασμα από την 50^η (!!! Τυχαίο;) ομιλία του Αγίου Συμεών του νέου θεολόγου και θα ήταν μεγάλη η χαρά μας αν το αναδημοσίευαν στην εφημερίδα τους…

Άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος

Ούτος δε έστιν άρτος ο εκ του ουρανού καταβαίνων, ίνα τις εξ αυτού φάγη και μη αποθάνη. Εγώ είμι ο άρτος ο ζων, εκ του ουρανού καταβαίνων εάν τις φάγη εκ τούτου του άρτου, ζήσεται εις τον αιώνα• και ο άρτος δε, ον εγώ δώσω, η σαρξ μου ες ιν, ην εγώ δώσω υπέρ της του κόσμου ζωής. Εμάχοντο ουν οι ιουδαίοι προς αλλήλους, λέγοντες• πως δύναται ούτος δούναι ημίν την σάρκα αυτού φαγείν; Είπεν ουν αυτοίς ο Ιησούς «Αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μη φάγητε την σάρκα του Υιού του ανθρώπου, και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς• ο τρώγων μου την σάρκα, και πίνων μου το αίμα, έχει ζωήν αιώνιον καγώ αναστήσω αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα, η γαρ σαρξ μου, αληθής έστι βρώσις, και το αίμα μου, αληθής έστι πόσις.»

Άκουσες πως η κοινωνία των θείων και αχράντων μυστηρίων είναι ζωή αιώνιος; και ότι εκείνους όπου έχουν την αιώνιον ζωήν θέλει τους αναστήσει ο Κύριος εις την τελευταίαν ημέραν; Όχι πως οι άλλοι απομένουν μέσα εις τα μνήματα, άλλ’ ότι εκείνοι όπου έχουν την ζωήν, ανασταίνονται από την ζωήν δια να ζουν την αιώνιον ζωήν, οι δε λοιποί ανασταίνονται, δια να κολάζωνται αιωνίως. Και δια να καταλάβης πως αυτό είναι αληθινόν, άκουσε και τα ακόλουθα. «Ο τρώγων μου την σάρκα, και πίνων μου το αίμα, εν εμοί μένει, καγώ εν αυτώ. Καθώς απέστειλε με ο ζων Πατήρ, καγώ ζω δια τον Πατέρα∙ και ο τρώγων με, κακείνος ζήσεται δι’ εμέ.» Βλέπεις τι λέγει; ακούεις πως φανερά φωνάζει ο Υιός του Θεού, πως τέτοιας λογής ένωσιν, και ζωήν έχομεν ημείς με τον Χριστόν, δια της μεταλήψεως των αχράντων μυστηρίων, ό,τι λογής ένωσιν, και ζωήν έχει εκείνος με τον Πατέρα; Διατί καθώς εκείνος είναι ενωμένος φυσικά με τον ίδιον Θεόν, και Πατέρα του, τοιουτωτρόπως λέγει, πως θέλει ενωθούμεν με αυτόν κατά χάριν, και θέλει ζήσομεν και ημείς, όταν τρώγωμεν την σάρκα του, και πίνωμεν το αίμα του.

Και δια να μη λογιάζωμεν πάλιν, ότι όλον αυτό, το κατορθώνει ο φαινόμενος άρτος, δια τούτο πολλάκις είπεν, εγώ ειμί ο άρτος, ο εκ του ουρανού καταβαίνων και δεν είπεν ο καταβάς, (επειδή τούτο φανερώνει πως μίαν φοράν κατέβη) αμή τι λέγει; ο καταβαίνων εκ του ουρανού, ήγουν όπου καταβαίνω, και έρχομαι πάντοτε εις εκείνους όπου μεταλαμβάνουν αξίως∙ και προς τούτοις θέλωντας ο Χριστός να αποχωρίση τον νουν μας από τα ορατά, ή να ειπώ καλλίτερα, θέλωντας να μας ανεβάση δια μέσου των ορατών εις την αόρατον δόξαν της ενυποστάτου θεότητός του, έλεγεν. «Εγώ ειμί ο άρτος της ζωής∙ και πάλιν, ο Πατήρ μου δίδωσιν υμίν τον άρτον, όχι εκ της γης, άλλ’ εκ του ουρανού, τον αληθινόν.» Και λέγωντας τον αληθινόν εκ του ουρανού, εφανέρωσε με τούτο, ότι ο άρτος όπου είναι από την γην, είναι ψευδής, ωσάν όπου δεν ωφελεί παντελώς∙ και δια να το φανερώση καλλίτερα, λέγει. «Ο άρτος του Θεού εστίν ο καταβαίνων εκ του ουρανού, και ζωήν διδούς τω Κόσμω.» Πάλιν λέγει ο καταβαίνων, και πάλιν ο διδούς ζωήν. Διατί; δια να μην υποπτευθής εσύ, πως λέγει κανένα σωματικόν, μήτε να εννοήσης κανένα γήϊνον, αμή και αυτόν τον μικρόν άρτον, ήγουν την ολίγην μερίδα όπου μεταλαμβάνεις, τον μαργαρίτην, να τον βλέπης με τα νοερά μάτια της ψυχής σου, πως εθεοποιήθη, και έγινεν όλος όμοιος με τον άρτον όπου καταβαίνει από τον ουρανόν, ο οποίος είναι Θεός αληθινός, και άρτος, και πόμα αθανάτου ζωής.

Δια να μην απόμεινες με την απιστίαν, και με μοναχόν τον άρτον όπου βλέπεις με όλας σου τας αισθήσεις, και έτζι φάγης άρτον όχι τον ουράνιον, αλλά μοναχόν τον επίγειον, και υστερηθής την ζωήν, ωσάν οπού δεν έφαγες πνευματικά τον ουράνιον, άρτον, καθώς λέγει αυτός ο Χριστός. «Το Πνεύμα έστι το ζωοποιούν, η σαρξ ουκ ωφελεί ουδέν.» Και ποίους άραγε δεν ωφελεί; εκείνους (λέγει) όπου λέγουν, πως είναι άνθρωπος μόνον ψιλός, και όχι Θεός. Και συ ο πιστός ανίσως μεταλαμβάνης άρτον μοναχά, και όχι σώμα τεθεωμένον, και αν δεν πιστεύης, πως δέχεσαι αυτόν τον ίδιον Χριστόν όλον, πως ελπίζεις, ότι θέλει λάβης ζωήν από αυτόν, και θέλει τον έχεις μέσα σου με αίσθησιν της ψυχής σου ακούωντάς τον όπου λέγει. «Ο τρώγων με, ήγουν τον εκ του ουρανού καταβαίνοντα άρτον, ζήσεται εις τον αιώνα. Και πάλιν η σαρξ ουκ ωφελεί, το Πνεύμα έστι το ζωοποιούν.»

Και βεβαιότατα το Πνεύμα είναι η αληθινή βρώσις, και πόσις∙ το Πνεύμα είναι όπου μεταβάλλει τον άρτον εις το σώμα του Κυρίου. Αληθινά το Πνεύμα είναι όπου μας καθαρίζει, και μας κάμνει άξιους να μεταλαμβάνωμεν το σώμα του Κυρίου∙ διατί εκείνοι όπου μεταλαμβάνουν αναξίως, καθώς λέγει ο Απόστολος, «κρίμα εαυτοίς εσθίουσι, και πίνουσι, μη διακρίνοντες το σώμα του Κυρίου.» Λοιπόν όσοι είσθε πιστοί∙ όσοι εγνωρίσατε την δύναμιν των μυστηρίων όπου είπαμεν, και λέγομεν όσοι εφάγετε τον ουράνιον άρτον όσοι με αυτήν την αληθινήν ζωήν αποκτήσατε την αιώνιον ζωήν, όπου δίδεται από αυτόν τον ουράνιον άρτον, δηλαδή τον Υιόν του Θεού, και είναι μέσα εις αυτόν, και μαζή με αυτόν.

Απόσπασμα από:

Πεντηκοστιανισμός: ο πειραματισμός μιας ακόμα προσωπικής θρησκείας!

 

Επικοινωνούν με τον Θεό μέσω… ροκ και πάλης
 Oλο και περισσότεροι στη Βραζιλία πειραματίζονται με νέες θρησκείες
The New York Times

Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη τη νύχτα της «Ακραίας Μάχης» στον χριστιανικό ναό του Σάο Πάολο. Οι πιστοί, ντυμένοι με τζιν και αθλητικά παπούτσια, πολλοί με τα καπέλα βαλμένα ανάποδα, είχαν κυκλώσει ένα αυτοσχέδιο ρινγκ ζητωκραυγάζοντας ημίγυμνους πολεμιστές ζιουζίτσου. Ακούστηκαν ουρλιαχτά όταν ο αγαπημένος των θεατών, Φάμπιο Μπούκα, εξουδετέρωσε τον αντίπαλό του μέσα σε λίγα λεπτά. Το πλήθος εξαγριώθηκε όταν ο πάστορας Ντογκάο Μέιρα, 26 ετών, έριξε κάτω τον δικό του αντίπαλο, νικώντας τον με μια εύστοχη λαβή μέσα σε 20 δευτερόλεπτα.

Με το πλήθος ακόμη να πανηγυρίζει, ο πάστορας Μαζόλα Μάφεϊ, ντυμένος με στρατιωτικό παντελόνι και τι-σερτ, άρπαξε ένα μικρόφωνο.

Ο Μάφεϊ, ο οποίος είναι επίσης ο προπονητής του Μέιρα, καθήλωσε τότε το πλήθος με μια λειτουργία με θέμα τη σχέση μεταξύ αθλητισμού και θρησκευτικότητας. «Πρέπει να ασκείτε το άθλημα της θρησκευτικότητας πιο συχνά», κάλεσε το ποίμνιό του. «Πρέπει να πολεμάτε για τη ζωή σας, τα όνειρά σας, τα ιδανικά σας».

Η «Αναγέννηση στην Εκκλησία του Χριστού» είναι μία μεταξύ πολλών ευαγγελικών εκκλησιών της Βραζιλίας, που αναζητούν τρόπους για να προσηλυτίσουν και να εντάξουν νέους ανθρώπους στους κόλπους τους. Με νύχτες πάλης, νύχτες ρέγκε, βίντεο γκέιμ και τατουάζ, οι εκκλησίες έχουν καταστήσει την ευαγγελική θρησκεία το ταχύτερα αναπτυσσόμενο πνευματικό κίνημα στη Βραζιλία. Το 1950, το 94% των Βραζιλιάνων δήλωναν ότι είναι καθολικοί, αλλά αυτό το ποσοστό σημείωνε σταθερή πτώση φθάνοντας το 74% έως το 2000. Στο μεταξύ, το ποσοστό εκείνων που περιέγραψαν εαυτούς ευαγγελικούς αυξήθηκε πέντε φορές στη διάρκεια αυτής της περιόδου, φθάνοντας το 15% το 2000.

Παρά τη βαθιά σχέση της Βραζιλίας με τον καθολικισμό, όλο και περισσότεροι Βραζιλιάνοι θέλουν να πειραματιστούν και να επιλέξουν τη δική τους θρησκεία, δήλωσε η Σίλβια Φερνάντες, καθηγήτρια στο Ομοσπονδιακό Αγροτικό Πανεπιστήμιο του Ρίο ντε Τζανέιρο, η οποία έγραψε ένα βιβλίο για το ευαγγελικό κίνημα της Βραζιλίας. Η κ. Φερνάντες έχει διαπιστώσει ότι όλο και περισσότεροι Βραζιλιάνοι επιδιώκουν να ενταχθούν στους κόλπους μιας ευαγγελικής εκκλησίας ή στην Εκκλησία της Πεντηκοστής, επειδή επιθυμούν «την ευελιξία στη θρησκευτική έκφραση».