Όταν βλέπουμε κάτι άσχημο, να το σκεπάζουμε και όχι να το διαπομπεύουμε. Δεν είναι σωστό να γίνωνται γνωστά τα ηθικά παραπτώματα. Ας υποθέσουμε ότι στον δρόμο υπάρχει μια ακαθαρσία. Ένας συνετός άνθρωπος, αν περάση από εκεί, θα πάρη μια πλάκα και θα την σκεπάση, για να μην προξενή αηδία. Ένας ασύνετος όμως, αντί να την σκεπάση, μπορεί να αρχίση να την ανακατεύη και να σκορπίση περισσότερο την δυσωδία της. Έτσι, και όταν αδιάκριτα δημοσιοποιούμε τις αμαρτίες των άλλων, προξενούμε μεγαλύτερο κακό.
Το «ειπέ τη Εκκλησία» δεν έχει την έννοια ότι πρέπει όλα να γίνωνται γνωστά, γιατί σήμερα δεν είναι όλοι Εκκλησία. Εκκλησία είναι οι πιστοί που ζουν όπως θέλει ο Χριστός και όχι οι άλλοι που πολεμούν την Εκκλησία. Στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού που η εξομολόγηση γινόταν μπροστά σε όλα τα μέλη της Εκκλησίας, τότε είχε αυτό το νόημα το «ειπέ τη Εκκλησία».
Ενώ στην εποχή μας που σπάνια βρίσκεται οικογένεια να έχη τον ίδιο Πνευματικό, ας μη μας ξεγελάη ο «έξω από εδώ» με το «ειπέ τη Εκκλησία», γιατί, όταν δημοσιοποιούμε ένα ηθικό λ.χ. παράπτωμα, το κοινοποιούμε στους πολεμίους της Εκκλησίας και τους δίνουμε αφορμή να αρχίσουν τον πόλεμο εναντίον της, οπότε κλονίζεται η πίστη των αδυνάτων ψυχών.
Μια μάνα, όταν έχη μια κόρη που είναι πόρνη, δεν την διασύρει και δεν την εξευτελίζει μπροστά στους άλλους, άλλα κάνει ό,τι μπορεί, για να αποκαταστήση το όνομά της. Θα πούληση ό,τι έχει και δεν έχει, θα την πάρη να πάνε σε άλλη πόλη, θα κοιτάξη να την παντρέψη, για να διόρθωση έτσι την παλιά της ζωή. Αυτός ακριβώς είναι και ο τρόπος της Εκκλησίας. Βλέπεις, ο Καλός Θεός μας ανέχεται με αγάπη και δεν θεατρίζει κανέναν, αν και γνωρίζη τα χάλια μας ως Καρδιογνώστης• και οι Άγιοι ποτέ δεν πρόσβαλαν αμαρτωλό άνθρωπο μπροστά στον κόσμο, αλλά με αγάπη, με λεπτότητα πνευματική και με τρόπο μυστικό βοηθούσαν για την διόρθωση του κακού. Εμείς όμως, αν και είμαστε αμαρτωλοί, κάνουμε το αντίθετο, σαν υποκριτές. Πρέπει να προσέχουμε να μην παρεξηγούμε εύκολα και νομίζουμε πως ό,τι κάνουν οι άλλοι είναι κακό.
γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ Β’ – σελ. 67-70
egolpion
filothe0s
anatoli0s
pilotos91
Κακά τα ψέματα αδελφοί μου, έφτασε η ώρα όχι να υποθάλπουμε, αλλά στον κατάλληλο τα κατάλληλα, ο αντικείμενος έχει φουντώσει, από την άλλη η ευκολία της απόρριψης θέριεψε λόγω μέριμνας, και αποφυγής των δήθεν βαριών της εκκλησίας καθηκόντων του Χριστιανού, εύκολη η δικαιολογία μην την κάνουμε ευκολότερη.
Η κάλυψη των σκανδάλων και των σκανδαλοποιών από την Διοικούσα Εκκλησία, αλλά και εμάς, είναι η αιτία της δυσφήμησης της Εκκλησίας και όχι η αποκάλυψη. Αν η Εκκλησία έλεγχε τους σκανδαλοποιούς προς διόρθωση και απέβαλλε από θέσεις πνευματικής εξουσίας τους αμετανόητους κληρικούς για σοβαρά παραπτώματα, και ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΛΥΠΤΕ ΟΠΩΣ ΚΑΝΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ (βλέπε πρόσφατο παράδειγμα ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ που η Εκκλησία τον…αθώωσε, και αναγκάστηκε λόγω…Νόμου να τον καθαιρέσει, διότι καταδικάστηκε τελεσίδικα από τα κοσμικά δικαστήρια!) τότε δεν θα έβρισκαν πάτημα οι εχθροί της Εκκλησίας, διότι θα έλεγαν μπράβο η Εκκλησία αποβάλλει τους σκανδαλοποιούς κληρικούς. Ενώ τώρα και ξεσκεπάζουν την σαπίλα που υπάρχει δυστυχώς σε κύκλους άγαμων κληρικών και γινόμαστε βούκινο, αλλά και κατηγορείται -ορθώς- η Εκκλησία ότι ανέχονταν ή και κάλυπτε τα φαινόμενα αυτά, αντί να τα αποβάλλει.
Ενώ οι Πατέρες της Εκκλησίας ήταν πολύ πιο καυστικοί για τους σκανδαλοποιούς κληρικούς!
Emmanouhl @
“Ενώ οι Πατέρες της Εκκλησίας ήταν πολύ πιο καυστικοί για τους σκανδαλοποιούς κληρικούς!”
Ναι, μπορεί…αλλά και στις βρωμιές μας, πρέπει να υπάρχουν τα περιθώρια μετάνοιας.
Μια ματιά σε κάποιο γεροντικό ίσως να εξηγούσε το γιατί η Εκκλησία, ουδέποτε υιοθέτησε την αντίληψη του να θέλει να είναι ή να θέλει να γίνει η σέκτα των καθαρών.
Εκτός και αν επιδιώκουμε να γίνουμε η σέκτα των καθαρών… δεν σε έχει κουράσει όμως αρκετά αυτό;;;
Αγαπητέ ανατόλιε, δεν μιλάω για “εκκλησία καθαρών”.
Και έγραψα για μετάνοια, κάτι που δεν πρόσεξες:
“Αν η Εκκλησία έλεγχε τους σκανδαλοποιούς προς διόρθωση και απέβαλλε από θέσεις πνευματικής εξουσίας τους αμετανόητους κληρικούς για σοβαρά παραπτώματα, και ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΛΥΠΤΕ ΟΠΩΣ ΚΑΝΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ…”. Συνεπώς ασφαλώς πρέπει να αφήνεται περιθώριο μετανοίας,
Η κάλυψη όλων των σκανδάλων είναι αντιβιβλική, αντιπατερική και αντορθόδοξη. Δεν είναι δυνατόν να διυλίζουν τον κώνωπα για τα τυπικά στους απλούς πιστούς και στους μεγαλόσχημους να κουκουλώνουν ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΓΧΟ ΄Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ τις μεγάλες εντολές του Κυρίου!
Δηλαδή Μανώλη όταν -και αν- φτάσουμε στα έσχατα και παρουσιαστούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού… κάποιοι από εμάς θα προτάξουν ότι αμάρτησαν τόσο όσο ένα κουνουπάκι, ενώ για κάποιους άλλους, θα ισχυριστούμε -σαν ρουφιάνοι- ότι αμάρτησαν τόσο όσο ένας ελέφαντας;;
Έχω την αίσθηση ότι θα είμαστε οι κατήγοροι των αμαρτωλών επισκόπων μας στην βασιλεία του Θεού. Να δούμε ποιοί θα κλάψουν για εμάς στο τέλος… και όχι για τα τυπικά, αλλά για τα ουσιώδη!
Αγαπητέ ανατόλιε, μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Άλλο η κρίση, άλλο η κατάκριση. Άλλο η υποκρισία και τα διπλά στάνταρτς: Ανοχή και κάλυψη σε σκάνδαλα επισκόπων, αλλά τιμωρία κατώτερων κληρικών, εκτός συναφιού!
Υψηλά στάνταρτς για τους απλούς πιστούς: νηστείες με λάδι ή αλάδωτες, αυστηρή τήρηση των κανόνων, όπως π.χ να απαγορεύονται να γίνονται κληρικοί όσοι είχαν προγαμιαίες σχέσεις αν και έχουν μετανοήσει ειλικρινά κλπ. Ενώ για επισκόπους κι άλλους μεγαλόσχημους κληρικούς: επιτρέπεται να έχουν ανώμαλες σεξουαλικές σχέσεις άρρενες με άρρενες, χωρίς μετάνοια ή παύση διακονίας!
Μανώλη γιατί κάνεις τέτοιους θεσμικούς διαχωρισμούς ανάμεσα σε ανθρώπους για την “ασκητική” τους ή για στην “αμαρτία” τους ;
Αν κάποια πράγματα σου φαίνονται “βαριά” … απλά, μην τα κάνεις!
Έχω την εντύπωση όμως ότι τελικά μπορεί να μην μείνουν αμετανόητοι μόνο οι αρσενοκοίτηδες, αλλά ακόμα και όσοι απλά λοξοκοίταξαν.
Μην προκρίνεις πρόσωπα πριν από την τελική κρίση, γιατί αν τους έχεις ήδη κρίνει εσύ… είναι πιθανόν αυτή η Κρίση σου να είναι το εισιτήριο τους για τον Παράδεισο.
Θα πρότεινα όμως αν θέλεις και εσύ να το σταματήσουμε εδώ.
Έχω διαβάσει τα κείμενά σου για το τι πέρασες μέχρι να βρεις την Εκκλησία και δεν θα ήθελα να στεναχωρηθούμε.
Σε ευχαριστώ
καλό βράδυ
Νομίζω σε όλα υπάρχει η χρυσή τομή. Και φυσικά είναι πολλά τα θέματα που πρέπει να απασχολήσουν την Πανορθόδοξη Σύνοδο :
1) Η εκκλησιαστική δικαιοσύνη. Οι διαδαλώδεις διατάξεις και οι χρονοβόρες διαδικασίες, για θέματα που σκανδαλίζουν τους αδύνατους στη πίστη ή χλιαρούς Χριστιανούς ( υπάρχει αναφορά και στη Γραφή ) καθώς και τους ανθρώπους που είναι αποστασιοποιημένοι από την Εκκλησία, πρέπει να αλλάξουν και απλουστευθούν. Είναι η μόνη λύση για να διατηρηθεί το κύρος της Εκκλησίας. Εάν κάποιος ιερέας ή Επίσκοπος αδυνατεί να εγκρατεύεται, ας πετάξει τα ράσα για χάριν της Εκκλησίας και του Χριστού. Εάν δεν καταλαβαίνει, τότε η Εκκλησία πρέπει να προστατεύσει τα “παιδία”, τις αθώες ψυχές που σκανδαλίζονται και πέφτουν είτε στην αθεΐα, είτε σε “καθαρές” αιρέσεις. Κι εάν κάποιος άδικα καθαιρέθηκε από Επίσκοπος ή ιερέας ( συκοφαντούμενος ), τότε θα λάβει μέγιστη απολαβή στη Βασιλεία των Ουρανών, άρα πάλι είναι κερδισμένος.
2)Το θέμα της νηστείας. Πλέον, στο δυτικό κόσμο, υπάρχουν νηστίσιμα φαγητά τα οποία είναι πολυτελείας ( αστακός, γαρίδες κλπ ). Αυτά πρέπει να τροποποιηθούν για να μην υπάρχει σκανδαλισμός…
3)Το ζήτημα των κωλυμμάτων στην ιερωσύνη.Κι αυτό είναι σημαντικό. Ένα παράδειγμα είπε ο Μανώλης. Ειδικά όταν οι υποψήφιοι προέρχονται από τον ετερόδοξο χώρο ( που δεν υπήρχε αναφορά στο Μυστήριο του Γάμου ) ή στις χώρες της Ιεραποστολής, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η μετάνοια και η εξομολόγηση και η κατά Χριστόν ζωή. Αν υπάρχουν αυστηρά κωλύμματα πριν την χειροτονία, θα πρέπει να υπάρχουν τα ίδια αυστηρά κωλύμματα και μετά τη χειροτονία, με ευθύνη των Πνευματικών των ιερέων. Το θέμα είναι ουσιαστικό, ειδικά στις χώρες της Ορθόδοξης Ιεραποστολής γιατί :
1) Ισχύουν τοπικοί θεσμοί της πολυγαμίας
2) Υπάρχει ασυδοσία στο χώρο του προτεσταντισμού με τους διορισμούς κάθε είδους “ποιμένων”.
3) Έχουμε “χειροτονίες” έγγαμων Επισκόπων και ιερέων “ορθοδόξων” ( έτσι αυτοαποκαλούνται ) στην Αφρική κλπ.
Θεσμικά, μπορούμε να συζητήσουμε. Όχι, προσωπικά. Με την ελπίδα ότι θα εισακουστούμε από τους Πνευματικούς μας Πατέρες.
Ο Ιούδας που προτίμησε να πεθάνει στην αγχόνη, παρά να ζει στη ντροπή, αποδείχτηκε προτιμότερος από αυτούς (τους Ιερωμένους) που στις μέρες μας στέκουν χωρίς ντροπή απέναντι στη γενική κατακραυγή και σχετίζονται αναίσχυντα με τα αισχρά.
Μονάχα μην εξαπατηθείτε από τις ψευδολογίες τους όταν διακηρύττουν ορθότητα πίστεως.
Τέτοι άνθρωποι είναι Χριστέμποροι και όχι Χριστιανοί, καθόσον πάντα προτιμούν εκείνο που τους βολεύει στον παρόντα βίο από το να ζουν σύμφωνα με την αλήθεια του Ευαγγελίου.
(Μέγας Βασίλειος, ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΜ΄ Νικοπολίταις Πρεσβυτέροις, 2-3, PG 32, 897A.)
Για την αντιγραφή EMMANOUHL.
Υ.Γ. Θα σταματήσω εδώ κι εγώ.
Πάντως η πατερική και ασκητική παράδοση μας επιβάλει να σκεπάζουμε τα σφάλματα του αδερφού μας και αν μπορούμε να γινόμαστε “δεκανίκι” υποστήριξης , με διάκριση,στην ανόρθωση του. Το να ταυτιζόμαστε με την μάζα και να λιθοβολούμε-προφανώς για να διαχωρίσουμε απατηλώς την θέση μας από το φαινόμενο της αμαρτίας- είναι ακραία προβληματικό και εγωιστικό.
Τί γίνεται όμως με τις καθεστηκυίες καταστάσεις, τα γενικά φαινόμενα αμαρτίας που πληγώνουν και βλάπτουν το εκκλησιαστικό σώμα; Την παρρησία στην Εκκλησία την έχουν , οι έχοντες και και “προφητικό αξίωμα”, καίρια θέση και λόγο, τα χαρισματικά της μέλη και αν αυτά κωφεύουν σύμπας ο λαός, όχι μια μερίδα λαού, ούτε ξυπνά κανείς Βαπτιστής ή Ηλίας για να αναλάβει την θέση του διορθωτή και του κατήγορου. Η Εκκλησία προάγεται αν μας γίνει συνείδηση μέλος κατά μέλος πώς πρέπει να την προάγουμε εμείς προσωπικά, με προσωπικό αγώνα. Έτσι εξαλείφονται τα καρκινώματα, με υγιή δράση.Αντίθετα οι έριδες φέρνουν οπισθοδρόμηση.
@ Emmanouhl
Εσείς κ. Μανώλη ποιός Πατέρας απ’ όλους είστε; Γιατί το να τα λέει αυτά ένας Μέγας Βασίλειος ή Χρυσόστομος, το καταλαβαίνω! Το να βγαίνουν διάφοροι αυτόκλητοι μεσίες και να καταδικάζουν ή να προσπαθούν να διορθώσουν, ε τότε υπάρχει πρόβλημα.
Να υποθέσω κιόλας ότι τηρείτε τους Κανόνες κατά γράμμα έτσι;
@panos
Αν κατάλαβα καλά, ο κ. Μανώλης δεν αναφέρεται στον εαυτό του και στη δική του πίστη στην Ορθόδοξη Εκκλησία ( την οποία βρήκε ύστερα από δύσκολη και εναγώνια αναζήτηση ), αλλά στο γεγονός του σκανδαλισμού
1) των αδύνατων στη πίστη αδελφών ή “χλιαρών” ( σε εισαγωγικά, γιατί τη θερμότητα της πίστης του καθενός την γνωρίζει μόνο ο Θεός ) αν θέλεις ( όλοι μας, λίγο ως πολύ έχουμε ακούσει τέτοια σχόλια στο περιβάλλον μας από απλούς ανθρώπους που σκανδαλίζονται και δεν έχουν αντιεκκλησιαστικό ή αντιχριστιανικό μένος )
2) των ετερόδοξων χριστιανών, αδελφών μας, που βλέποντας σκάνδαλα ( υπαρκτά ή ανύπαρκτα ) μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αδυνατούν να κάνουν την υπέρβαση και εγκλωβίζονται μέσα στις αιρέσεις.
Αυτή την αγωνία εξέφρασε ο κ. Μανώλης, που είναι και δική μας αγωνία. Φυσικά και προσευχόμαστε για κάθε πεπτωκότα άνθρωπο ( πόσο μάλλον Επίσκοπο ή μοναχό ) και κυρίως για τον αμαρτωλό εαυτό μας. Αλλά, δεν πρέπει να σκεφτόμαστε και τους χιλιάδες εκείνους ανθρώπους που χάνονται είτε σε αθεΐα, είτε σε αίρεση, είτε σε παραθρησκεία, λόγω του σκανδαλισμού από 2-3 εκκλησιαστικά πρόσωπα ; Όλους πρέπει να τους σκεφτόμαστε και να τους νοιαζόμαστε και να τους πονάμε …
Αυτό, λοιπόν, κάνουν οι “ποιμένες” των αιρέσεων, προκειμένου να κρατούν ως υποχείριά τους τα μέλη τους ή να τα αναγκάζουν όλη μέρα να τρέχουν να προπαγανδίζουν τις πλάνες : επικαλούνται λίγα πρόσωπα της Εκκλησίας που έπεσαν για να τους κρατάνε δεμένους χειροπόδαρα και να τους έχουν σαν δούλους… Δεν έχεις δει σκανδαλοθηρικές αιρετικές σελίδες ; Έχεις δει, φαντάζομαι, πως εκμεταλλεύονται τέτοια περισταστικά οι νεοπαγανιστές ή άλλες παραθρησκείες.
Κατά συνέπεια, αφού ο ίδιος ο πεπτωκώς Επίσκοπος ή ιερέας δεν έχει συναίσθηση των πράξεών του και να παραιτηθεί, η Εκκλησία ως σύνολο έχει χρέος να προστατεύσει τα “παιδία” χάριν των οποίων σταυρώθηκε κα αναστήθηκε ο Ιησούς Χριστός.
Τα υπόλοιπα, σε θεσμικό επίπεδο, τα έθεσα προηγουμένως και ελπίζουμε να συζητηθούν στην Πανορθόδοξο Σύνοδο.
Υ.Γ Όλοι μας, ως μέλη της Εκκλησίας, την πονάμε. Και η όποια καλοπροαίρετη κριτική σε θεσμικό επίπεδο θα λέγεται, χωρίς να είμαστε Απόστολοι ή Πατέρες ή Επίσκοποι. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να δημιουργηθούν ξανά κληρικολαϊκές συνελεύσεις ( εάν δεν κάνω λάθος γίνονται στη Μητρόπολη Πειραιώς ), ώστε και οι λαϊκοί να εκφέρουν απόψεις και να καταθέτουν προτάσεις. Νομίζω ότι δεν είμαστε σαν την παπική εκκλησία που ο Πάπας και ιερείς του έχουν μόνο λόγο στα της πίστεως τους,ούτε εταιρία Σκοπιά που διατάζει το Κυβερνών Σώμα, ούτε προτεστάντες που ο καθένας έχει δική του ερμηνεία στην Αγία Γραφή. Στην Ορθοδοξία υπάρχει η μέση οδός. Εάν, λοιπόν, οι ενορίες όλες αποφασίσουν να ακούσουν τη φωνη των μελών τους ( όλες τις απόψεις ) , τότε κερδισμένη θα βγει σε τοπικό επίπεδο η Εκκλησία.
Εάν προλάβω θα αναρτήσω στο μπλογκ της Ορθόδοξης Ιεραποστολής ένα σχέδιο προτάσεων περί Ιεραποστολής. Και, όμως, αυτά έπρεπε ήδη να τα υλοποιούν οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Παράδειγμα : Στην Οκλαχόμα της Αμερικής έγινε ένα διήμερο για όσους ήθελαν να γνωρίσουν την Ορθόδοξη πίστη. Συμμετείχαν πάνω από 800 άτομα, το 90% μη Ορθόδοξοι Χριστιανοί ! Αυτό έπρεπε να κάνουν όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, ενορίες, Μητροπόλεις, μοναστήρια σε όλο το κόσμο.
Εάν υπήρχε Ορθόδοξη κατήχηση, τότε ο απλός Ορθόδοξος πιστός θα ήξερε ότι η πίστη του ή η εγκυρότητα των Μυστηρίων δεν εξαρτάται από την αξιότητα ή την αναξιότητα του Επισκόπου ή ιερέα, αλλά από τη χάρη και τη παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Πόσοι, όμως, το γνωρίζουν σήμερα ; Πως θα πιστέψουν, εάν δεν ακούσουν ; Πως θα ακούσουν, εάν κάποιος δεν τους κηρύξει ; Ποιος θα τους κηρύξει,αφού δεν πατάνε το πόδι τους στην Εκκλησία, παρά μόνο σε βαπτίσεις, γάμους, κηδείες και μνημόσυνα ; Και πως θα τους κερδίσει η Εκκλησία, αφού ούτε σε αυτές τις περιπτώσεις τους πλησιάζει ; Πως θα τους κερδίσει όταν δεν ξέρουν ή δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται στο Μυστήριο και ακούν μόνο τις παρατηρήσεις για ησυχία ; Αυτά δεν πρέπει να μας προβληματίσουν ; Δεν πρέπει να ακουστούν ;
αγαπητέ Πάνο, εγώ δεν είμαι τίποτε παρά ένας ελεημένος αμαρτωλός.
Αλλά αν αγαπάμε την Εκκλησία, δεν θα αδιαφορούμε για τα σκάνδαλα και τους ανάξιους ηγέτες μας.
Ούτε θα σιωπάμε χάριν δήθεν “ευσέβειας” αφήνοντας ανενόχλητους να δρουν οι σκανδαλοποιοί και το κατεστημένο που δυστυχώς έχουν φτιάξει εντός της Εκκλησίας.
Αυτό θα ήθελε και ο κ.Παντελεήμων Μπεζενίτης, ο πρώην Αττικής και αμετανόητος όπως φαίνεται από τις δηλώσεις και ενέργειές του.
Θα ήθελε να σιωπούμε ως “καλά χριστιανόπουλα” για να συνεχίζει να αυξάνει το κομπόδεμά του για τα γεράματα (άνω του 1 δισ. δρχ) και την ομοφυλοφιλική του δραστηριότητα (οι ροζ κασέτες δεν έγιναν δεκτές από την Εκκλησία, ως …προσωπικό δεδομένο).
Επίσης μην ξεχνάμε ότι η Νομική Υπηρεσία της Εκκλησίας υποστήριξε σε έγγραφό της, ότι η ομοφυλοφιλία είναι…προσωπικό δεδομένο των Μητροπολιτών, που δεν επηρεάζει την άσκηση του…λειτουργήματός τους!
Ας προσευχόμαστε αδελφοί πρώτα για τα δικά μας χάλια (βασικά για τον εαυτό μου μιλώ), κι έπειτα για την ηγεσία της Εκκλησίας μας. Ο Κύριος να κάνει έλεος.
Όποιος θεωρρεί τον εαυτό του αμαρτωλό Μανώλη μου δεν ασχολείται με το πως θα διορθώση την Εκκλησία, τους Επισκόπους και τους ανάξιους λειτουργούς ΑΛΛΑ κοιτάει την διόρθωση του εαυτού του και ΜΟΝΟ εκτός και αν πια έχει τόση ΑΓΑΠΗ που θα μπορούσε να γίνει ΦΩΤΕΙΝΟ παράδειγμα για όλους, προς διόρθωση βίου. Πιστεύω δε πως οι άγιοι γεροντάδες μας όπως ο γ.Παΐσιος και Πορφύριος -καθώς και τόσοι άλλοι που είναι στην αφάνεια- θα μας είχαν δείξει με τις πράξεις τους το δρόμο αυτό -αν ήταν εκ Θεού και σύμφωνος με την Ορθόδοξη παράδοση.
Αγαπητό egolpion, πουθενά δεν είπα ότι θέλω να διορθώσω την Εκκλησία!
Θα ήταν πολύ αλαζονικό να πίστευα κάτι τέτοιο.
Εξέφρασα μόνο την αγωνία μου για τα κακώς κείμενα στην Εκκλησία, αλλά δεν ευελπιστώ ότι πρόκειται να διορθωθούν, και ιδιαίτερα όταν η πλειοψηφία των πιστών τα καλύπτουν και να τα δέχονται.
Παραθέτω τι λέει ο π.Βασίλειος Θερμός:
“Γενιές ολόκληρες μεγάλωσαν με την απαράβατη παραδοχή ότι τα εντός της Εκκλησίας δεν συζητούνται έξω από κάποια κλειστά όρια. Τούτος ο όρος οχύρωσε ψυχικές άμυνες και σκλήρυνε την εκκλησιαστική γλώσσα, μετέτρεψε τους κληρικούς και θεολόγους από κήρυκες της Αλήθειας σε αγχωμένους απολογητές των κακώς κειμένων, αποξένωσε τους πιστούς από τον φυσικό τους χώρο. Διότι αυτό που με αφορά το κρίνω. Αν δεν μπορώ να το κρίνω κινδυνεύω ν’ απαρνηθώ και τις ευθύνες του απέναντί του. Ως Εκκλησία ζητούμε από τον κόσμο να αναλάβη τις ευθύνες του απέναντί μας αλλά υπό τον αντιφατικό όρο να μας αφήση στο απυρόβλητο”.
(από το βιβλίο ΕΚ ΤΗΣ ΑΥΛΗΣ ΤΑΥΤΗΣ-ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ, σελ.9, εκδ.ΑΡΜΟΣ).
αγαπητέ μου αδελφέ,
οι εκφράσεις που χρησιμοποίησες δεν εκφράζουν απλά “αγωνία”! Χρειαζόμαστε διακριση για να κρίνουμε με αγάπη, όπως είναι ο πατερικός τρόπος. Ο π.Βασίλειος εκφράζει την αντίθεσή του στους απολογητές των κακως κειμενων “αγχωμένους απολογητές των κακώς κειμένων”. Θα μας επιτρέψει βέβαια να μην δεχθούμε καθόλα την άποψή του για τη κρίση των εκκλησιαστικών καθότι και στο παρελθόν προσπαθούσε να μας πείσει για την βεβαιότητα της Ψυχοθεραπείας ως …επιστήμης. Εμείς δεν απολογούμαστε για κανέναν! Εκφράζουμε δε την πεποίθηση ότι ΌΛΟΙ οι ΑΓΙΟΙ δέχτηκαν συκοφαντίες και πόλεμο και από έξω αλλα και από μέσα! Αυτό πρέπει να μας προβληματίσει όλους και να είμαστε αργοί στο να κατηγορούμε και να αναπαράγουμε οποιαδήποτε πληροφορία σχετική. Μας κάνει δε εντύπωση το γεγονός πως ενω κάποιοι αδελφοί καταδίκαζαν τα Μ.Μ.Ε για παραπληροφόρηση κλπ, ξαφνικά τα αναφέρουν ως πηγή για να βεβαιωσουν τις κατακρίσεις Ιερέων και Ηγουμένων.
Μας παρουσίασαν και “δηλώσεις” του γ.Παΐσιου περί της λεγοιμένης εκκοσμικεύσεως του Όρους και της αναμενόμενης τιμωρίας του από τον Θεό.Ξεχνούν ή πολύ χειρότερα, παραβλέπουν το γεγονός ότι ο γέροντας τα είπε σε ΚΛΕΙΣΤΟ κύκλο ανθρώπων. Παραβλέπουν επίσης ότι ο γέρων Παΐσιος ήταν γ.Παΐσιος και όχι ένας τυχαίος. Παραβλέπουν το ότι ο γέροντας ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ τα οποία τα έχουν χαρακτηρίσει σαχλαμάρες! Και όλα αυτά μας τα παρουσίαζουν άγευστοι εμπειρικά αδελφοί, εμπνεόμενοι από τη χαλάρωση στον ΚΑΝΑΠΕ και της τηλεόρασης.
Ε Λ Ε Ο Σ! Ποιός δουλεύει ποιόν, δεν ξέρω!
Εμείς παραμένουμε εντός των Πατερικών θέσεων και δεν δεχόμαστε συμπλεγματικές θέσεις και εκτονώσεις. Η αγωνία μας ας εκφραστεί με τον Ορθόδοξο τρόπο, ο οποίος δεν έχει ΚΑΜΜΙΑ σχέση με Διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις και κοινοποιήσεις παντός τύπου.
ευχές
Πάντως, αδελφέ μου,
η συζήτηση πρέπει να γίνει πάνω σε πλαίσια θεσμικά και όχι προσωπικά. Εκεί πρέπει να επικεντρωθούμε. Δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε όταν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας ( και δεν εννοώ όσους έχουν αντιχριστιανικά κίνητρα -που είναι ελάχιστοι ) ασκεί κριτική στο τρόπο απονομής εκκλησιαστικής δικαιοσύνης …
Δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε όταν αυτή τη στιγμή όλα τα φιλανθρωπικά και εκπαιδευτικά προγράμματα της Εκκλησίας μας, στην Ελλάδα και στις Ορθόδοξες Ιεραποστολές, αντιμετωπίζουν πρόβλημα εσόδων ( και λόγω της οικονομικής κρίσης ) αλλά και λόγω της δυσπιστίας ή του σκανδαλισμού ενός μεγάλου μέρους των πιστών ή αδυνάτων στη πίστη αδελφών. Τι χρωστάνε χιλιάδες άνθρωποι που συντηρούνται από τα συσσίτια, τα φάρμακα της Εκκλησίας , που εκπαιδεύονται, κλπ να υποφέρουν λόγω διοικητικών δυσλειτουργιών και καθυστέρηση στην απονομή εκκλησιαστικής δικαιοσύνης ;
Γιατί πρέπει τα όποια υπαρκτά ή ανύπαρκτα λάθη και σφάλματα ενός προσώπου να τα πληρώνει όλη η Εκκλησία ;
Ή λοιπόν η Εκκλησία μας θα αποφασίσει να κάνει συστηματική Ορθόδοξη κατήχηση ( μαζί με τις έννοιες της αγάπης, της ταπείνωσης,της συγχωρητικότητας, της μη κατάκρισης και καταλαλιάς ) ώστε να μην σκανδαλίζεται ο λαός του Θεού ( κυρίως οι ασθενείς στη πίστη ή ολιγόπιστοι ) ή θα πρέπει να μη δίνει λαβές , υπόνοιες για προσπάθεια συγκάλυψης γεγονότων ή παραπτωμάτων.
Πραγματικά θεωρείται και είναι αντιφατικό να θέτει η Εκκλησία μας μεγάλα κωλύμματα περί ιερωσύνης πριν το γάμο ή την αγαμία για τη χειροτονία και να μη θέτει άμεσα σε εφαρμογή τα ίδια κωλύμματα σε όσους τα διαπράττουν μετά το γάμο ή παραβιάζοντας την υπόσχεση της αγαμίας. Δηλαδή, μετά τη χειροτονία όλα επιτρέπονται ;
Κανείς δεν διαφωνεί ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για κάθαρση στην Εκκλησία, όταν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε αγιάσει, αλλά κατατρεχόμαστε από διάφορα πάθη.
Από την άλλη πρέπει άμεσα οι Επίσκοποι και ιερείς μας να ενεργοποιήσουν τη συμμετοχή του λαϊκού στοιχείου, τόσο στις διάφορες Ακολουθίες ( με συμψαλμωδία σε κάποια σημεία ), σε επιτροπές , κατηχητικά, κύκλους μελέτης Αγίας Γραφής μέσα στην ενορία, και να ακούν τις απόψεις των μελών της ενορίας ( όσο ακραίες ή περίεργες ή ουτοπικές κι αν είναι ) για να έχουμε ξανά την αίσθηση της ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ, που συναποφασίζει και συνενεργεί και συμπροσεύχεται και συναγωνιά. Να βγουν ξανα οι ιερείς και να επισκέπτονται τα σπίτια των ενοριτών ή να διοργανώνουν συνάξεις μέσα σε σπίτια για να γνωρίσουν τους ενορίτες τους ( κατά το δυνατόν ).
Υ.Γ Σχετικά με τους σύγχρονους Γεροντάδες μας υπάρχει πάντα μια παρεξήγηση. Έχουν πει πολλά, αλλά πάντα πρέπει να βλέπουμε και τη συνάφεια των λόγων τους, σε ποιους τα λένε και γιατί τα λένε. Άλλα λόγια απευθύνουν στους μοναχούς ή στις μοναχές, άλλα σε παντρεμένους, άλλα σε παιδιά, άλλα σε κλειστούς κύκλους κλπ. Δεν μπορούν όλα όσα λένε να εφαρμοστούν από όλους και για όλες τις περιπτώσεις. Γι’ αυτό και ο Χριστός και η Εκκλησία Του έδωσε τη λύση του Πνευματικού Πατέρα -εξομολόγου, ο οποίος βλέπει τις ανάγκες του κάθε πιστού και αναλόγως δίνει τις κατάλληλες πνευματικές συμβουλές. Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει μια “συνταγή” ή μια πνευματική άσκηση, ίδια για όλους,πλην της συμμετοχής στα Μυστήρια της Εκκλησίας με πνεύμα ταπείνωσης και μετάνοιας.
Και έχεις δίκιο απόλυτο όταν λες ότι εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε, πολλές φορές, τα λόγια των Πατέρων και των Γεροντάδων, γιατί είμαστε άνθρωποι της καλοπέρασης, του καναπέ, της τηλεόρασης, του διαδικτύου, μακριά από άσκηση, ταπείνωση, νηστεία κλπ. Πρέπει, όντως, να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Θέλει και εδώ διάκριση και κατανόηση.
Δεν παρακολουθώ την σελίδα αυτή συστηματικά και τακτικά. Όμως σήμερα “τυχαία” έρριξα “μια ματιά στην ενδιαφέρουσα συζήτησή σας.
Επιτρέψτε μου να παραθέσω την άποψή μου.
Συμφωνώ με τον αγαπητό Εμμανουήλ! Και με την ουσία των θέσεων του pilotos91.
Αιτία όλων των δεινών είναι το καταραμένο “φιλάδελφο” μεταξύ των αρχιερέων, η νοσηρή αντίληψη ότι δεν πρέπει να κρίνουμε (όχι να κατακρίνουμε αλλά ούτε να κρίνουμε) τους αρχιερείς και τους ιερείς, ακόμα και τους πλεον ασεβείς και ανηθίκους! Αλλά και η δειλία όλων ημών που την βαπτίζουμε ως… διάκριση και ευλάβεια ή αγάπη!!!
Και μετά ο σκανδαλισμός είναι ασυμμάζευτος, με απώλειες ψυχών “υπερ ων Χριστός απέθανεν”!
Εμμανουήλ ο Κύριος να σε φωτίζει πάντοτε και να σου δίνει παρρησία να λαλείς την αλήθεια με όποιο κόστος. Διότι όπως γνωρίζουμε απο τα άπειρα εκκλησιαστικά και αγιολογικά παραδείγμα, πάντοτε ο λόγος της αληθείας έχει το κόστος του…