Νήφωνας ο Κελλιώτης – ανώνυμο συναξάρι

Όταν πέθανε ο πατέρας του ο Πορφύρης ήτανε δώδεκα χρονώ. Είδε που φέρανε από το χωράφι τo ξυλιασμένο κορμί, τυλιγμένο σε μια κουβέρτα. Μαζεύτηκε το χωριό, είπανε πως τον χτύπησε το μουλάρι στα νεφρά.
Η μάνα του Πορφύρη είχε οχτώ παιδιά. Έκλαψε τον σκοτωμένο μέρες και νύχτες— όσο μπορούν να κλάψουν δυό μάτια ανθρώπινα. Ύστερα ήρθε ο παπάς στο σπίτι, να κουβεντιάσουν με τη μάνα για τα παιδιά. Είπανε, να κρατήσει η χήρα τα μισά, τ’ άλλα μισά να βρουν αλλού ψωμί.
Ο παπάς έστειλε τα δυό μεγάλα αγόρια στη χώρα, στη δούλεψη του Δεσπότη. Ίσως αργότερα να πήγαιναν και στο σχολειό. Τη μικρή αδερφούλα, τη Λενίτσα, ένα σγουρόμαλλο αγριμάκι, το πήρε η αδερφή του μακαρίτη, στο διπλανό χωριό. Και για τον Πορφύρη, αποφάσισαν να πάει λίγα χρόνια στο Όρος, στον αδερφό της μάνας, τον καλόγερο κι αργότερα αν θέλει να γίνει παπάς.
Έτσι ξεκίνησε ο Πορφύρης για το Όρος. Η μάνα ετοίμασε ένα μπογαλάκι ρούχα και λίγο παξιμάδι για το δρόμο. Φίλησε τον Πορφύρη κι ο Πορφύρης έκλαιγε. Έκλαιγε κι η μάνα, γιατί αυτός ο γιος ήταν ο πιο αγαπημένος. Ύστερα ο παπάς τον πήγε στην Αρναία—δεν ήταν μακριά. Βρήκε μια συντροφιά προσκυνητές και τους παράδωσε τον Πορφύρη.

Ο δρόμος για το Όρος πήγαινε τότε από την ξηρά κι ήταν λιθόστρωτος, από την Ιερισσό στη Λαύρα. Ο Πορφύρης χάζευε τα δάση, τη θάλασσα κι’ όταν έφτασαν στο Όρος θαύμαζε τα μεγάλα μοναστήρια και τις εκκλησιές.
Αλλά ο θειος του, ο καλόγερος, δεν ήταν σε μοναστήρι, ήταν από τους αυστηρούς και ζούσε στην έρημο. Όταν κάποτε έφτασε ο Πορφύρης ως εκεί, είδε ένα δίπατο καλύβι, χτισμένο άκρη στο βράχο. Μπροστά γκρεμός, στο πλάι γκρεμός, μόνο στο πίσω μέρος είχε μονοπάτι. Ο γέροντας τον έστησε μπροστά του, τον κοίταξε ίσα στα μάτια, είπε πως μοιάζει του πατέρα του. Είδε και το παιδί τον γέροντα, που έμοιαζε της μάνας έτσι ψηλός, με ρουφηγμένο πρόσωπο και μεγάλη γενειάδα. Ήταν κι ένας διάκος, υποταχτικός, στο καλύβι. Στρώσανε στον Πορφύρη για να κοιμηθεί, μια κουρελού για στρώμα και δυό κουβέρτες για σκέπασμα. Ήρθε η νύχτα και το παιδί φοβότανε, τόση ερημιά στον τόπο και τόσο σκοτάδι. Έπιασε να κλαίει κρυφά, μέχρι που αποκοιμήθηκε.

Έτσι ο Πορφύρης μπήκε στη ζωή των καλόγερων. Του φόρεσαν ένα ρασάκι κι ένα σκούφο. Έμεινε ακούρευτος κι όταν τρίχωσε το πρόσωπό του άρχισε να φτιάχνει γένι. Έμαθε όλες τις δουλειές και τις έκανε πρόθυμα. Άναβε τη φωτιά, ψευτομαγέρευε, έφερνε νερό, μάζευε και το βρόχινο.
Στο καλύβι του γέροντα δεν κοιμόντουσαν τη νύχτα. Όταν σκοτείνιαζε, ο καθένας στο κελλί του έλεγε την ευχή του Ιησού. μετρώντας τους κόμπους στο κομποσκοίνι. Ο γέροντας δίδαξε και το παιδί να λέει την ευχή. Τέσσερις ώρες από τη δύση του ήλιου, διάβαζαν τα γράμματα. Τέλειωναν με την πρώτη αυγή. Ύστερα αναπαύονταν λίγες ώρες. Τη μέρα πελέκαγαν μικρούς ξύλινους σταυρούς και φρόντιζαν δυό μέτρα περιβολάκι με κουκιά και δυό μυγδαλιές. Μαγέρευαν κουκιά, ρεβύθια και στις γιορτές κανένα ψάρι από τη θάλασσα.

Βασανιστήρια στην Τουρκία; όχι δα!

Κόλαφο για την Τουρκία αποτελεί η έκθεση της επιτροπής κατά των βασανιστηρίων και της απάνθρωπης και ταπεινωτικής μεταχείρισης του Συμβουλίου της Ευρώπης (CPT), σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στα ψυχιατρικά ιδρύματα της χώρας, η οποία και δόθηκε χθες στη δημοσιότητα, μαζί με τις απαντήσεις της τουρκικής κυβέρνησης.
Τα συμπεράσματα της έκθεσης βασίζονται στα όσα διαπίστωσαν τα μέλη του CPT, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής τους στην Τουρκία, το δίμηνο Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2006, προκειμένου να εξετάσουν την κατάσταση των ασθενών στα ψυχιατρικά νοσοκομεία, κυρίως σε σχέση με τις συνθήκες διαβίωσης και θεραπείας, συμπεριλαμβανομένων και των μεθόδων του ηλεκτροσόκ.

Αλλοδαποί κρατούμενοι
Από την πολυσέλιδη έκθεση του CPT προκύπτει ότι οι συνθήκες κράτησης αλλοδαπών κρατουμένων στην Κωνσταντινούπολη, και ιδιαίτερα στο Κουμκαπί, δεν εναρμονίζονται με τα ευρωπαϊκά πρότυπα και γι’ αυτό καλούνται οι τουρκικές αρχές να θέσουν σε εφαρμογή τις νέες συνθήκες κράτησης, χωρίς καμία καθυστέρηση.
Δεν έχει επιβεβαιωθεί, ακόμη, ότι οι αλλοδαποί κρατούμενοι στην Τουρκία έχουν κρεβάτι και καθαρά σεντόνια, ότι λαμβάνουν επαρκείς ποσότητες προϊόντων προσωπικής υγιεινής και ότι μπορούν να κάνουν ένα μπάνιο, σε θερμοκρασίες κανονικές, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, καθώς και ότι έχουν στη διάθεση τους, τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα για να ασκούνται στον εξωτερικό χώρο.

Ψυχιατρικά νοσοκομεία
Η κατάσταση περιγράφεται ως απελπιστική στα ψυχιατρικά νοσοκομεία όπου, όπως διαπιστώνεται, οι νοσηλευτές προβαίνουν σε κακομεταχείριση των ασθενών, χωρίς αυτή η συμπεριφορά να τιμωρείται αυστηρά ενώ, στα τρία ψυχιατρικά νοσοκομεία της Τουρκίας, δεν έχουν ληφθεί μέτρα, για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της βίας μεταξύ των ασθενών.
Η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων του ΣτΕ απαιτεί από τις τουρκικές αρχές να ληφθούν μέτρα στο Νοσοκομείο του Μπακιρκόι, για να βελτιωθούν οι συνθήκες στην «πτέρυγα των φυλακών», στο νοσοκομείο Ελαζίγκ, για να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης, να χωριστούν οι τεράστιοι θάλαμοι σε μικρότερα δωμάτια και να αφαιρεθούν τα μεταλλικά προστατευτικά από τα κρεβάτια, προκειμένου να δημιουργηθεί μία περισσότερη θεραπευτική ατμόσφαιρα σε σχέση με το κλίμα φυλακής που υπερισχύει τώρα.
Μέτρα πρέπει να ληφθούν και στο νοσοκομείο Σαμσούν για να είναι καθαρά τα δωμάτια των ασθενών και να υπάρχει σωστή υγιεινή και πιο προσωπικό περιβάλλον ενώ, γενικότερα, οι τουρκικές Αρχές πρέπει να λάβουν άμεσα μέτρα και στα τρία νοσοκομεία, ώστε να διασφαλίσουν ότι οι ψυχικά ασθενείς, σε όσους τουλάχιστον το επιτρέπει η κατάσταση της υγείας τους, θα μπορούν να αφιερώνουν, μία τουλάχιστον ώρα εξωτερικής άσκησης, ενώ στο Ελαζίγκ θα πρέπει να τους προσφερθεί και ο κατάλληλος ρουχισμός γι’ αυτό.
Η τουρκική κυβέρνηση καλείται να δώσει εξηγήσεις, για την έλλειψη υλικού σε ορισμένους θαλάμους ασθενών στο Μπακιρκόι, ενώ θα πρέπει να δώσει πληροφορίες για το σχεδιασμό και την ολοκλήρωση των νέων κτηριακών εγκαταστάσεων του Σαμσούν.

Για τις μεθόδους θεραπείας των ασθενών, η CPT παρατηρεί ότι:
-Σχετικά με τη θεραπεία Treatment θα πρέπει να ληφθούν μέτρα και στα τρία ψυχιατρικά νοσοκομεία ώστε να προσφέρουν καλύτερη και πιο προσωπική θεραπεία και να ετοιμάζουν τους ασθενείς για την κοινωνία.
-Δεν θα πρέπει να συνεχισθεί η πολιτική του να βάζουν τους ψυχικά ασθενείς, σε απομονωμένους θαλάμους, να διατηρείται σωστά το αρχείο των ασθενών στα νοσοκομεία Ελαζίγκ και Σαμσούν για κάθε ασθενή ενώ, και στα τρία νοσοκομεία θα πρέπει να ληφθούν μέτρα, ώστε οι ασθενείς να εξετάζονται ιδιαιτέρως και όχι μπροστά στα βλέμματα των αστυνομικών ή του μη νοσηλευτικού προσωπικού.
Η CPT υποστηρίζει, ακόμη, ότι θα πρέπει να ελεγχθεί η διάθεση των φαρμάκων στα νοσοκομεία, ο τρόπος που οι γιατροί εξετάζουν τους ασθενείς (σε γκρουπ και όχι μεμονωμένα όπως είναι το σωστό), ενώ αυτοψία θα πρέπει να διενεργείται πάντοτε στα περιστατικά θανάτου, εκτός κι εάν υπάρχει συγκεκριμένη διάγνωση πριν το θανατηφόρο επεισόδιο.
Οι τουρκικές αρχές καλούνται να δώσουν συγκεκριμένες πληροφορίες, για τη μετεγκατάσταση του Ελαζίγκ, την ιατρική φροντίδα που προσφέρεται στους ασθενείς καθώς και να γνωστοποιήσουν σε πόσους, ψυχικά ασθενείς, έχουν κάνει ηλεκτροσόκ το 2007.

Το Κούρσεμα της Πόλης

Ποια γλώσσα μπορεί να πη τι γίνηκε σαν μπήκανε μέσα οι Τούρκοι, βαστώντας στα χέρια τους άλλοι ματωμένα μαχαίρια μια οργυιά μάκρος, άλλοι πελέκια ακονισμένα, άλλοι κοντάρια, π’ αστράφτανε οι σουβλερές μύτες τους. Η εκκλησιά πιτσιλίστηκε απ’ τα αίματα σε δυό μπόγια ύψος, πώλεγες πως ήτανε χασάπικο. Όσοι απομείνανε ζωντανοί είχανε τρελλαθή. Οι Τούρκοι δένανε τους άντρες με σκοινιά, τις γυναίκες με τις ζώνες τους. Έβλεπες αφεντάδες δεμένους πιστάγκωνα μαζί με τους υπηρέτες, κυράδες με τις δούλες, παπάδες με γρηές, δεσποτάδες, παλληκάρια βουτημένα στο αίμα. Ο ένας μπροστά στον άλλον βιάζανε τις γυναίκες, ανάμεσα σε κουφάρια και σε λαβωμένους που μουγκρίζανε. Άλλοι πάλι από κείνα τ’ αγρίμια ξεγυμνώνανε την εκκλησιά. Μέσα σε μια ώρα απομείνανε μονάχα οι τοίχοι. Δεν αφήσανε μηδέ καντήλι, μηδέ δισκοπότηρο, μηδέ βαγγέλιο, μηδέ εικόνα, μηδέ ρούχα, τίποτα! Πως περνά η ακρίδα από ‘να καταπράσινο περιβόλι κ’ ύστερα, σαν κάνη φτερά, αφήνει χώμα μοναχό, έτσι απόμεινε κ’ η Άγια-Σοφιά ξεγυμνωμένη.

Το μαχαίρι κ’ η φωτιά βάσταξε τρία μερόνυχτα, όπως είχε ταμένο στους στρατιώτες του ο σουλτάνος. Η απέραντη Κωνσταντινούπολη αντιλαλούσε μέρα νύχτα. Τι αίμα και τι δάκρυα χυθήκανε! Χιλιάδες καρδιές χτυπούσανε, τέτοια συμφορά δε μπορεί να τη συλλογισθή άνθρωπος. Άλλοι σφαζόντανε πριν πάνε στα σπίτια τους, άλλοι καταφέρνανε να φτάξουνε στα δικά τους μα δε βρίσκανε τα παιδιά τους και τις γυναίκες τους. Αντρόγυνα χωριζόντουσαν, ο ένας Τούρκος έσερνε τον άντρα κι’ ο άλλος τη γυναίκα. Τα παιδιά τα ξεκολλούσανε απ’ το λαιμό της μάννας, τα κορίτσια τα σέρνανε απ’ τα μαλλιά μέσα στο δρόμο. Πεινασμένα σκυλιά πίνανε το αίμα π’ άχνιζε μέσα στα χαντάκια. Πειό πολλά ήτανε τα κομμένα κεφάλια, που κειτόντανε στο χώμα, παρά οι πέτρες της γης. Φρόνιμες νοικοκυράδες, που δεν τις είχε δη ο ήλιος, ατιμαζόντανε γυμνές μέσα στις πλατείες. Παπάδες περπατούσανε βιαστικά, φορτωμένοι με βαρειά σεντούκια, που τους τάχανε φορτωμένα οι ζεμπέκηδες και τους δέρνανε σαν γαϊδούρια και τους τραβούσανε με το καπίστρι πούχανε περασμένο στο λαιμό τους. «Και ην ιδείν ορμαθούς εξερχόμενους απείρους ώσπερ αγέλας».

Στα καράβια δεν είχε απομείνει μηδέ ένας Τούρκος, γιατί ριχτήκανε στο πλιάτσικο. Με μεγάλη μανία γυρεύανε να βρούνε τα γυναικεία μοναστήρια, τα πατούσανε και κουβαλούσανε τις καλογρηές μέσα στα καράβια κ’ εκεί ο διάβολος πειά μπορεί να πη το τι γίνηκε. Πολλές γυναίκες, για να ξεφύγουνε την ατιμία, πέσανε και πνιγήκανε στη θάλασσα και στα πηγάδια.
Οι Τούρκοι είχανε τούτη τη συνήθεια, άμα μπαίνανε μέσα σ’ ένα σπίτι για να κουρσέψουνε, στήνανε μια σημαία απάνω στα κεραμίδια. Οι άλλοι Τούρκοι, βλέποντας τούτη τη σημαία, δε μπαίνανε ποτέ μέσα, μα τραβούσανε πάρα πέρα, ναβρούνε άλλο σπίτι λεύτερο. Ίσαμε διακόσες χιλιάδες τέτοια κουρέλια σαλεύανε απάνω στην Πόλη, γιατί οι Τούρκοι βάζανε πολλές παντιέρες στο ίδιο σπίτι για να κάνουνε πανηγύρι.
Όλη τη μέρα σφάζανε. Τόσο μουσκεμένη ήτανε η γης, πώλεγες πως έβρεξε αίμα, κι’ όπου έβρισκε χαντάκι το αίμα έτρεχε σα νάτανε βροχονέρι. Τα κουφάρια τα ρίχνανε στο μπουγάζι του Βοσπόρου, και το ρέμα τα κατρακυλούσε σα νάτανε πεπόνια, Χριστιανοί-Τούρκοι ανακατεμένοι.
Ο σουλτάνος δε μπήκε μέσα στην Πόλη με το στρατό, παρά απόμεινε στο στρατόπεδο. Κατά το μεσημέρι οι πασάδες του πήγανε τα κλειδιά, σημάδι πως ήτανε πειά δική του η Κωνσταντινούπολη. Τότε καβαλλίκεψε και μπήκε με τη συνοδεία του μέσα στο κάστρο και τράβηξε ίσια στην Αγιά-Σοφιά. Δε μπήκε μέσα στην εκκλησιά με τάλογο, παρά ξεπέζεψε και μπαίνοντας μέσα θαύμασε πολλήν ώρα και περιεργάσθηκε το χτίριο. Ύστερα φώναξε έναν χότζα και τούπε ν’ ανεβή απάνω στον άμβωνα και να φωνάξη την προσευχή τους «Αλλάχου εκπέρ, Αλλάχου εκπέρ, Μουχαμετούλ ρεσούλ Ουλλάχ.» Σαν τελείωσε ο χότζας, ανέβηκε ο ίδιος στην Άγια Τράπεζα και το ξανάπε.

Μη φοβάσαι ούτε να ντρέπεσαι!

Όταν κάποιος αμαρτήση, λόγω του εγωισμού του είναι βαρύς, δεν μπορεί να διαβάση, ούτε να προσευχηθή, διότι του φαίνεται βουνό η προσευχή, ούτε να γονατίση, διότι του φαίνεται ότι θα σπάσουν τα πλευρά του. Επίσης, επειδή η αμαρτία είναι πάντα παρά φύσιν, διαταράσσεται η σχέσις του με το σύμπαν. Νομίζει ότι τον κατηγορούν, ότι δεν τον αγαπούν. Διαταράσσεται ο ειρμός μέσα του και γύρω του και δεν μπορεί να κάνη τίποτε άνετα.

Για τον λόγο αυτό, ανάγκασον σεαυτόν εις την μελέτη των ψαλμών. Αφού δεν μπορείς να προσευχηθής, ούτε να αγρυπνήσης, τουλάχιστον ανάγκασε τον εαυτό σου να μελετά τούς ψαλμούς. Οι ψαλμοί εκφράζουν ικεσία, μετάνοια, δοξολογία, ευχαριστία, περιέχουν αισθήματα και βιώματα πού ανασταίνουν και τον πιο αδύνατο άνθρωπο. Όπως, όταν ο άλλος χάση τις αισθήσεις του, τού δίνεις λίγο ρακί και ανασταίνεται, έτσι ακριβώς ανασταίνεται κανείς και με τούς ψαλμούς. Διάβαζε λοιπόν ψαλμούς και θα δης ότι θα αναστηθής και εσύ.

Συγχρόνως όμως αγάπησον πάσαν κακοπάθειαν, και ταπεινούνται σου τά πάθη. Να αγαπήσης την κακοπάθεια, την δυσκολία, διότι, όλα όσα θα θέλης να κάνης, θα σου φαίνονται δύσκολα. Όπως ο άλλος αγαπάει το στρώμα πού κοιμάται, το φαγητό πού τρώει, έτσι και εσύ αγάπησε την κακοπάθεια. Με τίποτε δεν ευχαριστείται τόσο ο θεός, όσο με την κακοπάθεια. Γι’ αυτό, αγάπησε την.

Το κάθε τι θα μας κάνη να λειώνωμε. θα μας βάλουν να δουλέψωμε; θα μας φαίνεται ότι λειώνομε από την δυσκολία, θα μας πουν να υπακούσωμε; Θα μας φαίνεται ανυπόφορη η υπακοή. Θα μας βάλουν να μείνωμε σε εκείνο το κελλί; Θα μας φαίνεται πολύ χαμηλό. Θα μας πουν να καθίσωμε σε καρέκλα; Θα μας φαίνεται ότι είναι σκληρή. Δεν αναπαυόμαστε πουθενά εμείς οι άνθρωποι. Η λύσις είναι να μη ζητάμε τίποτε, αλλά να αγαπάμε την κακοπάθεια, τον κόπο, τον μόχθο, τον αγώνα, τον ιδρώτα, το δάκρυ. Τότε θα δούμε ότι τα πάθη μας θα φύγουν. Και επαναλαμβάνει την συνήθη φράσι του:

Φρόντισον τον μη μετρήσαι σεαυτόν εν τινι πράγματι, και σχολάσης πενθήσαι τας αμαρτίας σου.

Πόσες φορές μας το έχει πει μέχρι τώρα; Δεν φοβάται, ούτε ντρέπεται. Φρόντισε να μη μετράς τον εαυτό σου, να μην εξετάζεις τι έκανες και τι δεν έκανες, τι πέτυχες και τι δεν πέτυχες, τι κέρδισες και τι δεν κέρδισες, διότι θα πέσης σε θλίψι ή σε υπερηφάνεια και τότε θα αμαρτήσης.
Εάν όμως βαδίζης ελεύθερα, εάν μετανοής και προχωρής, εάν μετανοής και χαίρεσαι και τραγουδάς και αδιαφορής για κάθε τι κοσμικό, τότε σχολάσης πενθήσαι τας αμαρτίας σου, τότε θα ησυχάσης, θα σου φύγουν οι αμαρτίες και θα πάψης να θρηνής γι’ αυτές. Θα σου μείνη μόνον η ειρήνη.

Δεν είδα ούτε έναν άνθρωπο στην ζωή μου, ο οποίος ζήτησε κάτι από τον Θεόν και δεν το έλαβε. Μόνον αν δεν υπήρχε Θεός, θα ήτο δυνατόν να συμβαίνη κάτι τέτοιο. Και είναι πιο εύκολο να πούμε ότι δεν υπάρχει Θεός, παρά να πούμε ότι ο Θεός δεν θα μου δώση το πνευματικό βίωμα πού του ζητάω. Ο Θεός δεν μας κάλεσε για τίποτε άλλο, παρά μόνον για την βασιλεία του. Αλλά, εάν δεν νοιώσωμε και δεν ζήσωμε τον Χριστόν, ο οποίος είναι η βασιλεία, ο οποίος πλουτίζει και φωτίζει την βασιλεία, πώς θα είμαστε ερασταί; Είναι δυνατόν να αγαπάς κάτι, όταν δεν το ξέρης και δεν το βλέπης; Ο,τι πιάνουν τά χέρια σου και ό,τι βλέπουν τα μάτια σου και μέ ό,τι ζυμώνεται η καρδιά σου,
αυτό αγαπάς. Εάν μέχρι στιγμής δεν μας δίνη ο Θεός πνευματικά πετάγματα στην βασιλεία του, εάν δεν μάς δίνη πνευματικές χαρές, είναι γιατί δεν το ποθήσαμε, δεν αγωνισθήκαμε, δεν σκιρτήσαμε για την βασιλεία του. Ας το επιδιώξωμε.

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου
Λόγοι ασκητικοί – ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα
Εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2005.

Ημερίδα: «Ο θεολογικός διάλογος της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας»

Στην Θεσσαλονίκη, στις 20-5-2009, έλαβε χώρα Επιστημονική ημερίδα με τίτλο «Ο θεολογικός διάλογος της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας» Έλαβαν μέρος κληρικοί , πανεπιστημιακοί και υψηλόβαθμοι παπικοί κληρικοί. Εκ μέρους της Εκκλησίας της Ρώμης ήταν καλεσμένοι να μιλήσουν:

ο Καρδινάλιος Βάλτερ Κάσπερ, Πρόεδρος του Ποντιφικού Συμβουλίου για την προώθηση της Ενότητας των Χριστιανικών Εκκλησιών και συμπρόεδρος της μικτής Επιτροπής για το θεολογικό διάλογο,

ο Αρχιεπίσκοπος Κέρκυρας και Τοποτηρητής του Αποστολικού Βικαριάτου Θεσσαλονίκης Ιωάννης Σπιτέρης και ο Έξαρχος των Ελληνορρύθμων Καθολικών (Ουνίτες) Δημήτριος Σαλάχας.

Εκ μέρους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, μεταξύ άλλων, έχουν προσκληθεί ο έτερος συμπρόεδρος της μικτής Επιτροπής Μητροπολίτης Περγάμου κ.κ. Ιωάννης Ζηζιούλας και ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ.κ. Χρυσόστομος Σαββάτος.

Δίδουμε στην δημοσιότητα βιντεοσκοπημένη την εισήγηση του Καθηγητού της Θεολογικής του Α.Π.Θ. κ. Δημ. Τσελεγγίδη, γνωστού για τις παραδοσιακές, πατερικές, ορθόδοξες θέσεις τους. Θεωρούμε υψηλής σπουδαιότητας τα όσα λέγονται διότι κρίνεται, εξ Ορθοδόξου απόψεως, το περιβόητο «κοινό (Ορθοδόξων- Παπικών) κείμενο της Ραβέννας» και εκφράζονται σημαντικές ενστάσεις για την προβληματικότητα των διαλόγων.

Από τη σελίδα της Ι.Μ.Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου Θεσσαλονίκης

ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ Ο ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟΣΑΤΑΝΙΣΜΟ;

Υπάρχουν και άλλα στοιχεία που φανερώνουν τη στενή συνάφεια νεοπαγανισμού και νεοσατανισμού. Οι γεμάτες πάθη και εγκληματικές πράξεις παγανιστικές θεότητες δε διαφέρουν σε τίποτε από τα σατανικά κακοποιά πνεύματα. Ας θυμηθούμε εκείνο το γραφικό του ψαλμωδού ότι «πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμ. 95, 5). Σε όλα τα παγανιστικά πάνθεα είναι εμφανής η δαιμονική υφή των παγανιστικών θεοτήτων. Έστω για παράδειγμα οι Κέλτικες θεότητες, οι οποίες είχαν προκαλέσει φρίκη στους Ρωμαίους και στους Έλληνες. Ο αρχαίος Έλληνας συγγραφέας Λουκιανός μας διέσωσε πολύτιμες πληροφορίες για το ποιόν των αγρίων και αιμοδιψών δρυϊδικών θεοτήτων! Το άσβεστο μίσος κατά του αληθινού Τριαδικού Θεού, του Σωτήρος Χριστού, της Εκκλησίας, των Χριστιανών είναι το κοινό στοιχείο νεοπαγανισμού και νεοσατανισμού, καθώς και το άθλιο και βρώμικο οπλοστάσιό τους. Απλή σύγκριση της «The Satanic Bible» του LaVey με τα γραπτά των νεοπαγανιστών αποδεικνύει ταυτότητα δοξασιών και απόψεων. Κοινές είναι και οι περί ηθικής αντιλήψεις τους, οι μαγικές τελετουργίες τους, οι μαγικές τελετές καθαρμού και αποκήρυξης του αγίου Βαπτίσματος, οι εορτασμοί των ηλιοστασίων και ισημεριών, η αχαλίνωτη σεξουαλική ελευθερία, καθώς και ο σεξισμός στα τελετουργικά τους όργια.

Κοινά είναι και τα σύμβολά τους, όπως το πεντάκτινο άστρο, το οποίο για τους Κέλτες παγανιστές αντιπροσωπεύει τη θεά Morrigan. Πάνω απ’ όλα κοινό στοιχείο είναι η απολυτοποίηση του εγωκεντρισμού και της επιβολής της ατομικής ή ομαδικής δύναμης και θέλησης καθώς και η εωσφορική αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι θεός.

Η άμεση σχέση νεοπαγανισμού – νεοσατανισμού φαίνεται ξεκάθαρα και από τα εξής αξιοπρόσεκτα στοιχεία:

Το πρώτο είναι ο κοινός εορτασμός της ετήσιας σατανιστικής εορτής Halloween, ή Samhain (Σαμέϊν) τη νύχτα της 31ης Οκτωβρίου προς 1η Νοεμβρίου, αρχαία παγανιστική δρυϊδική εορτή, όπως και άλλη αρχαία εορτή του Κέλτικου δρυϊδισμού Balefire (εορτή της φωτιάς). Το δεύτερο είναι πιο σημαντικό. Πολλές νεοπαγανιστικές ομάδες εορτάζουν την εορτή Baltane (Μπαλτέϊν) ή Walburgisnacht (Βαλμπούργειος Νύχτα), κατά την οποία, όπως πιστεύουν, «λύνονται όλες οι μαγικές δυνάμεις». Ελληνική αρχαιόθρησκη ομάδα επέλεξε (τυχαία;) να εξαγγείλει το καταστατικό της, να καθορίσει τους «ιερούς» της νόμους, και να συστήσει το τελετουργικό της κατά τη «Βαλμπούργειο νύχτα της 30ης Απριλίου, προς 1η Μαΐου 2005». Για όσους δε γνωρίζουν, «Βαλμπούργειος νύχτα» ή «Μπαλτέϊν» είναι η μεγαλύτερη σατανιστική εορτή, κατά την οποία εορτάζεται το φρικτό γεγονός της συστάσεως της «Σατανιστικής Εκκλησίας», κατά τη νύχτα της 30ης Απριλίου 1966 στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ από το διαβόητο Anton LaVey!
Ιδού μικρό απόσπασμα από δημοσιευμένο κείμενο της ομάδας αυτής: «οι νόμοι περί καθαρότητος των ιερών ναών τίθενται τελετουργικώς εν ισχύ και θεωρούνται δημοσίως γνωστοί εκ της Βαλμπουργείου νυκτός του τρέχοντος έτους»!

Παραξενευόμαστε όταν διάφοροι νεοπαγανιστικοί κύκλοι αποκηρύσσουν με βδελυγμία τον συσχετισμό τους με τον σατανισμό, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να καταλογίζουν στο Χριστιανισμό την ευθύνη για την πίστη στην ύπαρξη του Σατανά. Μήπως αγνοούν τα παραπάνω στοιχεία; Πάντως, σύμφωνα με τον Μπωντλαίρ «Το ωραιότερο τέχνασμα του Σατανά είναι να μας πείθει ότι δεν υπάρχει»!

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ Κατά του Οικουμενισμού

Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών
Απρίλιος 2009

Από τη σελίδα της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος

Όσοι με τη Χάρη του Θεού ανατραφήκαμε με ευσεβή δόγματα και ακολουθούμε σε όλα την Μία, Αγία, Καθολική, και Αποστολική Εκκλη­σία πιστεύουμε ότι:

Ή μοναδική οδός σωτηρίας των ανθρώπων¹ είναι ή πί­στη στην Αγία Τριάδα, στο έργο και στη διδασκαλία του Κυρίου ημών Ιησού Χρίστου, τα συνεχιζόμενα εις το σώμα Αυτού, την Αγία Εκκλησία. Ο Χριστός είναι το μόνο αλη­θινό φως² δεν υπάρχουν άλλα φώτα για να μας φωτίσουν, ούτε άλλα ονόματα που μπορούν να μας σώσουν «Ουκ εστίν εν άλλω ούδενί ή σωτηρία^. ουδέ γάρ όνομα εστίν έτε­ρον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις, εν ω  δει σωθήναι ημάς»³. Όλα τα άλλα πιστεύματα, όλες οι θρη­σκείες, που αγνοούν και δεν ομολογούν τον Χριστό «εν σαρκί έληλυθότα»⁴ είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και έργα του Διαβόλου⁵, δεν οδηγούν στην αληθινή θεογνω­σία και στην δια του θείου βαπτίσματος αναγέννηση, αλλά πλανούν τους ανθρώπους και τους οδηγούν στην απώλεια. Οι Χριστιανοί πιστεύοντες εις την Άγια Τριάδα, δεν έχου­με τον ίδιο Θεό με καμία άλλη θρησκεία· ούτε με τις λεγό­μενες μονοθεϊστικές θρησκείες, τον Ιουδαϊσμό και τον Μωαμεθανισμό, οι όποιες δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα.
Επί δύο χιλιάδες χρόνια η ιδρυθείσα από το Χριστό και καθοδηγούμενη από το Άγιο Πνεύμα Εκκλησία έμεινε σταθερή και ακλόνητη στην διδαχθείσα από το Χριστό, παραδοθείσα από τους Άγιους Αποστόλους και φυλαχθείσα από τους Άγιους Πατέρες σωτηριώδη Αλήθεια. Δεν κάμφθηκε από τους σκληρούς διωγμούς των Ιουδαί­ων αρχικά και των ειδωλολατρών στη συνέχεια κατά τους τρεις πρώτους αιώνες· ανέδειξε πλήθος μαρτύρων και εξήλθε νικήτρια, αποδείξασα την θεϊκή της προέλευση. Όπως λέ­γει θαυμάσια ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: «Ουδέν Εκκλησίας δυνατώτερον… “Ανθρωπον εάν πολεμής, ή ένίκησας ή ενικήθης, έκκλησίαν δε εάν πολεμης, νικήσαί σε άμήχανον ό Θεός γάρ έστιν ό πάντων ισχυρότερος»⁶.
Μετά την κατάπαυση των διωγμών και τον θρίαμβο της Εκκλησίας επί των εξωτερικών εχθρών, των Ιουδαίων δη­λαδή και των ειδωλολατρών, πληθύνθηκαν και ενδυναμωθήκαν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας. Εμφανίσθηκαν οι ποικίλες αιρέσεις, οι όποιες επεχείρησαν να ανατρέψουν και να νοθεύσουν την παραδοθείσα πίστη, ώστε οι πιστοί να πάθουν σύγχυση και να ατονήσει η εμπιστοσύνη τους στην ευαγγελική αλήθεια και στα παραδεδομένα. Ό Μέγας Βασίλειος σκιαγραφώντας την εκκλησιαστική κατάσταση που δημιούργησε η επί σαράντα έτη κυριαρχήσασα, και διοικητικά, αίρεση του Αρείου λέγει: «Καταπεφρόνηται τά τών Πατέρων δόγματα, άποστολικαί παραδόσεις έξουθένηνται, νεωτέρων ανθρώπων έφευρέματα ταις Εκκλησίας έμπολιτεύεται· τεχνολογούσι λοιπόν, ου θεολογούσιν οί άνθρωποι· ή του κόσμου σοφία τά πρωτεία φέρεται παρωσαμένη τό καύχημα τού Σταυρού. Ποιμένες απελαύνονται, άντεισάγονται δε λύκοι βαρείς διασπώντες τό ποίμνιον του Χριστού»⁷.
Ότι έγινε με τους εξωτερικούς εχθρούς, τις θρησκείες, συνέβη και με τους εσωτερικούς, τις αιρέσεις. Η Εκκλησία δια μεγάλων και φωτισμένων Άγιων Πατέρων οριοθέτη­σε και περιχαράκωσε την Ορθόδοξη πίστη με αποφάσεις Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων για συγκεκριμένες αμφισβητούμενες διδασκαλίες, αλλά και με την συμφωνία των Πατέρων (consensus Patrum) για το σύνολο τών θεμά­των της πίστεως. Είμαστε πλέον ασφαλείς, όταν ακολου­θούμε τους Άγιους Πατέρες και δεν μετακινούμε τα όρια που εκείνοι έθεσαν. Το «Επόμενοι τοις ‘Αγίοις Πατράσι» και το «Μή μεταίρειν όρια α εθέντο οί Πατέρες ημών» απο­τελούν σταθερή γραμμή πορείας και ασφαλιστική δικλεί­δα της Ορθοδόξου πίστεως και ζωής. Κατά συνέπειαν οι βασικές θέσεις της Ομολογίας μας είναι οί εξής:

1. Φυλάττουμε αμετακίνητα και απαραχάρακτα όσα οι Σύνοδοι και οι Πατέρες εθέσπισαν.Αποδεχόμαστε όσα εκείνοι αποδέχονται και καταδικάζουμε όσα καταδικάζουν, αποφεύγουμε δε την επικοινωνία με όσους καινοτομούν εις τα της πίστεως. Εμείς ούτε προσθέτουμε, ούτε αφαιρούμε κάποια διδασκαλία, ούτε την μεταβάλλουμε. “Ήδη ό θεοφόρος Άγιος Ιγνάτιος^´ Αντιοχείας στην Επιστολή του στον Άγιο Πολύκαρπο Σμύρνης γράφει: «Πάς ό λέγων παρά τά διατεταγμένα, καν αξιόπιστος ή, καν νηστεύη, καν παρθενεύη, καν σημεία ποιή καν προφητεύή, λύκος σοι φαινέσθω έν προβάτου δορά προβάτων φθοράν κατεργα­ζόμενος». Ό Άγιος Ιωάννης, ο Χρυσόστομος ερμηνεύον­τας το του Αποστόλου Παύλου «Ει τις ευαγγελίζεται ύμίν παρ’ ο παρελάβετε, ανάθεμα.», παρατηρεί ότι ο Απόστολος «ουκ είπε εάν εναντία καταγγέλλωσιν ή τό πάν άνατρέπωσιν, αλλά καν μικρόν τι εύαγγελίζωνται παρ’ ο παρελάβετε, καν τό τυχόν παρακινήσωσιν, ανάθεμα εστωσαν»⁸. Ή Ζ’ Οικου­μενική σύνοδος ανακοινώνοντας τις αποφάσεις της εναντί­ον των εικονομάχων προς τους κληρικούς της Κωνσταντι­νουπόλεως γράφει: «Τη παραδόσει της Καθολικής Εκκλη­σίας έξηκολουθήσαμεν καί ούτε ύφεσιν ούτε πλεονασμόν έποιησάμεθα, αλλ’άποστολικώς διδαχθέντες, κρατούμεν τάς παραδόσεις άς παρελάβομεν, πάντα αποδεχόμενοι καί άσπαζόμενοι όσαπερ ή Αγία Καθολική Εκκλησία άρχήθεν τών χρόνων άγράφως καί εγγράφως παρέλαβεν… Ή γάρ αληθινή της Εκκλησίας καί ευθύτατη κρίσις καινουργείσθαι έν αύτη συγχωρεί ουδέν, ούτε άφαίρεσιν ποιείσθαι. Ήμείς τοιγαρούν πατρώοις νόμοις επόμενοι, παρά τού ενός Πνεύματος λαβόντες χάριν, άκαινοτομήτως καί άμειώτως πάντα τά της Εκκλησίας έφυλάξαμεν»⁹.
Μετά των Άγιων Πατέρων και των Συνόδων απορρί­πτουμε και αναθεματίζουμε όλες τις αιρέσεις που παρουσιά­σθηκαν κατά την ιστορική διαδρομή της Εκκλησίας. Από τις παλαιές αιρέσεις που επιβιώνουν μέχρι σήμερα κατα­δικάζουμε τον Μονοφυσιτισμό, τον ακραίο του Ευτυχούς και τον μετριοπαθή του Σεβήρου και Διοσκόρου, σύμφω­να με τις αποφάσεις της Δ’ έν Χαλκηδόνι Οικουμενικής Συνόδου και την χριστολογική διδασκαλία μεγάλων Άγιων Πατέρων και Διδασκάλων, όπως του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, του Άγιου Ιωάννου Δαμασκηνού, του Με­γάλου Φωτίου και των ύμνων της λατρείας.

έρημος

…Ξημερώματα φτάσαμε στο μοναστήρι
Δέκα μέρες που μείναμε στο Σινά, είναι ένας ασήμαντος χρόνος για ν’ ανιχνεύσει κανείς το μυστικό της έρημου, να μαντέψει πως είναι ένας τρόπος ζωής κι όχι ένας τόπος η Έρημος. Αυτή η έσχατη γυμνότητα, η τέλεια απελευθέρωση από τις περισπάσεις και την απατηλότητα του κόσμου τούτου, είναι ένα νόημα μυστικό, που δεν ερμηνεύεται με το λόγο.
Περπατούσαμε το πυρωμένο πρόσωπα της ζητώντας τις σπηλιές των ασκητών, τα σκόρπια ξωκκλήσια κι όλη αυτή η νοσταλγική μας ανίχνευση ήταν μια εμπειρία κι όχι ένα χρονικό. Για το χρονικό, απόμειναν οι εντυπώσεις, μόνο αυτές μπορούν να μπούνε στο χαρτί.
Διαλέγω λίγες εντυπώσεις από την ανάβαση στην Αγία Κορυφή. Ήταν πρωί πριν από τα ξημερώματα, που ξεκινήσαμε από το μοναστήρι. Πήραμε τον ανήφορο δρόμο και τα γρανιτένια βουνά ήτανε γκρίζα στο πρώτο φως της ημέρας. Ήταν κι η πρώτη μαθητεία στο ταξίδι με την καμήλα, μια μαθητεία υπομονής, καθώς σε λικνίζει ράθυμα στο ύψος της ράχης της. Το μοναστήρι απόμεινε πίσω μας ν’ αναπαύεται στην πέτρινη κοιλάδα, την Ουάδι Ελ Δέρ, σαν μέσα σε ανθρώπινη παλάμη. Κάπου εδώ πρέπει να είχε στρατοπεδεύσει ο λαός του Ισραήλ, τότε που καρτερούσε την αποκάλυψη του Νόμου. Αυτό το γρανιτένιο βουνό που ανεβαίνουμε, πρέπει κάποτε να «εκαπνίζετο όλον, δια το καταβεβηκέναι τον Θεόν επ’ αυτώ εν πυρί»! Ήταν μια θεοφάνεια στα μέτρα του σκληροτράχηλου λαού, ο συγκλονισμός μιας φοβερής παρουσίας. Κοιτάζω γύρω τους όγκους του γρανίτη, τον αμμουδερό δρόμο, ένα τοπίο ανέγγιχτο από το χρόνο. «Πας ο αψάμενος του Όρους θανάτω τελευτήσει. . . Εάν τε κτήνος εάν τε άνθρωπος ου ζήσεται». Και ξεχώρισε τότε μόνος ο Μωυσής ν’ ανέβη στο βουνό, να πάρει από τα χέρια του Θεού το Νόμο.

Στα μισά του δρόμου είδαμε τις κορφές να ντύνωνται ένα στεφάνι φως πορφυρό. Όσο ανεβαίνουμε, το βλέμμα αγκαλιάζει την ατέλειωτη διαδοχή των γυμνών κορυφών, χωρίς πουθενά το παραμικρό ίχνος ζωής και βλάστησης. Είναι και μια μεγάλη αμμουδερή έρημος, που ανοίγεται προς το νοτιά χωρίς διακοπή. Ο καμηλιέρης εξηγεί ότι από κει τραβάνε οι καμήλες για το Τόρ, την αρχαία Ραϊθώ.
Σε λίγο ο δρόμος τελειώνει, η καμήλα σταματάει, λυγίζει τα πόδια και χαμηλώνει στη γη, για ν’ απαλλαγή απ’ τον αναβάτη της. Πάνω από τα κεφάλια μας τινάζεται ένας ολόγυμνος βράχος, είναι η Τζέμπελ Μούσα, η Αγία Κορυφή, έχει 2292 μέτρα ύψος. Από δω και πέρα θ’ ανεβούμε με σκαλοπάτια χτισμένα στο γρανίτη, κάπου μια ώρα ανάβαση. Έχουμε σκοπό να λειτουργηθούμε στην κορφή και πρέπει να προλάβουμε προτού ψηλώσει ο ήλιος.

Σεξουαλική Διαπαιδαγώγηση στο Δημοτικό;

Το παρακάτω κείμενο – Επιστολή, υπογραφόμενη και από άλλους κληρικούς, απέστειλε προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος ο αγωνιστής Αρχιμανδρίτης π. Σαράντης Σαράντος

Εσχάτως ανεκινήθη το θέμα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των παιδιών του Δημοτικού σχολείου από της πρώτης τάξεως έως των μεγαλυτέρων. Αρκετοί δημοσιογράφοι έχουν σχολιάσει άλλοι αρνητικά και μερικοί θετικά την απόφαση του ΥΠΕΠΘ και ιδιαίτερα την ήδη πραγματοποιούμενη εκτύπωση σχετικών βιβλίων εκπονηθέντων από το γνωστό ψυχίατρο και μετέπειτα σεξολόγο κ. Θάνο Ασκητή.

Ας μας επιτραπεί παρενθετικά να τονίσουμε ότι το παραπάνω θέμα, μαζί με πολλά άλλα βρίσκεται στην κορυφή θεμάτων, στην ατζέντα θεμάτων, που αγωνιωδώς η Νέα Εποχή επιμένει να περάσουν στη ζωή μας, στις κοινωνίες μας, στην Παγκόσμια κοινότητα.

Απαίτηση της Νέας εποχής

Η Νέα Εποχή ως προερχόμενη βασικά από τη σιωνιστική νοοτροπία των σταυρωτών του Θεανθρώπου και όχι μόνο, θέλει να αλλάξει ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου, να μην είναι λαμπρό κατ’ εικόνα Αυτού δημιούργημά Του, αλλά αντίθετο προς τις αρχετυπικές λειτουργίες του. Η τεχνητή γονιμοποίηση, οι προγεννητικοί σκόπιμοι έλεγχοι με διακοπή της κύησης εάν οι μετρήσεις υποψιασθούν άρρωστο έμβρυο, η θέσπιση του εγκεφαλικού θανάτου ως τετελεσμένου θανάτου, οι μεταμοσχεύσεις ακόμα και από εγκεφαλικά νεκρό δότη και όχι μόνο, η σεξουαλική απελευθέρωση από της πρώιμης εφηβικής ηλικίας, αποτελούν τα νεοεποχίτικα χαρακτηριστικά του νέου, κατά Νέα Εποχή, ανθρώπου. Αυτό το νέο μοντέλο ανθρώπου θέλει να επιβάλει στην παγκόσμια κοινότητα, για να πετύχει το σχέδιο της Παγκοσμιοποίησης. Αυτονόητα μεταλλάσσονται και όλες οι αρχές και οι αξίες του παγκοσμιοποιούμενου ανθρώπου. Πρώτη αρχή του είναι ο εγωκεντρισμός και η αυτοϊκανοποίησή του, στα οποία οσημέραι δραματικά αυτοφυλακίζεται. Απ’ όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι άσχετη η εξάπλωση χρήσης και εμπορίας των ναρκωτικών συνδυασμένες με τα ψυχοναρκωτικά τηλεοπτικά προϊόντα και με τα προϊόντα του internet;

Η «νέα» λογική της Νέας Εποχής, η αντίθετη λογική από την παραδεδομένη, η αντιλογική πουλάει άφθονες καραμέλλες, που σαν πρώτο και μοναδικό διατροφικό συστατικό τους έχουν το σπά­σιμο της τάχα παραδοσιακής προκατάληψης. Η Νέα Εποχή θεωρεί το λαό μας, τον Ορθόδοξο Ελληνικό λαό, οπισθοδρομικό και καθυστερημένο, κολλημένο σ’ ένα ταμπού αντισεξουαλικό, βάσει του οποίου απαγορεύεται στους μικρούς να ασχολούνται με τα παραπάνω σεξοθέματα.

Γιατί διαφωνούμε στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των μικρών παιδιών

Οι παρακάτω υπογράφοντες κληρικοί αισθανόμαστε την ευθύνη ως πνευματικοί πατέρες περικυκλωμένοι από παιδιά και εγγόνια σαρκικά και πνευματικά να καταθέσουμε την αντίθεσή μας στη σχεδιαζόμενη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των μαθητών, για τους παρακάτω λόγους:

Ευαίσθητη ηλικία

Δεν ενδείκνυται σ’ αυτή την τρυφερή ηλικία να ταράζουμε τις ψυχές των παιδιών του Δημοτικού με προβληματισμούς ανώτερους η άσχετους των ενδιαφερόντων τους. Η εξελικτική ψυχολογία, βαρυφορτωμένη με την εμπειρία γενιών και γενιών διαχρονικά, θεωρούσε και θεωρεί αντιδεοντολογική, άκαιρη και αντιπαιδαγωγική την πρόωρη ενημέρωση των παιδιών αυτής της ηλικίας με θέματα και προβλήματα που αδυνατούν να τα επεξεργασθούν ώριμα και σοβαρά μέσα τους.

Οι γονείς αντιδρούν

Πολλοί γονείς, όχι οπισθοδρομικοί, ανησυχούν και αρνούνται κατηγορηματικά να επιτρέψουν στα πρωτάκια τους, στα δευτεράκια τους κτλ να παρακολουθήσουν τα σεξομαθήματα του Ασκητή και της συνοδείας του. Είναι έτοιμοι να δηλώσουν εγγράφως ότι το παιδί τους, με δική τους ευθύνη δεν θα παρακολουθεί το μάθημα, όπως άλλωστε δικαιούνται να απαλλαχθούν από το μάθημα των θρησκευτικών οι ετερόδοξοι, οι αλλόπιστοι και οι αγνωστικιστές η άθεοι.

Διάσπαση της σχολικής κοινότητας

Με αυτή την τακτική του ΥΠΕΠΘ ευνοείται η διάσπαση των φορέων που απαρτίζουν τη μαθητική κοινωνία. Οι γονείς μαζί με τους μαθητές θα αντιπαρατίθενται στο ΥΠΕΠΘ και στα προγράμματά του, το ΥΠΕΠΘ ίσως θα υποτιμά τους υπεύθυνους γονείς και θα τους αποδίδει υποτιμητικά φονταμενταλιστικούς χαρακτηρισμούς όπερ και διακαώς επιθυμεί η Νέα Εποχή, για να διασπά την ενότητα της προηγουμένης με την επερχόμενη γεννεά.

Δοτοί σύλλογοι γονέων θα επιχειρούν να κλονίσουν την αυθεντία του υπεύθυνου δασκάλου και παιδαγωγού, οι δάσκαλοι θα προσπαθούν να αμυνθούν στις αντιδράσεις των γονέων. Ποιος ξέρει ποιές άλλες αναστατώσεις μπορούν να προκύψουν περαιτέρω!

Γιατί να χρησιμοποιηθεί η «ευέλικτη ζώνη»;

Έχει ήδη ανακοινωθεί ότι η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση θα γίνεται μέσα στην «ευέλικτη ζώνη». Δεν θα διδάσκεται δηλαδή από τους υπεύθυνους παιδαγωγούς, από τους δασκάλους, που έχουν εμπειρία της ψυχολογίας των μαθητών τους, που γνωρίζουν πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις του οικογενειακού και όχι μόνο περιβάλλοντός τους. Θα διδάσκονται τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας το σεξομάθημα από τους «ειδικούς» σεξοδασκάλους του Ασκητή.

Αντιδεοντολογική συμπεριφορά

Ήδη σε κάποια σχολεία ανέλαβαν την «πρωτοπορειακή πρωτοβουλία» κάποιοι καθηγητές και κάποιοι δάσκαλοι επηρεασμένοι εκσυγχρονιστικά από τον όψιμα εισαγόμενο σεξοδιαφωτισμό στην πατρίδα μας και τα έκαναν θάλασσα. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες πρόβαλαν κάποιοι καθηγητές πιλοτικά κάποιο video με σεξουαλική συνεύρεση ζεύγους. Στη συνέχεια οι διαφωτιστές έκαναν κάποια σχόλια προς πληρέστερη διαφώτιση και ανά­λυση στους εφήβους μαθητές. Όταν κάποιος εκ των μαθητών της πρώτης τάξεως Λυκείου τόλμησε να αντιδράσει στα σεξοπροβαλλόμενα και σεξοαναλυόμενα, η ειρωνεία πήγε σύννεφο. Ανα­γκάστηκε ο μαθητής να διαμαρτυρηθεί μέσω των φυσικών του προστατών, των γονέων του, στο Λυκειάρχη, για να μη ξαναπροβληθεί σεξοvideo και να μη προπηλακισθεί ο εν λόγω μαθητής, εφόσον άλλωστε δεν προβλέπεται η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο αναλυτικό πρόγραμμα των μαθημάτων.

Τέτοια περίεργα θα συμβαίνουν στα σχολεία μας προς βλάβην των μαθητών και προς ευτελισμό της θεόσδοτης γεννετήσιας δημι­ουργικής δωρεάς του Θεού.

Τι λέγουν οι στατιστικές

Στα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη οι στατιστικές είναι απαισιόδοξες από τα αποτελέσματα της σεξουα­λικής διαπαιδαγώγησης. Στην Αγγλία μια μητέρα θρηνεί, γιατί τα τρία κοριτσάκια της 14, 15 και 17 ετών μολονότι διδάχτηκαν το σεξ, δεν κατάφεραν να προφυλαχθούν αλλά έμειναν έγκυες από άγνωστους και άφαντους πια πατεράδες.

Άγιο Όρος 114 χρόνια πριν

Ανέβηκα στην πλειο ψηλή κορφή του Άθωνα. Ψηλά στη μύτη. Ο κοπιαστικώτερος δρόμος που έχω κάνει στη ζωή μου. Ανήφορος μαχαίρι. Στην κορφή, στο κατάκορφο, έχτισε ο Ιωακείμ ο Γ΄ μια κομψή εκκλησούλα της “Ανάληψης” του Ιησού Χριστού. Η πρώτη λειτουργιά, τα εγκαίνια, θα γείνουν ύστερα από δυο-τρεις βδομάδες, την Πέμπτη της Ανάληψης. Θα λειτουργήση ο ίδιος ο Πατριάρχης και θα πάη ως εκεί ψηλά, δέκα ώρες κακόδρομο, από το Μοναστήρι της Λαύρας, πεζός! Τι έξοχο μυαλό ! Τι σιδηρένιο κορμί!

Τι δεν βλέπει κανείς από κει ψηλά ! Δυο ηπείρους: Ασία και Ευρώπη, ένα βασίλειο: την Ελλάδα, μια ηγεμονία: την Βουλγαρία, και μια αυτοκρατορία: την Τουρκία ! Όλη την ανατολική και μεσημβρινή Μακεδονία, όλα τα νησιά που φτάνουν από τη Χαλκίδα γραμμή ως τη Μυτιλήνη κι’ ως τα στενά των Δαρδανελλίων, κι’ όλες τες θεσσαλικές αχτές, τον Όλυμπο, τον Κίσσαβο και το Πήλιο.

Είνε τόσο ψηλή κι’ απότομη η κορφή του Άθωνα, που λησμονάει κανείς ότι είνε άφτερο δίποδο και του φαίνεται ότι έχει φτερά και βρίσκεται μετέωρος, ανάμεσα γης και ουρανού!

Μια βραδυά νύχτωσα στην έρημο. Είχα τους τρεις μεγάλους οχτρούς ψηλά μου. Πείνα, Κρύο, Κούραση. Κατέφυγα σ’ ένα σπήλιο που έβλεπα να βγαίνη λίγος καπνός. Είταν το κατοικειό ενός ασκητού. Με δέχτηκε με σοβαρότητα και μ’ αγαθωσύνη. Έτσι είνε όλοι οι ασκητάδες. Δεν γελάει το πρόσωπό τους ποτές. Δεν θέλησε να με ρωτήση τίποτε. Ούτε ποιος είμαι, ούτε πούθε είμαι, ούτε τι θέλω. Άμα κάθησα κοντά στη φωτιά, μου είπε να ησυχάσω, όπως μώρχονταν καλείτερα, κι’ αυτός θα βγη να φροντίση για θροφή. Σε μισή ώρα γύρισε πίσω. Είχε το σακκούλι του γεμάτο χόρτα. Τάβαλε μέσα σ’ ένα πήλινο αγγειό, χωρίς νερό, με λίγο αλάτι μοναχά, κι’ αναδεύοντάς τα ψηλά στη φωτιά, σ’ ένα κομμάτι ώρας τάκανε έτοιμα για φαγί. Ψωμί, παξιμάδι του ρούσσικου Μαναστηριού και φαγί λογής-λογιών χόρτα. Νερό, στη ρεματιά. Τι νοστιμάδα ! Τι γλυκάδα ! Θα τη θυμούμαι σ’ όλη μου τη ζωή.

Ύστερα `πο το φαγητό, που άρχισε και τέλειωσε με μια έξοχη και αυτοσχέδια προσευχή προς τον Πλάστην, ξαπλωθήκαμε παραστιάς. Λίγα φύλλα έλατο είταν το στρώμα μας. Σκέπασμα τίποτε. Η ζωηρή φωτιά το αναπλήρωνε. Τον έστρωσα στη στιγμή στο δημοσιογραφικό σκαμνί. Ακούστε την ιστορία του με τα πλειο λίγα λόγια που θα μπορούσα να μεταχειριστώ σ’ αυτήν την περίσταση:

Ερωτηίς έρωτι Χριστού πυρπολουμένη…

Ήταν τα χρόνια του ξακουστού αυτοκράτορα Ιουστινιανού, όπου σ’ όλη την Αλεξάνδρεια νέοι και γέροι θαύμαζαν τον ασκητή Αγάθωνα. Πάμπολλοι καμάρωναν λέγοντας πως τον είχαν αντικρίσει ακούγοντας τα λιγοστά του λόγια, και oι πάντες διέδιδαν πως το πρόσωπό του αστραφτοκοπούσε σε μια φωτοχυσία, που στον κόσμο δεν είναι άλλη. Κι όλοι ήξεραν την καλύβα του, που έμοιαζε σπηλιά, σιμά σ’ ένα μεγάλο μοναστήρι, στα περίχωρα της Αλεξάνδρειας. Χιλιάδες και μυριάδες σκαρφάλωναν κει πάνω για να δουν από μακριά, έστω και μόνο το στέκι του, απαραίτητα ωστόσο τις τριγύρω φωτόχυτες σπίθες που χρύσιζαν τις ξερές πέτρες.

Όμως μεγάλος καημός, και καταπώς έλεγαν σαράκι ζήλειας, κατέτρωγε την πεντάμορφη Ερωτηίδα, που όλοι την ήξεραν σαν την πιο ονομαστή και ακριβοπληρωμένη πόρνη της Αλεξάνδρειας: ευχόταν να κοπάσει εκείνο το ανθρωπομάνι ν’ ανεβαίνει συρρέοντας στη σπηλιά του ασκητή. Οι εκλεκτοί της φίλοι, μεγιστάνες του πλούτου, άρχοντες, διοικητές, στρατιωτικοί, έμποροι, ακόμα και σοφοί, την αναστάτωναν ξανά και ξανά με τα τσουχτερά τους πειράγματα! Έτσι λοιπόν σ’ ένα τρικούβερτο νυχτερινό γλέντι στο αρχοντικό της, στο έπακρο πεισματωμένη, έβαλε στοίχημα μεγάλο πως θα κοιμόταν μια νύχτα με τον Αγάθωνα, και το πρωί φεύγοντας θα του έπαιρνε το πολυθρύλητο τρίχινο ράκος που φορούσε: Θα του το πάρω εξάπαντος, ποιος αντιστάθηκε σε μένα;, έλεγε και ξανάλεγε μεθοκοπώντας.

Μερόνυχτα την έθλιβε τούτο το σαράκι, οπόταν μια και δυό ένα απόγευμα αποφασίζει επιτέλους να τραβήξει κατά τη φωλιά του ασκητή. Φτάνει ίσαμε τη γρανιτένια κορυφή, ο ήλιος μόλις είχε προλάβει να βασιλέψει. Κατάκλειστη η σπηλιά λίγο παράμερα, σα να’ ταν τυλιγμένη με φωτοστέφανο, ίδιος ο σιωπηλός ασκητής! Η Ερωτηίδα δεν πιστεύει στα μάτια της. Φρίσσοντας πασχίζει να σκεφτεί ήρεμα. Και μεμιάς γαληνεύει, βάζοντας μπρος το σχέδιο της. Γδύνεται αργά αργά, πετώντας τα μεταξένια ντύματα σε μια χαραδρούλα. Τσίτσιδη, με λυτά μαλλιά, με τα βραχιόλια και τα δαχτυλίδια! Στο μισοσκόταδο λευκάζουν τα στήθια, τα λαγόνια και τ’ αστραφτερά της δόντια, καθώς τρεμουλιάζουν και κροτούν ελαφρά. Είναι έτοιμη να κάνει την έφοδο. Άξαφνα παγώνει. Μπροστά της κουτσαίνοντας ένα πελώριο λαβωμένο λιοντάρι βρυχιέται σπαραχτικά και φρικαλέα, και παρευθύς κάνει να χυμήξει καταπάνω της. Κι αυτή αλαφιασμένη τρέχει προς τη σπηλιά. Όμως μπερδεύονται τα χρυσαφένια της σανδάλια, και γκρεμίζεται κάτω ουρλιάζοντας. Βογγάει απανωτά και μπήγει κραυγές σπαραχτικές. Και το λιοντάρι σιμώνει.

Οι Χριστιανικές οργανώσεις

Με τον π. Ευσέβιο Ματθόπουλο έχομε ένα βήμα προς τα εμπρός, αλλά και μια οπισθοχώρηση.
Το θετικό στοιχείο είναι το ξεκαθάρισμα του κηρύγματος από τα πολιτικά και εθνικά οράματα, από τα οποία ούτε ο Φλαμιάτος ούτε ακόμα κι ο Μακράκης είχε κατορθώσει ν’ απαλλαγή. Αυτό το ξεκαθάρισμα είν’ ένα γεγονός πολύ σημαντικό με ανυπολόγιστα ευεργετικές συνέπειες.
Η οπισθοχώρηση είναι η νέα ιδέα που αρχίζει να εφαρμόζεται στην κίνηση, πως δεν υπάρχει λόγος να ασχολούμεθα και πάρα πολύ με τη θεολογία και το δόγμα. Όχι πως το απορρίπτομε, αντίθετα το σεβόμαστε και αποφεύγομε να το ερευνούμε αρκούμενοι στην πρακτική εφαρμογή του χριστιανισμού.
Η στάση αυτή έχει την εξήγησή της: το Μακράκη τον ενδιέφερε το δόγμα, το ερευνούσε, στοχαζόταν πάνω σ’ αυτό, φιλοσοφούσε. Αυτός όμως ο στοχασμός πάνω στο δόγμα του άφησε μίαν ακάλυπτη πλευρά, όπου η ιεραρχία μπόρεσε να τον χτυπήσει — σωστά η λάθος αδιάφορο — όταν το θέλησε. Στις νέες κινήσεις αυτό απετέλεσε ένα δίδαγμα που θα μπορούσε να διατυπωθεί ως εξής: «Μην καταπιάνεστε με δογματικές εμβαθύνσεις και συζητήσεις- είναι επικίνδυνες». Και φτάνουμε στην πάρα πολύ σίγουρη συμπεριφορά, που παλιότερα εφαρμοζόταν πολύ καλά στη Δύση : «Πιστεύω ό,τι πιστεύει η Εκκλησία και κοιτάζω την πραχτική ευσέβεια, χωρίς να συζητώ μέσα μου τι πιστεύει η Εκκλησία».
Έτσι δημιουργούνται στον πιστό δύο χωριστά στεγανά, στο ένα είναι τα δόγματα, που τα παραδέχεται χωρίς να τα συζητεί, και στο άλλο η πραχτική ευσέβεια, άσχετη κι ανεξάρτητη από το δόγμα. Μοιραία κατάληξη αυτής της στάσης είναι ο πιετισμός.
Βασικό βιβλίο που διαμόρφωσε την ευσέβεια της κίνησης της «Ζωής» υπήρξε ο «Προορισμός του Ανθρώπου» του π. Ευσεβίου Ματθοπούλου. Δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει, πως ένα τέτοιο βιβλίο γράφτηκε από ένα μοναχό, και δυσκολεύεται κανείς να καταλάβει, πως μια κίνηση που ιδρύθηκε από έναν μοναχό πήρε στην πορεία της αντιμοναστική νοοτροπία.
Ίσως μιαν εξήγηση, μπορούν να δώσουν η σχετικά λιγόχρονη παραμονή στη μονή και μάλιστα σε μια εποχή, που η προσοχή είχε στραφεί προς την εξωτερική δράση, η παρακμή των μοναστηριών της Ελλάδας και οι σπουδές στη φιλοσοφική σχολή.
Στο βιβλίο αυτό, το βάρος πέφτει στην ηθική συμπεριφορά, το πρόβλημα της ουσίας λείπει κι έχει λησμονηθεί η αλήθεια του «actus sequitur esse». Ο Χριστός είναι ηθικό πρότυπο μιμήσεως, η σωτηρία είναι θέμα ήθους και η μέλλουσα δόξα είναι η αμοιβή μιας ηθικής συμμορφώσεως. Ακόμα και η Εκκλησία ορίζεται ως «το ηθικόν του Χριστού σώμα» (σελ. 13 έκδ. 1938).
Χαρακτηριστικό είναι, ότι πουθενά δε χρησιμοποιείται στο βιβλίο αυτό κάτι από την πλούσια σε δογματικό και θεολογικό περιεχόμενο υμνολογία της Εκκλησίας. Το βιβλίο εκτός από την καθηκοντολογία έχει και σύντομα απολογητικά στοιχεία καθώς και ένα κεφάλαιο για τη Θεία Ευχαριστία.
Η ηθική, η απολογητική και η ταχτική μετοχή στη θεία Ευχαριστία ήταν ο τριπλός δείχτης πορείας της ομάδας αυτής, το πρώτο πολύ πιο τονισμένο και τα άλλα θεωρημένα κάτω από το πρίσμα του πρώτου.
Ο τονισμός της ταχτικής μετοχής στη Θεία Ευχαριστία — και σ’ αυτό συνεχιζόταν η γραμμή του Μακράκη — ήταν μια πολύ θετική προσφορά για την Εκκλησία. Σιγά – σιγά ο πολύς κόσμος έμαθε πως η μετοχή στη Θεία Ευχαριστία δεν είναι μόνο για τις μεγάλες γιορτές ή για τους παπάδες.

Η πνευματική καλλιέργεια και η οικογένεια

Thomas Stearns Eliot (1888-1965)

Απόσπασμα από τη  “Στενή Πύλη” του πολυαγαπημένου Thomas S. Eliot το οποίο μπορείτε ολόκληρο να απολαύσετε στη σελίδα μας

Η οικογένεια είναι το πρωταρχικό μέσο πνευματικής καλλιέργειας. Κανένας δεν μπορεί να ξεφύγη ολωσδιόλου, ή να ξεπεράσει εντελώς, το είδος και το βαθμό της πνευματικής καλλιέργειας, που απόκτησε στο πρώτο του περιβάλλον. Βέβαια είναι ασύνετο να υποθέση κανείς ότι είναι ο μόνος τρόπος για τη μετάδοση της κουλτούρας. Σε κάθε κοινωνία, με οποιαδήποτε σύνθεση, η πνευματική καλλιέργεια συνεχίζεται και συμπληρώνεται από άλλους αγωγούς. Ακόμα και σε σχετικά πρωτόγονες κοινωνίες συμβαίνει το ίδιο. Σε προηγούμενες εποχές και σε κοινότητες περισσότερο πολιτισμένες, με ειδικευμένες δραστηριότητες, όταν όλα τα παιδιά δεν ήθελαν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του πατέρα τους πήγαιναν παραγιοί. Αλλά ο παραγιός (ιδεατά τουλάχιστο) δεν υπηρετούσε απλώς το αφεντικό του και δεν μάθαινε απλώς τέχνη. Όπως θα την μάθαινε και σε μια τεχνική σχολή. Αφομοιωνόταν σ’ ένα τρόπο ζωής, που ήταν αναπόσπαστος με την τέχνη που ακολουθούσε. Και ίσως το χαμένο σήμερα μυστικό της τέχνης νάναι αυτό: Όχι απόκτηση μιας δεξιότητας, αλλά μεταβίβαση ενός ολόκληρου τρόπου ζωής. Πνευματική καλλιέργεια—ξέχωρα από τη γνώση «περί» πνευματικής καλλιέργειας – μεταβιβάζονταν και στα παλιότερα πανεπιστήμια. Εκεί ωφελήθηκαν πολλοί νέοι άνθρωποι που δεν υπήρξαν και καλοί φοιτητές, ούτε απόκτησαν ενδιαφέρον για μάθηση, ή για την Γοτθική αρχιτεκτονική, ή για το τυπικό των πανεπιστημιακών τελετών.

Ωστόσο, το πιο σπουδαίο μέσο πνευματικής καλλιέργειας μένει πάντα η οικογένεια. Κι όταν η ζωή της οικογένειας δεν πετυχαίνει στο ρόλο της, πρέπει να περιμένουμε την κατάπτωση της κουλτούρας. Σήμερα, βέβαια, η οικογένεια είναι ένας θεσμός, για τον οποίο όλοι μιλάνε μ’ εκτίμηση. Είναι όμως φρόνιμο να θυμόμαστε ότι η λέξη οικογένεια παρουσιάζει πολλές ποικιλίες στην ερμηνεία της. Στην εποχή μας σημαίνει σχεδόν μόνο τα μέλη της οικογένειας, που υπάρχουν στη ζωή. Αλλά και μ’ αυτά ακόμη, είναι σπάνιο μια διαφήμιση να εικονίζει μια πολυμελή οικογένεια, ή τρεις γενεές μέσα σε μια οικογένεια. Η συνηθισμένη οικογένεια των διαφημίσεων αποτελείται από τους δυό γονείς και ένα ή δύο μικρά παιδιά. Εκείνο που προβάλλεται σαν άξιο θαυμασμού δεν είναι η αφιέρωση στην οικογένεια, αλλά η προσωπική στοργή μεταξύ των μελών της. Και όσο μικρότερη είναι η οικογένεια, τόσο πιο εύκολα αυτή η οικογενειακή στοργή μπορεί να έχει συναισθηματικές εκδηλώσεις.

Όταν μιλάω για οικογένεια έχω στο νου ένα δεσμό, που αγκαλιάζει μια χρονική διάρκεια μεγαλύτερη απ’ αυτήν. Ένα σεβασμό στους νεκρούς, όσο κι αν χάνονται στα βάθη του χρόνου και μια μέριμνα για τους αγέννητους, όσο κι αν φαίνονται μακρινοί. Αν αυτός ο βαθύς σεβασμός για το παρελθόν και για το μέλλον δεν καλλιεργηθεί στην οικογένεια, δεν θα μπόρεση ποτέ μέσα στην κοινωνία να είναι κάτι παραπάνω από μια λεκτική συμβατικότατα. Ένας τέτοιος σεβασμός για το παρελθόν, είναι διαφορετικός από τη μάταιη καύχηση της γενεαλογίας. Και μια τέτοια ευθύνη για το μέλλον, δεν έχει τίποτα το κοινό με την ευθύνη του κατασκευαστού κοινωνικών προγραμμάτων.

το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν περιμένω έναν θεό για να διορθώσει αυτό το χάος που κάποιοι από εσάς δημιούργησαν

Το σχόλιο ήρθε αποτη Μαρία ετών 16…

σχετικα με το παιδακι που ειπαι τν φραση “μου αρεσουν οι σατανιστες..” εχω να πω πως τ παιδακι ζει σε εναν απαραδεκτο κοσμο που ολα ειναι μπερδεμενα για αυτο… και θα συνεχισουν να ειναι μπερδεμενα για πολλυ καιρο… ειναι λογικο να ειναι μπερδεμενο κ ν διλωνει πραγματα χωρισ να ξερει τις συνεποιες αυτον η χωρις να τα υπολογιζει.. και ειλικρινα δεν πιστευω πως φτενε τα μεσα μαζικης ενημερωσης που το παιδακι ξεφωνισε κατι τοσο βαρι αλλα εμεις… ουτε ο harry poter φταιει ουτε ο καθε harry που θα ερθει… και εγώ μεγαλωσα με μαγισσες και δν κριβω ακομα και τωρα την επιθυμια μου να υπαρχει κατι υπερφισικο περα απο τν “θεο” στον οποιο ουτος η αλλος δεν πιστευω…

οσο για τους αστρολογους κ αυτους(…) δεν ειναι αυτοι το προβλοιμα..
και οι ρεφλεξολογια δεν εχει να να κανει με ολο αυτο… και το λεω απο πειρα αυτο…

αντι να σκευτεστε τν harry poter μιπως θα θελατε να σκευτειτε τα ατομα που αποκαλουντε “σσατανιστες”? τι ακραιο τους οθισε οστε να ακολουθησουν αυτον τν δρομο? σταματιστε να ριχνετε το φταιξιμοστους αστρολογους, στις καφετζουδες και στον harry poter και αναλαβεται ΟΛΟΙ ( μαζι και εγω ) το κοματι της ευθηνης για αυτην τν κατασταση που σας εισοδιναμει…
σκευτειτε μονο οτι οσα ψυχολογικα προβλιματα μπορει να εχουν 4 ατομα μπορει ν εκαναν ” σατανιστη “! και δεν το λεω υπερβολικα… αληθεια το λεω…!!
μονο αυτο σκευτειτε…
γιατι εσεις τι νομιζετε οτι τους οθισε σε αυτο???

σταματιστενα ασχολειστε με τον harry poter και καθε τετοια ΜΑΛΑΚΙΑ ( συγνωμι για την εκφραση ) και ασχολιθειτε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ με τα πραγματικα προβλιματα…

μπορει να ειμαι μολις 16 χρονων αλλα τουλαχιστον προσπαθω να αναλαβω ενα μερο της εφθηνης και οχι να τα ριχνω στον harry poter…
υτε ενα 5χρονο δν θα εκανε ετσι!!!
αντι να καταλαβουμε τι σκατικοσμο ( συγνομι κιολας ) εχουμε διμιυργισει καθομαστε και λεμε για τν harry poter ….
μπορει να μν πιστευω στν θεο στν χριστο και σε ολα αυτα (…) αλλα το μονο που ξερω ειναι οτι δν περιμενω εναν θεο για να διορθωσει αυτο τ χαος που καποιοι απο εσας διμιουργισαν και τωρα τ ριχνουν στν harry poter…
ισος οι σατανιστες να ψαχνουν κατι παραπανο απο τισ γελιοτιτες που τους δοθικαν… αν και δν συμφωνω με τοις ανθρωποθυσιες, καταλαβενω τν αναζιτιση που θελεισαν να κανουν για να διαφιγουν απο τα διχτια τς εξαθλιωμενις αθτης κοινωνιας και απο μια θρησκεια ποθ καποιος τους προσφερε στο πιατο χωρις ποτε να τους ρωτισει!!!

αφιστε λοιπον ησυχο τν harry oter και τους αστρολογους και ασχολειθητε με τα πραγματικα προβλιματα που υπαρχουν παντου διπλα σας και επιτελους οριμαστε και λιγο… οχι πολυ… λιγο!!

μαρια, 16

Να πας στο καλό ευγενικέ ΕΥΓΕΝΙΕ ΣΠΑΘΑΡΗ.

Με τη φωνή σου ταυτισμένη η ύπαρξή μου και με τις σκιές σου η παιδική ψυχή μου.
Εκεί που πας δεν υπάρχουν ΣΚΙΕΣ αγαπημένε παιδαγωγέ!
Σε ευχαριστώ.

Ο παπα-Αντώνης

Ο παπα-Αντώνης είναι ένας εξορκιστής γνωστός σ’ όλη τη Ρωσία. Είναι αδύνατος, κοντός, με γκρίζα μαλλιά. Είναι ένας καλόγερος ακόμα εν δυνάμει που δεν έχει φτάσει τα εξήντα. Απ’ όλες τις γωνιές της χώρας έρχονται στο μοναστήρι για τους δαιμονισμένους και τους αρρώστους. Είναι ενδιαφέρουσα η παρατήρηση ότι στην καθημερινή ζωή οι δαιμονισμένοι δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους άλλους ανθρώπους. Αλλά στο μοναστήρι το χειρότερο και το καλύτερο αποκαλύπτονται. Στον κόσμο πολλές απ’ αυτές τις δυστυχισμένες γυναίκες (υπάρχουν επίσης και άνδρες, αλλά είναι λιγότεροι) αισθάνονται ένα μόνιμο βάρος που τις καταπιέζει με ανυπόφορο τρόπο. Αυτό το αίσθημα τις σπρώχνει να βρουν την απελευθέρωση στα μοναστήρια. Μερικές στιγμές κατά τη διάρκεια της λειτουργίας στο μοναστήρι του Πετσόρι, ακούμε ουρλιαχτά: μερικοί βγάζουν κραυγές ζώων, άλλοι χτυπιούνται κατά γης, άλλοι πάλι, επιθετικοί, βλασφημούν. Δεν είναι εύκολο να τους οδηγήσουν για τη Θεία κοινωνία, χρειάζονται πολλοί για να τους συγκρατήσουν. Πάντα έμενα έκπληκτη από την απόλυτη ηρεμία του ιερέα που έδινε τη Θεία κοινωνία. Ενεργούσε σαν να είχε δύναμη, σαν ένας γιατρός και σαν ένας νικητής! Μετά τη Θεία κοινωνία οι δαιμονισμένοι, γενικά, ηρεμούσαν, τα πρόσωπά τους γινόντουσαν γλυκά και τρυφερά, πολλοί έκλαιγαν σιωπηλά.

Δυό φορές την εβδομάδα, ο παπα-Αντώνης οργανώνει μιαν ακολουθία για εξορκισμό. Η είσοδος είναι αυστηρά απαγορευμένη στους ξένους. Ο στάρετς διαβάζει για κάμποσες ώρες ειδικές προσευχές. Τότε είχε για βοηθό έναν νεαρό μοναχό, όλοι οι άλλοι ήταν άρρωστοι.
Στην αρχή, οι δαιμονισμένοι φωνάζουν, φτύνουν τον στάρετς, κυλιούνται κατά γης. Αλλά σιγά-σιγά μερικοί απ’ αυτούς ηρεμούν, άλλοι αρχίζουν να βοηθούν τον στάρετς, να βάζουν κεριά, να προσεύχονται μαζί του.
Τέτοιες ακολουθίες μπορούν να χαρακτηρισθούν σαν παράνομη λατρεία σύμφωνα με τους σοβιετικούς νόμους. Στην χώρα μας η εξάσκηση, κατά κάποιον τρόπο, θεραπευτικών μεθόδων που γίνονται χωρίς δίπλωμα, χωρίς ένα ιατρικό πιστοποιητικό τιμωρούνται αυστηρά.

Θέλω να τον αισθανθώ τον Θεό…

ΘΕΪΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΓΝΗΣΙΕΣ- ΝΟΘΕΣ

1.    Όταν κάποιος αναζητεί τον Θεό, δεν θέλει απλά να λύσει μια απορία του. Δεν προσπαθεί να ικανοποιήσει μόνο μια μεταφυσική ανησυχία του. Δεν ψάχνει, ούτε για μια ενδιαφέρουσα φιλοσοφία, ούτε για μια συναρπαστική θεωρία. Θέλει να βρει τον Θεό. Και – αν είναι δυνατό: να Τον ιδεί με τα μάτια του – με τα σωματικά του μάτια• και να Τον ακούσει με τα αυτιά του – με τα σωματικά του αυτιά- και να Τον πιάσει με τα χέρια του!
Ο άνθρωπος, όταν ψάχνει για τον Θεό, θέλει να λύσει ένα πρόβλημα του, που έχει τρομακτικές συνέπειες για την ζωή του. Γιατί μετά, αφού δηλαδή Τον βρει, θα πρέπει να γίνει ο Θεός το κέντρο της ζωής του. Και γι’ αυτό, για να αποδεχθή τον Θεό, δεν του αρκούν όμορφες σκέψεις και συνθήματα! Θέλει ψηλαφητή γνώση. Αναζητεί ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ. Αναζητεί μια ΑΙΣΘΗΤΗ ΣΙΓΟΥΡΙΑ ότι ο Θεός υπάρχει, ότι είναι κοντά του. Όλα αυτά θέλει να τα νιώσει με τις αισθήσεις του. Με τις ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ του αισθήσεις. Γιατί αυτές δίνουν σιγουριά.

[...] Οι θρησκευτικές εμπειρίες, όπως είδαμε, είναι ένα πλήθος απέραντο! Και καλές και κακές. Και ευεργετικές και καταστροφικές. Και φανερώσεις του Θεού- και μαύρη μαγεία.
Και σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, όσο και αν απέχουν πολύ η μία από την άλλη – και τοπικά και χρονικά -, όσο διαφορετικές και αν είναι, βλέπομε ότι αποτελούν ένα ενιαίο κώδικα μαρτυρίας για την ύπαρξη ενός κόσμου εξωφυσικού ή υπερφυσικού.
Γνήσιες εμπειρίες μας δίνει η αγία Γραφή: Είναι εκείνες, στις οποίες μιλάει ο Θεός σε μας, και μας φανερώνει τον Εαυτό Του και τον δρόμο της σωτηρίας μας. Τέτοιες αποκαλύψεις είναι:
* η φανέρωσή Του στον Αδάμ•
* η φανέρωσή Του στον Νώε•
* η φανέρωσή Του στον Αβραάμ, στον Ισαάκ, στον Ιακώβ•
* η φανέρωσή Του στην βάτο, στο Σινά, στην Ερυθρά Θάλασσα, στην έρημο ως νεφέλη φωτεινή και ως στήλη πυρός•
* και προ παντός η φανέρωσή Του εν Χριστώ στην Καινή Διαθήκη.

Υπάρχουν όμως και άλλες. Σκοτεινής ή ύποπτης προέλευσης. Π.χ. οι παρεμβάσεις του όφεως στον Αδάμ και στην Εύα.
Ανάλογες εμπειρίες έχομε στις θρησκείες των Ελλήνων, των Αιγυπτίων, του Σουμερίων, των Αζτέκων, κλπ.. Και σ’ αυτές τις θρησκείες συναντάμε πλήθος εμπειριών, που – κατά την πίστη των οπαδών τους – προκαλούνται ή προέρχονται από εξωκοσμικές «θεϊκές» δυνάμεις.

Τι είναι αυτό;