Ο Γέροντας με τους δύο ιερομόναχους της Συνοδείας του (το 1985) τον Αθανάσιο (Μητροπ. Λεμεσού) και τον Εφραίμ (Καθηγούμενο της Ι. Μ. Μ. Βατοπαιδίου). Προέλευση φωτο vatopaidi.wordpress.com
Αγιορείτες μοναχοί, εκτός Αγίου Όρους, μιλούν σε αίθουσες, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, συγγράφουν βιβλία, εκδίδουν λευκώματα, χρησιμοποιούν ηλεκτρονικούς υπολογιστές, οδηγούν τζιπ. Ποιά η παρουσία σας ανάμεσα στον κόσμο; Μπορούμε να μιλάμε για σύγχρονα διακονήματα και σύγχρονους τρόπους ασκήσεως;
Όχι, αυτό δεν είναι για όλους. Εάν υπάρχουν μερικοί που το κάνουν αυτό και ειδικά νεώτεροι δεν είναι αξιέπαινο. Δεν ξέρουμε που θα καταλήξουν, διότι χωρίς να είναι ολοκληρωμένοι κατά Θεόν, μπήκαν μέσα στα αίτια. Ποιος πιστεύει ότι θα διατηρηθεί ακέραιος από τα αίτια;
Όμως δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι. Οι πνευματικοί άνθρωποι, φερειπείν ο δικός μας ο ηγούμενος –ο οποίος ουδέποτε βγαίνει έξω γιατί το θέλει αυτός– το επιτάσσει όμως μία υπηρεσία της Μονής, ή μπορεί να έχει προσκληθεί για να κάνει μία ομιλία. Βγαίνοντας έξω λοιπόν, δεν παύει να εξασκεί και το πνευματικό έργο του. Πεπειραμένος της πνευματικής ζωής, έχοντας την ιερωσύνη και την πνευματική ιδιότητα ως λειτουργός, κάνει αυτήν την υπηρεσία, οπότε μπορώ να πω ότι αυτό είναι ωφέλιμο. Ουδέποτε εξ ιδίας θελήσεως, αλλά μόνο εάν παρουσιαστεί ανάγκη.
Το θέμα τώρα της συγγραφής, ξεκινήσαμε και εμείς οι ευτελείς, παρόλη την ατέλειά μας, αλλά ουδέποτε κινηθήκαμε βάσει δικής μας επιλογής ή νοοτροπίας. Επειδή ζήσαμε κοντά σε ανθρώπους θεοφόρους, πνευματικούς, αγίους και είδαμε και ψηλαφήσαμε με τα χέρια μας και τα μάτια μας το δρόμο του αγιασμού, την πράξη και τη θεωρία, από την είσοδο ως το τέλος. Όταν κατ’ επανάληψη μας ρωτούσαν και μας ρωτούν να το περιγράψουμε, τους λέγαμε τα κατάλληλα. Μετά επιμένανε. «Μά, θα τα ξεχάσουμε πάτερ. Δεν τα γράφετε σε κάποιο βιβλίο;». Αυτή η επιθυμία τους μας ανάγκασε να καθίσουμε και να γράψουμε αυτά που παραλάβαμε από τους αγίους γεροντάδες μας, χωρίς να προσθέσουμε τίποτα δικό μας. Έ!, αυτό επιβάλλεται.
egolpion
filothe0s
pilotos91
Κατραπακιά πρωινή Κώστα. Πόσες φορές κατηγόρησα τον Εφραίμ,δεν θυμάμαι να πω αλλά ήταν πολλές στ’ αλήθεια! Τα φέρνει ο Θεός και γυρνάνε τα πράγματα. Ο Θεός ας με συγχωρέσει. Και ο γ.Εφραίμ!
Σίγουρα δεν πρέπει να καταδικάζουμε πρόσωπα.
Ούτε καν μέσα μας.
Πολύ περισσότερο όταν δεν μπορούμε να έχουμε ιδία αντίληψη.
Αναφορικά, ωστόσο, με το Άγιο Όρος και τη Διοικούσα Εκκλησία εν γένει, παραθέτω κάποιους λόγους του μακαριστού Γέροντος Παϊσίου, οι οποίοι θα πρέπει να προβληματίσουν και εμάς τους κοσμικούς, δεδομένου ότι, στο κάτω της γραφής, στον κόσμο γεννιούνται όσοι γίνονται μοναχοί και στον κόσμο «παιδαγωγούνται»:
«Μετά τη μεγάλη φωτιά του καλοκαιριού στο Άγιον Όρος, είχα πάει να δω το γέροντα. Ήταν ΄΄θυμωμένος΄΄ και φώναζε.
΄΄Σκαμπίλι από την Παναγία ήταν. Άρχισε την πρώτη μέρα της νηστείας και τελείωσε την τελευταία (με το παλιό εορτολόγιο που γιορτάζει το Όρος). Λέγανε ότι θα σβήσει πιο μπροστά, γιατί δε φυσούσε και όμως έσβησε την τελευταία μέρα κι ας είχε αέρα. Λες και την οδηγούσε ένα χέρι, πήγαινε γύρω-γύρω από κει που δεν την περιμένανε και παρέκαμπτε τις ζώνες ασφαλείας.
Κάηκαν τα δάση! Κάηκε το κοσμικό φρόνημα;
- Ένα μοναστήρι ζητούσε ενίσχυση.
- Αυτοί πάλι δεν κατάλαβαν τίποτα πνευματικό. Μια κοσμική εξυπνάδα έχουν. (Θύμωσε). Γίνονται αιτία να βλασφημείται το όνομα του Θεού. Παντού έβρεχε, σ’ όλη την Ελλάδα!! Μόνο στο Άγιον Όρος δεν έβρεχε!! Για να λέει ο κόσμος που είναι η Παναγία τους; Γιατί δεν τους βοηθάει; Που να γνωρίζει ο κόσμος ότι αυτό είναι χαστούκι της Παναγίας; Είναι μερικοί άνθρωποι που συμφωνούν με την οργή του Θεού και δεν κάνουν ούτε ένα κομποσχοίνι για τη φωτιά (εννοούσε τον εαυτό του).
- Γέροντα, φοβάμαι, πως τα λέτε έτσι!
- Τι θα μου κάνουν πόλεμο και οι καλόγεροι;
- Ναι, γέροντα!
- Εμ, ας μου κάνουν… Εγώ από αγάπη τα λέω. Ξέρεις τι είπε ο π. Ηρωδίωνας, όταν του είπαν να κάνει προσευχή για τη φωτιά;
- Τι είπε;
- Όχι προσευχή για τη φωτιά. Πολύ πράσινο, πολύ καλαμπαλίκι οι καλόγεροι. Λίγο πράσινο, όχι καλαμπαλίκι (= αργολογία).
Αυτοί το ’χουν σχέδιο να κάνουν δρόμους, να ’ρχονται τουρίστες, θα κουράζονται οι καλόγεροι απ’ τη φιλοξενία, μετά θα πουν ΄΄Να σας κάνουμε κανένα ξενοδοχείο, για να μην κουράζεστε και σεις΄΄. ΄΄Ναι, θα πουν, σωστά΄΄. Μετά θα δώσουν χρήμα για συντήρηση των ναών. Μετά θα πουν ΄΄Κοίτα δεν κάνει να καις κεριά και λιβάνι• τόσα χρήματα δώσαμε για συντήρηση. Διάλεξε πού θες στην περιοχή του μοναστηριού να σας κτίσουμε μια εκκλησία΄΄. Μετά θα βάλουν κανένα φύλακα με γένια και ράσα να ’χει τη γυναίκα του στην Ουρανούπολη… Θα μας κάνουν Μουσείο…
Δε λέω ότι θα το επιτρέψει αυτό η Παναγία, αλλά αυτό είναι το σχέδιό τους.
Και είναι και μερικοί που το θέλουν κιόλας…
Καλόγεροι, ακούς!..
Τον τελευταίο λόγο τον έχει η Παναγία. Αν δε συνέλθουν, θα φάνε κι άλλο χαστούκι.»
Πηγή: «Ο ΠΑΤΗΡ ΠΑΪΣΙΟΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ», Αθανάσιου Ρακοβαλή
Απο τον προβληματισμό έως την καταδίκη υπάρχει μεγάλη απόσταση. Και η έλλειψη διάκρισης είναι πέρα για πέρα ορατή στους φίλους και αδελφούς που καταδικάζουν. Το κείμενο του Ροκοβαλή δημοσιεύθηκε πρώτα από το Αντιαιρετικό Εγκόλπιο πριν μήνες και με το άλλο κείμενο του γέροντος (ειπέ τη Εκκλησία) φαίνεται να βρίσκεται σε αντίθεση. Υπάρχει αντίθεση όμως; Αυτή η διάκριση που δεν έχουμε θα μας βοηθούσε πολύ να καταλάβουμε.
Κάτι τέτοιο εννοώ, παρότι μάλλον δεν το περιέγραψα σωστά.
Όταν γνωρίζουμε ότι αίρουμε ακόμη τον παλαιό άνθρωπο νομίζω ότι είναι καλύτερα να βουλώνουμε και το στόμα μας, και τους λογισμούς της καχυποψίας.
Μου φαίνεται καλύτερο να δικαιολογούμε ακόμη και “απεγνωσμένα”, ακόμη και αφελώς ή παιδαριωδώς τον άλλον, παρά να τον καταδικάζουμε, έστω και μέσα μας.
Κι έπειτα, κοσμικοί όντες, ας είμασταν εμείς καλύτεροι, ώστε και οι μοναχοί που φεύγουν απ’ τον κόσμο να είναι καλύτεροι.
Στο κάτω της γραφής εκείνοι είχαν είτε την κλήση ειτε τα κότσια είτε και τα δύο και αναχώρησαν. Επομένως πάλι καλύτεροι από μας είναι.
Εν κατακλείδι, το να έχουν άποψη ο Παΐσιος ή ο Ιωσήφ για τον μοναχισμό είναι λογικό. Αλλά το να έχουμε εμείς άποψη για τον μοναχισμό νομίζω ότι συνιστά βαριά πνευματική αρρώστια.
Χωρίς, βεβαίως, αυτό να σημαίνει ότι θα πρέπει και να θεωρούμε τους Γεροντάδες αυθεντίες, τη στιγμή που μόνον ο Χριστός αποτελεί αυθεντία.
Οπωσδήποτε έχει τεράστια βαρύτητα η άποψή τους, ειδικά για μας τους κοσμικούς. Όπως από κει έως του σημείου σχεδόν να λατρεύουμε διάφορους Γέροντες υπάρχει τεράστια απόσταση. Επειδή ούτε αναμάρτητοι ούτε τέλειοι μπορεί να είναι, ακόμη κι αν έχουν εισέλθει στο δρόμο της διαρκώς αυξανόμενης κατά Χάριν θέωσης· δρόμο, ωστόσο, χωρίς τέρμα, αφού δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουν την Μόνη Τέλεια Δημιουργό Τριάδα.
Τουλάχιστον αυτά μου λέει ο λογισμός μου. Συγχωρήστε με αν ίσως καινοτομώ.
Ευλογείτε!
[...] Το θέμα τώρα της συγγραφής, ξεκινήσαμε και εμείς οι ευτελείς, παρόλη την ατέλειά μας, αλλά ουδέποτε κινηθήκαμε βάσει δικής μας επιλογής ή νοοτροπίας. Επειδή ζήσαμε κοντά σε ανθρώπους θεοφόρους, πνευματικούς, αγίους και είδαμε και ψηλαφήσαμε με τα χέρια μας και τα μάτια μας το δρόμο του αγιασμού, την πράξη και τη θεωρία, από την είσοδο ως το τέλος. Όταν κατ’ επανάληψη μας ρωτούσαν και μας ρωτούν να το περιγράψουμε, τους λέγαμε τα κατάλληλα. Μετά επιμένανε. «Μά, θα τα ξεχάσουμε πάτερ. Δεν τα γράφετε σε κάποιο βιβλίο;». Αυτή η επιθυμία τους μας ανάγκασε να καθίσουμε και να γράψουμε αυτά που παραλάβαμε από τους αγίους γεροντάδες μας, χωρίς να προσθέσουμε τίποτα δικό μας. Έ!, αυτό επιβάλλεται.”http://egolpio.wordpress.com/2009/07/05/g-iosif_efraim/ [...]
[...] προσθέσουμε τίποτα δικό μας. Έ!, αυτό επιβάλλεται.”http://egolpio.wordpress.com/2009/07/05/g-iosif_efraim/ Share on [...]
[...] http://egolpio.wordpress.com/2009/07/05/g-iosif_efraim/ Αναρτήθηκε στις Απόψεις αγίων, Απόψεις διαφόρων [...]
[...] http://egolpio.wordpress.com/2009/07/05/g-iosif_efraim/ Αναρτήθηκε στις Απόψεις αγίων, Απόψεις διαφόρων [...]
[...] http://egolpio.wordpress.com/2009/07/05/g-iosif_efraim/ Αναρτήθηκε στις Απόψεις αγίων, Απόψεις διαφόρων [...]
[...] http://egolpio.wordpress.com/2009/07/05/g-iosif_efraim/ Αναρτήθηκε στις Απόψεις αγίων, Απόψεις διαφόρων [...]