Ο ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ—ΕΩΣΦΟΡΙΣΜΟΣ πίσω από τους Illuminati

Απάντησις του Πειραιώς κ. Σεραφείμ στον Έλληνα Γενικό Διδάσκαλο της εταιρείας

Εις συνεργασίαν με τον διεθνή Σιωνισμόν προπαγανδίζει τας αρχάς του εφηρμοσμένου αποκρυφισμού, ενώ προωθεί την επικράτησιν της παγκοσμίου υπερκυβερνήσεως, την οποίαν χαρακτηρίζει (η εταιρεία) «συντονιστικό κέντρο μεταξύ των εθνών».

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ με αφορμήν συνέντευξιν του Έλληνος Γενικού Διδασκάλου της εν Λονδίνω εδρευούσης Μασωνικής Εταιρείας Ιλλουμινάτων, εξέδωσεν ανακοίνωσιν, με την οποίαν αποκαλύπτει τον εωσφορικόν χαρακτήρα της εταιρείας. Επιπλέον αναδεικνύει την ομολογίαν του Γενικού Διδασκάλου της Μασωνικής εταιρείας των Ιλλουμινάτων, συμφώνως προς την οποίαν η εταιρεία ενδιαφέρεται δια την «ελαχιστοποίηση του ρόλου των Εθνικών Κυβερνήσεων, με σκοπόν την επικράτησιν της παγκοσμίου υπερκυβερνήσεως, την οποίαν χαρακτηρίζει (ο Γενικός Διδάσκαλος) ως «συντονιστικό κέντρο μεταξύ των Εθνών».
Το πλήρες κείμενον της ανακοινώσεως του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, υπ ημερομηνίαν 3 Ιουλίου, έχει ως ακολούθως:

«Πειραιεύς, 3 Ιουλίου 2009
Με αφορμή την συνέντευξη του κ. Νικολάου Λάου, Γενικού Διδασκάλου της Μασονικής Εταιρείας Ιλλουμινάτων, που εδρεύει στο Λονδίνο στον συνεκδότη του περιοδικού “ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ” (τ. 171/Ιουνίου 2009) κ. Π. Βουδούρη έχομε να παρατηρήσωμε τα ακόλουθα:

1.Οι σύγχρονοι Ιλλουμινάτοι,ως ομολογεί σαφώς ο συνεντευξιασθείς “Γενικός Διδάσκαλος” κ. Λάου, αποτελούν συνέχεια του Ιλλουμινατικού Τάγματος της Βαυαρίας, που ίδρυσε ο γνωστός σατανιστής- εωσφοριστής Αδάμ Βαϊσχάουπτ το 1776 και που προπαγάνδιζε τον σατανισμό-εωσφορισμό ως δήθεν ατραπόν πλήρους γνώσεως και ως θεϊστικό κίνημα αυτογνωσίας. Το μασονικής υφής σατανιστικό κίνημα του Βαϊσχάουπτ ενισχύετο από το εγνωσμένο δαιμονολατρικό Λευκό Αδελφάτο και ωδήγησε στην δημιουργία μετά την διάλυση του Τάγματος το 1784 συνεπεία εγκληματικών ενεργειών του Βαϊσχάουπτ, ανθρωποθυσιών και άλλων τραγικών εγκλημάτων αποδόμησης των Κρατών της Ευρώπης, στην ίδρυση τήςΘεοσοφικήςΕταιρείας της γνωστής σατανίστριας αποκρυφίστριας Έλενας Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ, η οποία με τα πνευματικά της έκγονα, τους θεωρητικούς του Σατανισμού-Εωσφορισμού Αλίκη Μπέϊλι και τον Ιταλό Άλιστερ Κρόουλυ αποτελούν τους θεμελιωτάς του συγχρόνου Σατανισμού – Εωσφορισμού, ο οποίος υφέρπει στην εκκοσμικευμένη εποχή μας με την σαφή προώθηση του διεθνούς Σιωνισμού και προπαγανδίζει όλες τις θεωρητικές και πρακτικές διεργασίες εφηρμοσμένου αποκρυφισμού, δήθεν εναλλακτικών μορφών ιατρικής θεραπείας, πνευματισμού και σαμανισμού.

2.Οκ. Νικόλαος Λάου επιμελώς αποκρύπτει το Σατανιστικό – Εωσφορικό παρελθόν του Τάγματος των Ιλλουμινάτι, ομολογεί όμως σαφώς ότι το Τάγμα του ενδιαφέρεται για την “ελαχιστοποίηση του ρόλου των Εθνικών Κυβερνήσεων” και την επικράτηση παγκόσμιας υπερκυβέρνησης, την οποίαν χαρακτηρίζει ως “συντονιστικό κέντρο μεταξύ των Εθνών” ισχυριζόμενος ότι “η ίδια η φύση ενός παγκόσμιου προβλήματος επιτάσσει μία παγκόσμια λύση”.

3. Η Μασονική Ιλλουμινατική Εταιρεία του Λονδίνου προτίθεται να ανιδρύση και στη χώρα μας παρακλάδι της κατά τη δήλωση του “Master general” κ. Νικολάου Λάου, για να προωθήση τις αρχές του αποκρυφιστικού Τάγματος των Ιλλουμινάτι,

Οι ειδωλολάτρες και η κ.Μανωλίδου.

Το cd της Ευγενίας Μανωλίδου διαφημίζει το site των “Δωδεκαθειστών”. Ε, μην μας πει ο Άδωνις ότι πάλι φταίμε εμείς. Την γνωστή μαέστρο προτείνουν οι δωδεκαθειστές “σε όλους τους Έλληνες την αγορά του «Έπους» ως καθαρτήριο μέσον της μισελληνικής πραγματικότητος. Θεωρούμε ότι η μουσική του «Έπους» είναι…κατάλληλη για χρήση στις Ιεροπραξίες της Ελληνικής Θρησκείας”. Ίσως να έδωσαν το δικαίωμα οι ίδιοι. Από την στιγμή που ο Γεωργιάδης λέει ότι δεν έχει σχέση με τον Δωδεκαθεισμό εμείς πάμε πάσο. Άσε που είναι και δικαίωμα του.

το βρήκα εδω και είναι από εδώ

Προσοχή: κυκλοφορούν μολυσματικές ιδέες!

[...] Για τον ίδιο λόγο άλλωστε δεν τρέφω την παραμικρή εμπιστοσύνη προς το ουτοπιστικό κίνημα στο σύνολό του, εφόσον δεν πρόκειται ν’ αποφύγει την παγίδα της ανοικοδόμησης μιας ορθολογικής και τέλειας πολιτείας, δηλαδή μιας πολιτείας όπου η Τεχνική θα είναι τά πάντα ἐν πᾶσι.

Μπροστά σε αυτές τις προβλέψεις και τις δυνατότητες, απέναντι σε αυτές τις προφανείς λογικές σκέψεις, έχω να θέσω δυο ερωτήματα, τα οποία αφορούν στο «πώς» της μεταβατικής περιόδου και στο ανθρώπινο ιδεώδες που προτείνεται.

Το πρώτο μου ερώτημα: Με ποιο τρόπο μπορούμε κοινωνικά, πολιτικά, ηθικά και ανθρώπινα να φτάσουμε εκεί; Πώς θα επιλυθούν τα τρομακτικά προβλήματα της ανεργίας και τα φοβερά οικονομικά προβλήματα, που προξενούνται π.χ. από την αυτοματοποίηση, εάν βεβαίως θελήσουμε αληθινά να την εφαρμόσουμε; Πώς θα πειστεί το σύνολο της ανθρωπότητας να μην γεννάει πια παιδιά με φυσικό τρόπο; Πώς θα πείσουν τους ανθρώπους να υποβάλλονται σε διαρκείς και αυστηρούς υγειονομικούς ελέγχους; Πώς θα δεχτεί ο άνθρωπος να αλλάξει ριζικά την παραδοσιακή διατροφή του; Τι θα απογίνει το ένα δισεκατομμύριο πεντακόσια εκατομμύρια άνθρωποι, που ασχολούνται σήμερα με τη γεωργία και δεν θα χρειάζονται πια; Σε ποια απασχόληση θα στραφούν, δεδομένου μάλιστα ότι αυτό πρέπει να γίνει πάρα πολύ γρήγορα αν σκεφτούμε, ότι σύμφωνα με τις εξαγγελίες αυτό θα συμβεί μέσα στα επόμενα πενήντα χρόνια; Πώς θα ισοκατανεμηθεί αυτός ο πληθυσμός σε όλη την επιφάνεια της Γης, δεδομένου ότι μόνο με την ισοκατανομή θα μπορέσει να χωρέσει ο πλανήτης τετραπλάσιους κατοίκους από όσους έχει σήμερα; Με ποιο τρόπο θα εδραιωθεί μεταξύ των διαφορετικών εθνών ένα modus vivendi ώστε να μοιράσουν τους πλανήτες, τον έλεγχο των εναέριων οδών, τους δορυφόρους, κ.τ.λ.; Ή, αν αυτό δεν είναι δυνατόν, πώς θα καταφέρουν να εξαφανίσουν τις εθνικές δομές; (εφόσον είτε το ένα πρέπει να γίνει, είτε το άλλο).

Ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης σε εγκαίνια ναού ειδωλολατρών;!!!

Περισσότερα στο Μανιτάρι

Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Νοέμβριος 2008

Από την αδελφή Ματθαία Όσβαλντ

---

Η ιστορία διηγείται, πως μία ρωμαιοκαθολική Μοναχή ανακάλυψε την πληρότητα της  αληθείας στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

---

Παιδική ηλικία και εφηβεία

Γεννήθηκα το 1961 από προτεστάντες γονείς σε μία πόλη της νότιας Γερμανίας. Ζούσαμε σε ένα προάστιο, το οποίο ήταν παλαιότερα ένα αυτόνομο χωριό και αργότερα ενσωματώθηκε σε δήμο. Εκεί υπήρχε μόνο μία ρωμαιοκαθολική οικογένεια, ενώ όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι ήταν προτεστάντες. Στο δημοτικό η κόρη αυτής της οικογένειας, την οποία εγώ συμπαθούσα πάρα πολύ, ήταν συμμαθήτριά μου. Θυμάμαι πολύ καλά ότι μου ήταν αυστηρά απαγορευμένο να την επισκέπτομαι, διότι μου έλεγαν πως αν το μάθαινε κανείς θα ήταν ντροπή για την οικογένειά μας. Τα επόμενα χρόνια υπήρξε μεγαλύτερη ανοχή ως προς το θέμα αυτό. Αν και η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν προτεστάντες, αυξήθηκε με την πάροδο του χρόνου ο “καθολικός” πληθυσμός και δημιουργήθηκαν περισσότερες ρωμαιοκαθολικές εκκλησιαστικές κοινότητες στην πόλη.

Οι γονείς μου πίστευαν στο Θεό, αλλά δεν έκαναν πράξη αυτή τους την πίστη, δηλαδή δεν πηγαίναμε ποτέ τις Κυριακές στην εκκλησία, δεν προσευχόμασταν-τουλάχιστον όχι όλοι μαζί ούτε καν πριν από τα γεύματα-και το θέμα «Θεός» ήταν ανύπαρκτο στο σπίτι μας.

Όμως στο σπίτι των παππούδων μας έμενε μία μεγάλη, ευαγγελική αδελφή διακόνισσα, η οποία ήταν παλαιότερα νηπιαγωγός. Ήταν σαν ένα φως για μένα. Κάθε φορά που επισκεπτόμουν τους παππούδες μου, εκμεταλλευόμουν την ευκαιρία να «εξαφανιστώ» και να επισκεφτώ αυτή την αδελφή. Μου διηγούταν συνεχώς για τον Ιησού, για τα θαύματα που έκανε, πώς την είχε βοηθήσει επανειλημμένως και ποικιλοτρόπως, για τον παράδεισο, τον ουρανό, τους αγγέλους και προσευχόταν μαζί μου. Ο χρόνος μαζί της κυλούσε πολύ γρήγορα! Ήμουν πάντα λυπημένη, κάθε φορά που άκουγα μια φωνή να μου λέει: «Μα πού είσαι πάλι; Έλα γρήγορα»! Οι παππούδες δεν έβλεπαν με καλό μάτι το γεγονός ότι περνούσα τόσο πολύ χρόνο με αυτή την «ευλαβή θεία».

Ένα βράδυ, όταν ήμουν τεσσάρων ή πέντε ετών, ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου και σκεφτόμουν πόσο φρικτά κουραστικό θα πρέπει να είναι για τον πατέρα Θεό το γεγονός ότι δεν μπορεί να ξεκουραστεί ποτέ. Πάντα θα έπρεπε να αγρυπνά πάνω από τους ανθρώπους και να προσέχει να μην τους συμβεί κανένα κακό. Εγώ Του πρότεινα όλες τις πιθανές λύσεις, όπως π.χ. το να εναλλάσσεται με τον Υιό Του ή με τους αγγέλους. Στο τέλος Του είπα ότι ήθελα τόσο πολύ να Τον βοηθήσω και ότι δε θα με πείραζε καθόλου πού και πού να μένω τις νύχτες ξάγρυπνη, αλλά αυτό πάλι δε θα βοηθούσε τους ανθρώπους. Από τη μια ήταν πολύ παιδικό όλο αυτό το σκεπτικό μου, από την άλλη όμως το εννοούσα πραγματικά και ποτέ δεν το ξέχασα, αν και τα επόμενα χρόνια το λησμόνησα. Μετά άρχισαν τα σχολικά μου χρόνια. Ήμουν απασχολημένη με άλλα πράγματα.

Ναι μεν δεν αμφέβαλλα ποτέ για την ύπαρξη του Θεού, αλλά αυτό δεν είχε καμία σημασία για μένα και τη ζωή μου. Ήταν σαν δύο ξεχωριστά πράγματα που δεν είχαν καμία σχέση το ένα με το άλλο. Όλη η εφηβεία μου ήταν επηρεασμένη από το γεγονός ότι πάντα ήθελα να είμαι όπως οι άλλοι(κάτι που ποτέ μου δεν κατάφερα, αφού ήμουν πάντα στο περιθώριο, πράγμα που πρέπει να οφείλεται εν μέρει και στην άχαρη εξωτερική μου εμφάνιση). Δοκίμασα όλα όσα έκαναν και οι άλλοι, τσιγάρα, καπηλειά, μαριχουάνα, ροκ μουσική κλπ. Τότε ήμουν σε μία ομάδα, αλλά τον περισσότερο χρόνο καθόμουν μόνη σε μία γωνιά. Έτσι ποτέ δεν ενσωματώθηκα, παρόλο που προσπάθησα πολύ.

Η συνέχεια εδώ

Ποια παπούτσια επιτρέπεται να φορούν οι πεντηκοστιανές της ΕΑΕΠ;

Τα παπούτσια της Αμαρτίας!

Σύμφωνα με Ποιμένα χλιδάτου παραθαλασσίου Υποκαταστήματος της ΕΑΕΠ, ο Θεός θα κατακεραυνώσει όσες αναγεννημένες πεντηκοστιανές τολμήσουν να φορέσουν συγκεκριμένα είδη παπουτσιών!

Μετά τις πιτζάμες λοιπόν, έχουμε νέα απαγόρευση.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟ ΒΑΜΜΕΝΟ ΝΥΧΑΚΙ ΤΗΣ ΕΑΕΠΙΤΙΣΣΑΣ

Τα ξωφτερνα, τις σαγιονάρες, τις παντόφλες, τα peep toes και τα τρισάθλια σανδάλια!!

ΠΟΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ;

1) Το κλασσικό σεμνό και ηθικό “μποτάκι” τύπου αγγλικού στρατού, και…

2) Το παπούτσι mp3! Περίπατος μετά Ομιλίας του αγαπημένου μας ποιμένα!

…Και όπως παρατήρησε μια αδελφή “Καλά διορθώσαμε όλα τα εσωτερικά μας προβλήματα και πιάσαμε τα εξωτερικά;”

Τι απάντησε ο “ποιμην”; Αφήστε το καλύτερα!

Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Γεωργίου Ι. Καραμάνη

Επειδή κάποιοι εκ των ημετέρων και μάλιστα πανεπιστημιακοί διδάσκαλοι, επίσκοποι αλλά και ορθόδοξοι προκαθήμενοι ευαγγελίζονται, προωθούν, επιδιώκουν και κρίνουν ως επιβεβλημένη σήμερα μιαν υπέρβαση των Αγίων Πατέρων, με σκοπό την ομαλότερη προσέγγιση των ετεροδόξων αδελφών μας ρωμαιοκαθολικών και προτεσταντών (και όχι μόνον), αξιοπρόσεκτη είναι η απάντηση ενός προσηλύτου ορθοδόξου(όχι βέβαια δια των οικουμενιστικών διαλόγων – έχουν άραγε να μας επιδείξουν έστω και μία μεταστροφή στην Ορθοδοξία στα τόσα έτη συζητήσεων; – αλλά δια του ζώντος παραδείγματος στο πρόσωπο του π. Σεραφείμ Ρόουζ)  και μάλιστα ιερωμένου προς κάποιον προτεστάντη.

Σε ότι αφορά στην υπέρβαση καθαυτή, είναι γνωστό ότι υπερβαίνει κανείς κάτι το οποίο είναι ήδη ξεπερασμένο και πρέπει να παραμερισθεί ως περιττό ή πάλι κάτι το οποίο αποτελεί εμπόδιο προς συγκεκριμένη κατεύθυνση και ως τέτοιο οφείλουμε να το υπερκεράσουμε εάν θέλουμε να επιτύχουμε το σκοπό μας.

Για να μην έχουμε λοιπόν αυθαίρετες υπερβάσεις οι οποίες απολήγουν σε πτώσεις οδυνηρές  σε βάραθρα με αλγεινά  κατάγματα, τίθεται εκ προοιμίου το εύλογο ερώτημα: η προτεινόμενη υπέρβαση των Πατέρων επιζητείται για να τους ξεφορτωθούμε ως κάτι το άχρηστο και επαχθές για τη μεταμοδέρνα μας θεολογική πορεία ή μήπως για να πάψουν να μας είναι  ένα εμπόδιο σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία προσέγγισης με τους αλλοτρίους τη πίστη;

Γιατί συμμάχησε ο “αναγεννημένος” με τους Σατανιστές;

Ο Πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Κατερίνης -Ευαγγελικός το θρήσκευμα

Δεν ξέρει ο καημένος ότι την Εκκλησία του Χριστού δεν μπορεί να την πειράξει;!

«πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» κ.αναγεννημένε!

διαβάστε τα χάλια των “αναγεννημένων” ευαγγελικών εδώ και εδώ και εδώ και…εδώ, γιατί τα πράγματα λίγες φορές είναι ό τι  δείχνουν να είναι!

 

Τα “σκουπίδια” του παπα Φώτη

η Εκκλησία που έχτισε ο παπαΦώτης

ο παπα Φώτης απο την Μυτιλήνη… Κάποτε ψάχνοντας στα σκουπίδια και μη έχοντας στο νου σου τον εαυτό σου μπορεί να γεννηθούν και θαύματα.
Ο παπα Φώτης από τη Μυτιλήνη εδώ και σαράντα χρόνια, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί μαζεύει πετρούλες, κομμάτια από σπασμένα πλακάκια, μάρμαρα, κεραμίδια και τούβλα που τα πετάνε έξω από οικοδομές, μάντρες και μαγαζιά. Ύστερα, πηγαίνει στα Πάμφυλα. Έχει τελειώσει πια μια εκκλησία που έχτισε μόνος του μ’ αυτά τα υπολείμματα.

Είναι ένα πραγματικό κομψοτέχνημα. Θαρρείς κι έπεσε από τον ουρανό δίχως να προλάβει να την αγγίξει ανθρώπινο χέρι.
Γυρίζει ανυπόδητος χειμώνα καλοκαίρι μ’ ένα τρύπιο ράσο.

Μετά από μια αγρυπνία σε ναό της Θεσσαλονίκης, κάποιος παπάς του πήρε κατά λάθος το τρύπιο ράσο αφήνοντας στη θέση του το δικό του, καινούριο και ολομέταξο. Όταν το συνειδητοποίησε ο παπα Φώτης έβαλε τα κλάματα σαν μωρό παιδί γιατί το καινούριο ήταν πολύ ζεστό κι αυτός ήθελε το δικό του το δροσερό.

Όταν μετά από κόπους σαράντα χρόνων τελείωσε τον ναό του αγίου Λουκά, έγινε η πρώτη λειτουργία. Πολύς κόσμος ήταν εκεί. Λίγο προτού βγει για τη μικρή είσοδο αντιλήφθηκε πως είχε ξεχάσει ν’ αφήσει άνοιγμα αριστερά της Ωραίας Πύλης για να περάσει. Πήγε αμέσως, πήρε τον κασμά κι άρχισε να γκρεμίζει το ντουβάρι. Ο κόσμος βγήκε έξω βήχοντας από τη σκόνη, κινδυνεύοντας από τις πέτρες που εκτοξεύονταν.
Εκείνος, ήσυχος, μόλις τέλειωσε τη δουλειά του, συνέχισε κανονικά τη Λειτουργία του….

Η προσφορά του “Βυζαντίου” στην Ευρώπη

Δεν είναι δύσκολο τώρα να δείξουμε με λίγες σκέψεις ότι όπως ο Χριστιανισμός διέσωσε το ελληνικό πνεύμα και την Ευρώπη από την βαρβαρότητα, το ίδιο έκανε και το ελληνικό Βυζάντιο, η Ορθόδοξη Εκκλησία^· έσωσε τον γνήσιο Χριστιανισμό και το γνήσιο ελληνικό πνεύμα από την νόθευση και παλιμβαρβάρωση που συνέβη στη Δύση, μετά την επικράτηση εκεί των Φράγκων του Μ. Καρόλου, την υποδούλωση της Εκκλησίας της Ρώμης, την επικράτηση της Σχολαστικής Θεολογίας, το σχίσμα των εκκλησιών, το πρωτείο του πάπα, τις σταυροφορίες, την Ουνία, την προτεσταντική Μεταρρύθμιση, την Ιερά Εξέταση, την φεουδαρχία, που οδήγησαν αναπότρεπτα στον άθεο Διαφωτισμό και στον υλισμό των δύο τελευταίων αιώνων, στην θεοποίηση της υλικής ευημερίας, της κατανάλωσης, της τεχνολογίας, στον απανθρωπισμό του ανθρώπου. Όπως ελέχθη προσφυώς, ο Νίτσε και η Δύση που τον εβλάστησε προσπάθησαν να δημιουργήσουν τον υπεράνθρωπο και έφτιαξαν τον φτηνάνθρωπο. Ή όπως λέγει ο μεγάλος σέρβος θεολόγος του αιώνος μας, όσιος Γέροντας Ιουστίνος Πόποβιτς, στένεψαν τον Θεάνθρωπο και τον σμίκρυναν στον αλάθητο άνθρωπο της Ρώμης, τον πάπα, και στον αλάθητο άνθρωπο του Βερολίνου, τον Χίτλερ¹.

Ο άγνωστος εαυτός μου

Μοναχού  Ιωσήφ Γρηγοριάτη*
(1915 – 2008)

μοναχός Ιωσήφ γρηγοριάτης (1915-2008)

Εαυτέ μου

Σκάβε βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας, της αυτομελέτης. Ερεύνα το θέλημα του Θεού για τη ζωή σου. Γίνου αναζητητής για βρεις μαργαριτάρια και ψηγμάτων χρυσού από το χρυσορυχείο του λόγου του Θεού (Ματθαίος ικ΄ 44-46)
Σκάβε και άνοιξε το χώρο της υπάρξεώς σου, για να αυξάνονται ποιο πολύ μέσα σου τα αποθέματα της χάριτος του θεού.
Βάλε όλο και ποιο βαθειά μέσα σου «τον θεμέλιον…ως έστιν Ιησούς Χριστός» (Α. Κορινθίους 3:2)
Αν θέλεις να ανέβεις «ψηλά», χαμήλωνε, σκάβε. Σκάβε όλο και ποιο βαθειά.
Άνοιγε Κύριέ μου βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας και της ταπείνωσης.
Γιατί προσεύχομαι ;

Όχι βέβαια για να απαριθμήσω στον Θεό τις αμαρτίες μου.
Όχι για να καυχηθώ για τα έργα μου.
Όχι για να ικανοποιήσω την συνείδησή μου, ότι δεν παρέλειψα το «καθήκον» της προσευχής.
Όχι για να κατακρίνω τους άλλους «αμαρτωλούς» που συνάντησα στο δρόμο μου.
Ούτε για να αρχίσω ή να τελειώσω «θρησκευτικά» τη μέρα μου.
Αλλά για να ζητήσω από τον πολυεύσπλαχνο Κύριο να καλύψει με το πολύ έλεός του, τα πολλά σφάλματά μου, τα ατελή και ελλιπή έργα μου, την έλλειψη αγάπης και κατανοήσεως των αδελφών μου, τις πολλές αμαρτίες μου.
Για αυτό προσεύχομαι! Για να ανανεώσω τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μου, αλλά και την εμπιστοσύνη μου στο έλεός του Θεού.
Και όταν προσεύχομαι να νοιώθω πως είμαι μπροστά στον άγιο Θεό.

* Ο μοναχός Ιωσήφ κατά κόσμο Μπαλάσκας Ηλίας του Νικολάου κοιμήθηκε στις 30-06-2008. Στα παραπάνω κείμενα-προσευχές  καθώς και άλλα χειρόγραφα  μας έκανε κοινωνούς  ένα από τα 3 του παιδιά , η κόρη του Ε. Μ. Φτάσανε στα χέρια μας από την κοινή μας φίλη και αδελφή Κ. Οφείλω θερμές ευχαριστίες και στις δυο.
Για την αντιγραφή : Γ.Κ.

Η αγία Κυριακή, φίλη και αδελφή μας!

Το Εκκλησάκι της Αγίας στη Βαρυμπόμπη απόψε, λίγο πριν τον πανηγυρικό Εσπερινό

Ήταν κόρη του Δωροθέου και της Εύσεβίας. Αυτοί ήταν άτεκνοι και παρακαλούσαν το Θεό να τους δώσει παιδί. Πράγματι, ό Θεός ευδόκησε, και το χριστιανικό αυτό ζευγάρι, απέκτησε παιδί. Γεννήθηκε ήμερα Κυριακή, γι’ αυτό και της έδωσαν το όνομα Κυριακή. Κατά το διωγμό του Διοκλητιανού, οι γονείς της συνελήφθησαν και μετά από ανάκριση βασανίστηκαν και αποκεφαλίστηκαν από το δούκα Ίοϋστο. Ή δε Κυριακή παραπέμφθηκε στον Καίσαρα Μαξιμιανό, και από εκεί στον άρχοντα Βιθυνίας Ίλαριανό, ό όποιος της υπενθύμισε ότι ή ομορφιά της είναι για απολαύσεις και όχι για βασανιστήρια.

Τότε ή παρθένος κόρη του απάντησε: “Ούτε στη νεότητα μου, ούτε στην ομορφιά μου δίνω την παραμικρή προσοχή. Και τα λαμπρότερα από τα επίγεια πράγματα είναι προσωρινά, όπως τα άνθη και κούφια, όπως οι σκιές. Σήμερα, έπαρχε, είμαι όμορφη, αύριο μια άσχημη γριά. Να κάνω, λοιπόν, κέντρο της ζωής μου την ομορφιά μου; Την αξία της, όμως, τη γνώρισα στις ρυτίδες, πού την περιμένουν και στον τάφο πού την καλεί. Νόμισες, λοιπόν, ότι θα κάνω την τερατώδη ανοησία, να χάσω την αιώνια λαμπρότητα για να μείνω λίγο περισσότερο στη γη; Γι’ αυτό στο ξαναλέω, έπαρχε: είμαι και θα είμαι στη ζωή και στο θάνατο χριστιανή”. Εξοργισμένος ό Ίλαριανός, σκληρά τη βασάνισε και διέταξε να την αποκεφαλίσουν. Άλλα πριν πέσει ή σπάθη, προσευχόμενη παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο.

Ποιοί οργάνωσαν τα επεισόδια στη Μονή αγ.Διονυσίου (Όλυμπος);

Αναδημοσιεύω από το μπλογκ  ΛΕΥΤΕΡΙΑ φωτογραφίες και ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τα χτεσινά επεισόδια στη μονή Αγ.Διονυσίου.  Διαβάζουμε ότι ένας Ευαγγελικός και κάποιοι 12θεϊστές ήταν οι πρωταγωνιστές;! Ας περιμένουμε για νεότερα στοιχεία από τη  ΛΕΥΤΕΡΙΑ σύντομα.

Ο Πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Κατερίνης (Ευαγγελικός το θρήσκευμα), μιλώντας στην πλατεία Λιτοχώρου σήμερα στο συλλαλητήριο διαμαρτυρίας κατά του ηγούμενου Μάξιμου είπε και το χαρακτηριστικό ρητό : “Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος”… Και πράγματι λίγη ώρα αργότερα έπεφτε αρκετή “ράβδος” μπροστά στο μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου… Εναντίον της Ευαγγελικής Εκκλησίας θα τα έλεγε αυτά τα περί ράβδου ο κ. Πρόεδρος;

Η κεφαλή της πορείας… δήμαρχος Λιτοχώρου Σάκης Τσιφοδήμος, ο πρώην δήμαρχος Λιτοχώρου και επικεφαλής της νομαρχιακής αντιπολίτευσης Γιώργος Παπαθανασίου και ο επικεφαλής της δημοτικής επιτροπής αγώνα Στέργιος Φαρμάκης με τη ντουντούκα στο χέρι εισέρχονται στο προαύλιο του μοναστηριού φωνάζοντας συνθήματα και κατευθύνονται προς τους πιστούς που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά από την πόρτα του μοναστηριού του Αγίου Διονυσίου… Σε λίγο ο χώρος θα μετατραπεί σε ένα απέραντο ρινγκ… Στο βάθος φαίνεται το πανό του ΕΑΡ - Ελληνικό Ανανεωτικό Ρεύμα – (Δωδεκαθεϊστές;)…

πηγή: http://lefteria.blogspot.com/

«ειπέ τη εκκλησία»… Ένα κείμενο αφιερωμένο στους αδελφούς που αρέσκονται να πρωτοστατούν στα “ξεσκεπάσματα”.

     Όταν βλέπουμε κάτι άσχημο, να το σκεπάζουμε και όχι να το διαπομπεύουμε. Δεν είναι σωστό να γίνωνται γνωστά τα ηθικά παραπτώματα. Ας υποθέσουμε ότι στον δρόμο υπάρχει μια ακαθαρσία. Ένας συνετός άνθρωπος, αν περάση από εκεί, θα πάρη μια πλάκα και θα την σκεπάση, για να μην προξενή αηδία. Ένας ασύνετος όμως, αντί να την σκεπάση, μπορεί να αρχίση να την ανακατεύη και να σκορπίση περισσότερο την δυσωδία της. Έτσι, και όταν αδιάκριτα δημοσιοποιούμε τις αμαρτίες των άλλων, προξενούμε μεγαλύτερο κακό.

Το «ειπέ τη Εκκλησία» δεν έχει την έννοια ότι πρέπει όλα να γίνωνται γνωστά, γιατί σήμερα δεν είναι όλοι Εκκλησία. Εκκλησία είναι οι πιστοί που ζουν όπως θέλει ο Χριστός και όχι οι άλλοι που πολεμούν την Εκκλησία. Στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού που η εξομολόγηση γινόταν μπροστά σε όλα τα μέλη της Εκκλησίας, τότε είχε αυτό το νόημα το «ειπέ τη Εκκλησία».

Ενώ στην εποχή μας που σπάνια βρίσκεται οικογένεια να έχη τον ίδιο Πνευματικό, ας μη μας ξεγελάη ο «έξω από εδώ» με το «ειπέ τη Εκκλησία», γιατί, όταν δημοσιοποιούμε ένα ηθικό λ.χ. παράπτωμα, το κοινοποιούμε στους πολεμίους της Εκκλησίας και τους δίνουμε αφορμή να αρχίσουν τον πόλεμο εναντίον της, οπότε κλονίζεται η πίστη των αδυνάτων ψυχών.

Μια μάνα, όταν έχη μια κόρη που είναι πόρνη, δεν την διασύρει και δεν την εξευτελίζει μπροστά στους άλλους, άλλα κάνει ό,τι μπορεί, για να αποκαταστήση το όνομά της. Θα πούληση ό,τι έχει και δεν έχει, θα την πάρη να πάνε σε άλλη πόλη, θα κοιτάξη να την παντρέψη, για να διόρθωση έτσι την παλιά της ζωή. Αυτός ακριβώς είναι και ο τρόπος της Εκκλησίας. Βλέπεις, ο Καλός Θεός μας ανέχεται με αγάπη και δεν θεατρίζει κανέναν, αν και γνωρίζη τα χάλια μας ως Καρδιογνώστης• και οι Άγιοι ποτέ δεν πρόσβαλαν αμαρτωλό άνθρωπο μπροστά στον κόσμο, αλλά με αγάπη, με λεπτότητα πνευματική και με τρόπο μυστικό βοηθούσαν για την διόρθωση του κακού. Εμείς όμως, αν και είμαστε αμαρτωλοί, κάνουμε το αντίθετο, σαν υποκριτές. Πρέπει να προσέχουμε να μην παρεξηγούμε εύκολα και νομίζουμε πως ό,τι κάνουν οι άλλοι είναι κακό.

Ο μακαριστός γέρων Ιωσήφ για όσους κατηγορούν τη μονή Βατοπεδίου και τον Ηγούμενό της!

Ο Γέροντας με τους δύο ιερομόναχους της Συνοδείας του (το 1985) τον Αθανάσιο (Μητροπ. Λεμεσού) και τον Εφραίμ (Καθηγούμενο της Ι. Μ. Μ. Βατοπαιδίου). Προέλευση φωτο vatopaidi.wordpress.com

Αγιορείτες μοναχοί, εκτός Αγίου Όρους, μιλούν σε αίθουσες, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, συγγράφουν βιβλία, εκδίδουν λευκώματα, χρησιμοποιούν ηλεκτρονικούς υπολογιστές, οδηγούν τζιπ. Ποιά η παρουσία σας ανάμεσα στον κόσμο; Μπορούμε να μιλάμε για σύγχρονα διακονήματα και σύγχρονους τρόπους ασκήσεως;

Όχι, αυτό δεν είναι για όλους. Εάν υπάρχουν μερικοί που το κάνουν αυτό και ειδικά νεώτεροι δεν είναι αξιέπαινο. Δεν ξέρουμε που θα καταλήξουν, διότι χωρίς να είναι ολοκληρωμένοι κατά Θεόν, μπήκαν μέσα στα αίτια. Ποιος πιστεύει ότι θα διατηρηθεί ακέραιος από τα αίτια;

Όμως δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι. Οι πνευματικοί άνθρωποι, φερειπείν ο δικός μας ο ηγούμενος –ο οποίος ουδέποτε βγαίνει έξω γιατί το θέλει αυτός– το επιτάσσει όμως μία υπηρεσία της Μονής, ή μπορεί να έχει προσκληθεί για να κάνει μία ομιλία. Βγαίνοντας έξω λοιπόν, δεν παύει να εξασκεί και το πνευματικό έργο του. Πεπειραμένος της πνευματικής ζωής, έχοντας την ιερωσύνη και την πνευματική ιδιότητα ως λειτουργός, κάνει αυτήν την υπηρεσία, οπότε μπορώ να πω ότι αυτό είναι ωφέλιμο. Ουδέποτε εξ ιδίας θελήσεως, αλλά μόνο εάν παρουσιαστεί ανάγκη.

Το θέμα τώρα της συγγραφής, ξεκινήσαμε και εμείς οι ευτελείς, παρόλη την ατέλειά μας, αλλά ουδέποτε κινηθήκαμε βάσει δικής μας επιλογής ή νοοτροπίας. Επειδή ζήσαμε κοντά σε ανθρώπους θεοφόρους, πνευματικούς, αγίους και είδαμε και ψηλαφήσαμε με τα χέρια μας και τα μάτια μας το δρόμο του αγιασμού, την πράξη και τη θεωρία, από την είσοδο ως το τέλος. Όταν κατ’ επανάληψη μας ρωτούσαν και μας ρωτούν να το περιγράψουμε, τους λέγαμε τα κατάλληλα. Μετά επιμένανε. «Μά, θα τα ξεχάσουμε πάτερ. Δεν τα γράφετε σε κάποιο βιβλίο;». Αυτή η επιθυμία τους μας ανάγκασε να καθίσουμε και να γράψουμε αυτά που παραλάβαμε από τους αγίους γεροντάδες μας, χωρίς να προσθέσουμε τίποτα δικό μας. Έ!, αυτό επιβάλλεται.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στη σελίδα μας

Να απολύση την γυναίκα αυτού για λόγους πορνείας;

Θα σάς πω για ένα ακόμα χαρακτήρα πραγματικού συζύγου, που πάρα πολύ δύσκολα τον συναντούμε στις μέρες μας. Εμείς γνωρίσαμε όμως έναν.

Κατά πάντα τέλειος χαρακτήρας, χριστιανός, πλήρως κοινωνικός. Άργησε να παντρευτεί, σχεδόν στα τριάντα του, όχι γιατί αποστρεφόταν, αλλά νόμιζε ότι έτσι έπρεπε. Και τότε έκανε την προσευχούλα του με πίστη και βρήκε μια κορούλα και παντρεύτηκε. Η κορούλα ήταν μικρή, δέκα χρόνια μικρότερη απ’ αυτόν. Μόλις την παντρεύτηκε άρχισε αυτή να κάνει αταξίες. Έκανε πώς δεν έβλεπε αυτός, νόμιζε πώς είναι κορούλα του και αυτός πατέρας της. Είχαν όμως επιχειρήσεις μεγάλες στο εξωτερικό και έπρεπε κατ’ ανάγκην να πάνε εκεί, έστω και προσωρινά. Την παίρνει λοιπόν και έφυγαν. Όταν πήγαν εκεί αυτή πείσμωσε. Λέει: «Για να με χωρίσει από το περιβάλλον μου το ’κανε. Εγώ θα τον αφήσω». Λοιπόν, τον παρατάει και έφυγε.

Έρχεται στην Ελλάδα και που πάει; Σ’ ένα από αυτά τα “καζίνα” και ζούσε ως ελεύθερη γυναίκα επί αμοιβή. Αυτός, από την ημέρα που έφυγε δεν έπαυε κάθε μέρα να κάνει προσευχή με δάκρυα και να επιμένει, να εκβιάζει τον Θεό: «Πανάγαθε δεν υποχωρώ, δεν θα σ’ αφήσω, εσύ μου έδωσες τη γυναίκα μου. «Παρά Κυρίου αρμόζεται ανδρί γυνή». Θέλω τη σύζυγό μου. Εάν πλανήθηκε η κορούλα πρέπει να χαθεί; Γιατί ήρθες εσύ στη γη; Δεν ήρθες να ανεύρεις το απολωλός, να θεραπεύσεις τον άρρωστο, να αναστήσεις τον νεκρό; Δεν υποχωρώ, δεν θα σ’ αφήσω ήσυχο. Θέλω τη γυναίκα μου, να μου τη φέρεις πίσω».

Έκλαιε επί δύο χρόνια. Επέδρασε η προσευχή και τελικά ήρθε στον εαυτό της. «Πω, πω», ομολογούσε, «πρέπει να κάνει ο Θεός άλλη κόλαση, γιατί αυτή είναι για μένα μικρή!». Πιάνει και του γράφει ένα γραμματάκι και του λέει: «Δεν τολμώ να σε ονομάσω, δεν έχω θέση. Αν επιστρέψω, με δέχεσαι σαν υπηρέτρια;».

Απαντάει αυτός: «Αγάπη μου, γιατί είπες αυτή τη λέξη και με πλήγωσες; Δεν σε έστειλα για διακοπές και περιμένω με λαχτάρα την αγάπη μου να ’ρθει στην αγκαλιά μου;» Πήγε λοιπόν, την περίμενε στο αεροδρόμιο, όπως συννενοήθηκαν. Όταν βγήκε αυτή έξω και τον είδε έπεσε κάτω και άρχισε να χτυπιέται με κλάματα. Την πήρε στην αγκαλιά του. «Αγάπη μου, γιατί κάνεις έτσι και με πληγώνεις; Σε περίμενα με λαχτάρα. Πάμε στο σπίτι μας, δεν χωρίσαμε ποτέ. Πάντοτε μαζί σου ήμουν». Και απεδείχθη ύστερα ότι έγινε πιστή σύζυγος αυτή η κορούλα. Αυτή είναι η θέση του άνδρα, του συζύγου. Άμα οι σύζυγοι είναι τέτοιοι, δείξε μου ποιά γυναίκα είναι κακή;

Σύγχρονος πνευματικός λόγος από τον

Γέροντα Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό

Από τη σελίδα μας

Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Φωνή αληθείας από το Άγιον Όρος

Περί Εσχατολογίας

Δεν νομίζω να υπάρχει αρμοδιωτέρα ρήσις των όσων η θεία αποκάλυψις και Γραφή επεσήμανε προς τους ραθυμούντας και κοιμωμένους απογόνους του Αδάμ, παρά τούτη που ο Πρωταπόστολος εκήρυττε μεγαλοφώνως: «Μετανο­είτε ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών». Όσον ουν περί του «μετανοείτε» είναι πάντοτε επίκαιρον, αφού δεν εφυλάξαμεν τα καθήκοντα του καθολικού προορισμού, ουδέ τας συνθήκας του βαπτίσματος^. περί όμως του λοιπού ρήματος «ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών», είναι καταφανές εις τας ημέρας μας ότι τα σημεία των καιρών εκορυφώθη και οι πράγματι και ονόματι υποκριταί του ιερατικού καταλό­γου πειράζοντες εζήτουν να τους δοθούν σημεία για να δια­γνώσουν την περί αυτούς γενομένην οικονομίαν, ο Πανά­γαθος τους απεστόμωσε καταλλήλως. «Υποκριταί, τους εί­πε, το πρόσωπον του ουρανού γινώσκετε διακρίνειν, τα δε σημεία των καιρών ου δύνασθε γνώναι;» (Ματθ. 16, 3).
Μια προφητική στους καιρούς μας παρουσία ποσάκις θα μας αποκαλούσε υποκριτάς, αλλά και αναισθήτους που αγνοούμεν και μειοπάζομεν εις τα προκλητικότατα, όχι μό­νον σημεία, αλλά και γεγονότα όπου αλληλοδιαδόχως μας προκαλούν; Δεν είναι σημείον η παντελής χρεωκοπία του κονωνικού μας βιώματος και ο επιβαλλόμενος υπό των κυ­ρίων ιθυνόντων νόμος και όρος της διαστροφής; Πού στη­ρίζεται σήμερον έστω και κατ’ ελάχιστον ο σκοπός και στόχος του ανθρωπίνου προορισμού; Πού είναι το είδος και ίχνος της θεοειδείας, κατά την αρχικήν μας κατασκευ­ήν; Πού το «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν» εις το οποίον οντο­λογικά διεπλάσθημεν και το επεσφράγισεν η θεία ευαρέ­σκεια; Ναι μεν η πτώσις διέστρεψε τις γραμμές, αλλά η θεία απόφασις περί του καθολικού προορισμού δεν μετεβλήθη και αντί να απορριφθή ο πεπτωκώς άνθρωπος επανορθώθη και ανεκαινίσθη^. και μάλιστα με προαγωγήν δια της θεώσεως του ανθρωπίνου προσλήμματος υπό του Θεού Λόγου, όστις επεσφράγισε το αμετάκλητον του προορισμού μας εις την είσοδον των θείων επαγγελιών, που είναι τούτη η θέωσις και η υιοθεσία.

Γέλα τώρα γέροντα!

Η κηδεία του μακαρίου Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού – Χαμόγελο από την αιωνιότητα