Ποια γλώσσα μπορεί να πη τι γίνηκε σαν μπήκανε μέσα οι Τούρκοι, βαστώντας στα χέρια τους άλλοι ματωμένα μαχαίρια μια οργυιά μάκρος, άλλοι πελέκια ακονισμένα, άλλοι κοντάρια, π’ αστράφτανε οι σουβλερές μύτες τους. Η εκκλησιά πιτσιλίστηκε απ’ τα αίματα σε δυό μπόγια ύψος, πώλεγες πως ήτανε χασάπικο. Όσοι απομείνανε ζωντανοί είχανε τρελλαθή. Οι Τούρκοι δένανε τους άντρες με σκοινιά, τις γυναίκες με τις ζώνες τους. Έβλεπες αφεντάδες δεμένους πιστάγκωνα μαζί με τους υπηρέτες, κυράδες με τις δούλες, παπάδες με γρηές, δεσποτάδες, παλληκάρια βουτημένα στο αίμα. Ο ένας μπροστά στον άλλον βιάζανε τις γυναίκες, ανάμεσα σε κουφάρια και σε λαβωμένους που μουγκρίζανε. Άλλοι πάλι από κείνα τ’ αγρίμια ξεγυμνώνανε την εκκλησιά. Μέσα σε μια ώρα απομείνανε μονάχα οι τοίχοι. Δεν αφήσανε μηδέ καντήλι, μηδέ δισκοπότηρο, μηδέ βαγγέλιο, μηδέ εικόνα, μηδέ ρούχα, τίποτα! Πως περνά η ακρίδα από ‘να καταπράσινο περιβόλι κ’ ύστερα, σαν κάνη φτερά, αφήνει χώμα μοναχό, έτσι απόμεινε κ’ η Άγια-Σοφιά ξεγυμνωμένη.
Το μαχαίρι κ’ η φωτιά βάσταξε τρία μερόνυχτα, όπως είχε ταμένο στους στρατιώτες του ο σουλτάνος. Η απέραντη Κωνσταντινούπολη αντιλαλούσε μέρα νύχτα. Τι αίμα και τι δάκρυα χυθήκανε! Χιλιάδες καρδιές χτυπούσανε, τέτοια συμφορά δε μπορεί να τη συλλογισθή άνθρωπος. Άλλοι σφαζόντανε πριν πάνε στα σπίτια τους, άλλοι καταφέρνανε να φτάξουνε στα δικά τους μα δε βρίσκανε τα παιδιά τους και τις γυναίκες τους. Αντρόγυνα χωριζόντουσαν, ο ένας Τούρκος έσερνε τον άντρα κι’ ο άλλος τη γυναίκα. Τα παιδιά τα ξεκολλούσανε απ’ το λαιμό της μάννας, τα κορίτσια τα σέρνανε απ’ τα μαλλιά μέσα στο δρόμο. Πεινασμένα σκυλιά πίνανε το αίμα π’ άχνιζε μέσα στα χαντάκια. Πειό πολλά ήτανε τα κομμένα κεφάλια, που κειτόντανε στο χώμα, παρά οι πέτρες της γης. Φρόνιμες νοικοκυράδες, που δεν τις είχε δη ο ήλιος, ατιμαζόντανε γυμνές μέσα στις πλατείες. Παπάδες περπατούσανε βιαστικά, φορτωμένοι με βαρειά σεντούκια, που τους τάχανε φορτωμένα οι ζεμπέκηδες και τους δέρνανε σαν γαϊδούρια και τους τραβούσανε με το καπίστρι πούχανε περασμένο στο λαιμό τους. «Και ην ιδείν ορμαθούς εξερχόμενους απείρους ώσπερ αγέλας».
Στα καράβια δεν είχε απομείνει μηδέ ένας Τούρκος, γιατί ριχτήκανε στο πλιάτσικο. Με μεγάλη μανία γυρεύανε να βρούνε τα γυναικεία μοναστήρια, τα πατούσανε και κουβαλούσανε τις καλογρηές μέσα στα καράβια κ’ εκεί ο διάβολος πειά μπορεί να πη το τι γίνηκε. Πολλές γυναίκες, για να ξεφύγουνε την ατιμία, πέσανε και πνιγήκανε στη θάλασσα και στα πηγάδια.
Οι Τούρκοι είχανε τούτη τη συνήθεια, άμα μπαίνανε μέσα σ’ ένα σπίτι για να κουρσέψουνε, στήνανε μια σημαία απάνω στα κεραμίδια. Οι άλλοι Τούρκοι, βλέποντας τούτη τη σημαία, δε μπαίνανε ποτέ μέσα, μα τραβούσανε πάρα πέρα, ναβρούνε άλλο σπίτι λεύτερο. Ίσαμε διακόσες χιλιάδες τέτοια κουρέλια σαλεύανε απάνω στην Πόλη, γιατί οι Τούρκοι βάζανε πολλές παντιέρες στο ίδιο σπίτι για να κάνουνε πανηγύρι.
Όλη τη μέρα σφάζανε. Τόσο μουσκεμένη ήτανε η γης, πώλεγες πως έβρεξε αίμα, κι’ όπου έβρισκε χαντάκι το αίμα έτρεχε σα νάτανε βροχονέρι. Τα κουφάρια τα ρίχνανε στο μπουγάζι του Βοσπόρου, και το ρέμα τα κατρακυλούσε σα νάτανε πεπόνια, Χριστιανοί-Τούρκοι ανακατεμένοι.
Ο σουλτάνος δε μπήκε μέσα στην Πόλη με το στρατό, παρά απόμεινε στο στρατόπεδο. Κατά το μεσημέρι οι πασάδες του πήγανε τα κλειδιά, σημάδι πως ήτανε πειά δική του η Κωνσταντινούπολη. Τότε καβαλλίκεψε και μπήκε με τη συνοδεία του μέσα στο κάστρο και τράβηξε ίσια στην Αγιά-Σοφιά. Δε μπήκε μέσα στην εκκλησιά με τάλογο, παρά ξεπέζεψε και μπαίνοντας μέσα θαύμασε πολλήν ώρα και περιεργάσθηκε το χτίριο. Ύστερα φώναξε έναν χότζα και τούπε ν’ ανεβή απάνω στον άμβωνα και να φωνάξη την προσευχή τους «Αλλάχου εκπέρ, Αλλάχου εκπέρ, Μουχαμετούλ ρεσούλ Ουλλάχ.» Σαν τελείωσε ο χότζας, ανέβηκε ο ίδιος στην Άγια Τράπεζα και το ξανάπε.
Τα πλιάτσικα κ’ οι σκλάβοι, άλλα στοιβαχθήκανε στις τέντες, άλλα φορτωθήκανε στα καράβια και τραβήξανε να τα πουλήσουνε, όπως έστερξε ο σουλτάνος. Κάθε Τούρκος ήτανε φορτωμένος. Τι μαλάματα, τι ασήμια, τι χαλκώματα, τι ρούχα μεταξωτά, τι βιβλία! Καράβια ολάκερα γεμίσανε καλόγερους και καλογρηές. Έβλεπες ζεϊμπέκια ψειριασμένα νάνε ντυμένα με ρούχα δεσποτικά, άλλοι φοράγανε χρυσά πετραχήλια, άλλοι κορώνες και καλυμμαύχια στο κεφάλι. Σκυλιά δεμένα με ζώνες κεντημένες, επιγονάτια και φελόνια για σαγή στ’ άλογα. Μέσα στους ασημένιους δίσκους βάζανε ντομάτες και κρέατα, πίνανε κρασί μέσα στα δισκοπότηρα. Φορτώσανε στις καρότσες βιβλία, που δεν είχανε μετρημό και τα σκορπίσανε σ’ ανατολή και δύση. Για ένα γρόσι πουλιόντανε ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας κ’ οι άλλοι ξακουσμένοι σοφοί της αρχαιότητας, γραμμένοι σε πετσί, με χρυσοκοντυλιές και με χρυσά δεσίματα. Τα εικονίσματα τα σκίζανε με το τσεκούρι και βράζανε κρέας μέσα στα καζάνια.
ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ
Απόσπασμα από το βιβλίο ΤΟ ΠΑΡΣΙΜΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΙΤΑΣ
Κι όμως, μυαλό δεν βάλαμε…
Από τα καλύτερα κείμενα για την Άλωση που έχω διαβάσει. Ο Θεός να αναπαύει τους μάρτυρες και τον κυρ Φώτη.
Το βιβλίο είναι πολύ ωραίο. Το αγόρασα το πρωί. Αγοράστε το!
H Ρωμανία και αν πέρασε ανθεί και φέρει κι άλλο. Φτάνει να την κρατήσουμε ζωντανή στην καρδιά μας.
Στον 89.5 (σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος) ο παπα Γιώργης ο Μεταλληνός συσχέτισε την πτώση της πόλης με τον κομμουνισμό της ανατολικής Ευρώπης για να καταλήξει πως και τα δυο γεγονότα ήταν Σωτήρια για την ορθοδοξία. Είναι τρομερό το πως ο Κύριος από τόσο μεγάλες καταστροφές βγάζει τόσο μεγάλα καλά για την Εκκλησία Του!
Μου επιτρέπεις;
http://nostou-algos.blogspot.com/2009/05/blog-post_8513.html
Καλημέρα!
H Ίμβρος μας! Άλλη πονεμένη ιστορία αυτή. Σε ευχαριστούμε Δημητρό.
Την ώρα που ολόκληρο σύστημα ΜΜΕ, μπλογκς, κομμάτων ροκανίζουν καθημερινά την Ορθόδοξη Εκκλησία ( όποιος έχει μάτια βλέπει και ξέρει ), τα ίδια αυτά μέσα μιλούν για σεβασμό των θρησκευτικών δοξασιών άλλων θρησκειών.
Βαπτίζουν “τέχνη” κάθε τι που γελοιοποιεί την Εκκλησία, τον Χριστό, τη Παναγία, τους Αγίους, προσβάλλουν καθημερινά, με κάθε τρόπο, σύμβολα και πρόσωπα του Χριστιανισμού, αποπατούν σε βάρος των Χριστιανών, ιερέων, μοναχών, πιστών, ειρωνεύονται τις γενοκτονίες των Ελλήνων, Αρμενίων, προβάλλουν κάθε εθνική διεκδίκηση γειτονικών λαών, καταστρέφουν ναούς και εικόνες σε παρεκκλήσια ναών, βεβηλώνουν ακόμα και νεκρούς Επισκόπους ή ιερά πρόσωπα, αλλά ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΕΤΟΥΝ ΘΕΜΑ ΣΕΒΑΣΜΟΥ στη χριστιανική πίστη των άλλων.
Έτσι σε βιβλίο των Νεοελληνικών κειμένων του Γυμνασίου η γάτα του παπά μπορεί και κάνει τα περιττώματα της πάνω στην Αγία Τράπεζα, αλλά κανένας δεν διαμαρτύρεται ! Είναι “έργο τέχνης !
Στο βιβλίο της Γ’ Γυμνασίου της Ιστορίας, στο Μακεδονικό Αγώνα, έχει 2 παραγράφους αφιερωμένες στο βουλγαρικό κομιτάτο και 1 ( ολόκληρη ) παράγραφο ) στους Έλληνες μακεδονομάχους ! Όλα έργα τέχνης και “επιστημονικότητας” !
Τώρα όλοι αυτοί οι είρωνες, οι χλευαστές, οι υβριστές των ιερών και των οσίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας και των εθνικών θεμάτων, τρέχουν να υπερασπιστούν το δικαίωμα του σεβασμού στη διαφορετικότητα, επειδή πρόκειται για τη μουσουλμανική θρησκεία, η οποία επλήγει από την άγνοια ενός αστυνομικού ! Φυσικά, που να τολμήσει όλος αυτός ο νεοποχίτικος εσμός πολιτικών, δημοσιογράφων, νεοπαγανιστών, ΜΜΕ, μπλογκ να ειρωνευτεί ή να αμφισβητήσει τη μουσουλμανική θρησκεία ! Τώρα όλοι τους τρέχουν να “γλείψουν” τους θρησκευτικούς μετανάστες, ώστε να κερδίσουν καμία ψήφο μελλοντικά.
Τελειώνω με μια έκθεση ενός ορθόδοξου ιερέα στο εξωτερικό. Με εμάς βρίζατε και λέγατε ότι θέλατε και καλά κάνατε … Σε 20 χρόνια που θα είναι άλλη η πλειοψηφία στην Ευρώπη και στο Καναδά, να σας δω πόσο ελεύθερα θα γράφετε κατά της τότε κρατούσης θρησκείας …
There are three salient facts that are abundantly clear, and that we should be
aware of. Hopefully they might change some of our attitudes about what we are
doing in the Orthodox Church, and especially in the OCA.
1. Within 20 years, Europe will be a collection of Islamic states.
2. Within 10-15 years, active Moslems are likely to outnumber active Christians
in Canada.
3. Islam is preparing for a serious-minded and well financed missionary
activity in the West.
The demographics are radically on the side of Islam. They do not have to convert
even one person in order to be able to dominate Europe. People in Western
cultures are reproducing at a rate below 1.5; Moslems living in the West are
reproducing at a rate of 4-6, even 8. Christians have abortions, Moslems do not.
Christians have small families: on average, 1 or 2 children; Moslems have large
families, on average 6 to 8 children. Moslems maintain their traditions, most
Christians do not. Commitment and attendance at Mosques outstrips that of
Christian commitment and attendance in Church.
Meanwhile, Orthodox Christians exhaust a great deal of energy in petty
infighting; many hierarchs, particularly in Eastern Europe, have almost no
personal contact with their flocks. Many hierarchs and clergy are arrogant and
condescending toward the faithful. No one in the Islamic world is talking about
abolishing or shortening Ramadan, but many in the Orthodox world are talking
about abolishing some fasting periods, shortening others. Moslems maintain the
appearance of their faith, while many Orthodox clergy are embarrassed or ashamed
to be seen in public looking like Orthodox clergy. Moslems maintain the
tradition of stopping to pray at the given times several times a day, while
Orthodox Christians are seeking to reduce the already scant time we spend in the
Divine Services. One could go on with such comparisons, but the point has to do
with commitment, discipline and self-control.
Faith can only be challenge by faith; commitment can only be faced with
commitment. We, as Orthodox Christians cannot offer anything that will counter a
committed Islamic missionary effort while we are occupied with petty
self-interest, with “defending MY turf” against other Orthodox clergy. On the
international level, the efforts of some to re-create a shadowy form of the
Byzantine Empire is quite destructive. The divided state of the Orthodox Church
today, world-wide, and the internecine power struggles undermine and weaken the
Orthodox Christian witness. Self-interested fear of each other on the local
level can only make the problems we face more systemic and pervasive. Moreover,
they are a betrayal of the Gospel and of the faith.
I simply ask that all make themselves more aware of this challenge and that we
struggle, primarily with our own selves, to overcome our own pettiness and find
a greater unity of spirit and purpose. Instead of having a delusion of
“competition,” we should be sharing the resources that each has to offer, and
strengthening the committment of our selves and the faithful. Everyone has some
ability to offer, and we need to be willing to share our “self” with all for the
sake of the Gospel and in order to face, with a unity of love for Christ, the
challenges that are so rapidly arising before us.
Υ.Γ. Αυτό είναι ένα μήνυμα και για όλους μας που αγνοούμε τα μηνύματα των καιρών και αδυνατούμε να ξεπεράσουμε διαιρέσεις και φιλονικείες. Για όνομα του Θεού, ας αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων.
ΥΓ2. Το μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου θέτει τα πράγματα στη σωστή τους βάση, δηλαδή, τον αλληλοσεβασμό. Αλλά αυτός ο σεβασμός δεν υπάρχει από ελληνικά κόμματα, ΜΜΕ, μπλογκ σε θέματα της χριστιανικής πίστεως και της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Εμάς μας θεωρούν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, αγράμματους, ημιμαθείς, φανατικούς κλπ, αλλά μας θέλουν και ψηφοφόρους τους, μας θέλουν και αναγνώστες τους ! Να τους ψηφίζουμε, να τους πληρώνουμε ( αγοράζοντας τα έντυπά τους ) , για να μας υβρίζουν, να μας χλευάζουν, να γελοιοποιούν τον Χριστό, τη Παναγία, τη αγία Μαρία τη Μαγδαληνή κλπ.
Δυστυχώς, όλοι εμείς δεν έχουμε μάθει να διεκδικούμε ( ειρηνικά ) τα δικαιώματά μας. Και θεωρώ σίγουρο ότι ακόμα και στις Ευρωεκλογές ( που η ψήφος είναι χαλαρή ), πολλοί Χριστιανοί θα προτιμήσουν αποχή, λευκό, άκυρο ή ψήφο σε χαβαλέ κόμματα, παρά να στηρίξουν κάποια κόμματα που έχουν και έναν εκκλησιαστικό λόγο ( πέρα από τις απόψεις τους σε εθνικά ή οικονομικά ζητήματα ), όπως είναι το Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο ή η Κοινωνία. Καλά κάνουν, λοιπόν, και μας συμπεριφέρονται έτσι, αφού ούτε ειρηνικά δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε να μας σέβονται,αφού η βία δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μας.
Χαίρετε.
Εγώ πάντα σκέφτομαι οτι όλο αυτό το κακό δε θα γινότανε αν πεισματικά δε μένανε στο δίλημμα ή ένωση με τους αιρετικούς ή θάνατος! Αν το δει κάποιος έτσι, ένα συμπέρασμα βγάζει! Καμία επαφή με τους αιρετικούς… ούτε χαιρετισμό! Είναι αιτία δεινών, αιώνες τώρα.
Αντώνης