Ο Μ. Βασίλειος και η «άγραφος Παράδοσις»

Ήδη ο Ειρηναίος συνήθιζε να αναφέρεται στην «πίστιν» όπως είχε ληφθεί κατά την βάπτιση. Από τον Τερτυλλιανό και τον Κυπριανό χρησιμοποιήθηκαν λειτουργικά επιχειρήματα. Ο Μ. Αθανάσιος και οι Καππαδόκες χρησιμοποίησαν το ίδιο επιχείρημα. Στον Μ. Βασίλειο όμως βρίσκουμε την πλήρη ανάπτυξη αυτού του επιχειρήματος από την λειτουργική παράδοση. Κατά την πάλη του εναντίον των τελευταίων Αρειανών σχετικώς με τω Άγιο Πνεύμα, ο Μ. Βασίλειος στήριξε το κύριο επιχείρημά του στην ανάλυση δοξολογιών, όπως χρησιμοποιούντο στις Εκκλησίες. Η πραγματεία του Μ. Βασιλείου ‘Περί Αγίου Πνεύματος’ ήταν μία περιστατική μελέτη που εγράφη στο αποκορύφωμα ενός απέλπιδος αγώνος και αναφέρετε σε συγκεκριμένη ιστορική κατάσταση. Αλλά εδώ ο Μ. Βασίλειος ασχολείτο με τις αρχές και μεθόδους της θεολογικής έρευνας. Στην πραγματεία του ο Μ. Βασίλειος συνεζήτει ένα συγκεκριμένο σημείο, — το κρίσιμο πράγματι σημείο του ορθού τριαδι­κού δόγματος, — την ομοτιμία του Αγίου Πνεύματος. Η κυρία του αναφορά ήταν εις μίαν λειτουργική μαρτυρία: την δοξολογία ενός ορισμένου τύπου («μετά του Πνεύματος»), που όπως ήταν σε θέση να αποδείξει, χρησιμοποιείτο ευρύτατα στις Εκκλησίες.

Βεβαίως η φράση δεν υπήρχε στην Αγ. Γραφή. Μαρτυρείτε μόνον στην παράδοση. Οι αντίπαλοί του όμως πλην της Γραφής ουδεμία άλλην αυθεντία παραδέχονταν.

Σε αυτήν ακριβώς την περίπτωσιν επεδίωξε να αποδείξει το νόμιμο μιας προσφυγής στην Παράδοση. Ήθελε να αποδείξει ότι η ομοτιμία του Πνεύματος, δηλαδή η θεότης του, ήταν πάντοτε πιστευτή στην Εκκλησία και αποτελούσε μέρος της βαπτισματικής ομολογίας της πίστεως. Πρά­γματι δε, όπως ορθώς παρατήρησε ο Benoit Pruche, ομότιμος ήταν για τον Μ. Βασίλειο ταυτόσημο με το ομοούσιος. Τίποτε το νέο δεν υπήρχε σε αυτή την αντίληψη περί Παραδόσεως εκτός της συνέπειας και της ακριβείας. Η φρασεολογία όμως ήταν μάλλον ιδιάζουσα. «Των εν τη Εκκλησία πεφυλαγμένων δογμάτων και κη­ρυγμάτων τα μεν εκ της εγγράφου διδασκαλίας έχομεν, τα δε εκ της των Αποστόλων παραδόσεως διαδοθένια ημίν εν μυστηρίω παρεδεξάμεθα· όπερ αμφότερα την αυτήν δε ισχύν έχει προς την ευσέβειαν» (Περί Αγ. Πνεύματος. 66).

Eκ πρώτης όψεως ίσως σχηματίζει κανείς την εν­τύπωσαν ότι εδώ ο Μ. Βασίλειος εισάγει διπλή αυθεντία και διπλό κανόνα: την Αγ. Γραφή και την Παράδοση. Τούτο όμως ουδόλως στην πραγματικότητα είναι ορθό. Η απ’ αυτόν χρήσις των όρων είναι ιδιάζουσα. Γι’ αυτόν κηρύγματα ήταν ότι αργότερα συνήθως ονο­μάζονται «δόγματα» — επίσημες και αυθεντικές διδασκαλίες και αποφάσεις επί θεμάτων πίστεως. — η ελεύθερη και δημοσία διδασκαλία. Εξ άλλου, δόγματα ήταν δι’ αυτόν το όλο σύστημα των «άγραφων εθών» ή ίσως ολόκληρο το οικοδόμημα της λειτουργικής και μυστηριακής ζωής. Οφείλουμε να έχουμε υπ’ όψιν ότι η έννοια και ο όρος «δόγμα» δεν είχε την εποχή εκείνη ακόμη αποκρυσταλλωθεί, δεν ήταν ακόμη όρος με ακριβή και καθορισμένη σημασία.

Δεν πρέπει, εν πάση περιπτώσει να μας ξενίζει ο ισχυρισμός  του Μ. Βασιλείου ότι  τα δόγματα παρεδόθησαν από τους Αποστόλους «εν μυστηρίω». Θα αποτελούσε κατάφωρη παρερμηνεία εάν τούτο επεξηγείτο ως “κρυφίως». Η μόνη ακριβής απόδοσή του είναι «δια των μυστηρίων», δηλαδή με ιεροτελεστίας και (λειτουργικές) χρήσεις ή «συνήθειες». Πράγμα­τι δε, αυτό ακριβώς λέει και ο Μ. Βασίλειος: «Τα πλείστα των μυστικών αγράφως ημίν εμπολιτεύεται». Εδώ ο όρος «τα μυστικά» αναφέρεται στις ιεροτελεστίες του Βαπτίσματος και της θείας Ευχαριστίας, που για τον Μ. Βασίλειο είναι αποστολικής προελεύσεως. Ο Μ. Βασίλειος αναφέρει τους λόγους του ιδίου του αποστόλου Παύ­λου περί «Παραδόσεων», που παρέλαβαν οι πιστοί «είτε δια λόγου, είτε δι’ επιστολής» (Β’ Θεσ. 2. 15· Α’ Κορ. 11, 2).

Η εν λόγω δοξολογία είναι μία εκ των «Παραδόσεων» τούτων (71· πρβλ. επίσης 66: «οι τα περί τας Εκκλησίας εξαρχής διαθεσμοθετήσαντες Απόστολοι και Πατέρες, εν τω κεκρυμμένω και αφθέγκτω το σεμνόν τοις μυστηρίοις εφύλασσον»). Πράγματι, όλες οι σχετικές περιπτώσεις, που αναφέρονται από τον Μ. Βασίλειο, είναι τελετουργικής ή λειτουργικής φύσεως: η χρήση του σημείου του σταυρού κατά την τελετή της εισόδου των κατηχουμένων, η προς ανατολάς στροφή κατά την προσευχή, η συνήθεια της ορθοστασίας κατά την λατρεία της Κυρια­κής, η επίκληση κατά την θεία Ευχαριστία, ο αγιασμός του ελαίου και του ύδατος, η απόταξη του Σατανά και των δαιμόνων, η τριπλή εμβάπτιση κατά το μυστήριο του Βαπτίσματος.

Εσύ και ο Θεός σου να βοηθήσετε!

Έπιασαν φοβερές παγωνιές. Οι κρατούμενοι, δουλεύοντας όλη μέρα μέσα στο φαρμακερό κρύο, ξύλιαζαν. Πέθαιναν πολλοί!… Σχεδόν κάθε βράδυ γύριζαν στο θάλαμο λιγότεροι. Σύντομα όμως ο αριθμός τους συμπληρωνόταν με άλλους. Η κατάσταση ήταν πιο δύσκολη για τους πολιτικούς κρατουμένους. Μετά τη δουλειά, κατάκοποι και ξεπαγιασμένοι καθώς ήταν, δεν είχαν άλλη παρηγοριά, μα ούτε και άλλην ελπίδα για να κρατηθούν στη ζωή, από το φτωχικό συσσίτιο.

Μια φορά, λοιπόν, οι ποινικοί κατάδικοι τους άρπαξαν με τη βία όλο το ψωμί. Όταν αυτό έγινε και την επόμενη μέρα, ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Μετά το φαγητό, όταν όλοι μαζεύτηκαν στην παράγκα και οι πόρτες κλείστηκαν, άναψε καβγάς θανάσιμος ανάμεσα στους πολιτικούς κρατουμένους και τους εγκληματίες. Επικεφαλής των πολιτικών ήταν ο Αφσένκωφ, δυο-τρεις πρώην στρατιωτικοί και πέντε διανοούμενοι, ενώ των ποινικών ο Ιβάν Κάριι, διαβόητος κακοποιός, ταραχοποιός και δολοφόνος. Είχε φάει πολλούς και μέσα στο στρατόπεδο. Ακαταγώνιστος χαρτοπαίκτης, είχε ένα μακάβριο χόμπι: Έπαιζε στα χαρτιά ανθρώπινες ζωές!

Οι πολιτικοί φώναζαν με αγανάκτηση:

— Φτάνει πια! Απαιτούμε δικαιοσύνη και τάξη!

Οι ποινικοί απαντούσαν με προκλητικό σαρκασμό:

— Αρπάζαμε και θ’ αρπάζουμε!…

Ήξεραν, βλέπετε, πως η διοίκηση του στρατοπέδου δεν θα υπερασπιζόταν ποτέ τους πολιτικούς κρατουμένους. Άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες γροθιές. Μετά από λίγο χρησιμοποιήθηκαν σαν όπλα τα κούτσουρα. Μερικοί εγκληματίες έβγαλαν και μαχαίρια. (Στο στρατόπεδο απαγορευόταν αυστηρά η κατοχή μαχαιριών. Οι επόπτες έκαναν συχνά έρευνες, αλλά σχεδόν ποτέ δεν τα έβρισκαν).

Να πάρουμε τον Α.Μ.Κ.Α;

Του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

Δράμε, πρόσπεσον, πριν κλεισθή η θύρα· σε αναμένω.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ

26-6-42

Επλανήθης, αγαπητέ μοι, και λαμβάνεις τα ρητά του Ευαγγελίου, των Αποστόλων και των Αγ. Πατέρων διά να στερεώ­σης την πλάνην σου περί του εορτολογίου. Μου γράφεις εις την επιστολήν σου, ότι ο Απόστολος Παύλος εξεφώνησεν^. «στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις». Τόσον ανόητος είσαι και δεν εννοείς ότι, όταν ο Απ. Παύλος ταύτα εξεφώνησε, δεν υπήρχε ημερολόγιον ή μάλλον εορτολόγιον!

. . . Όταν ο Απ. Παύλος εξεφώνησε τα ανωτέρω, δεν υπήρχε καμμία εορτή. Πρώτη εορτή εθεσπίσθη υπό των Αγ. Αποστόλων η του Πάσχα και η οποία κατά τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς δεν εωρτάζετο από όλους τους τότε χριστιανούς μίαν και την αυτήν ημέραν, μέχρι των χρόνων καθ’ ους συνεκροτήθη η Α’ Οικουμενική Σύνοδος, η οποία ώρισε να εορτάζεται μίαν και την αυτήν ημέραν παρ’ άπασι τοις χριστιανοίς. Επομένως το να ισχυρίζεσαι ότι ο Απ. Παύλος είπε κρατείτε τας παραδόσεις και διά το ημερολόγιον, ψεύδεσαι, παρανοείς. Επίσης ψεύδεσαι που επικαλείσαι του αυτού θ. Αποστόλου την μαρτυρίαν «ει τις ευαγγελίζεται παρ’ ο ευηγγελισάμεθα, ανάθεμα», καθότι ο θ. Απόστολος δεν ευηγγελίσατο το εορτολόγιον, αλλά το Ευαγγέλιον! Παύσον λοιπόν την γλώσσαν σου από κακού. . .

Τι είναι αυτό που ευωδιάζει μέσα στο κελλί σου, Γερόντισσα;

-Τι είναι αυτό που ευωδιάζει μέσα στο κελλί σου, Γερόντισσα; Την ρώτησα.

-Να, βρε παιδί μου, έχω το θυμιατό εδώ.

Το θυμιατό όμως δεν έκαιγε και δεν υπήρχε μέσα ούτε σκόνη, ούτε θυμίαμα.

Της είπα: Γερόντισσα, είμαι τόσα χρόνια μαζί σου και σ’ αγαπώ σαν μητέρα μου. Λοιπόν, τώρα λαμβάνω το θάρρος σαν υιός σου πνευματικός να σε παρακαλέσω να μη μου κρύψης τίποτε. Πόθεν προέρχεται αυτή η ευωδία; Και πως την απέκτησες;

Χαμογέλασε, εδίστασε, σκεπάσθηκε με το τσεμπέρι της και μου είπε:

-Αχ, δεν θέλω να τα ειπώ, γιατί φοβάμαι μη τα χάσω.

Ήτο πολύ ταπεινή μοναχή. Ήτο και ηγουμένη διότι είχε και 13 υποτακτικές τον καιρόν εκείνον. Μπροστά στην επιμονή και υπομονή μου εκάμφθη.

-Άκουσε παιδί μου, μου είπε. Από παλιά περνούσε από εδώ ένας θεολόγος και εκήρυττε. Μας έλεγε: «Αν δεν αποκτήσουμε την Χάρι τον Αγίου Πνεύματος, δεν κάναμε τίποτε».

Τότε κι εγώ άρχισα να παρακαλώ την Παναγία να μου στείλη αισθητώς το Άγιον Πνεύμα, χωρίς διακυμάνσεις και μεταπτώσεις. Μία ημέρα, μου είπε, μετά την θεία Λειτουργία, μπήκα μέσα στο Ιερό (ήτο διαβασμένη από τον αρχιερέα) για να τακτοποιήσω μερικές μικροδουλειές. Τότε μέσα είδα ένα Πουλί. Που βρέθηκε το Πουλί αυτό εδώ μέσα; Θα μας κάνη καμμιά ζημιά…, σκέφθηκα. Έτσι σκεπτόμουν και προσπαθούσα με τα χέρια μου να το απομακρύνω προς τα έξω. Σε λίγο το Πουλί πάει και στέκεται επάνω στο Άγιο Ποτήριο και σε λίγο μπήκε μέσα… Κατάλαβα περί τίνος πρόκειται. Κι αυτό το υπερφυές γεγονός μου έδωσε μία τέτοια χαρά, που μόνο εγώ ημπορούσα να την γνωρίσω σ’ όλο το μεγαλείο της.

Σε λίγο το Πουλί βγήκε από το Άγιο Ποτήρι και κάθισε επάνω στον ώμο μου. Μετά μου φάνηκε ότι το Πουλί αυτό μπήκε στο στόμα μου, κατέβηκε μέσα στην καρδιά μου και έμεινε εκεί.

«Σου αρέσω, παιδί μου;»

Μια κυρία, γνωστού εμπόρου των Αθηνών, αρρώστησε. Η κυρία αυτή είχε μια εξαδέλφη που είχε έλθει από την Αίγυπτο, πλουσία, Ελένη Βλάχου ωνομάζετο. Ήρθε να ιδή την ασθενή εξαδέλφην της. Ομιλίας γενομένης, της λέγει: «Να στείλης να φέρης τον παπα-Νικόλα, να σου διαβάση ευχή υπέρ υγείας».

Η κόρη της ασθενούς αρέσκετο πολύ εις την εξωτερικήν καλαισθησίαν. Ο παππούς, όμως, λόγω του ότι λειτουργούσε καθημερινώς, ανακατευόμενος με κεριά, με σκονισμένα ερημοκκλήσια, με τις λαδιές τους κ.λ.π., δεν μπορούσε να διατηρηθή ολοκάθαρος. Βέβαια, καθαρός ήτανε, αλλά όχι όπως θα τον ήθελε η δεσποινίς εκείνη.

Λέγει λοιπόν στη θεία της: «Καλή μου θεία, να φέρωμε από τις μεγάλες εκκλησίες έναν ευπρεπή ιερέα, και όχι αυτόν, που θα είναι σκονισμένος από την εκκλησία κ.λ.π.».

Την αυτή νύκτα βλέπει στον ύπνο της τον παπα-Νικόλα, με ολόχρυσον αμφίεσιν, με φελόνια χρυσά κ.τ.λ. και της λέγει: «Σου αρέσω, παιδί μου;».

Έντρομος εξύπνησε η κοπέλλα, έστειλε αμέσως να φωνάξη τη θεία της, και την παρεκάλεσε να φροντίση να φέρη το συντομώτερον τον Παππού. Αυτή ανέθεσε σε μια βαπτιστήρα της, Κατίνα ονόματι, και της λέγει: «Πήγαινε γρήγορα, να πης εκ μέρους μου εις τον Παππού, να έλθη αμέσως μετά την λειτουργίαν εις το σπίτι».

Ήρθε η κοπέλλα συγκεκινημένη για όσα προηγήθησαν και μας τα είπε. Μετά πήρε τον παπα-Νικόλα και τον πήγε στην ασθενή.

Φαΐ = ζωή, νηστεία = θάνατος…

Όταν κανείς τον έβλεπε από μακριά τον Πατέρα Γε­ώργιο μέσα στα βάτα να τρώη βατόμουρα, τον νόμιζε για κανέναν μεγάλο αετό. Το μεν καλοκαίρι περνούσε κά­πως με κανένα βατόμουρο ή συκοστάφυλο, αλλά τον χει­μώνα, που δεν υπήρχε τίποτα σχεδόν, ήταν δύσκολα, διό­τι τα κούμαρα και τα αγριοκάστανα τελειώνουν κατά τον Νοέμβριο, και στην συνέχεια μένουν τα βελόνια και κανέ­να χόρτο. Φαγητό έτρωγε μόνο στα Πανηγύρια των Μο­νών της Βορειοανατολικής πλευράς του Αγίου Όρους, Όπου εμφανιζόταν κατά καιρούς. Συνήθως πήγαινε από την προπαραμονή της εορτής και βοηθούσε στο Μαγει­ρείο και γενικά στα καθαρίσματα της Μονής. Όλοι, φυσικά, τον διέταζαν με πολλή ευκολία, γιατί τον θεωρού­σαν για καθυστερημένο στα μυαλά, αλλά, όταν τον γνώ­ριζε κανείς από κοντά, έβλεπε τον εαυτό του καθυστερη­μένο και τον Πατέρα Γεώργιο θεοφώτιστο.

Ο πατήρ Γεώργιος είχε εγκαταλειφθή τελείως στα χέρια του Θεού, γι’ αυτό ένιωθε την μεγάλη σιγουριά που του έδινε ο Χριστός και χαρά άφθονη, την οποία δεν μπο­ρούσε να χωρέση. Η φτερουγισμένη του καρδιά από τον θείο έρωτα τον έκανε να γυρίζη στα βουνά’ δηλαδή «είχε πάρει τα βουνά» αλλά με την καλή έννοια. Πάντοτε ήταν χαρούμενος.

Πολλές φορές έλεγε και μερικά πράγματα, τα oποια, όσοι δεν τα καταλάβαιναν, τα θεωρούσαν για ασυναρτησίες, αλλά είχαν το νόημα τους. Όταν καμιά φορά έβλε­πε ανθρώπους που μπορούσαν να υποψιασθούν την ασκητικότητά του, έλεγε:

-Φαΐ – ζωή, νηστεία – θάνατος, φαΐ – ζωή, νηστεία -θάνατος…

Φυσικά όποιος το άκουγε αυτό, σχημάτιζε την γνώ­μη ότι είναι γαστρίμαργος. Την ίδια εντύπωση έδινε και στους ανθρώπους, όταν τύχαινε και έτρωγε στην τράπε­ζα, γιατί έτρωγε επίτηδες με λαίμαργο τρόπο. Εάν μάλι­στα είχαν αυγό στην τράπεζα, πασαλειβόταν και όπως δεν πλυνόταν ποτέ, έδινε την εντύπωση ότι τρώει όλο αυ­γά.

«Mη γίνου πολύ ευ­σεβής ίνα μη ασεβήσης»

Το πολύ παλαιό ημερολόγιο

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ

Επιστολή 1η 1924

. . . Ως προς το ημερολόγιον μη φαντασθής ή νομίσης ότι εγώ την ψυχήν μου την έχω διά κόλασιν. Αυτό να το βγάλης από τον νουν σου και συ και κάθε άλλος πιστεύων ότι το ημερολόγιον θα σώση τον άνθρωπον. Ούτε ο Χριστός ούτε οι Άγιοι Απόστολοι, ούτε οι Άγιοι Πατέρες μας εδίδαξαν ότι θα μας σώσουν τα ημερολόγια. Μας εδίδαξαν ότι θα μας σώση η πίστις και τα καλά έργα… Δεν εθίχθη ούτε η πίστις ούτε τα μυστήρια ούτε έγιναν φράγκοι και άπιστοι οι ακολουθήσαντες το νέον ημερολόγιον. Το τοιούτον είναι ψεύδος και μυσαρά συκοφαντία. . . Δεν ήλλαξαν οι νεοημερολογίται την πίστιν των, είναι χριστιανοί και τα μυστήρια τελούνται και θαύματα γίνονται εις όσους έχουν πίστιν και η σωτηρία παρέχεται. Διότι ο Κύριος είπεν «ο πιστεύσας και βαπτι­σθείς σωθήσεται, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται». Ο πιστεύσας και βαπτισθείς εις τον Χριστόν θα σωθή και όχι ο πιστεύσας εις το ημερολόγιον, το χρονόμετρον. . .

…όμως έμεινε πιστός και ακλόνητος. Δεν αρνήθηκε. Δεν πρόδωσε το Χριστό.

Τοιχογραφία από τον Βυζαντινό ναό της Υπαπαντής του Χριστού Θετιδίου.

Tον καιρό που τα μαύρα σύννεφα της ειδωλολατρείας σκέπαζαν απειλητικά όλη την οικουμένη, στα τέλη δηλαδή του τρίτου αιώνα μετά Χριστόν, γεννήθηκε στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας ο Άγιος μεγαλομάρτυρας Παντελεήμων. Την εποχή εκείνη αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο φοβερός διώκτης των Χριστιανών, ο Μαξιμιανός.

Ο πατέρας του λεγόταν Ευστόργιος και ήταν ειδωλολάτρης αξιωματούχος, μέλος της συγκλήτου. Η μητέρα του λεγόταν Ευβούλη και ήταν θερμή Χριστιανή. Το όνομα που έδωσαν στο παιδί τους ήταν Παντολέον.

Ο Παντολέον ήταν πολύ έξυπνος, ευγενικός, επιμελής, ταπεινός και πράος, γεμάτος αρετή, παρ’ όλο που ακόμη δεν είχε βαπτιστή Χριστιανός. Όταν μεγάλωσε, ο πατέρας του τον παρέδωσε σ’ένα φημισμένο γιατρό, τον Ευφρόσυνο , για να του διδάξει την ιατρική επιστήμη. Σε λίγο καιρό ο Παντολέον ξεπέρασε όλους τους συνομήλικους του στη μόρφωση και όλοι μιλούσαν με θαυμασμό για το χαρακτήρα του. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας, μαθαίνοντας για την αρετή και την εξυπνάδα του, τον προόριζε για να γίνει γιατρός στο παλάτι, ο γιατρός των ανακτόρων.

Τον ίδιο καιρό ο γέροντας ιερέας της Νικομήδειας Ερμόλαος, φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα κάλεσε στο σπίτι που κρυβόταν τον Παντολέοντα για να τον γνωρίσει. Αφού συνομίλησαν για πολλή ώρα, ο Ερμόλαος κατενθουσιάστηκε από τις αρετές που κοσμούσαν τον νέο και αποφάσισε να του γνωρίσει την πίστη στο Χριστό. Έτσι αναπτύχθηκε ανάμεσα τους μια άριστη πνευματική σχέση. Ο Παντολέον επισκεπτόταν καθημερινά τον Άγιο Ερμόλαο και απολάμβανε τους Χριστιανικούς του λόγους. Στερεωνόταν έτσι σιγά σιγά στην αληθινή πίστη.

Ένα εντυπωσιακό γεγονός κάνει τον Παντολέοντα να πάρει τη σοβαρή και γενναία απόφαση να δεχθεί το Άγιο Βάπτισμα, να γίνει Χριστιανός. Ενώ περπατούσε στο δρόμο συνάντησε ένα παιδί που το δάγκωσε μια οχιά και πέθανε. Λέει λοιπόν στον εαυτό του: Θα προσευχηθώ στο Χριστό να αναστήσει αυτό το παιδί και αν πράγματι το παιδί αναστηθεί, εγώ πια δεν υπάρχει λόγος να καθυστερώ τη βάπτισή μου, θα γίνω Χριστιανός, θα πιστέψω ότι ο Χριστός είναι ο Θεός ο αληθινός, ο Σωτήρας του κόσμου. Αυτά σκέφτηκε και προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο.Αμέσως το παιδί ζωντάνεψε και το φίδι απέθανε.

Γεμάτος χαρά ο Παντολέον τρέχει στο γέροντα Ερμόλαο, του διηγείται το θαύμα και του ζητά να τον βαπτίσει. Και ο Ερμόλαος, επειδή γνώριζε ποιος οδηγείται στην τελειότητα, γεμάτος συγκίνηση οδήγησε στο φωτισμό του θείου βαπτίσματος τον Παντολέοντα.

Να χαρώ εγώ έναν “αναγεννημένο” ΕΑΕΠίτη!

Τον ενόχλησε το βιντεάκι μας για τις Ψευτοπροφητείες της Ε.Α.Ε.Π και μας άφησε ένα σχόλιο…

…και επειδή δεν έφτανε αυτό μας άφησε κι άλλο στο προφίλ …

…όπως είναι φυσικό θέλησα να πάω στο προφίλ του, και εκεί είδα τα παρακάτω σχόλια…

Να τους χαίρεστε! Αυτό θα πει…αναγέννηση! Θα γλωσσολαλεί κιόλας ε; Περί δε των αποδείξεων που ζητάει ας δει εδώ και εδώ

Οι σύνδεσμοι των παραπάνω:

http://www.youtube.com/user/lebaronboy77

http://www.youtube.com/watch?v=r6teEa02T5w&feature=channel_page

ΔΕΙΤΕ  ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ…

Εξέλιπε η ελπίς της «Ενώσεως»!!!

Εδώ και λίγο καιρό ο μισόκαλος και μισάνθρωπος διάβολος εξαπέλυσε νέο πόλεμο κατά των ανθρώπων. Μέσω των οργάνων του εφηύρε τη λεγόμενη «γρίπη των χοίρων» και έτσι όχι απλώς απειλεί την υγεία των ανθρώπων αλλά και τους γεμίζει εκ νέου με άγχος, με ανασφάλεια, με απελπισία.

Τα αποτελέσματα αυτού του δεινού απεδείχθηκαν δεινότερα για τους Οικουμενιστές φιλενωτικούς. Η ελπίδα της πολυπόθητης «ενώσεως», του κοινού ποτηρίου δηλαδή, μετά των παπικών δείχνει να εξέλιπε. Το ιερό ποτήριο- όπως την αντιλαμβάνεται ο καθείς αυτήν την «ιερότητα»- θεωρήθηκε ως εστία μολύνσεως και έτσι απαγορεύθηκε η κοινωνία στους παπικούς της Αυστραλίας (προς το παρόν). Η είδηση ως κεραυνός εν αιθρία- αν και πολλοί πάντοτε βοούσαν ότι στο Βατικανό δεν είναι τόσο αίθρια τα πράγματα- προκάλεσε ταραχή στους φιλενωτικούς κύκλους που πλέον δεν μπορούν να συγκοινωνήσουν με τους ποθητούς αδελφούς τους.
Τι θα απογίνει τώρα η ένωση; Μήπως όλα θα γκρεμιστούν; Προσπάθειες, συνέδρια, λόγοι, δώρα, τραπεζώματα, πήγαινε- έλα κλπ; Ίσως και αυτός χιλιοειπωμένος κυριακός λόγος: «ίνα πάντες εν ώσι» θα μείνει ανεκπλήρωτος;

Κάποιοι κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να μας πείσουν ότι οι παπικοί έχουν αποστολική διαδοχή, έγκυρα μυστήρια και γενικότερα χάρη Θεού. Χρησιμοποίησαν περίπλοκες θεολογικές αλχημείες και ανεδείχθηκαν σε εξαιρετικούς θεολογικούς εφευρέτες. Οι αντίθετοί τους- οι παραδοσιακοί Ορθόδοξοι- πάντοτε τους έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου πως όλα αυτά είναι ξένα προς τις εμπειρίες των πραγματικών επιστημόνων της θεολογίας, των Αγίων Πατέρων. Πόσοι από αυτούς τους θεοφόρους άνδρες δεν υπέγραψαν δια των ιερών ιδρώτων τους ακόμη και δια των αγιασμένων αιμάτων τους ότι οι εκτός Εκκλησίας- άρα και οι Παπικοί- δεν έχουν χάρη Θεού. Όσες φορές οι Ορθόδοξοι προσπαθούν να τους δείξουν πως από μόνοι τους οι παπικοί αρνούνται και βλασφημούν την θεία χάρη αυτοί όχι απλώς κωφεύουν αλλά και τους κατηγορούν ως φανατικούς, μισαλλόδοξους και ξεροκέφαλους.

Αποκρυφισμός και Πολιτική (-οι)

Από τα εθνίκια… «ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ» αλλά και από τους υπερορθόδοξους Νεολαίους του ΛΑ.Ο.Σ Νέας Μηχανιώνας μαθαίνουμε ότι:

Μια μοναδική υπερπαραγωγή, εμπνευσμένη από την ταραχώδη ζωή του Αλκιβιάδη, του μεγάλου πολιτικού και στρατηγού της Αθήνας, ανεβαίνει την Τετάρτη 15 Ιουλίου στις 9 μ.μ. στο Δημοτικό Θέατρο «Δ.Κίντης» στην Ηλιούπολη από την ομάδα «Ρόδα» σε σκηνοθεσία Μαρίας Περετζή.

Πρόκειται για τον «Αλκιβιάδη Άγιο» του Δημήτρη Περετζή, που συμπεριλαμβάνει ζωντανές αναπαραστάσεις των Ελευσίνιων Μυστηρίων, των εκστατικών Μυστηρίων του Πανός και των Κάβειρων, αναζητά τις ρίζες της πλατωνικής παράδοσης και δείχνει την άμεση σχέση της φιλοσοφίας με τις μυστικιστικές πρακτικές του αρχαίου κόσμου.

Αυτά αν παρέμεναν στο «φολκλορικό» στοιχεία δεν θα ήταν ενοχλητικά. Στη συνέχεια του άρθρου διαβάζουμε :

Η ομάδα «Ρόδα» δεν είναι μια συνηθισμένη θεατρική ομάδα, αλλά είναι συνδεδεμένη με το «Ίδρυμα Γκουρτζίεφ». To «Ίδρυμα Γκουρτζίεφ» ιδρύθηκε από τον Δημήτρη Περετζή, και είναι αφιερωμένο στην διάδοση του έργου του κορυφαίου Πόντιου μεταφυσικού φιλοσόφου Γεώργιου Γεωργιάδη -Γκουρτζίεφ, που το σύστημα του, γνωστό ως «Τέταρτος Δρόμος», θεωρείται σήμερα «η πιο ολοκληρωμένη εικόνα της ψυχολογίας του ανθρώπου που έχει παρουσιασθεί ποτέ».

Στο ίδιο άρθρο μαθαίνουμε και για την θεατρική ομάδα:

π. Νικόλαος Κογιώνης. Όπως λέμε Ατόφιο Χρυσάφι!

Πρό καιρού κοιμήθηκε ένας άξιος καί άγιος ιερέας τής εποχής μας, ο π. Νικόλαος Κογιώνης. Γιά πάρα πολλά χρόνια υπηρετούσε στον Άγιο Ελευθέριο τού Γκύζη.

Αρκούσε, μόνο  να δείς το πρόσωπό του, για να διδαχθείς πολλά… Δεν έκανε ποτέ παρατηρήσεις αλλά ένα ταπεινό βλέμμα του με πολλή γλυκύτητα μέσα του ήταν ικανό για να σε φέρει σε βαθεία συναίσθηση…

Από πολλά χρόνια τώρα είχα παρατηρήσει, ότι ο π. Νικόλαος βαστούσε πάντα μια σακούλα μαζί του, ένα ζεμπίλι, πού μέσα περιείχε ένα χοντρό ημερολόγιο.

Στο τέλος του 1997 του ζήτησα να μου χαρίσει αυτό το ημερολόγιο, σαν προσωπικό ενθύμιο. Βρήκε λίγο παράδοξο το αίτημά μου, όμως μου έκανε την χάρη, αφού προηγουμένως διέγραψε άλλη μια φορά με στυλό, όλες τις πρόσθετες σημειώσεις του. Το ημερολόγιο αυτό παρέμεινε κλειστό στην βιβλιοθήκη μου γιά 9 περίπου χρόνια…

Άλλως τε δεν υπήρχε καί λόγος να το ανοίξω, αφού είχα ευλογημένες ευκαιρίες να βλέπω ζωντανά τον ίδιο τον π.Νικόλαο να τρέχει ακατάπαυστα  στο έργο της διακονίας.

Σήμερα, μετά τόν θάνατό του, ξεφυλλίζοντας για μια ακόμη φορά το μεγάλο και φθαρμένο από την καθημερινή χρήση ημερολόγιο του π. Νικολάου Κογιώνη, πρόσεξα κάποιες,  περισσότερες ίσως λεπτομέρειες…

Στην πρώτη σελίδα λοιπόν, γραμμένα τα στοιχεία του, δ/νση, τηλέφωνο,…

Μετά αρχίζουν οι σημειώσεις, οί υποχρεώσεις δηλαδή κάθε ημέρας. Φυλλομετρώ το ημερολόγιο, και δεν βρίσκω ούτε μια κενή σελίδα!

1^η Ιανουαρίου 1997.

Υπάρχουν 36 αριθμημένες υποχρεώσεις. Διακρίνω μισοσβησμένα τηλέφωνα  και διευθύνσεις επισκέψεων διακονίας. Πάω πιο κάτω  και βλέπω: «θερμή προσευχή γιά…. (όνομα σβησμένο)»,πνευματική μελέτη…

Παρόμοια εικόνα και τις επόμενες ημέρες του ημερολογίου γιά όλες ανεξαιρέτως τις ημέρες του χρόνου…Οι εγγραφές στο ημερολόγιο δεν σταματούν ούτε ανήμερα το Πάσχα ούτε τον Ιούλιο ,τον μήνα που κάνει διακοπές. Απλώς λιγοστεύουν .

6 Δεκεμβρίου, ημέρα του Αγίου Νικολάου και της γιορτής του, με 25 υποχρεώσεις γιά τρέξιμο καί διεκπεραίωση, όλα επάνω του…

31 Δεκεμβρίου με 29 υποχρεώσεις, και ακολουθεί συνέχεια…

Για λίγες (πολύ λίγες αλλά αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις ) έχω ιδία και προσωπική αντίληψη. Είναι επισκέψεις σε πιστούς που ζητούν την Θεία Κοινωνία, ζητούν ένα ευχέλαιο, ή αγιασμό… Επισκέψεις ακόμη σε αναξιοπαθούντας, σέ εγκαταλελειμμένους , κατάκοιτους, ψυχικά αρρώστους…

Ο παπισμός στον Ντοστογιέφσκυ

«Ο Ρωμαϊκός καθολικισμός δεν είναι πια χριστιανισμός».
“Οι δαιμονισμένοι”

«… Ο καθολικισμός είναι πίστη μη χριστιανική… Ο καθολικισμός της Ρώμης είναι χειρότερος από τον αθεϊσμό… Ο αθεϊσμός κηρύττει μονάχα το μηδέν, ο καθολικισμός, όμως, προχωρεί πιο πέρα ακόμα· κηρύττει ένα διαστρεβλωμένο Χριστό, ένα Χριστό αντίθετο του Χριστού. Κηρύττει τον Αντίχριστο».
“Ο ηλίθιος”, [Δ, 1, VII]

«… Η Ρώμη ανακήρυξε ένα Χριστό που υπέκυψε στον τρίτο πειρασμό του σατανά… Διακήρυξε σε όλο τον κόσμο πώς ο Χριστός δεν μπορεί να βασιλέψει χωρίς την επίγεια βασιλεία. Ήταν το ίδιο σαν να ανακήρυξε ο καθολικισμός τον Αντίχριστο, κι αυτό ήταν που κατέστρεψε την Δύση».
“Οι δαιμονισμένοι”
«… Ο πάπας άρπαξε γη, έκατσε σε γήινο θρόνο και επήρε ξίφος στα χέρια του. Από τότε δεν έχει αλλάξει τίποτε, μονάχα πού στο ξίφος πρόσθεσαν και το ψεύδος, την ραδιουργία, την απάτη, τον φανατισμό, την πρόληψη, το έγκλημα».
“Ο ηλίθιος”

«… Παίξανε (οι παπικοί) με τα πιο άγια, τα πιο δίκαια, τα πιο αγνά, τα πιο φλογερά αισθήματα του λαού. Όλα, όλα τα προδώσανε, για να κερδίσουν την ανάξια γήινη εξουσία. Δεν είναι, λοιπόν, όλα αυτά διδασκαλία του Αντιχρίστου;»
“Ο ηλίθιος”

επιμέλεια: του Αρχιμ. Ιωαννικίου Κοτσώνη

από τη σελίδα μας

Ακολούθει το ημερολόγιο χωρίς να το πιστεύης ως Θεό

† ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ
Ηγουμένου Ι. Μ. Λογγοβάρδας Πάρου

Εν τη Ιερά Κοινοβ. Μονή Ζωοδ. Πηγής
Λογγοβάρδας τη 10-6-1944

Τω Οσιολογιωτάτω κ. Μ. χαίρειν

Την επιστολήν σας έλαβον και τα εν αυτή ανέγνων. Παρετήρησα ότι εις όσα σοι έγραφον, ότι νεω­τερίζεις, δεν απήντησες… Όσα δε αντέγραψας από το Πηδάλιον της Εκκλησίας, γνώμας και αποφάσεις των αγίων Οικουμενικών Συνόδων και των θεοφόρων Πατέρων και μας απέστειλας, διά να δείξης δήθεν ότι α­κολουθείς τους Αγίους Πατέρας και τας αγίας Συνόδους διότι κρατείς το παλαιόν ημερολόγιον, είναι τελείως άσχετα με το παλαιόν ημερολόγιον, καθότι αι άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι δεν συνεκροτήθησαν διά το παλαιόν ημερολόγιον, αλλά δι’ άλλα ζητήματα τα οποία ως εγγράμματος, όταν αναγνώσης μετά προσοχής, δύνασαι να τα εννοήσης. Αι άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι συνεκροτήθησαν από το έτος 325 έως το έτος 783, η δε μεταβολή του εορτολογίου εγένετο το 1924.

Η Ορθοδοξία

  

  

Του  Νίκου  Καρούζου    (1926 – 1990)

 

 

 

Νίκος Καρούζος (1926-1990)

 

 

Γλυκό που είναι το σκοτάδι στις εικόνες των προγόνων
άμωμα χέρια μεταληπτικά
ρούχα που τ’άδραξεν η γαλήνη και δε γνωρίζουν άνεμο
βαθιά το ελέησον απ’ τους άυλους βράχους
τα μάτια σαν καρποί ευωδάτοι.
Κι ο ψάλτης ολόσωμος ανεβαίνει στο πλατάνι της φωνής
καημένε κόσμε
θυμίαμα η γαλάζια οσμή κι ο καπνός ασημένιος
κερί να στάζη ολοένα στα παιδόπουλα
καημένε κόσμε
σα βγαίνουν – ω χαρά πρώτη - με το Ευαγγέλιο και με τις λαμπάδες
κ’ ύστερα η μεγάλη χαρά να συντροφεύουν τ’ Άγια…

 Ο παπα-Γιάννης τυλιγμένος τ’ άσπρο του φελόνι
καλός πατέρας και καλός παππούς με το σιρόκο στη γενειάδα
χρόνια αιώνες χρόνια και νιάτα πόχει η ομορφιά!…

Οι παλαιοημερολογίται, οι λατρεύοντες το πα­λαιόν ημερολόγιον ως Θεόν, οι χρονολάτραι…

 «Τυφλός τυφλόν εάν οδηγή, αμφότεροι εις βόθυνον πεσούνται»

25-11-1944

..Μα και άγιος να ήσο, έπρεπε να εστοχάζεσο, ότι ο Χριστός, που ήτο αγιώτερος από εσέ, συνανεστρέφετο με τελώνας και αμαρτωλούς, εδίδασκε τους ανθρώπους να αγαπούν τους εχθρούς των και εκείνους όπου τους μισούν και αδικούν, και εν τω Σταυρώ προσηλωμένος ηύχετο υπέρ των σταυρωτών του.

Οι παλαιοημερολογίται, οι λατρεύοντες το πα­λαιόν ημερολόγιον ως Θεόν, οι χρονολάτραι, καταφρονούν την εντολήν της αγάπης και τας [άλλας] εντολάς του Κυρίου, χάριν του ημερολογίου, διότι φαντάζονται ότι το ημερολόγιον θα τους σώση. Αλλ’ ο Χριστός μας δεν εδίδαξε ημερολόγια^. και εάν πιστεύης εις τον Χριστόν, ως Υιόν Θεού και Θεόν, πιστεύης εις το Ιερόν Ευαγγέλιον, διάβασέ το από την αρχήν έως το τέλος και θα ίδης ότι ούτε μίαν λέξιν ούτε μίαν συλλαβήν λέγει για ημερολόγια^. και εις τους Αποστόλους, που τους έστειλε εις τον κόσμον, δεν τους είπε^. υπάγετε να κηρύξετε εις τον κόσμον το ημερολόγιον και όποιος πιστεύση το ημερολόγιον θα σωθή^. όχι, άπαγε της βλασφημίας! Τους είπε, να κηρύξουν το Ευαγγέλιον και όποιος πιστεύση εις το Ευαγγέλιον εκείνος θα σωθή. Οι παλαιοημερολογίται κηρύττουν, όποιος πιστεύει εις το ημερολόγιον θα σωθή και όποιος δεν πιστεύει θα καταδικασθή. Όποιος πιστεύει το ημερολόγιον, λέγουν, πρέπει να αποστρέφεται τους άλλους ανθρώπους που δεν το πιστεύουν, να μη πηγαίνη εις την εκκλησίαν, να μη κοινωνή, να μη εξομολογήται, να μη βαπτίζη τα παιδιά του, εάν εις τον τόπον που μένει δεν υπάρχη Ιερεύς παλαιοημερολογίτης, να μη εισέρχεται εις εκκλησίαν, και πολλοί από τους φανατικούς λέγουν να μη προσκυνούν και τας εικόνας^. άνευ του παλαιού ημερολογίου ουδέν μυστήριον, λέγουν, τελείται. Κατ’ αυτούς τους παλαιοημερολογίτας το ημερολόγιόν τους είναι ανώτερον από το Άγιον Πνεύμα, εφ’ όσον πιστεύουν ότι το παλαιόν ημερολόγιον τελεί τα μυστήρια.

Λοιπόν, αγαπητέ μοι, επλανήθης… Με την αλλαγήν του ημερολογίου ούτε η πίστις άλλαξε ούτε το βάπτισμα, ούτε τα άλλα μυστήρια, ως λέγουν ψευδώς οι παλαιοημερολογίται ότι εφραγκέψαμε, αλλαξοπιστήσαμε! Υπάρχουν εις τον κόσμον και ασεβείς και άπιστοι, βλάσφημοι και άσωτοι, αλλ’ αυτοί δεν έγι­ναν διότι ήλλαξε το ημερολόγιον. Νεοημερολογίται με πίστιν, με φόβον, με ευσέβειαν και αγάπην προς τον Θεόν και τον πλησίον θα σωθούν καλλίτερα από τους παλαιοημερολογίτας εκείνους οι οποίοι λατρεύουν το ημερολόγιον ως Θεόν,

Πόσες αναστάσεις νεκρών για τους πεντηκοστιανούς;

Οι Πεντηκοστιανοί έχουν την άποψι ότι θα γίνουν τρεις αναστάσεις νεκρών. Η μία λίγο πριν εμφανιστή ο Αντίχριστος κατά την αρπαγή της Εκκλησίας. Κατ’ αυτήν θα αναστηθούν μόνο Χριστιανοί. Η άλλη, μετά την επταετία του Αντίχριστου, στην αρχή της χιλιετούς. Κατ’ αυτήν θα αναστηθούν οι δίκαιοι της Π. Διαθήκης και όσοι μαρτύρησαν στα χρόνια του Αντίχριστου. Η τρίτη, μετά την χιλιετή, όταν θα γίνη γενική κρίσις. Κατ’ αυτήν θα αναστηθούν οι ασεβείς και αμαρτωλοί.

Αν συζητήσουμε μαζί τους και προσπαθήσουμε να τους πείσουμε για την μία ανάστασι νεκρών, θα μας παρουσιάσουν κάποια αγιογραφικά χωρία, στα οποία, δίνουν διαφορετική έννοια.

Πριν παρουσιάσουμε τα λόγια του Χριστού που ομιλούν ολοκάθαρα για μία ανάστασι νεκρών, θα κοιτάξουμε μερικά εδάφια και θα πούμε πως ερμηνεύονται.
        Στον πρώτο ψαλμό (στίχ. 5) υπάρχει η φράσις, «δια τούτο ουκ αναστήσονται ασεβείς εν κρίσει». Αυτό το χωρίο δεν έχει την έννοια που του δίνουν οι αιρετικοί, ότι δηλαδή οι αμαρτωλοί δεν θα αναστηθούν στην πρώτη ή στην δεύτερη ανάσταση αλλά στην τρίτη. Το «αναστήσονται» εδώ έχει την έννοια ότι δεν θα έχουν πρόσωπο να σταθούν όρθιοι και να αντιμετωπίσουν τον Κριτή.

Σχετικώς ο Ιωήλ Γιαννακόπουλος στο ωραίο του έργο «Οι Ψαλμοί» —Κείμενον, Ερμηνευτική παράφρασις, Εισαγωγή, Σχόλια, σημειώνει: «Λόγω της μεγάλης ταύτης διαφοράς δικαίου και ασεβούς, καθ’ ην ο μεν είναι δένδρον πανύψηλον ερριζωμένον επί εδάφους και πλησίον υδάτων, ο δε αχυράκι τήδε κακείσε φερόμενον, «ουκ αναστήσονται», δεν θα δυνηθούν οι ασεβείς να σταθούν όρθιοι μετά ανορθωμένης της κεφαλής δια να απολογηθούν, άλλ’ ως το αχυράκι έρπει επί της γης, ούτω και ούτοι θα έρπουν ως κατάκριτοι. . . Δεν θα δυνηθούν να σταθούν όρθιοι ενώπιον του δικαστού, του Θεού, λόγω της ενοχής των».

      Στο βιβλίο της Αποκαλύψεως γίνεται λόγος για την πρώτη ανάστασι (κ’ 5-6). Επίσης για τον δεύτερο θάνατο (β’ 11, κ’ 6, κ’ 14, κα’ 8). Η πρώτη ανάστασις είναι η πνευματική, δηλαδή όταν κάποιος ψυχικά νεκρός πιστεύση στον Χριστό και μπή στην Εκκλησία και καλλιεργή τις χριστιανικές αρετές και συμμετέχη μυστικά στην ζωή του Χριστού, ο οποίος νίκησε την αμαρτία, τον διάβολο και τον θάνατο.