Ο δε Πάπας μου έγραψε να μη εμποδίζω την ένωσιν διότι θα υπάγω εις την κόλασιν!

Ότε κατ’ αρχάς ο μη δια της θύρας εισελθών εις την αυλήν των προβάτων, αλλά αλλαχόθεν εκ της θύρας της μασσωνίας εισελθών Αρχιμασσώνος Αθηναγόρας. Ο μη ούτε Θεόν φοβούμενος ούτε ανθρώπους εντρεπόμενος εις τον ενθρονιστήριον λόγον του εν μέσω της Εκκλησίας ομολόγησε ότι είναι Τούρκος και θα ενδιαφερθή πρώτον δια τους συμπατριώτας του και έπειτα δια τους ξένους Έλληνας. Ο μεταβάς εις Ρώμην προς τον Πάπαν Ρώμης τον οποίον ανεγνώρισε ως πρώτον άρχοντα και κεφαλήν της Εκκλησίας και πεσών εις τας αγκάλας του τον εξελειπάρει, ως ο Άσωτος Υιός, να τον δεχθή και τον καταξιώση της κοινωνίας εκ του ακαθάρτου ποτηρίου της παπικής αιρέσεως.

Ταύτα πληροφορηθείς εστοχάσθην, ότι δεν έπρεπε να σιωπήσω, αλλά να κηρύξω την αλήθειαν και χωρίς να χάσω καιρόν τω έγραψα επιστολήν. Εις οποίαν τω γράφω, Μακαριώτατε, εάν αληθώς ηγάπας τον Πάπα έπρεπε να του είπης την αλήθειαν. Άκουσον φίλε Πάπα, συ είσαι πρώτος εις την υπερηφάνειαν και δεύτερος εγώ, διότι συ λέγεσαι Αλάθητος και εγώ Παναγιώτατος, η αλήθεια εστίν ότι ούτε συ είσαι αλάθητος ούτε εγώ Παναγιώτατος.

Μέρη της επιστολής εδημοσίευσα εις το φυλλάδιον 4ον σωτήριον σάλπισμα η Ταπείνωσις. Αλλ’ ούτε ο Πατριάρχης ούτε ο Πάπας ωφελήθησαν εκ της αληθείας.

Ο μεν Πατριάρχης μου επέστρεψε την επιστολήν με παράπονον ότι δεν υποφέρεται τοιαύτη επιστολή από τον Ηγούμενον Λογγοβάρδας και τοιαύτη επιστολή δεν έπρεπε να φυλαχθή εις τα αρχεία της Μεγάλης Εκκλησίας. Ο δε Πάπας μοι έγραψε όχι ο ίδιος αλλά διά τινός ιδικού του. Ότι να μη εμποδίζω την ένωσιν διότι θα υπάγω εις την κόλασιν. Εγώ τω απήντησα να είπη εις τον πάτρωνά του Πάπαν, εφ’ όσον ο Θεός τον έκανε άνδρα, έπρεπε να ακούση τον Θεόν και ουχί τον διάβολον που τον εδίδαξε να μεταφορφωθή εις γυναίκα όπως εκείνος μεταμορφώνεται. Να επανέλθη εις την ανδρικήν του μορφήν να βαπτισθή εις το βάπτισμα που μας παρέδωκαν οι στύλοι της Εκκλησίας, και εις όλα όσα μας παρέδωσαν να φυλάξωμεν και εκείνος ηθέτησε.

Επανέρχομαι εις το προηγούμενον ζήτημα.

Ας ακούσουμε τι δηλώνουν οι Οικουμενιστές

Ο αγώνας κατά του Οικουμενισμού αποτελεί οπωσδήποτε μια συγκεφαλαίωση του όλου αντιαιρετικού αγώνος αλλά και μια αντίσταση κατά της σχιζοφρενούς πορείας του συγκρητισμού. Όπως είναι φυσικό οι ορθόδοξες αυτές θέσεις θα έχουν τις αντιρρήσεις- αν και ορθότερα πολεμική-όπως και έγινε με το προσφάτως δημοσιευθέν κείμενο «Ομολογίας Πίστεως κατά του Οικουμενισμού». Λέχθηκε, λοιπόν, πως όλα γίνονται με ορθόδοξο πνεύμα,πνευματική υπευθυνότητα και κανονική ακρίβεια (ή έστω Οικονομία). Επίσης υποστηρίχθηκε ότι οι Ιεροί Κανόνες δεν απαγορεύουν την συμπροσευχή με ετεροδόξους αλλά μόνον την συλλειτουργία. Ακόμη θεωρούνται οι διάλογοι από τους υποστηρικτές τους ως βασικό είδος ιεραποστολής (;!).

Το ηχητικό αρχείο (σε μορφή WMA) και το Βίντεο που ακολουθούν περιλαμβάνουν την παρουσίαση συντόμων συνεντεύξεων, υποστηρικτών των παραπάνω θέσεων. Αυτές λήφθηκαν από τον π. Πέτρο Heers, ως δημοσιογράφο Αμερικανικού περιοδικού, και παρουσιάστηκαν στην Θεολογική ημερίδα: «Η Ιεραποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας και το Π.Σ.Ε.». Ο π. Πέτρος είναι Αμερικανός προσήλυτος στην Ορθοδοξία (όχι όμως από τους διαλόγους…). Αξίζει να ακούσουμε μέχρι τέλους για να πληροφορηθούμε τι δηλώνουν οι θιασώτες της Οικουμενικής Κίνησης και ο καθένας ας εξάγει τα συμπεράσματά του.

Στο Β’ Μέρος του αρχείου ακολουθεί εισήγηση του Αρχ. Σαράντη Σαράντου.

Για να δείτε την εισήγηση σε video πατήστε στην φωτογραφία που ακολουθεί. Σε περίπτωση που δεν ενεργοποιείται αμέσως περιμένετε ώστε να “κατέβει” όλο και κατόπιν ενεργοποιείστε το.

• Για να ακούσετε την εισήγηση κάντε κλίκ εδώ
• Για να δείτε το Βίντεο κάντε κλίκ εδώ

Σοκ! Οι Λατίνοι Φραγκισκανοί ήθελαν να ανατινάξουν το Ναό της Γεννήσεως!

Είναι γνωστά σε όλους από τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως τα περιστατικά, τα οποία έλαβαν χώρα στη Βασιλική της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ. Η ενημέρωση όμως ήταν επιλεκτική και κανείς δεν τόλ­μησε να αναφερθή δημόσια και στα παράπλευρα γεγονότα, τα οποία πιστεύω ότι η παρούσα Σύναξη πρέπει να γνωρίζη. Στην περιοχή της Αγίας Γης η κατάσταση είναι έκρυθμη, εξ αιτίας της διαμάχης μεταξύ των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων.

Σε μία σύγκρουση πριν από δύο χρόνια περίπου μία ομάδα ενόπλων Πα­λαιστινίων μπήκε σε λατινικό ίδρυμα, δια να αποφύγη την κατά μέτωπον σύγκρουση και ίσως την σύλληψη. Οι Φραγκισκανοί τους είπαν πως ό,τι και να γίνη στο μέρος εκείνο, κανείς από την Διεθνή Κοινό­τητα δεν θα έδινε σημασία, αν όμως κατελάμβαναν τον Ναό της Γεν­νήσεως, τότε θα αποσπούσαν το ενδιαφέρον όλου του κόσμου.

Σημειωτέον ότι η Βασιλική της Γεννήσεως ανήκει στο Ελληνορθό­δοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και οι Λατίνοι έχουν δίπλα στο Ναό το Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης, το οποίο επικοινωνεί με το εσωτερικό του Ναού με μία μικρή πόρτα στο τέλος του βορείου τοί­χου. Δια την προστασία του Ναού είχε κλείσει η κεντρική πόρτα και οι προσβάσεις προς τον Ναό, πλην της πόρτας των Λατίνων, η οποία σφραγίζει από την δική τους πλευρά.
Πράγματι λοιπόν οι ένοπλοι ήλθαν στον Ναό, τους άνοιξε κάποιος μοναχός Φραγκισκανός, τους προσκάλεσε στο Μοναστήρι τους και από εκεί άνοιξαν την ενδιάμεση πόρτα και τους εισήγαγαν στο εσω­τερικό του Ναού και έκλεισαν πίσω τους την πόρτα, την οποία σφρά­γισαν με ενισχυτικά ξύλα, δια να εξασφαλίσουν το Μοναστήρι τους.

Η ελπίδα των Φραγκισκανών ήταν ότι θα εφορμούσαν οι Ισραη­λινοί δια να συλλάβουν τους ενόπλους και αυτοί θα ανετίναζαν τον Ναό της Γεννήσεως με τα εκρηκτικά, με τα οποία τον είχαν παγι­δεύσει. Ο «Χριστιανικός» σχεδιασμός τους όμως απέτυχε, χάρη στην σοφή και έγκαιρη διαχείριση του θέματος από το Πατριαρχείο και την επιτυχία της αποσπάσεως της υποσχέσεως από τον Ισραηλινό στρατό, ότι θα κάνη υπομονή και δεν θα εισβάλη στον Ναό.

Ο αποτροπιασμός γίνεται ακόμη μεγαλύτερος από τις λεπτομέ­ρειες του σχεδιασμού αυτού, οι οποίες δεν μπορούν να αναφερθούν στο πλαίσιο του διατιθεμένου χρόνου.

ΣΤΗΝ ΤΣΙΤΑ

 

(και δεν εννοώ τη μαϊμού του Ταρζάν)

 

καλωδιωμένες φίλες, καλωδιωμένοι φίλοι,
το ξέρω, είμαστε κουρασμένοι από την τρεχάλα για τα «υλικά» και πηγμένοι από την υπερπληροφόρηση που την σιγοντάρει στα «διανοητικά». Αλλά δεν θα ξεπήξουμε, αν δεν αρχίσουμε τουλάχιστον να φιλτράρουμε τα πράγματα. Δηλαδή: Αν δεν αποφασίσουμε ποιος είναι ο δικός μας δρόμος μέσα στη ζωή, ανεξάρτητα από το τι λέει η κυρίαρχη προπαγάνδα και τι χειροκροτεί η γαλαρία.
Διαρκής στροφή στα ουσιαστικά ζητούμενα λοιπόν!

Τι είμαστε ω τσιτωμένα μου αδέρφια; Είμαστε άνθρωποι αυτεξούσιοι μεταξύ Θεού και δαίμονα; Υπερχορδές ενός κοσμικού βιολοντσέλου; Είμαστε παιδιά δυο τυφλών, της Ανάγκης και του Πόθου; Ίσως νοήμονα κτήνη; Συναισθηματικές μηχανές; Λίγο πίθηκοι, λίγο σύννεφα; Ευαίσθητα τσιπάκια; Ανθρωπόμορφοι λύκοι; Λογικά κβάντα σε ρυθμούς συμπαντικού καρσιλαμά;
Έλα ντε! Πού να βρούμε πρόχειρη απάντηση; Οι παλιές απαντήσεις έχουν πάθει μια μικρή διάσειση, ενώ οι καινούργιες βυζαίνουν ακόμα το δάχτυλο τους ψελλίζοντας διάφορα συγκεχυμένα.
Όχι πως αυτή η μετέωρη κατάσταση εμποδίζει καθόλου την αειφόρο ανάδειξη των Π.Π. (Πρωταθλητών στο ευγενές άθλημα της Πατητής = «πάτησε-να-μη-σε-πατήσουν») …
… ούτε και εμποδίζει όμως να είναι αρκετά ευδιάκριτο τι λογής απαντήσεις προκρίνονται σήμερα ως «must», ποιες προβάλλονται στο προσκήνιο του παγκόσμιου θεάτρου, επιδοκιμάζονται εμβριθώς από τα p.r. της φιλο-ΠιΠί Διανόησης και κερδίζουν το χειροκρότημα της θύρας των επισήμων.
Και να, που όλη αυτή η καλή παρέα συμφωνεί τελικά σε ένα πράγμα: Ότι ο άνθρωπος δεν είναι πραγματικά ελεύθερο ον. Πώς αυτό;
Δυο γραμμές αλληλοδιαπλέκονται κι αλληλοσυμπληρώνονται εδώ, παρά τη φαινομενική αντίθεσή τους, φτιάχνοντας τη διπλή έλικα του DNA αυτού εδώ του πολιτισμού. Μια «αντικειμενιστική» και μια «υποκειμενιστική».

Η πρώτη υποστηρίζει πως είμαστε από άκρου εις άκρον όργανα της Ανάγκης και της αυστηρά προκαθορισμένης αλληλουχίας αιτίων και αποτελεσμάτων. Τώρα, αν είμαστε αλυσοδεμένοι στην αιτιότητα επειδή είμαστε ζώα, υπερχορδές, παραγωγικές δυνάμεις ή γονίδια, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει, ότι στην καλύτερη περίπτωση «ελευθερία» για εμάς δεν είναι παρά «η συνειδητοποίηση της ανάγκης». Δηλαδή η εκούσια προσαρμογή στα δεδομένα. Ο υπαρκτικός κομφορμισμός.
Άρα, δεν έχουμε να πάρουμε, ουσιαστικά, καμμιά απόφαση … εκτός από την «απόφαση» να προσαρμοστούμε στα δεδομένα και να πορευτούμε στο δρόμο που αυτά έχουν κιόλας χαράξει.
Αν όμως δεν έχεις να πάρεις καμμιά ουσιαστική απόφαση, τότε δεν έχεις και καμμιά ουσιαστική ευθύνη απέναντι στον εαυτό σου και στη ζωή. Και ένα ον ανεύθυνο, δεν μπορεί να είναι ελεύθερο.
Μήπως η άλλη γραμμή, η «υποκειμενιστική», που σε κάποιες στιγμές της μιλάει ανοιχτά και περί «απόφασης», υποστηρίζει την ελευθερία μας;

Για τη γραμμή αυτή ο άνθρωπος δεν είναι απλό αντικείμενο κάποιων ιστορικών ή βιολογικών νόμων. Δεν είναι ένα απλό εργαλείο σε μια αλυσίδα αιτίων και αποτελεσμάτων. Είναι «υποκείμενο». Έχει βούληση. Μόνο που για ένα μόνο πράγμα νοιάζεται και ένα μόνο πράγμα θέλει: τη δύναμη, την ισχύ.
Κοντολογίς: άνθρωπος και θέληση για ισχύ είναι, λένε, ένα και το αυτό – όποιος πιστεύει κάτι διαφορετικό, υποχρεωτικά αυταπατάται (εάν μάλιστα το διαλαλεί, τότε οπωσδήποτε εξαπατά τους άλλους).
Επομένως, γι’ αυτή τη γραμμή, ένα και μόνο δίλημμα είναι ανθρώπινο: «Μπορώ ή δεν μπορώ να κάνω αυτό που σκέφτομαι και θέλω;». Εφόσον δεν μπορώ, τότε δεν υπάρχει θέμα: δεν το κάνω. Εφόσον μπορώ να το κάνω, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, τότε είναι αυταπάτη, ανοησία ή έστω υποκριτική συμμόρφωση στα «κατά συνθήκην ψεύδη» κάθε άλλο δίλημμα, κάθε δίλημμα ηθικού τύπου ας πούμε, η περίπτωση λ.χ. να μπορώ να κάνω κάτι αλλά να μη θέλω να το κάνω.
Αυτή η δεύτερη γραμμή δίνει την εντύπωση, ότι μας θεωρεί ελεύθερα όντα: δεν υπακούμε σε προκαθορισμένα δεδομένα, αλλά ακολουθάμε τη δική μας θέληση για δύναμη. Αν όμως ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντισταθεί στη (θέληση για) ισχύ, τότε πολύ απλά είναι όργανο της ισχύος. Δούλος της δύναμης. Όπως, για την άλλη γραμμή, είναι σκλάβος της ανάγκης.
Ωραία. Το ενδιαφέρον είναι, ότι και στις δυο περιπτώσεις, όταν αποκωδικοποιήσουμε αυτή τη διπλή έλικα, διαβάζουμε την ίδια υπέρτατη φράση:
Υποκλιθείτε στην Αποτελεσματικότητα!

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΒΑΤΙΚΑΝΟΝ

Διακήρυξις της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους^*

Διπλωματικαί σχέσεις Βατικανού κίνδυνος εθνικός

… Η Ι. Κοινότης του Αγίου Όρους, ως φορεύς της ιστορικής μνήμης του παρελθόντος, ως άγρυπνος συνείδησις της Ορθοδοξίας και ως τεταγμένη εις την διαφύλαξιν των αναλλοιώτων εθνικοθρησκευτικών παραδόσεών μας, διαμαρτύρεται μεθ’ όλων εκείνων, οίτινες αντιλαμβάνονται τους επαπειλουμένους κινδύ­νους εκ της παροχής διπλωματικής καλύψεως εις την εν Ελλάδι παπικήν προπαγάνδαν, αλλά και καλεί τους κυβερνώντας την Ορθόδοξον Χώραν μας, όπως ματαιώσουν πάσαν συζήτησιν επί του πελωρίου τού­του θέματος.

Ο παπισμός και οι σκοποί του είναι γνωστοί πλέ­ον εις όλον τον κόσμον: υποταγή των πάντων εις τον πάπαν, δια της καθολικοποιήσεως των πάντων.

Οι υπεύθυνοι της διακυβερνήσεως της Ορθοδόξου Ελλάδος, μη συμβουλευθέντες την Εκκλησίαν και την Ιστορίαν, προβαίνουν εις μίαν αντιλαϊκήν, αντορθόδοξον και εθνοφθόρον πολιτικήν ενέργειαν, η οποία περιέχει και στοιχεία οφθαλμοφανών αντιφάσε­ων.

Ο παπισμός επίβουλος της Ορθοδοξίας

Και αντιλαϊκή μεν είναι, διότι όλοι οι λαοί του κόσμου έχουν πλέον μάθει, ότι το θεομίσητον καθε­στώς του παπισμού εβοήθησεν αποφασιστικώς εις την κατάληψιν της εξουσίας υπό των δικτατόρων Μουσο­λίνι και Χίτλερ, οι οποίοι παρεσκεύασαν τον Β’ παγκόσμιον πόλεμον. Ποίος θα το απαλλάξη από την τρομακτικήν αυτήν ιστορικήν ευθύνην δια τον θάνα­τον τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων και τόσων δει­νών; Αντορθόδοξος δε είναι, διότι ο παπισμός, λόγω της κοσμικής δομής του και μέσα στα πλαίσια των προθέσεών του, όπως δια της καθολικοποιήσεως των πάντων υποτάξη τους πάντας υπό τους πόδας του πά­πα, τα πάντα μετέρχεται δια να καταστρέψη την Ορθοδοξίαν, η οποία αποτελεί ένα συνεχή, βοώντα και σιωπηλόν έλεγχον της νοθεύσεως του Δυτικού Χρι­στιανισμού.

Εθνοφθόρος επίσης είναι η αδόκιμος πολιτικώς ε­νέργεια της Κυβερνήσεως, διότι ο παπισμός επιδιώκει την διάλυσιν παντός Ορθοδόξου Έθνους ώστε να εύρη τους λαούς ως κατάλληλον λείαν δια την παποποίησίν των. Ιδιαιτέρως επιζητεί την υπονόμευσιν της Ελλάδος η οποία είναι κάρφος εις τον παπικόν οφθαλμόν, δια την Ορθοδοξίαν της, από τους βυζαντι­νούς ακόμη χρόνους.

• α.  Ποίος δεν γνωρίζει σήμερον τας επαισχύντους παπικάς σταυροφορίας εις βάρος του «σχισματικού» Βυζαντίου και την επί δύο αιώνας φραγκικήν κατάληψιν της Κωνσταντινουπόλεως, που απετέλει την πρώτην άλωσίν της;
• β.  Ποίος δεν γνωρίζει σήμερον τον λόγον του πά­πα Ευγενίου του Ε’ κατά την άλωσιν της Κωνσταντι­νουπόλεως: «Δεν θα εχαιρόμην τόσον πολύ εάν είχωμεν δέκα νίκας κατά των Τούρκων, όσον χαίρομαι σή­μερον δια την υποδούλωσιν των “σχισματικών”»!
• γ.  Ποίος δεν γνωρίζει ότι η καταστροφή τεσσά­ρων εκατομμυρίων Ορθοδόξου Ελληνικού λαού εις την Μ. Ασίαν, οφείλετο εις τας μηχανορραφίας του παπισμού, φοβουμένου την επανεγκατάστασιν ενός νέου βυζαντινού κέντρου της Ορθοδοξίας, αντιπάλου του παπισμού; «Ήλθαν εις το φως διάφορα έγγραφα, που απεδείκνυον ακλόνητα, ότι το Βατικανόν, όπως και άλλες δυνάμεις, είχε παρακινήσει την Γαλλίαν (και την Ιταλίαν) να βοηθήσει τους Τούρκους, διότι δεν ήθελεν να πάρουν οι Ορθόδοξοι Έλληνες την Κωνσταντινούπολιν. Το Βατικανόν εφοβείτο ότι η ελ­ληνορθόδοξος Εκκλησία θα εγίνετο σοβαρός αντίπα­λός του εις περίπτωσιν που θα εδραιώνετο εις το παλαιόν της κέντρον του Ανατολικού Χριστιανισμού… Την ιδίαν εποχήν εκολάκευε την Σοβιετικήν Ένωσιν με την ελπίδα να υποτάξη την Ορθόδοξον Εκκλησίαν της εις τον Καθολικισμόν…».

«ΠΡΟΣ ΤΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ;»

 

 

Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού,
Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου

Με τις τελευταίες δηλώσεις του «urbi et orbi» ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’ δεν μας αιφνιδίασε. Διότι δεν είναι η πρώτη φορά, που διακηρύσσει την εκκλησιολογική συνείδηση του Παπισμού. Το ίδιο είχε πράξει και πέρυσι, πριν μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη, προσκεκλημένος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Και ποιες είναι οι δηλώσεις αυτές που με απόλυτη ο­μοφωνία δημοσίευσε ο ελλαδικός και παγκόσμιος Τύ­πος. Η Ρώμη διεκδικεί την ταυτότητα της «μοναδι­κής πραγματικής Εκκλησίας του Χρίστου στον κό­σμο», χωρίς να είναι πρόθυμη να απαρνηθεί στο ελά­χιστο την πεποίθηση της αυτή. Αναγνωρίζει μεν, ότι υπάρχουν και εκτός της «Καθολικής Εκκλησίας πολ­λά στοιχεία καθαγιασμού και αλήθειας» (σημ.: Έτσι σώζεται «ως δια πυρός» ο διαχριστιανικός και πανθρησκειακός διάλογος!), αλλά ο Παπισμός είναι η μό­νη αληθινή Εκκλησία του Χριστού. «Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες» (όχι Η Ορθόδοξος Εκκλησία) είναι μεν «εκκλησίες», αλλά πάσχουν από ένα «έλλειμμα», μη αναγνωρίζοντας τον Πάπα ως διάδοχο του (Αποστό­λου) Πέτρου, αρνούμενες δηλαδή, ή μη δεχόμενες ακόμη, το παπικό Πρωτείο, που θεμελιώνεται στην πε­ρί Πέτρου παπική διδασκαλία. Όταν αυτά δεν τα λέ­γει ένας οιοσδήποτε Πάπας, αλλά ο σημερινός, που είναι σπουδαίος ρωμαιοκαθολικός δογματολόγος, το πράγμα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα.

Μετά τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση εισάγουν τη θρησκεία της ΓΙΟΓΚΑ στην εκπαίδευση!

Η ΑΦΙΣΑ ΤΟΥ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ

Αρχίζουν πρώτα από τους εκπαιδευτικούς ΚΑΙ συνέχεια θα έχουν τα παιδιά μας;

Κατόπιν εντολής του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (ΥΠ.Ε.Π.Θ.) εισάγεται στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως η θρησκεία της Γιόγκα. Μετά τον οργανωμένο πόλεμο κατά του μαθήματος των Θρησκευτικών και την υποβάθμισή του και πριν ακόμα καταλάβουμε τι έχει γίνει με τη λεγόμενη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, το Υπουργείο έδωσε εντολή, για σεμινάρια προς τούς εκπαιδευτικούς. Ήδη εστάλησαν από τα Γραφεία των Συμβούλων προς τούς Διευθυντές των σχολείων οι σχετικές οδηγίες (4 σελίδες).

Στο πρώτο έγγραφο σημειώνεται: Παρακαλούμε να προωθηθούν τα συνημμένα σε όλα (δική τους ή υπογράμμιση) τα σχολεία αρμοδιότητάς σας.

Στο δεύτερον έγγραφο σημειώνεται: Σεμινάρια για όλους τούς εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης: Η Yoga στην Εκπαίδευση.

Στο τρίτον έγγραφο σημειώνονται οι ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ και οι ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΕΣ.

Και στο τέταρτον έγγραφο παρουσιάζεται το Πρόγραμμα Σεμιναρίων (Φιλοσοφία της γιόγκα, ο ρόλος της αναπνοής, Hatha Yoga, αναπνευστικές ασκήσεις (Prananayama) – Στάσεις (Asana) και βαθιά χαλάρωση κ.λπ…

Και όλα αυτά τα παρουσιάζουν ως ασκήσεις δήθεν του σώματος, ώστε να εξαπα­τούν τούς αφελείς ότι πρόκειται για γυμναστικές ασκήσεις. Η Yoga είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ κύριε Υπουργέ. Θα επανέλθουμε στο θέμα γιατί είναι πολύ σοβαρό. Το βρήκα στον “Ορθόδοξο Τύπο” της 26ης Ιουνίου.

Δείτε το πρόγραμμα εδώ

Οι Άγιοι Νεομάρτυρες και ο Οικουμενικός διάλογος

Την Γ’ Κυριακή του Ματθαίου η Εκκλησία μας τιμά και εορτάζει την Σύναξη Πάντων των Αγίων Νεομαρτύρων που μετά την Άλωση της Βασιλεύουσας θυσιάστηκαν για τον Χριστό ομολογώντας Τον με πίστη και παρρησία. Προς τιμήν τους προς παραδειγματισμό μας δημοσιεύουμε ένα πρωτότυπο και συνάμα επίκαιρο θέμα που σχετίζεται με αυτούς. Αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο οι Άγιοι Νεομάρτυρες συνδιαλέγονταν με τους αλλοθρήσκους, γραμμένο από τον αξιοσέβαστο Πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Ζήση, Ομ. Καθηγητή του Α.Π.Θ.

• Για να διαβάσετε μαρτυρολόγια Αγίων που μαρτύρησαν από Παπικούς πατήστε εδώ

• Μαρτύριον είκοσι τριών Τούρκων αγνώστων Νεομαρτύρων στα Θυάτειρα
  

…ερχόμαστε στους Αγίους Νεομάρτυρες της περιόδου της Τουρκοκρατίας, οι οποίοι αποτελούν την νέα δόξα την νέα καύχηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, την οποία έτσι επανασυνδέουν με την Εκκλησία των παλαιών μαρτύρων και την παρουσιάζουν ως την μόνη αληθή Εκκλησία του Χριστού, εντός της οποίας γεννώνται νέοι Άγιοι που ευαρέστησαν το Θεό με την ομολογία και το μαρτύριο τους, και δοξάσθηκαν με τα θαύματα που επιτελεί δι’ αυτών η Θεία Χάρη. Δεν υπάρχει εδώ πολύς χώρος για να παραθέσουμε όσα αναπτύσσει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο προοίμιο του «Νέου Μαρτυρολογίου», όπου παρουσιάζει αυτό το νέο θαύμα, το να βλέπει κανείς μέσα στην καρδιά του χειμώνος της απιστίας τους Νεομάρτυρες ως εαρινά άνθη και τριαντάφυλλα, μέσα στην βαθύτατη νύκτα ημέρα και ήλιο, μέσα στο ψηλαφητό σκοτάδι φώτα λαμπρότατα, στον καιρό της αιχμαλωσίας ελευθερία, της ασθένειας και της αδυναμίας υπερφυσική δύναμη.

«Παυλάκης ο αρμεχτής»

Ένα χρόνο περίπου μετά την εγκατάσταση του π. Αρσενίου στο σπίτι της Ναντιέζντα Πετρόβνα, έκανε την πρώτη εμφάνισή του ο αστυνόμος-τομεάρχης Παύλος Συμεώνοβιτς, ο “Παυλάκης ο αρμεχτής”, όπως τον αποκαλούσαν.
Τριανταπέντε χρονών πάνω-κάτω, μέτριου αναστήματος, ξανθός και γαλανομάτης, ο Παύλος είχε πάντα καρφωμένο στο χλωμό πρόσωπό του ένα παγερό χαμόγελο, που προξενούσε φόβο. Μπαίνοντας στο σπίτι, χαιρέτησε τυπικά τη Ναντιέζντα και κάθισε πριν του το πει εκείνη. Μετά από μερικές γενικές ερωτήσεις, γύρισε την κουβέντα στον ένοικο. Ποιος είναι; Από που ήρθε; Τι κάνει εδώ;…

Η γυναίκα, μ’ όλο το χτυποκάρδι της, γέλασε θαρρετά και του είπε:
— Παύλε Συμεώνοβιτς, ο ένοικός μου είναι γραμμένος στα βιβλία σας. Η αστυνομία γνωρίζει τα πάντα γι’ αυτόν. Πέστε μου στα ίσια, τι θέλετε;
—Α, τίποτα το ιδιαίτερο… Να, οι γείτονες λένε πως έρχεται πολύς κόσμος εδώ. Ο ένοικός σας είναι παπάς. Μήπως ιερουργεί μέσα στο σπίτι; Αυτό απαγορεύεται από το νόμο. Υπάρχουν εκκλησίες…
Τη στιγμή εκείνη βγήκε από το δωμάτιο του ο π. Αρσένιος. Χαιρέτησε και κάθισε.
—Για μένα ρωτάτε;
—Ναι, για σας κύριε Στρελτσώφ, είπε ο αστυνόμος λίγο μουδιασμένα. Ρωτάω αν ιερουργείτε στο σπίτι, πράγμα που απαγορεύεται, όπως γνωρίζετε… Από το στρατόπεδο ήρθατε;

Συνέχισαν τη συζήτηση, πίνοντας το τσάι που τους έφερε η Ναντιέζντα. Ο Παύλος κάτι καταλάβαινε από θρησκεία. Είχαν εμφανιστεί, είπε, στην πόλη αιρετικοί, μάρτυρες του Ιεχωβά. Καυχήθηκε πως ήξερε καλά την αίρεση των χιλιαστών, που κατευθύνονται από τους Αμερικάνους. Έπιασε μετά να ρωτάει για το Θεό, την πίστη, την Εκκλησία…
Ο π. Αρσένιος του απαντούσε πρόθυμα και εγκάρδια, σαν να ήταν παλιός του φίλος. Δεν  βιαζόταν καθόλου να βάλει τέρμα στη συζήτηση – έτσι έδειχνε τουλάχιστον. Μιαν ολόκληρη ώρα έμεινε στο σπίτι ο αστυνομικός. Φεύγοντας, πήρε από τη Ναντιέζντα το καθιερωμένο «φιλοδώρημα»: εκατό ρούβλια. Γι’ αυτό ακριβώς του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι “Παυλάκης ο αρμεχτής”. Όλους τους… άρμεγε, χωρίς όμως να ζητάει μήτε να πιάνει ποτέ στα χέρια του χρήματα. Έπρεπε να του τα βάλουν σιωπηλά στην τσέπη του χιτωνίου του, ενώ εκείνος έκανε πως δεν έβλεπε, πως δεν καταλάβαινε. Ήταν ένας άγραφος νόμος κι ένα κοινό μυστικό.

— Να είστε πιο προσεκτικοί, είπε με προσποιητή αυστηρότητα, καθώς έφευγε. Να μη μαζεύεται πολύς κόσμος εδώ…
Από τότε ερχόταν τακτικά, τουλάχιστον μια φορά το μήνα, με διάφορες προφάσεις: Εξέταζε την κατάσταση του σπιτιού. Κοίταζε την περίφραξη. Ερευνούσε για σκύλο. Έκανε ερωτήσεις για το ένα ή το άλλο ζήτημα… Μα πάντα – ήταν ολοφάνερο – επιδίωκε να πιάσει κουβέντα με τον π. Αρσένιο. Κι εκείνος πάλι, όταν άκουγε το κουδούνι και καταλάβαινε από το επίμονο χτύπημα πως είναι ο Παύλος, έτρεχε να του ανοίξει. Τον έβαζε στο σαλονάκι, του έφερνε τσάι και του μιλούσε για τη ζωή του. Του διηγιόταν ελεύθερα και ειλικρινά όσα είχε περάσει, χωρίς να φοβάται. Μα και ο αστυνόμος σιγά-σιγά ξεθάρρεψε. Άρχισε ν’ αποκαλύπτει τις σκέψεις και τα προβλήματά του, να μιλάει για την οικογένεια και τη δουλειά του…
Στη Ναντιέζντα, απεναντίας, δεν άρεσαν καθόλου αυτές οι συζητήσεις. Καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα ώσπου να φύγει ο Παύλος.

Για πολύν καιρό δεν έλεγε τίποτα στον π. Αρσένιο. Μια μέρα όμως ξέσπασε.

Δύο θαύματα αποδεικτικά ότι δεν σώζει το ημερολόγιο αλλά η μετάνοια

…Οι μοναχοί της Λογγοβάρδας δεν ακολουθούν ημερολόγια, ακολουθούν τον Χριστό ο Οποίος είπεν^. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Μάρ. 8, 34). Δεν είπε να ακολουθήση το άψυχον ημερολόγιον και ο πιστεύσας και βαπτισθείς (εις αυτό) σωθήσεται. Ο πιστεύσας εις τον Χριστόν και εις το Ευαγγέλιον σωθήσεται, όχι εις το παλαιόν ημερολόγιον.
Πλανώνται δεινήν πλάνην πολλοί των φανατικών και ζηλωτών παλαιοημερολογιτών πιστεύοντες ότι χωρίς το ημερολόγιον δεν σώζετε ο άνθρωπος. Οι Άγιοι Πάντες, Προφήται, Απόστολοι, Μάρτυρες και Όσιοι, δεν εσώθησαν και δεν εθαυματούργησαν με τα ημερολόγια αλλά διά της πίστεως….
Τα μυστήρια τα τελούμενα υπό των νεοημερολογιτών είναι έγκυρα, διότι δεν τα τελειοί και αγιάζει το ημερολόγιον, αλλά τα τελειοί το Άγιον Πνεύμα, το οποίον επικαλούνται και οι νεοημερολογίται να τα αγιάση, και ο άνθρωπος σώζεται διά της ορθής πίστεως, της αγάπης και των καλών έργων, όχι διά των ημερολογίων…. Η λατρεία, την οποίαν απονέμουν πολλοί των  παλαιοημερολογιτών εις το παλαιόν ημερολόγιον και κατήντησαν αληθείς χρονολάτραι, η έλλειψις της πραγματικής, της ειλικρινούς αγάπης προς τον Θεόν και τον πλησίον, η έλλειψις της αγάπης προς αλλήλους και αυτών των παλαιοημερολογιτών ακόμη, η ασέβεια, η απιστία, η κακή πολιτεία, η καταφρόνησις προς τον νόμον του Θεού, τας θείας εντολάς και τας ιεράς παραδόσεις των πλείστων κληρικών και λαϊκών νεοημερολογιτών, παρατείνουν την διαίρεσιν, το σχίσμα^. αυξάνουν τα πάθη, τα μίση, την κακίαν, τας αμαρτίας^. σκληρύνουν τας καρδίας αμφοτέρων, απομακρύνουν την μετάνοιαν και πλησιάζομεν, εάν δεν μετανοήσωμεν, εις την απώλειαν.

«Εάν μη μετανοήτε», είπεν ο Κύριος, «πάντες ωσαύτως απολείσθε» (Λουκ. 13, 3).

Sex & drugs & παγανισμός.

Χιλιάδες νεοπαγανιστές και οπαδοί της Νέας Εποχής συγκεντρώθηκαν χθες στο προϊστορικό μνημείο του Στόουνχεντζ στη Νότια Αγγλία για να εορτάσουν τη μεγαλύτερη σε διάρκεια ημέρα του έτους (θερινό ηλιοστάσιο). Οι νοσταλγοί των δρυίδων κατασκήνωσαν γύρω από το μεγαλιθικό μνημείο και στη συνέχεια ξεκίνησαν τις τελετές και τους χορούς τους γύρω από φωτιές. Ωστόσο και αυτή τη χρονιά δεν αποφεύχθηκαν τα επεισόδια μεταξύ ορισμένων ομάδων προσκυνητών, τα οποία αποδίδονται στην υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και ναρκωτικών, με αποτέλεσμα η βρετανική αστυνομία να προβεί σε 30 συλλήψεις.

Από τον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ (22-6-2009)

Φως Ιλαρόν

Το Φως ιλαρόν είναι πρωτοχριστιανικός λυχνικός ύμνος, δηλ. εσπερινός ύμνος της πρωτοχριστιανικής λατρείας ή, όπως τον ονομάζει ο άγιος Βασίλειος ο Καππαδόκης, «επιλύχνιος ευχαριστία». Ο περίφημος αυτός ύμνος είναι ποίημα ενός από τους άγιους Μάρτυρες και Ομολογητές των πρώτων αιώνων και μάλιστα της περιοχής αυτής – της Καππαδοκίας και Συρίας. Μια αρχαία παράδοσις τον αποδίδει στον άγιο Ιερομάρτυρα Αθηνογένη, που εμαρτύρησε με δέκα μαθητές του επί Διοκλητιανού στις 16 Ιουλίου στην Σεβαστία, γειτονική πόλη της Καισαρίας, γι’ αυτό και ζωγραφίστηκε σε πολλές εκκλησίες της Καππαδοκίας.

Ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας, στο γνωστό του έργο Περί Αγίου Πνεύματος (κεφ. Κθ’: Περί Παραδόσεως στην Εκκλησία) μνημονεύει τον ύμνον αυτόν και μάλιστα αναφέρει ρητώς ένα στίχο του λέγοντας, ότι δεν ξέρει ακριβώς ποιος είναι «ο πατήρ των ρημάτων εκείνων της επιλυχνίου ευχαριστίας» αυτής, αλλά στην συνέχεια μνημονεύει και έναν (άλλον;) ύμνον του αγίου Αθηνογένους (του οποίου αναφέρει το όνομα μόνον, ως πασίγνωστο), και αυτόν μάλλον επιλύχνιον, που τον είπε ή έψαλε ο Μάρτυς μπροστά στους μαθητές του ως «εξιτήριον» (= εξόδιον από τον κόσμον αυτόν) «ορμών ήδη προς την δια πυρός τελείωσιν», πηγαίνοντας δηλ. στην φωτιά του μαρτυρίου του.
Πάντως, όποιος και να είναι ο ποιητής του ύμνου Φως ιλαρόν, πρόκειται οπωσδήποτε για πρωτοχριστιανικό ύμνο (ίσως του γ’ ή ακόμη και του β’ αιώνος). Διότι ο ίδιος ο Μέγας Βασίλειος λέγει στο ίδιο χωρίο ότι το παρέλαβαν «από τους πατέρας ημών», και ως γνωστόν, οι πατέρες και προπάτορές του ήταν χριστιανοί μάρτυρες και ομολογητές στην μεγαλομαρτυρική Καππαδοκία. Ρητώς λέγει ο Μέγας Βασίλειος για τον ύμνο μας: «έδοξε της Πατράσιν ημών μη σιωπή την χάριν του εσπερινού φωτός δέχεσθαι, άλλ’ ευθύς φανέντος ευχαριστείν» και γι’ αυτό στο εσπερινό ιλαρό φως του ηλιοβασιλέματος, «ο λαός αρχαίαν αφήισι την φωνήν», δηλ. όλος ο λαός μαζί ψάλλει τον αρχαίο τούτον ύμνο προς δόξαν του φωτός ή μάλλον του Δημιουργού του φωτός – του Χριστού.

Ο ύμνος Φως ιλαρόν είναι ωραιότατο ποίημα καθαρώς χριστιανικής εμπνεύσεως και περιεχομένου. Εποιήθη και εψάλει ως δοξολογία στον Θεό κατά την εσπερινή ώρα της δύσεως του ηλίου• την ώραν αυτή που απλώνεται στην γη μας ένα χαριτωμένο, ιλαρό φως, με το οποίο τελειώνει η ημέρα, αλλά και προμηνύεται η νύχτα και από την νύχτα πάλι η άλλη ημέρα.

Η αρχή του ύμνου αυτού ξεκινάει από την φύση, με το φυσικό φως του δειλινού και αυτό φανερώνει ότι οι πρώτοι χριστιανοί ζούσαν ανοιχτά και βλέπανε θετικά το κάλλος της φύσεως, την στάση αυτή συναντούμε και στους Εβραίους της Βίβλου και στους αρχαίους Έλληνες.1 Οι πρώτοι χριστιανοί ζούσανε την φύση ως ποίημα, δημιούργημα του Ζώντος και Αληθινού Θεού και γι’ αυτό πίσω από την φύση έβλεπαν τον ποιητή της και Αυτόν εδόξαζαν στο κάλλος της. Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι ο ύμνος αναφέρεται στο Φως, το πιο λεπτό και ωραίο και βαθύ στοιχείο στην ορατή φύση. Η φύσις στο βάθος σημαίνει φως και ως φως την έβλεπαν και οι πρώτοι χριστιανοί, και αργότερα οι ησυχαστές, αλλά και η σημερινή πιο προχωρημένη επιστήμη ανάγει τα πάντα στο φως, όπως ακριβώς και τα πρώτα λόγια της Βίβλου.

Υπογράφουμε κατά του Οικουμενισμού!

Ο Χ Ι ΣΤΟ ΜΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ!

Οι υπογραφές ξεπέρασαν τις 1500 και συνεχώς αυξάνουν!

Κατεβάστε το αρχείο με τις υπογραφές από τη σελίδα της Ι.Μ.Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου  ΕΔΩ

Δεν σε έπλασα, για να μένης φυλακισμένος στον Άδη. Ανάστα εκ των νεκρών!!!

Κι ενώ αυτά διεδραματίζοντο στον Άδη και εσείοντο τα πάντα, ο δε Κύριος επλησίαζε να φθάση στα πιο έσχατα βάθη, ο Αδάμ ο πρωτοδημιούργητος και πρωτόπλαστος και πρωτόθνητος που βρισκόταν δεμένος γερά και βαθύτερα από όλους, άκουσε τα βήματα του Κυρίου, που ερχόταν στους φυλακισμένους και αμέσως ανεγνώρισε την φωνή Του, καθώς επερπατούσε μέσα στη φυλακή. Στράφηκε τότε προς όλους τους επί αιώνες συγκροτούμενους του και τους φώναξε: «Ω φίλοι μου! Ακούω να πλησιάζη σ’ εμάς ο ήχος των βημάτων Κάποιου. Εάν πραγματικά μας αξίωσε να έρθη έως εδώ, τότε είμαστε ελεύθεροι! Εάν τον ιδούμε ανάμεσά μας, σωθήκαμε από τον Άδη!».

Και την ώρα που ο Αδάμ έλεγε αυτά προς τους συγκαταδίκους του, εισέρχεται ο Κύριος, κρατώντας το νικηφόρο όπλο του Σταυρού. Μόλις τον αντίκρυσε ο Αδάμ, χτύπησε το στήθος από την χαρούμενη έκπληξι και φώναξε προς όλους τους επί αιώνες κεκοιμημένους: «Ο Κύριος μου ας είναι μαζί με όλους»! Και ο Χριστός απάντησε στον Αδάμ: «Και μετά του πνεύματός σου».

Ύστερα τον πιάνει από το χέρι, τον σηκώνει επάνω και του λέει:

Σήκω συ που κοιμάσαι και ανάστα από τους νεκρούς, γιατί σε καταρτίζει ο Χριστός! Εγώ ο Θεός, που για χάρι σου έγινα υιός σου, έχοντας δικούς μου πλέον και σένα και τους απογόνους σου, με την θεϊκή εξουσία μου δίνω ελευθερία και λέω στους φυλακισμένους: εξέλθετε.Σένα. Αδάμ, σε προστάζω: σήκω από τον αιώνιο ύπνο σου. Δεν σε έπλασα, για να μένης φυλακισμένος στον Άδη. Ανάστα εκ των νεκρών. Γιατί εγώ είμαι η ζωή των θνητών. Σήκω επάνω, πλάσμα δικό μου, σήκω επάνω συ που είσαι η μορφή μου, που σε δημιούργησα κατ’ εικόνα μου. Σήκω να φύγουμε από εδώ. Γιατί συ είσαι μέσα σε μένα και εγώ μέσα σε σένα! Για σένα ο Κύριος έλαβε τη δική σου μορφή του δούλου. Για δική σου χάρι, εγώ που βρίσκομαι ψηλότερα από τους ουρανούς, κατέβηκα στη γη και πιο κάτω από τη γη. Για σένα τον άνθρωπο έγινα σαν ένας ανυπεράσπιστος άνθρωπος, βρέθηκα χωρισμένος κι εγώ από τη ζωή, ανάμεσα σ’ όλους τούς άλλους νεκρούς. Για σένα που βγήκες μέσα από τον κήπο του παραδείσου, μέσα σε κήπο παραδόθηκα στους Ιουδαίους και μέσα σε κήπο εσταυρώθηκα.

Κύτταξε στο πρόσωπο μου τα φτυσίματα, που καταδέχθηκα προς χάριν σου, για να σε αποκαταστήσω στην παλαιά σου δόξα, που σου είχα δώσει με το εμφύσημά μου. Κύτταξε στα μάγουλά μου τα ραπίσματα που καταδέχθηκα, για να επανορθώσω την διεστραμμένη μορφή σου και να την φέρω στην όψι που είχε σαν εικόνα μου. Κύτταξε στη ράχη μου τη μαστίγωσι που καταδέχθηκα, για να διασκορπίσω το φορτίο των αμαρτημάτων σου. Κύτταξε τα καρφωμένα χέρια μου, που τα άπλωσα καλώς επάνω στο ξύλο του Σταυρού, για να συχωρεθής συ που άπλωσες κακώς το χέρι σου στο απαγορευμένο δένδρο. Κύτταξε τα πόδια μου που καρφώθηκαν και τρυπήθηκαν στον Σταυρό, για να εξαγνισθούν τα δικά σου πόδια που έτρεξαν κακώς στο δένδρο της αμαρτίας (…). Η πληγωμένη πλευρά μου εθεράπευσε τον πόνο της πλευράς σου. Ο δικός μου ύπνος θα σε βγάλη από τον ύπνο σου μέσα στον Άδη.

Η ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ “ΞΑΝΑΚΤΙΣΤΗΚΕ”

http://klassikoperiptosi.blogspot.com/2009/06/klasikoperiptosi.html

Ο γέρο Δημάς έλαμπε μέσα στο ΦΩΣ…

Το εκχείλισμα και το περίσσευμα της χάριτος ήλθε σ’ εμένανε τον ταπεινό, όταν είδα αυτόν, τον γέρο-Δημά, στο Κυριακό να κάνει τις μετάνοιές του και ν’ αναλύεται σε λυγμούς στην προσευχή του. Με τις μετάνοιες αυτουνού, τόσο πολύ τον επεσκίασε η χάρις, ώστε ακτινοβόλησε και σ’ εμένα. Τότε ξέσπασε και σ’ εμένα ο πλούτος της χάριτος. Δηλαδή υπήρχε και πριν, με την αγάπη που είχα στον Γέροντά μου. Αλλά τότε αισθάνθηκα κι εγώ την χάρι πάρα πολύ έντονα.

Να σας πω πως μου συνέβηκε. Ένα πρωί, κατά τις τρεισήμισι, επήγα στο Καθολικό, στην Αγία Τριάδα, για την ακολουθία. Ήταν νωρίς ακόμη. Δεν είχε χτυπήσει ακόμη το σήμαντρο. Κανείς δεν ήταν μέσα στην Εκκλησία. Κάθισα στον πρόναο, κάτω από μία σκάλα. Ήμουν αθέατος και προσευχόμουν.

Σε μια στιγμή ανοίγει η πόρτα της Εκκλησίας και μπαίνει ένας ψηλός κι ηλικιωμένος μοναχός. Ήταν ο γέρο-Δημάς. Μόλις μπήκε, κοίταξε δεξιά – αριστερά· δεν είδε κανένα. Τότε, λοιπόν, κρατώντας ένα μεγάλο κομποσχοίνι, άρχισε τις μετάνοιες τις στρωτές, πολλές και γρήγορες, κι έλεγε συνεχώς: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με… Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Σε λίγο έπεσε σ’ έκσταση. Δεν μπορώ, δεν βρίσκω λόγια να σας περιγράψω τη συμπεριφορά του απέναντι στον Θεό· κινήσεις αγάπης και λατρείας, κινήσεις θείου έρωτος, θείας αγάπης κι αφοσιώσεως. Τον είδα να στέκεται, ν’ ανοίγει τα χέρια του όρθιος, σε σχήμα σταυρού, όπως έκανε ο Μωυσής στη θάλασσα, κι έκανε ένα πράγμα: «Ουουουουου!…». Τι ήταν αυτό; Ήταν μέσα στην χάρι. Έλαμπε μέσα στο φως. Αυτό ήταν! Αμέσως μου μετέδωσε την ευχή. Αμέσως μπήκα στη δική του ατμόσφαιρα. Δεν με είχε δει. Ακούστε με. Συγκινήθηκα κι άρχισα να κλαίω. Ήλθε σ’ εμένανε τον ταπεινό κι ανάξιο η χάρις του Θεού. Πως να σάς το πω; Μου μετέδωσε τη χάρη. Δηλαδή η χάρις που είχε εκείνος ο άγιος ακτινοβόλησε και στη δική μου ψυχή. Μου μετέδωσε τα χαρίσματά του τα πνευματικά.

Λοιπόν, είχε πάθει έκσταση ο γέρο-Δημάς. Χωρίς να το θέλει το έκανε. Δεν μπορούσε να κρατήσει το βίωμά του. Ούτε κι αυτό που λέω είναι σωστό. Δεν μπορώ να το εκφράσω. Αυτό είναι κατάληψις υπό του Θεού. Αυτά δεν εξηγούνται. Καθόλου δεν εξηγούνται κι άμα τα εξηγήσεις, πέφτεις πολύ έξω. Όχι, δεν εξηγούνται, ούτε στα βιβλία αποδίδονται, ούτε γίνονται καταληπτά. Πρέπει να είσαι άξιος να τα καταλάβεις.

Στις τέσσερις η ώρα χτύπησαν οι καμπάνες. Ο γέρο-Δημάς μόλις άκουσε τις καμπάνες, έκανε μερικές μετάνοιες και σταμάτησε να προσεύχεται. Κάθισε στο πεζούλι –νομίζω πως είναι κτιστό το πεζούλι στον πρόναο

[…] Πίσω του άνοιξε την πόρτα ο γέρο-Δημάς και μπήκε κι αυτός μέσα. Στάθηκε λίγο να τακτοποιηθεί στο στασίδι του για την ακολουθία, νομίζοντας πως κανείς δεν τον είχε δει. Κι εγώ χάθηκα μέσα απ’ τη σκιά της σκάλας και κρυφά και δειλά μπήκα μες στον κυρίως ναό… Από τη στιγμή που μετέλαβα, μου ήλθε μια χαρά υπερβολική, ένας ενθουσιασμός.

Μετά την ακολουθία έφυγα στο δάσος μόνος μου, γεμάτος χαρά κι αγαλλίαση. Τρέλλα! Νοερώς έλεγα την Ευχαριστία πηγαίνοντας για την καλύβη. Με πάθος έτρεχα μες στο δάσος, πηδούσα απ’ τη χαρά μου, άνοιγα σ’ έκταση τα χέρια μ’ ενθουσιασμό, δυνατά και φώναζα: «Δόξα Σοι ο Θεοοός! Δόξα Σοι ο Θεοοός!».

Ναι, τα χέρια μου μείνανε ξερά, γίνανε κόκαλο, ξύλο, κι ανοιγμένα ίσια σχημάτιζαν με το σώμα μου σταυρό… Το κεφάλι μου σηκωμένο προς τον ουρανό, το στέρνο ετέντωνε με τα χέρια να φύγει για τον ουρανό. Το μέρος που είναι η καρδιά επήγαινε να πετάξει… Πόση ώρα ήμουν σ’ αυτή την κατάσταση δεν ξέρω. Όταν συνήλθα, έτσι όπως ήμουν, κατέβασα τα χεράκια μου και σιωπηλός με δάκρυα προχώρησα πάλι με βρεγμένα τα μάτια μου.

_______________

Από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ», Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής – Χρυσοπηγής»

Το βρήκα στο εξαιρετικό περιοδικό της ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ Τεύχος 6

Ἐκδότης – ‘Υπεύθυνος ὕλης: π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Μήπως ο Θεός σας είναι πολύ μικρός;

To άρθρο που ακολουθεί αποτελεί απάντηση σε μια επίθεση που έκανε μία φονταμενταλίστρια προτεστάντις περιοδεύουσα ιεραπόστολος η οποία κατάγγειλε τον πολιτισμό, την τέχνη και την πνευματικότητα της Αλάσκας ως δαιμονικά, εθνικά, ειδωλολατρικά και κακά. Ζητήθηκε από τον ορθόδοξο πρωθιερέα Μιχαήλ Ολέκσα, εφημέριο στην πρωτεύουσα Juneau, να παρουσιάσει επ’ αυτού στην κρατική τηλεόραση μια διαφορετική άποψη και ιστορική προοπτική. Αργότερα ο ίδιος δημοσίευσε το άρθρο αυτό στην τοπική εφημερίδα.

Η Εκκλησία συμμετέχει στη χαρά που αισθάνεται ο Θεός για το σύμπαν που εδημιούργησε σε κάθε ακολουθία αγιασμού και δοξολογίας που τελεί. Ο πιστός επικοινωνεί με το Δημιουργό μέσω του υλικού κόσμου, γιατί η συνταγή για ψωμί και κρασί περιλαμβάνει κάτι περισσότερο από αλεύρι, προζύμι, νερό, σταφύλια και ζάχαρη. Για να παραχθούν αυτά, ο ήλιος πρέπει να ανατείλει, η βροχή να πέσει, τα στοιχεία της φύσεως να είναι ευνοϊκά, και αυτή η γη να είναι γόνιμη. Στη θεία Λειτουργία η Εκκλησία προσφέρει τα «πάντα» στον Θεό.

Η προς Εφεσίους επιστολή 5.20 προτρέπει τους πιστούς να είναι «ευχαριστούντες πάντοτε υπέρ πάντων εν ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού τω Θεώ και Πατρί» Ο Απόστολος Παύλος προχωρεί περισσότερο στην προς Φιλιππησίους επιστολή 4,8. Διδάσκει ότι οι Χριστιανοί πρέπει να σκέπτονται «όσα εστίν αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα αγνά, όσα προσφιλή, όσα εύφημα, ει τις αρετή και ει τις έπαινος». Με αυτό το πνεύμα οι Χριστιανοί μπορούν να απολαμβάνουν οτιδήποτε οι άλλοι, κατά την αναζήτηση τους για αλήθεια και αγαθότητα, εδημιούργησαν για να εκφράσουν την εμπειρία τους για το ωραίο. Να καταστρέφεις έργα τέχνης παραβιάζει αυτή τη βιβλική εντολή.

Πολύ συχνά μελετώντας την Αγία Γραφή σε αγγλική μετάφραση αντί για το ελληνικό πρωτότυπο, οι Χριστιανοί παρερμηνεύουν αυτό, που διδάσκει η Βίβλος, ή χάνουν κάτι από τον αρχικό της πλούτο. Το χωρίο από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο 3.16, που εκατομμύρια πιστοί ξέρουν από στήθους, είναι περίφημο: «ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν…». Αλλά ο Ευαγγελιστής και συγγραφέας αυτού του Ευαγγελίου μπορούσε να έχει χρησιμοποιήσει δύο διαφορετικές ελληνικές λέξεις αντί του «κόσμος», θα μπορούσε να έχει γράψει «οικουμένη», που σημαίνει την κατοικούμενη γη, δηλαδή όλους τους ανθρώπους του κόσμου, και οι περισσότεροι αναγνώστες θα υπέθεταν ότι, στην πραγματικότητα, αύτη τη λέξη εχρησιμοποίησε. Υπάρχει όμως και μία άλλη λέξις, η λέξις -κόσμος-, το σύμπαν όλης της δημιουργίας και αύτη είναι η λέξη που εχρησιμοποίησε ο Απόστολος Ιωάννης. «Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον…». Ο Θεός δεν εδημιούργησε μόνον, αλλά εξακολουθεί να αγαπά το σύμπαν, κάθε γαλαξία και κάθε άτομο σε αυτό, και θέλει να είναι ευλογημένο, αγιασμένο, όπως ήταν στην αρχή, σε μια αποκατεστημένη αρμονία.

Τότε ανευρίσκεται μία «οικολογική» διάσταση στο Χριστιανισμό που οι παλαιότεροι Χριστιανοί γνώριζαν, καταλάβαιναν και με την οποία ζούσαν. Γνώριζαν ότι ο κόσμος είναι ένας Ιερός χώρος μολυσμένος, που τον έχουν εκμεταλλευθεί, κόσμος κηλιδωμένος από την ανθρώπινη πλεονεξία και αμαρτία, αλλά ταυτόχρονα, άξιος σεβασμού, γιατί είναι το έργο όπως επίσης και το αντικείμενο της αγάπης του Θεού. Από τον 15ο αιώνα η Δυτική χριστιανοσύνη συγκέντρωσε το ενδιαφέρον της για τη σωτηρία σχεδόν αποκλειστικά στο Θεό της δικαιοσύνης σε όρους της Παλαιάς Διαθήκης. Αντιλήφθηκαν την «σωτηρία» στη διατήρηση μιας σωστής σχέσης με το Γιαχβέ, και ετόνισαν ότι ο τρόπος με τον οποίο το πετυχαίνει κανείς αυτό είναι να δεχτεί το Χριστό ως Σωτήρα. Εντούτοις με τον υπερτονισμό ενός θέματος του Ευαγγελίου υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος να παραθεωρήσει κανείς άλλες σημαντικές πλευρές της Χριστιανικής θρησκευτικής παραδόσεως. Ακριβώς επί πέντε αιώνες η πιο έκδηλη αδιαφορία ήταν σχετικά με τη διδασκαλία της Καινής Διαθήκης για τη «φύση».

Οι ιθαγενείς Χριστιανοί της Βόρειας Αμερικής, που μεταστράφηκαν στο Ευαγγέλιο πρόσφατα, γίνονται μέλη της Εκκλησίας με μεγάλο σεβασμό για την πνευματική σπουδαιότητα του φυσικού κόσμου. Αντιλαμβάνονται το κατά Ιωάννη 3.16 καλύτερα, πληρέστερα από τους ιεραποστόλους που τους εδίδαξαν τη Βίβλο. Να απαιτήσουμε από αυτούς να απαρνηθούν αυτήν τη διάσταση χάριν της πνευματικότητός τους δεν είναι μόνο ανέντιμον και άδικο, αλλά είναι μια διαστροφή του χριστιανικού μηνύματος. Φτωχαίνει και τους ίδιους και την Εκκλησία, γιατί είναι ανάγκη να φέρνουμε στη μνήμη της Εκκλησίας την κοσμική διάσταση της χριστιανικής πίστης.

Η Εκκλησία της αποστολικής εποχής ήταν κοινοτική. Οι γηγενείς πληθυσμοί απέδιδαν κατά παράδοση μεγάλη σημασία στη συμβίωση σε κοινότητες όπου τα μέλη της φυλής μπορούσαν να συνάπτουν μεταξύ τους σχέσεις κανονικά, αρμονικά. Έζησαν μαζί για χιλιάδες χρόνια με μια οικολογικά ευαίσθητη ισορροπία με τη φύση και με τη φυλή τους. Το χαρακτηριστικό λοφίο της φυλής τους. Όπως το οικόσημο στη μεσαιωνική Ευρώπη, είναι αναγνωριστικό γνώρισμα κάθε οικογένειας ή φυλής μέσα στο ευρύτερο σώμα. Τα λοφία έχουν την προέλευση τους από τον τρόπο με τον οποίο οι πρόγονοί τους είχαν αντιμετωπίσει διάφορα ζώα ή δυνάμεις της φύσεως.

Η εκδήλωση σεβασμού προς αυτά, η απόδοση τιμής προς αυτά σαν να ήταν ιερά, σαν να ήταν εκδηλώσεις μιας πνευματικής πραγματικότητας, δεν είναι ειδωλολατρία. Εκδηλώνουμε σεβασμό προς ένα σωρό πράγματα που δεν είναι ο Θεός, και αυτό είναι πρέπον. Σεβόμαστε τη σημαία. Προσέχουμε ιδιαίτερα τα οικογενειακά κειμήλια. Εκτιμούμε σαν θησαυρούς παλαιές φωτογραφίες συγγενών και φίλων που έφυγαν από τη ζωή. Η εκδήλωση σεβασμού προς αυτούς δεν τους εξυψώνει στο επίπεδο της θεότητας. Δεν τους καθιστά εκείνους θεούς και εμάς ειδωλολάτρες. Ο σεβασμός και η λατρεία δεν είναι το ίδιο και δεν πρέπει να συγχέονται ποτέ. Οι γηγενείς Αμερικανοί ξέρουν πως να σέβεται ο ένας τον άλλο και πως να συμβιώνουν αρμονικότερα από τους περισσότερους λαούς άλλων πολιτισμών. Αυτό πρέπει να επιβεβαιώνεται και να ενθαρρύνεται, όχι να καταδιώκεται και να υφίσταται επιθέσεις. Ο σύγχρονος κόσμος χρειάζεται περισσότερη, όχι λιγότερη εκδήλωση αυτού του είδους τιμής και σεβασμού.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΓΙΟΓΚΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΓΙΟΓΚΑ

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ ΟΡΙΑ

ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πειραιῶς μέ ἀφορμή τήν ὓπαρξη Κέντρων Γιόγκα στά γεωγραφικά ὅριά της ἐνημερώνει τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ὅτι ἡ Γιόγκα δέν ἒχει ἀπολύτως καμία σχέση μέ τήν ὀρθόδοξη πνευματικότητα.

Ἡ Γιόγκα ἐτυμολογικά προέρχεται ἀπό τό σανσκριτικό yuj πού σημαίνει «σύζευξη» καί «ἓνωση» τοῦ ἀνθρώπου μέ τό ἀπρόσωπο Ἀπόλυτο Ἓνα τοῦ Ἰνδουισμοῦ καί τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν.

Ἑπομένως ἡ Γιόγκα δέν εἶναι ἁπλή καί ἀθώα μέθοδος χαλάρωσης, δέν εἶναι τρόπος ἀποβολής τοῦ ἂγχους, δέν εἶναι μέθοδος σωματικῆς εὐεξίας, ὅπως διαφημίζεται, ἀλλά στάδιο τοῦ ἰνδουιστικοῦ διαλογισμοῦ πού συνδέεται μέ τήν ἀντιχριστιανική θεωρία τῆς μετεμψύχωσης.

Στίς διάφορες σχολές Γιόγκα διαπιστώνουμε τήν ἂμεση ἐξάρτηση τῶν ἀσκουμένων ἀπό ἰνδουιστή δάσκαλο (γκουρού) πού τούς καθοδηγεῖ καί τούς ἀλλάζει τό ὀρθόδοξο χριστιανικό τους ὂνομα.

Οἱ διάφορες τεχνικές τῆς Γιόγκα δέν ἔχουν σχέση μέ τήν ἐπιστήμη, ἀντίθετα ἔχουν τά χαρακτηριστικά τῆς μαγείας.

Ἡ ἐνασχόληση μέ τήν Γιόγκα κρύβει ψυχικούς καί σωματικούς κινδύνους.

Ἡ «Νέα Ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου», πού πολεμᾶ τήν Mίαν, Ἁγίαν, Kαθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, τήν Ὀρθοδοξία μας, κατακλύζει τήν χώρα μας μέ τήν προβολή τῆς Γιόγκα γιά νά παραπλανήσει μέ το δαιμονικό δόγμα πώς οἱ θρησκείες εἶναι ἴδιοι δρόμοι πού ὁδηγοῦν στόν ἴδιο σκοπό.

Καλοῦμε τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς καί κυρίως τούς νέους ν’ ἀντισταθοῦν στά ἰδεολογικά προστάγματα τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων, νά συνδεθοῦν μέ τήν ἐνορία τους καί τούς Ἱερεῖς τους γιά νά γνωρίσουν τήν ὀρθόδοξη ἂσκηση καί πνευματικότητα.

Ἡ ἐνασχόληση μέ τήν Γιόγκα εἶναι γιά τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ἀσυμβίβαστη μέ τήν διδασκαλία καί τά δόγματα τῆς Πίστεώς τους.

Ἡ ἐνασχόληση μέ τήν Γιόγκα εἶναι ἂρνηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.