Έπιασαν φοβερές παγωνιές. Οι κρατούμενοι, δουλεύοντας όλη μέρα μέσα στο φαρμακερό κρύο, ξύλιαζαν. Πέθαιναν πολλοί!… Σχεδόν κάθε βράδυ γύριζαν στο θάλαμο λιγότεροι. Σύντομα όμως ο αριθμός τους συμπληρωνόταν με άλλους. Η κατάσταση ήταν πιο δύσκολη για τους πολιτικούς κρατουμένους. Μετά τη δουλειά, κατάκοποι και ξεπαγιασμένοι καθώς ήταν, δεν είχαν άλλη παρηγοριά, μα ούτε και άλλην ελπίδα για να κρατηθούν στη ζωή, από το φτωχικό συσσίτιο.
Μια φορά, λοιπόν, οι ποινικοί κατάδικοι τους άρπαξαν με τη βία όλο το ψωμί. Όταν αυτό έγινε και την επόμενη μέρα, ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Μετά το φαγητό, όταν όλοι μαζεύτηκαν στην παράγκα και οι πόρτες κλείστηκαν, άναψε καβγάς θανάσιμος ανάμεσα στους πολιτικούς κρατουμένους και τους εγκληματίες. Επικεφαλής των πολιτικών ήταν ο Αφσένκωφ, δυο-τρεις πρώην στρατιωτικοί και πέντε διανοούμενοι, ενώ των ποινικών ο Ιβάν Κάριι, διαβόητος κακοποιός, ταραχοποιός και δολοφόνος. Είχε φάει πολλούς και μέσα στο στρατόπεδο. Ακαταγώνιστος χαρτοπαίκτης, είχε ένα μακάβριο χόμπι: Έπαιζε στα χαρτιά ανθρώπινες ζωές!
Οι πολιτικοί φώναζαν με αγανάκτηση:
— Φτάνει πια! Απαιτούμε δικαιοσύνη και τάξη!
Οι ποινικοί απαντούσαν με προκλητικό σαρκασμό:
— Αρπάζαμε και θ’ αρπάζουμε!…
Ήξεραν, βλέπετε, πως η διοίκηση του στρατοπέδου δεν θα υπερασπιζόταν ποτέ τους πολιτικούς κρατουμένους. Άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες γροθιές. Μετά από λίγο χρησιμοποιήθηκαν σαν όπλα τα κούτσουρα. Μερικοί εγκληματίες έβγαλαν και μαχαίρια. (Στο στρατόπεδο απαγορευόταν αυστηρά η κατοχή μαχαιριών. Οι επόπτες έκαναν συχνά έρευνες, αλλά σχεδόν ποτέ δεν τα έβρισκαν).
Μαχαίρωσαν έναν στρατιωτικό και άνοιξαν τα κεφάλια μερικών άλλων. Οι ποινικοί ενεργούσαν μεθοδικά και με άνεση επαγγελματική. Οι περισσότεροι πολιτικοί, απεναντίας, μόνο που φώναζαν. Δίσταζαν, από το φόβο, να βοηθήσουν τους δικούς τους. Οι εγκληματίες χτυπούσαν αλύπητα. Συντριπτική ήταν η υπεροχή τους και βέβαιος ο θρίαμβος τους. Το πάτωμα του θαλάμου είχε κοκκινίσει από το αίμα…
Ο π. Αρσένιος έτρεξε κι έπεσε στα πόδια του Σαζίκωφ.
— Ιβάν Αλεξάντροβιτς! τον ικέτεψε. Βοηθήστε! Βοηθήστε! Μαχαιρώνουν τους ανθρώπους! Δεν βλέπετε; Ποτάμι το αίμα!… Στο όνομα του Κυρίου σας παρακαλώ, σταματήστε τους! Εσάς θα σας ακούσουν!
Ο Σαζίκωφ γέλασε.
— Εμένα θ’ ακούσουν; Εσύ και ο Θεός σου να βοηθήσετε!... Α, χα! Για κοίτα! Ο Ιβάν Κάριι θα σφάξει τώρα τον δικό σου, τον Αφσένκωφ! Τους άλλους δυο τους ξάπλωσε κιόλας… Πόσο μακριά είναι ο Θεός σου, παπά!
Αίματα, κραυγές, βλαστήμιες, βογκητά… Το αιώνιο ανθρώπινο δράμα… Με την ψυχή γεμάτη πόνο, ο π. Αρσένιος τινάχτηκε αστραπιαία καταμεσής της συμπλοκής. Υψώνοντας τα χέρια του, φώναξε δυνατά και καθαρά:
— Στο όνομα του Χριστού, σας προστάζω: Σταματήστε!
Αφού σχημάτισε στον αέρα το σημείο του σταυρού, είπε με χαμηλωμένη φωνή:
— Φροντίστε τους τραυματίες.
Πήγε και στάθηκε μπροστά στο κρεβάτι του. Ήταν σαν αλλοπαρμένος. Είχε βυθιστεί στην προσευχή. Δεν έβλεπε και δεν άκουγε τι γινόταν γύρω του – πώς ησύχασαν αμέσως όλοι, πώς έσυραν ως την έξοδο τους νεκρούς, πώς καταπιάστηκαν με την περιποίηση των τραυματιών.
Σε λίγο μέσα στο θάλαμο δεν ακουγόταν τίποτ’ άλλο, πέρ’ από το τρίξιμο των κρεβατιών και τα μουγκρητά ενός βαριά τραυματισμένου.
— Συγχώρεσέ με, π. Αρσένιε…
Η τρεμάμενη φωνή του Σαζίκωφ έκανε τον μπάτουσκα ν’ ανοίξει τα μάτια και να επιστρέψει στην πραγματικότητα.
— Συγχώρεσέ με... Δεν πίστευα στο Θεό, μα τώρα αρχίζω να πιστεύω! Τα ‘χω χαμένα… Μεγάλη η δύναμη της πίστεως! Συγχώρεσέ με που σε ειρωνεύτηκα…
π. Αρσένιος
Ο κατάδικος «ΖΕΚ- 18376»
Έκδοση Ορθοδόξου Θεολογικού Ινστιτούτου Αγίου Τύχωνος,
Μόσχα 1994
ΕΚΔΟΣΗ ΔΩΔΕΚΑΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2002
