Όταν κάποιος αμαρτήση, λόγω του εγωισμού του είναι βαρύς, δεν μπορεί να διαβάση, ούτε να προσευχηθή, διότι του φαίνεται βουνό η προσευχή, ούτε να γονατίση, διότι του φαίνεται ότι θα σπάσουν τα πλευρά του. Επίσης, επειδή η αμαρτία είναι πάντα παρά φύσιν, διαταράσσεται η σχέσις του με το σύμπαν. Νομίζει ότι τον κατηγορούν, ότι δεν τον αγαπούν. Διαταράσσεται ο ειρμός μέσα του και γύρω του και δεν μπορεί να κάνη τίποτε άνετα.
Για τον λόγο αυτό, ανάγκασον σεαυτόν εις την μελέτη των ψαλμών. Αφού δεν μπορείς να προσευχηθής, ούτε να αγρυπνήσης, τουλάχιστον ανάγκασε τον εαυτό σου να μελετά τούς ψαλμούς. Οι ψαλμοί εκφράζουν ικεσία, μετάνοια, δοξολογία, ευχαριστία, περιέχουν αισθήματα και βιώματα πού ανασταίνουν και τον πιο αδύνατο άνθρωπο. Όπως, όταν ο άλλος χάση τις αισθήσεις του, τού δίνεις λίγο ρακί και ανασταίνεται, έτσι ακριβώς ανασταίνεται κανείς και με τούς ψαλμούς. Διάβαζε λοιπόν ψαλμούς και θα δης ότι θα αναστηθής και εσύ.
Συγχρόνως όμως αγάπησον πάσαν κακοπάθειαν, και ταπεινούνται σου τά πάθη. Να αγαπήσης την κακοπάθεια, την δυσκολία, διότι, όλα όσα θα θέλης να κάνης, θα σου φαίνονται δύσκολα. Όπως ο άλλος αγαπάει το στρώμα πού κοιμάται, το φαγητό πού τρώει, έτσι και εσύ αγάπησε την κακοπάθεια. Με τίποτε δεν ευχαριστείται τόσο ο θεός, όσο με την κακοπάθεια. Γι’ αυτό, αγάπησε την.
Το κάθε τι θα μας κάνη να λειώνωμε. θα μας βάλουν να δουλέψωμε; θα μας φαίνεται ότι λειώνομε από την δυσκολία, θα μας πουν να υπακούσωμε; Θα μας φαίνεται ανυπόφορη η υπακοή. Θα μας βάλουν να μείνωμε σε εκείνο το κελλί; Θα μας φαίνεται πολύ χαμηλό. Θα μας πουν να καθίσωμε σε καρέκλα; Θα μας φαίνεται ότι είναι σκληρή. Δεν αναπαυόμαστε πουθενά εμείς οι άνθρωποι. Η λύσις είναι να μη ζητάμε τίποτε, αλλά να αγαπάμε την κακοπάθεια, τον κόπο, τον μόχθο, τον αγώνα, τον ιδρώτα, το δάκρυ. Τότε θα δούμε ότι τα πάθη μας θα φύγουν. Και επαναλαμβάνει την συνήθη φράσι του:
Φρόντισον τον μη μετρήσαι σεαυτόν εν τινι πράγματι, και σχολάσης πενθήσαι τας αμαρτίας σου.
Πόσες φορές μας το έχει πει μέχρι τώρα; Δεν φοβάται, ούτε ντρέπεται. Φρόντισε να μη μετράς τον εαυτό σου, να μην εξετάζεις τι έκανες και τι δεν έκανες, τι πέτυχες και τι δεν πέτυχες, τι κέρδισες και τι δεν κέρδισες, διότι θα πέσης σε θλίψι ή σε υπερηφάνεια και τότε θα αμαρτήσης.
Εάν όμως βαδίζης ελεύθερα, εάν μετανοής και προχωρής, εάν μετανοής και χαίρεσαι και τραγουδάς και αδιαφορής για κάθε τι κοσμικό, τότε σχολάσης πενθήσαι τας αμαρτίας σου, τότε θα ησυχάσης, θα σου φύγουν οι αμαρτίες και θα πάψης να θρηνής γι’ αυτές. Θα σου μείνη μόνον η ειρήνη.
Δεν είδα ούτε έναν άνθρωπο στην ζωή μου, ο οποίος ζήτησε κάτι από τον Θεόν και δεν το έλαβε. Μόνον αν δεν υπήρχε Θεός, θα ήτο δυνατόν να συμβαίνη κάτι τέτοιο. Και είναι πιο εύκολο να πούμε ότι δεν υπάρχει Θεός, παρά να πούμε ότι ο Θεός δεν θα μου δώση το πνευματικό βίωμα πού του ζητάω. Ο Θεός δεν μας κάλεσε για τίποτε άλλο, παρά μόνον για την βασιλεία του. Αλλά, εάν δεν νοιώσωμε και δεν ζήσωμε τον Χριστόν, ο οποίος είναι η βασιλεία, ο οποίος πλουτίζει και φωτίζει την βασιλεία, πώς θα είμαστε ερασταί; Είναι δυνατόν να αγαπάς κάτι, όταν δεν το ξέρης και δεν το βλέπης; Ο,τι πιάνουν τά χέρια σου και ό,τι βλέπουν τα μάτια σου και μέ ό,τι ζυμώνεται η καρδιά σου,
αυτό αγαπάς. Εάν μέχρι στιγμής δεν μας δίνη ο Θεός πνευματικά πετάγματα στην βασιλεία του, εάν δεν μάς δίνη πνευματικές χαρές, είναι γιατί δεν το ποθήσαμε, δεν αγωνισθήκαμε, δεν σκιρτήσαμε για την βασιλεία του. Ας το επιδιώξωμε.
Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου
Λόγοι ασκητικοί – ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα
Εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2005.
