Ένα ακόμη θαύμα της Παναγίας Παντάνασσας

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΣΤΟ ΜΕΤΟΧΙ ΤΟΥ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ ΠΟΡΤΟ – ΛΑΓΟΥΣ

Τέσσερα παιδιά, την Σαλιέ, Σεφεριέν, Γιοντσά και τον μικρό Αφσάρ έχει ο 30χρονος Νιαζή Ογλού Ακήφ που προσέτρεξε στην βοήθεια της Παναγίας της Παντάνασσας για να γίνει καλά από το φύσημα καρδιάς ο μονάκριβος γιος του. Μαζί η σύζυγός του Περχάν, ένα νέο ζευγάρι που προσευχήθηκε με την δύναμη της ψυχής του και είδε να γίνεται το θαύμα. Το φύσημα να εξαφανίζεται και οι γιατροί να μένουν άναυδοι! Δεν είναι η πρώτη φορά που καταγράφουμε ένα τέτοιο γεγονός, αλλά είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε οικογένεια μουσουλμάνων αν και στο μοναστήρι έχουν προσφύγει και Τούρκοι από την γειτονική χώρα. Ο πατέρας μας υποδέχθηκε στο μοναστήρι όπου μας εξήγησε καρά καρέ όλα τα συμβάντα.

Είχατε σχέση με το μοναστήρι;
-Ερχόμουν συχνά.
Γιατί είστε μουσουλμάνος;
-Ερχόμουν, η θρησκεία δεν με ενδιαφέρει εμένα, ο Θεός είναι ένας για όλους και όταν ήρθα εδώ ήρθα για κάποια βοήθεια. Είχα κάποια προβλήματα με το παιδί, δεν μπορούσα να τα καταφέρω, μας είχαν τελειώσει τα λεφτά, τρέχαμε στα νοσοκομεία. Ήρθα εδώ να με βοηθήσουν να κάνουμε τις εξετάσεις για το παιδί.

Το παιδί σας τί είχε;
-Είχε πρόβλημα με την καρδιά, είχε φύσημα. Ήταν εκ γενετής. Οι γιατροί μου είπαν να το προσέχουμε, γιατί πολύ θα τραβήξει αυτό το πράγμα. Όταν ήρθα στο μοναστήρι ήμουν απελπισμένος, άφραγκος, με το παιδί άρρωστο. Βρήκα τον πατέρα Νήφωνα, του μίλησα για τη κατάσταση του παιδιού. Με ενθάρρυνε να το φέρω στην Παναγία. Επέστρεψα στο σπίτι, πήγα στο μεροκάματο, πληρώθηκα και ήρθα αμέσως στο μοναστήρι. Μέτρησα μια λαμπάδα στο μπόϊ του Αφσάρ και πήγαμε στην εικόνα της Παναγίας. Ο μικρός δεν έφθανε να φιλήσει τις εικόνες, τον σήκωσα εγώ στην άλλη την εικόνα όταν πήγαμε μέσα και ανάψαμε την λαμπάδα, αυτός τρεις φορές γύρισε από αυτό το μονοπάτι και συνέχεια πήγαινε στην Παναγία. Δεν την έφτανε και κρεμιόταν στο ξύλο και φύλαγε και ξαναφίλαγε την εικόνα…

Όταν γυρίσαμε στο σπίτι, του ήρθε πυρετός. Ζεστάθηκε το σώμα του και έτρεμε το παιδί. Όταν το πήγα στο νοσοκομείο είχε 39,5 πυρετό. Ήρθαν οι γιατροί το εξετάζουν και μου λένε «το παιδί δεν έχει τίποτα».
Τους λέω «το παιδί έχει φύσημα», οι γιατροί μας έδωσαν χαρτιά, το πήραν το εξέτασαν, το έκαναν καρδιογράφημα και δεν βρήκαν τίποτα. Δεν το πίστεψα, από εκεί φεύγω στην Αλεξανδρούπολη, μήπως το βρουν εκεί. Τελικά κι εκεί μου λένε ότι ο μικρός είναι μια χαρά και δεν έχει τίποτα. Ήταν θαύμα.

Τον έταξα στην Παναγία και θα τον βαφτίσουμε, ήδη τον φωνάζουμε «Ζήση». Πριν κουραζόταν με το παραμικρό, ήταν ευαίσθητος, την ώρα που έπαιζε έπεφτε κάτω, κουραζόταν εύκολα». Η ζωή στο φτωχικό σπιτικό του Ακήφ Ογλού Νιαζή άλλαξε. «Εδώ και 28 μέρες δεν έχουμε το παραμικρό πρόβλημα» λέει και ξαναλέει ο άνθρωπος, που διαφορετικά έπρεπε τουλάχιστον τρεις φορές να είναι στο νοσοκομείο με τον λατρεμένο τους γιο και φυσικά έτσι να μην μπορεί να δουλεύει ως ελαιοχρωματιστής και να υποφέρει όλη η οικογένεια αφού από αυτόν περιμένει.
Το έχουν μάθει οι φίλοι σας, οι γνωστοί σας, ότι το παιδί είναι καλά. Τι λένε;

-Το μάθανε και λένε ότι είναι θαύμα, έβαλε ο Θεός το χεράκι του, πρώτου να πάθει άλλη ζημιά. Η Παναγία μας στήριξε, την πιστεύω με όλη την δύναμη της ψυχής μου. Τώρα θα μπορώ να δω καλύτερα την οικογένεια και τα κορίτσια που σταμάτησαν το σχολείο αφού ήμασταν σε άσχημη κατάσταση», λέει ο 30χρονος πατέρας.

Η ταλαιπωρία του 5χρονου Αφσάρ ανήκει στο παρελθόν αφού δεν μελανιάζει, δεν ζαλίζεται, δεν ανεβάζει πυρετό, αλλά όλο θέλει να παίζει με την μπάλα και να πειράζει τις αδελφούλες του για να τον κυνηγούν. «Η ζωή μας άλλαξε» λέει ο πατέρας, που τώρα σχεδιάζει να αποκτήσει ένα σπίτι και να βάλει τα παιδιά στο σχολείο, ώστε πλέον να ξαναβρούν τους ρυθμούς τους. Περνά από το μοναστήρι συχνά και διατηρεί την δική του πνευματική σχέση με τους μοναχούς. Έχει τάξει να βαφτιστεί ο μικρός και να πάρει το όνομα Ζήσης. «Θέλω να βρω ένα νουνό» μας λέει.

Η εικόνα της Παναγίας υπάρχει στο κρεβατάκι του μικρού. Την εικόνα την σέβονται όλοι στο σπίτι αν και είναι μουσουλμάνοι και αυτό είναι το μεγαλείο. Την φιλούν πριν κοιμηθούν σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την χάρη Της. Ο πατέρας Νήφων που έχει αγκαλιάσει την οικογένεια, αποφεύγει να μιλήσει, αφήνοντας διακριτικά να μιλήσουν τα γεγονότα και οι άνθρωποι που τα έζησαν.

Ο π.ΝΗΦΩΝ ΕΞΙΣΤΟΡΕΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Μας λέει για την περίπτωση της μικρής Νικολέτας που σώθηκε από σηψαιμία. «Και το συγκλονιστικό θαύμα μ’ αυτό το μικρό κοριτσάκι τη Νικολέτα, που βαφτίσαμε και εμείς είμεθα άγνωστοι σ’ αυτούς τους ανθρώπους και αυτοί άγνωστοι σ’ εμάς. Μια μέρα ήρθαν εδώ ένα νέο ζευγάρι και ήθελαν να μας δουν, άγνωστοι σε εμάς και όταν πήγαν να τους δω άρχισαν να κλαίνε. Ξαφνιάστηκα, τι έχετε παιδιά τους ρώτησα.

“Δεν Σώζουν τα Δόγματα” (;)

χαίρε των θαυμάτων Χριστού το προοίμιον χαίρε των δογμάτων αυτού το κεφάλαιον

Επαναλαμβάνουν οι (νεο)προτεστάντες τονίζοντας μικρονοϊκά την απόλυτη Σωτηρία που πηγάζει απο το πρόσωπο του Κυρίου μας. Τι ακριβώς είναι τα Δόγματα της Εκκλησίας;

Ο κίνδυνος νοθεύσεως της ορθοδόξου δογματικής συνειδήσεως, δηλαδή σοβαρά ποιμαντική φροντίδα, ανάγκασε την “Εκκλησία να διατυπώσει αυτήν την πίστη σε “όρους”. Εκείνος που κινείται μέσα σ’ αυτά τα όρια λογίζεται ορθόδοξος, όποιος βγαίνει έξω από αυτά, είναι αιρετικός.

“Όποιος προσβάλλει τη δογματική πίστη της Εκκλησίας, προσβάλλει το “μυστήριον της ευσέβειας” και θέτει σε κίνδυνο τη σωτηρία του άνθρωπου. Γι’ αυτό και η Εκκλησία επολέμησε την αίρεση.

Η αγία Γραφή μιλάει για καταστρεπτικές αιρέσεις, που προκαλούν “ταχινήν απώλειαν” (Β’ Πέτρ. β’ ι) η κρίση δεν θα γίνει μόνο με βάση τα έργα, αλλά και με βάση τη διδαχή και “κατά το ευαγγέλιον” (Ματθ. ε’ 19. ζ’ 24. Ρωμ. β’ 16. Β’ Θεσ. α’8

Ο απόστολος Παύλος μιλάει για “τύπον διδαχής”, ο οποίος παρεδόθη στις χριστιανικές Εκκλησίες από τους αποστόλους (Ρωμ. στ’ 17).

Ο Αγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος χαρακτηρίζει τα δόγματα της Εκκλησίας, τη “θεωρία”, όπως τα ονομάζει, “συνέκδημον”, δηλαδή σύντροφο της πράξεως, και την πράξη “θεωρίας επίβασιν”, δηλαδή υποστήριγμα του δόγματος. “Εις ημάς δε”, λέγει, “ευδοκιμούν και αι δύο παραλλήλως, διότι την θεωρίαν κάμνομεν σύντροφον προς την εκείθεν”, δηλαδή την άλλη, την πραγματική ζωή, “την δε πράξιν υποστήριγμα της θεωρίας, διότι δεν είναι δυνατόν να μετέχωμεν της σοφίας χωρίς να έχωμε συναναστροφή με σοφίαν”. “Απόκτα βίον ενάρετον μετά ορθής πίστεως διότι τις των ανθρώπων δεν μακαρίζει τον τοιούτον άνθρωπον;” (Ισαάκ ο Σύρος). “Δέχου και εργάζου το καλόν επάνω σ’ αυτό το θεμέλιον των δογμάτων. Διότι “πίστις χωρίς έργων νεκρά” (Ιακ. β’ 20), όπως και τα έργα χωρίς την πίστιν” (Γρηγ. Θεολ.).

Ο Μ. Βασίλειος αναφέρει πως τα δόγματα είναι ο στολισμός της Εκκλησίας. Σχολιάζοντας το Ψαλμ. μδ’10/με’ 9 λέγει πως η “βασίλισσα” που παρέστη εκ δεξιών σου”, είναι η “Εκκλησία, η οποία τοποθετεί τους ευσεβείς στα δεξιά του Χριστού, εκείνους που έχουν ολόχρυσον ενδυμασία τα “θεία καλοϋφασμένα δόγματα”, που είναι “ποικίλα και πολύπλοκα και περιέχουν τους ηθικούς και φυσικούς και τους λεγόμενους εποπτικούς λόγους”. Δια τούτο λέγει ότι ο ιματισμός της νύμφης είναι πεποικιλμένος”.

Κατά τον Ιωάννη το Χρυσόστομο, σε τίποτε δεν ωφελεί “ο καθαρός βίος, εάν τα διδάγματα είναι διεφθαρμένα, όπως ακριβώς βέβαια ούτε και το αντίθετον δεν ωφελούν τα υγιή δόγματα, εάν ό βίος είναι διεφθαρμένος”, “ουδέν γαρ όφελος βίου καθαρού, δογμάτων διεφθαρμένων ώσπερ ουν ουδέ τουναντίον, δογμάτων υγιών, εάν βίος η διεφθαρμένος .

Ο ίδιος πατέρας παρακινεί τους πιστούς να πιστεύουν στην Αγία Γραφή και να αποθηκεύουν στις ψυχές των “τας ορθάς διδασκαλίας και μαζί με αυτάς να επιδεικνύουν και ακρίβειαν εις την ζωήν, ώστε και η ζωή μας να επιβεβαιώνη τας διδασκαλίας και αι διδασκαλίαι να αποδεικνύουν περισσότερον αξιόπιστον την ζωήν μας. Διότι ούτε εάν έχωμεν μεν τας ορθάς διδασκαλίας, και αδιαφορούμε δε δια την ζωήν, θα πρόκυψη δι’ ημάς κάποιο όφελος, ούτε εάν έχοντες ενάρετον ζωήν, αδιαφορούμε δια τας ορθάς διδασκαλίας, θα ημπορέσωμε να κερδίσωμε κάτι χρήσιμον και δια την σωτηρίαν μας… πρέπει να κοσμούμεθα και από τα δύο, δηλαδή και από ορθότητα διδασκαλιών και από φροντίδα ενάρετου ζωής. Διότι ειπέ μου, ποιον το όφελος, όταν το δένδρον δεν φέρη καρπούς, αν και είναι πολύ υψηλόν και έχη πλούσιον φύλλωμα; Έτσι και τον χριστιανόν δεν ωφελούν καθόλου αι ορθαί διδασκαλίαι εάν αδιάφορη δια την συμπεριφοράν κατά την ζωήν του. Δι’ αυτό και ο Χριστός εμακάριζεν αυτούς λέγων “ος δ’ αν ποιήση και διδάξη, ούτος μέγας κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών” (Ματθ. ε’ 19) (Χρυσ).

ΤΣΕΤΙΝ ΜΑΝΤΑΤΖΗ Βουλευτής ΠΑΣΟΚ: «Κομμάτι του τουρκικού έθνους η μειονότητα»

Mετά τις δηλώσεις του “συμβουλου”- Βαλιανάτου περί “Μακεδόνων” , σειρά του βουλευτή-Τσετίν Μάντατζη ο οποίος μιλά για Τουρκική μειονότητα. Να χαίρεστε τους βουλευτές σας κύριοι Πολιτικοί αρχηγοί…

«Τουρκική» και «αναπόσπαστο κομμάτι του μεγάλου τουρκικού έθνους» είναι η μειονότητα της Θράκης κατά τον βουλευτή ΠΑΣΟΚ Ξάνθης Τσετίν Μαντατζή, χαρακτηρισμοί που περιλαμβάνονται σε συλλυπητήρια του επιστολή για τον θάνατο του Γκιουντούς Ακτάν, που ήταν πρόξενος της Τουρκίας, στην Κομοτηνή.

Η επιστολή δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία μειονοτική εφημερίδα της Κομοτηνής «Γκιουνδέμ» και έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της συμβουλευτικής επιτροπής της μειονότητας. «Βρισκόταν κοντά στην τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης», γράφει για τον πρέσβη ο βουλευτής και κάνει ιδιαίτερη αναφορά στη «μαύρη και πιο δύσκολη μέρα, την 29η Ιανουαρίου 1990, με τους βανδαλισμούς και τις αγριότητες που δεχτήκαμε από τους Έλληνες συμπατριώτες μας με την προτροπή και των διοικούντων μας».

Σε άλλο σημείο των «συλλυπητηρίων» του αναφέρει: «Η τουρκική κοινότητα της Δυτικής Θράκης που αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι του μεγάλου τουρκικού έθνους» βίωσε μεγάλη θλίψη με τον ξαφνικό θάνατο του «αείμνηστου» Γκιουντούς Ακτάν. Η «συλλυπητήρια» τοποθέτηση του Τσετίν Μαντατζή είναι στα χέρια της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.
Η τοποθέτηση Τσετίν Μαντατζή έρχεται σε συνέχεια της ασυνήθους δραστηριότητας που ο Τούρκος γενικός πρόξενος Κομοτηνής Μουσταφά Σαρνίκ επιδεικνύει στην περιοχή. Στα εγκαίνια τουριστικής επιχείρησης στο Δήμο Μύκης Ξάνθης και στο σύντομο χαιρετισμό του αναφέρθηκε στην παρουσία των ψευδομουφτήδων, τους οποίους παρουσίασε ως κανονικούς μουφτήδες και στην παρουσία των Ελλήνων φίλων, θέσεις που ενόχλησαν, γιατί θεωρήθηκε ότι υπεισέρχονται σε εσωτερικά ζητήματα του κράτους που τον φιλοξενεί.

Το διάβασα στον ΧΡΟΝΟ

Η συγχώρηση (Μια αληθινή ιστορία)

Χριστός Παντοκράτωρ (Μονή Τοπλού)

Πριν πολλά χρόνια και μετά την λήξη του εμφυλίου σπαραγμού και του αδελφοκτόνου πολέμου, σε κάποιο χωριό, έγινε ένας φόνος, για πολιτικούς μάλλον λόγους και εξαιτίας του μεγάλου φανατισμού, που επικρατούσε εκείνη την εποχή. Κατηγορήθηκε, λοιπόν, κάποιος χωριανός, ο Πέτρος Γ. και με τις μαρτυρίες πέντε συγχωριανών του δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκιση. Ο κατηγορούμενος όμως ισχυρίζετο συνεχώς ότι ήτο αθώος… Κλείσθηκε σε αγροτικές φυλακές, αλλά μέρα-νύχτα διαλαλούσε και μονολογούσε ότι ήτο αθώος. Σ’ αυτές τις φυλακές πήγαινε μια φορά τον μήνα ένας ευλαβέστατος ιερεύς και λειτουργούσε στο εκκλησάκι που υπήρχε και κατόπιν εδέχετο για εξομολόγηση όσους εκ των φυλακισμένων το επιθυμούσαν. Ύστερα από 5-6 μήνες, πήγε και ο εν λόγω χωριανός στον ευλαβή εκείνον ιερέα και εξομολόγο, και ενώπιον του Αγίου Θεού και μπροστά στο πετραχήλι του Πνευματικού, βεβαίωνε με όρκους ότι ήταν αθώος.

Από τότε που εξομολογήθηκε μέσα στις φυλακές ο Πέτρος Γ., άλλαξε τελείως διαγωγή και έγινε ο άνθρωπος της προσευχής και της μελέτης του Ευαγγελίου, που του δώρησε εκείνος ο καλός ιερεύς. Μέσα σ’ έναν χρόνο αλλοιώθηκε τόσο πολύ, που όλοι οι συγκρατούμενοί του και βαρυποινίτες άρχισαν να τον σέβωνται και να του φέρωνται φιλικά. Και με την Χάρι και τον φωτισμό του Θεού γρήγορα πείσθηκε ο ευλαβής ιερεύς για την αθωώτητά του, ώστε του επέτρεπε να κοινωνή κάθε φορά που λειτουργούσε στις φυλακές.

Ο ιερεύς προσπάθησε κάτι να κάμη μέσω κάποιων δικηγόρων, αλλά οι μάρτυρες ήσαν απολύτως κατηγορηματικοί, γιατί ήσαν δήθεν παρόντες στον φόνο. Παρά ταύτα ο Εξομολόγος πίστευε ότι όντως ήτο αθώος και θύμα σκευωρίας. Ο Πέτρος Γ. όχι μόνο προσηύχετο με το Όνομα του Ιησού Χριστού, που το έμαθε από το βιβλίο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού», αλλά μελετούσε το Ευαγγέλιο και κοινωνούσε των αχράντων Μυστηρίων, σκορπώντας σε όλους τους συγκρατουμένους του πολλή καλωσύνη. Συγχωρούσε δε με όλη του την καρδιά και τους κατηγόρους του και αυτόν ακόμα τον άγνωστο φονιά. Δεν φταίνε, οι καημένοι, έλεγε. Φταίει το πολιτικό και ιδεολογικό πάθος, φταίει και ο διάβολος που τους σκοτείνιασε το μυαλό κι έτσι κρύψανε την αλήθεια. Θεέ μου, συγχώρεσέ τους… και από μένα να ‘ναι συγχωρεμένοι… και χάρισέ τους πλούτη και αγαθά πολλά, αλλά χάρισέ τους προπαντός και ιδιαιτέρως φωτισμό και υγεία.

Έτσι πέρασαν 19 χρόνια. Κατόπιν, λόγω της καλής και αρίστης διαγωγής και επειδή έκανε και στις τότε αγροτικές φυλακές, όπου εμειώνετο η ποινή, αποφυλακίσθηκε. Ήτο πλέον 50 ετών. Στο χωριό όμως δεν έγινε δεκτός, επειδή τον πίστευαν όλοι για φονιά και κυρίως οι συγγενείς του φονευμένου. Έτσι, μετακόμισε σε μια γειτονική πόλι και έκαμε τον εργάτη, τον οικοδόμο και κυρίως τον μαραγκό, δουλειά που την έμαθε στην φυλακή. Η ζωή του όμως εξακολουθούσε να είναι ζωή ενός αληθινού χριστιανού, με την ακριβή συμμετοχή στα Μυστήρια, με την σωστή τήρηση των ευαγγελικών εντολών και ιδιαιτέρως με την προσευχή. Η προσευχή ήταν το οξυγόνο της ζωής του. Η Ευχή και το Ευαγγέλιο ήσαν γι’ αυτόν «άρτος ζωής» και «ύδωρ ζων». Μία κοπέλα 42 ετών, θεολόγος σε κάποιο Γυμνάσιο της περιοχής, πληροφορήθηκε από τον Πνευματικό των φυλακών, που ήτο και δικός της Πνευματικός, τα πάντα για τον Πέτρο Γ. και ιδιαιτέρως για το πόσο ήτο αφοσιωμένος στον Χριστό και στην Εκκλησία Του. Πήγε, τον βρήκε και κατόπιν τον ζήτησε η ίδια σε γάμο!… Από τον ευλογημένο αυτό γάμο προήλθαν δυό παιδιά, υγιέστατα.

Ύστερα από μερικά χρόνια, στο χωριό που έγινε ο φόνος, κάποιος αρρώστησε βαρειά με ανεξήγητους φοβερούς πόνους σε όλο του το σώμα. Η επιστήμη με τους γιατρούς και τις κλινικές εξετάσεις, που ήσαν προηγμένες, στάθηκαν αδύνατον να τον βοηθήσουν!!! Ούτε καν την αιτία δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν!

Έτσι, μια βραδυά στο σπίτι του, αφού επέστρεψε από το νοσοκομείο, σ’ αυτήν την φοβερή κατάστασι, άρχισε να κραυγάζη μέσα στους φοβερούς του πόνους ότι αυτός ήτο ο φονιάς και με τους 4 ψευδομάρτυρες, τους οποίους εξηγόρασε με μεγάλα χρηματικά ποσά, κατηγόρησαν τον Πέτρο Γ., που συμπτωματικά περνούσε από εκείνο το σταυροδρόμι, την ώρα που έγινε ο φόνος.

Φώναξαν τον αστυνόμο του τμήματος του χωριού, υπέγραψε την ομολογία του κατονομάζοντας και τους 4 ψευδομάρτυρες και συνεργούς του. Ποια νομική διαδικασία ακολουθήθηκε μετά, δεν γνωρίζω. Η ομολογία του όμως έκανε κρότο στο χωριό, προκαλώντας σύγχυσι, ταραχές και πολλές κατάρες, οι οποίες βάραιναν τον φονιά. Παρά ταύτα, η ψυχή του φονιά δεν έφευγε. Κι αυτός εξακολουθούσε να τσιρίζη και να κραυγάζη.

Τρείς Ιεράρχες: Tρείς Προτάσεις Ζωής

Εμπνευσμένο μήνυμα του σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ προς τους μαθητές και καθηγητές επί της εορτής των Τριών Ιεραρχών:

[...] Ο Μέγας Βασίλειος έζησε σε μία εποχή που η αίρεση του Αρειανισμού είχε επικρατήσει σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Αυτοκράτορας Ουάλης με κάθε μέσο προσπαθούσε να επιβάλλει την αίρεση. Στην Καισάρεια της Καππαδοκίας ο επίσκοπος Βασίλειος είχε γίνει το σημείο αναφοράς της αντίστασης των Ορθοδόξων στον Αρειανισμό. Για τον λόγο αυτό ο αυτοκράτορας έστειλε τον έπαρχο Μόδεστο συνοδευόμενο από στρατό, για να αναγκάσει τον επίσκοπο να υποταγεί στις βουλές του. Ο Μόδεστος οδηγεί τον Μέγα Βασίλειο στο διοικητήριο και εκεί προσπαθεί να υποτάξει τον επίσκοπο σε μία δημόσια «εξέταση». Η πρακτική του τρόμου που προσπαθεί να επιβάλει δεν έχει αποτελέσματα και αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει ως  έσχατο μέσο, την απειλή. Όμως και αυτή δεν είναι ικανή να επιφέρει αποτελέσματα και τότε ο Μόδεστος ρωτά: «Δεν φοβάσαι, λοιπόν, την εξουσία μου; Μπορώ να προχωρήσω σε δήμευση της περιουσίας σου, να σε οδηγήσω στην εξορία, να σε βασανίσω, μπορώ ακόμα και να σε θανατώσω». Κι ο Μέγας Βασίλειος αποκρίνεται: «Δεν φοβάμαι την δήμευση γιατί δεν έχω τίποτα, δεν φοβάμαι την εξορία γιατί δεν έχω τόπο δικό μου, δεν φοβάμαι τα βασανιστήρια και τον θάνατο, γιατί αυτά τα καθαγίασε ο Χριστός».

Αν θέλετε ειλικρινά να αλλάξετε τον κόσμο, ακούστε τι πρόταση ζωής κομίζει ο Μέγας Βασίλειος: μην κάνετε όνειρα που θεμελιώνονται στην καριέρα και στο χρήμα, μη βλέπετε τα πάντα γύρω σας κτητικά, μη διστάζετε να ομολογήσετε την αλήθεια, μη φοβάστε να πληρώσετε το προσωπικό κόστος που συνοδεύει την ομολογία αυτή, και τότε ο κόσμος σίγουρα θα αλλάξει.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός κλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη σε μία εποχή κατά την οποία οι Αρειανοί είχαν καταφέρει να επικρατήσουν στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Ο Άγιος Γρηγόριος καταφέρνει μέσα από πολύ δύσκολες συνθήκες να αναστήσει την Ορθοδοξία στο κέντρο της Βασιλεύουσας. Το έργο του κορυφώνεται κατά την σύγκληση στην Κωνσταντινούπολη της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου. Εκεί ο θεολογικός του λόγος έρχεται να δώσει απαντήσεις στα καίρια θέματα που απασχολούν την Εκκλησία. Όμως παρά την τεράστιά του προσφορά, κάποιοι επίσκοποι τολμούν να αμφισβητήσουν το πρόσωπο του Γρηγορίου. Υποστηρίζουν ότι δεν ανέβηκε με τρόπο κανονικό στον επισκοπικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης και ότι δεν πρέπει να είναι πρόεδρος της Συνόδου. Όλοι περιμένουν την αντίδραση του Ιεράρχη στην άδικη αυτή επίθεση. Ο άγιος απευθύνθηκε προς τους υποστηρικτές και τους επικριτές του λέγοντας:  «Πατέρες ιεροί, συναχθήκατε δώ για το θέλημα του Θεού. Υψωθήτε με την ψυχή στα υψηλά. Και μη στενοχωριέστε για τη δική μου θέση… αν θα ‘μαι πρώτος η αν θα ‘μαι τελευταίος… δεν έχει σημασία. Ομονοήστε σεις κι αφήστε εμένα. Ναί αδελφοί μου παραιτούμαι, φεύγω, παραδίδω θρόνο και προεδρία, αφού έτσι βοηθώ την Εκκλησία και αφού έτσι θα πάψετε, πιστεύω, να φιλονικείτε».

Αν θέλετε ειλικρινά να αλλάξετε τον κόσμο, ακούστε τι πρόταση ζωής κομίζει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: μην αγαπήσετε την εξουσία, μην βλέπετε τριγύρω σας μόνο εχθρούς, μην φοβάστε την κριτική, μην διεκδικείτε ρόλους πρωταγωνιστικούς, μη πιστεύσετε ποτέ ότι είστε το κέντρο του σύμπαντος,  και τότε ο κόσμος σίγουρα θα αλλάξει.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διακόνησε την Εκκλησία από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Ο λαός της Βασιλεύουσας αγαπούσε και σεβόταν τον ποιμένα του. Η αγάπη αυτή οδήγησε πλήθος ανθρώπων στους δρόμους της Κωνσταντινουπόλεως, όταν ο Αυτοκράτορας Αρκάδιος αποφάσισε να εξορίσει τον Άγιο Ιωάννη γιατί ασκούσε έντονη κριτική στην ματαιοδοξία της συζύγου του Ευδοξίας. Ήταν έτοιμοι να εμποδίσουν την εξορία του Αγίου Χρυσοστόμου, απαντώντας στη βία των αρχών με βία. Όμως ο Άγιος Ιωάννης απευθύνεται προς τους πιστούς λέγοντας: «Μην εμποδίζετε την εξορία μου. Οφείλω υπακοή. Δεν επιθυμώ να χυθεί αίμα για μένα… Καθώς βλέπω για μένα όλα τελειώνουν. Έτρεξα το δρόμο μου και ίσως δεν θα ξαναδείτε το πρόσωπό μου. Αυτό που σάς παρακαλώ είναι μόνον τούτο. Κανένας από σάς να μη πάψει να αγαπά και να σέβεται την Εκκλησία. Και οποιοσδήποτε έστω και χωρίς τη θέλησή του γίνει αρχιεπίσκοπος…, σκύψτε το κεφάλι σας σ’ αυτόν σαν να ήμουν εγώ. Έτσι θα έχετε το έλεος του Θεού».

Αν θέλετε ειλικρινά να αλλάξετε τον κόσμο, ακούστε τι πρόταση ζωής κομίζει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: μην αποδεχθείτε την βία ως λύση, μην αδικήσετε ποτέ ακόμα και αν αδικείστε, μην εκμεταλλευτείτε την αγάπη και τον σεβασμό των ανθρώπων, μην διστάσετε να αυτοπεριορίσετε τα δικαιώματά σας υπέρ των δικαιωμάτων των αδελφών σας, και τότε ο κόσμος σίγουρα θα αλλάξει. [...]

Διαβάστε ολόκληρο το μήνυμα εδώ

Καλημέρα Σχολείο – Καλημέρα Θλίψη [Φινλανδία-Ελλάδα]

Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών. Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς  μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο  σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του.

Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.

Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως).

Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα) αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους, ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. Η φιλοσοφία τους είναι, «η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».
Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας). Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους.

Bazaar αγάπης για τα παιδιά της Ασίας

Το μεταφέρω από το μπλογκ ” ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ“

Bazaar αγάπης για τα παιδιά της Ασίας οργανώνουν οι Φίλοι της Ιεράς Μητροπόλεως Χονγκ Κονγκ & Άπω Ανατολής αυτή την Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2009, από τις 11 το πρωί έως τις 8 το βράδυ, στην Αίθουσα Λόγου & Μουσικής των Εκδόσεων Εν πλω, Κολοκοτρώνη 47 , Αθήνα (3ος όροφος).

Το Bazaar θα επισκεφθεί στις 7 μμ ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ & Άπω Ανατολής κ. Νεκτάριος.

Στο Bazaar, που συμπίπτει με την κινεζική πρωτοχρονιά, θα διατεθούν προς πώληση σε εξαιρετικές τιμές παιδικά ρούχα για αγόρια και κορίτσια ηλικίας 2 έως 12 ετών, που προσέφεραν βιοτεχνίες για την ενίσχυση της ιεραποστολής στην Ασία.

“Σκότωσα 10 άτομα και έναν αιχμάλωτο στην Κύπρο”

Χ.Ο.Ε. – Α.Θ.Α.ΖΩ

τυφλὸς δὲ τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται.(Ματθ.ιε'-14)

Ιδρυτής της κίνησης ο Στυλιανός Γιαννετάκης, τελειόφοιτος Δ΄ Δημοτικού, που γεννήθηκε στην Κρήτη, στα Χανιά, το 1904. Το 1959 ιδρύει «κατ’ αποκάλυψιν θεού» την «Χριστιανική Οργάνωση Ειρήνης» (Χ.Ο.Ε.) στην Αθήνα με έμβλημα «Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ». Το 1968 αρχίζει η έκδοση του περιοδικού της «Ανέσπερον Φως». Το 1972 ο Γιαννετάκης εκδίδει το βιβλίο «Το ανέσπερον Ελληνοχριστιανικόν Φως» μία συλλογή, θα λέγαμε, από άρθρα δημοσιευθέντα στο περιοδικό τους. Το 1981 (1-6-1981) γίνεται «Ομολογία Πίστεως» της Χ.Ο.Ε. που διακηρύττει αφοσίωση στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Το 1989 ο μακαριστός π. Αντώνιος εκθέτει το πρόβλημα της Χ.Ο.Ε. στο βιβλίο του «Χ.Ο.Ε., Ένα Ποιμαντικό πρόβλημα».

Η Χ.Ο.Ε. σε έγγραφα της δηλώνει «… (απεκρούομεν) μεθ’ ιεράς αγανακτήσεως την άδικον και θεοστυγή εις βάρος μας κατηγορίαν, εδηλούμεν ότι είμεθα πιστά, υπάκουα και αφοσιωμένα της Ορθ. Εκκλησίας τέκνα, αποδεχόμενοι πάντα τα δόγματα και διδασκαλίας των Πατέρων αυτής και εζητούμεν την διενέργειαν κανονικών ανακρίσεων διά να διαπιστωθεί αν αληθεύει ή όχι η εις βάρος μας κατηγορία» όπως γράφουν στο τελευταίο -αν δεν κάνω λάθος- αποσταλέν έγγραφο τους στην Ι. Σύνοδο την 1-12-1994. Στο μεταξύ, το 1992 ιδρύεται» στην Θεσσαλονίκη η «Αδελφότης θείας Αγάπης και Ζωής» (Α.Θ.Α.ΖΩ.) με ιδρυτή και πρόεδρο της τον μέχρι τότε αντιπρόεδρο της Χ.Ο.Ε., Νικόλαο Μουτσάκη.

Αλλά ποιες είναι οι κακοδοξίες της ΧΟΕ;
1. Τα στελέχη της ΧΟΕ δεν πρέπει να προέρχονται από την Εκκλησία, αλλά από απλούς και αγράμματους ανθρώπους. Ο ιδρυτής της ΧΟΕ, ο σύγχρονος αυτός Μωυσής, όπως το πιστεύουν οι Χοεκοί, έλαβε ειδικό μήνυμα από το Θεό, πού λέει επιγραμματικά:
«… Τα στελέχη αυτά δεν θα είναι από την Εκκλησία, όπως και ο Χριστός δεν διάλεξε τους αποστόλους του από τους Αρχιερείς (του Ισραήλ), αλλά από απλούς και αγράμματους ανθρώπους».

Συνεπώς, σύμφωνα με το θεϊκό μήνυμα, κανένα στέλεχος της ΧΟΕ δεν πρέπει να προέρχεται από την τάξη του Κλήρου της Εκκλησίας μας. Κανένας επίσκοπος  ή πρεσβύτερος ή διάκονος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Και ξέρετε γιατί; Γιατί ο κληρικός διαπιστώνοντας την πλάνη της ΧΟΕ θα συστήσει καθηκόντως την επαναφορά της στους κόλπους της μιας, Αγίας και Αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Παρουσία κληρικών της Αγίας μας Εκκλησίας, σαν στελέχη, στη ΧΟΕ, όπως και σε κάθε άλλη αίρεση, σημαίνει τη διάλυσή τους.

2. Στα μηνύματα πού πήρε από το Θεό ο ιδρυτής της ΧΟΕ είναι και τούτο: Οι πιστοί της Οργανώσεως είναι οι 144.000 πού αναφέρει η Αποκάλυψη στο κεφάλαιο ιγ, 34.
«Ο αρχηγός της Οργανώσεως Στυλιανός Γιαννετάκης, έλαβε μήνυμα από το Θεό να οργάνωση τους πιστούς μέχρι ο αριθμός τους να φτάσει τις 144.000, ώστε δι’ αυτών, οίτινες θα αποτελέσουν τα στελέχη, να ολοκληρωθεί το σχέδιο του Θεού… Μέχρι να συμπληρωθεί ο αριθμός των στελεχών σε 144.000, πρέπει να καταβληθεί σοβαρή προσπάθεια έγγραφης νέων μελών (ηλικίας μέχρι 40, το πολύ 45 ετών)».

3ο Berlin in Athens Porn Film Festival

Ο Θεός ας μας λυπηθεί….. διότι έχουμε εξομοιωθεί με τ’ανόητα τα ζώα!!!

…το έστειλε φίλος και το μεταφέρω

Έχω ένα όραμα για το μέλλον…όλοι θα είναι τόσο σεξουαλικά ικανοποιημένοι, (και)θα δοθεί τέλος στη βία, τους βιασμούς και τους πολέμους.” Annie Sprinkle

Πέρασαν ήδη 3 χρόνια και το Porn Film Festival της Αθήνας έχει γίνει πλέον θεσμός, πρωτοπόρος κι αντάξιος με τους αντίστοιχους άλλων πόλεων όπως το Βερολίνο, το Παρίσι και το Άμστερνταμ.

Με το Post Porn ξεκίνησε ένα νέο είδος πορνογραφίας, μια νέα μορφή τέχνης, που δεν είχε πλέον σκοπό την κανονικοποίηση της επιθυμίας, του φύλου, της σεξουαλικότητας, και των σωμάτων, Αλλά είχε σκοπό να απελευθερώσει αντί να φυλακίσει τη φαντασία, να προκαλέσει, να εκπλήξει.

Και σε μια εποχή που μας επιβάλλονται σχεδόν τα πάντα, κι οι διάφορες εξουσίες μας χώνουν σε καλούπια, κόβοντας ό,τι περισσεύει, η ανάγκη να απελευθερωθούμε, να διαθέσουμε τα σώματά μας με όποιο τρόπο επιθυμούμε – αρκεί να υπάρχει συναίνεση, να εκφραστούμε, να εκτονωθούμε, να διεκδικήσουμε και να είμαστε αληθινοί είναι επιτακτική.

Και το 3ο Athens Porn Film Festival μας δίνει τη δυνατότητα να τα κάνουμε όλα αυτά. Να δούμε ταινίες και performances, να ακούσουμε μουσική, να βρεθούμε σε ένα χώρο γεμάτο με ανθρώπους, τόσο διαφορετικούς αλλά και τόσο ίδιους, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αντιλαμβάνονται τη σημασία και τη δύναμη της σεξουαλικότητάς τους.

Ας πάρουμε μια γεύση του τι θα δούμε αυτές τις δύο μέρες.

Η Κυριακή προσευχή και οι Πεντηκοστιανοί

Την προσευχή αυτή, που μας άφησε o Κύριός μας Ιησούς Χριστός, δεν τη χρησιμοποιούν όπως είναι γραμμένη στην Α­γία Γραφή, αλλά την λένε με δικά τους λόγια. Για να δικαιο­λογηθούν, λένε ότι ο Ιησούς Χριστός έδωσε «υπόδειγμα» προ­σευχής.

Οταν οι μαθηταί του Κυρίου του ζήτησαν να τους διδάξει πως να προσεύχωνται, «είπε αυτοίς· όταν προσεύχησθε, λέγε­τε· Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς· αγιασθήτω το όνομά σου ελθέτω η βασιλεία σου·…» (Ματθ. ΣΤ’: 9, Λουκ. ΙΑ: 2). Εάν οι Πεντηκοστιανοί διαβάσουν την Γραφή της Βιβλικής Εται­ρείας, θα δούν ότι ο Βάμβας δεν την μεταφράζει, αλλά την παραθέτει αυτούσια. Αυτοί γιατί την μεταφράζουν; Δεν φο­βούνται μήπως κατά την μετάφραση παραλείψουν «ιώτα εν η κεραία μία»;

«Που ήσουν, Κύριε; Γιατί δεν σταμάτησες νωρίτερα αυτήν την μάχη;»

 

Θεοδώρου του Αψευδούς, τοιχογραφία Ιερού Ναού Παναγίας του Άρακος, Κύπρος (1192)

Με δυό λόγια από το Συναξαριστή θέλουμε να τιμήσουμε τη μνήμη του Αγωνιστή Του Χριστού Αντωνίου του Μέγα! Ας μας ενδυναμώνει στον αγώνα! χρόνια πολλά στούς φίλους που γιορτάζουν.

[...] Eργαζόταν με τα χέρια του, μοίραζε τα περισσεύματα του στους πτωχούς, μελετούσε τα ιερά βιβλία και προσπαθούσε να φυλάξει αδιατάρακτη την προσευχή εν τη καρδία. Ωσάν μέλισσα, κάθε φορά που άκουγε να επαινούν την αρετή κάποιου ασκητή, προσέτρεχε σ’ αυτόν, παρατηρούσε την ταπεινοφροσύνη του ενός, την σκληραγωγία του άλλου, την προσήλωση στην προσευχή ή στην μελέτη, και όταν γύριζε στο κελλί του, αγωνιζόταν να συγκεντρώσει πάνω του όλες αυτές τις αρετές.

Ο δαίμονας, που φθονεί κάθε αγαθό έργο των ανθρώπων, μη υποφέροντας να βλέπει τέτοιο ζήλο σε τόσο νέο άνθρωπο, αποφάσισε να τον πολεμήσει. Του υπέβαλε αρχικά την ενθύμηση της περιουσίας που είχε αφήσει, της αδελφής που είχε εγκαταλείψει και όλων των απολαύσεων της περασμένης ζωής του. Ύστερα του παράστησε με φοβερό τρόπο τις δυσκολίες της ασκητικής ζωής, την αδυναμία του σώματός του, τον μακρύ αγώνα που θα έπρεπε να διεξάγει επί πολλά χρόνια, υποβάλλοντας του πυκνό νέφος σκοτεινών λογισμών. Καθώς ο Αντώνιος αντιστεκόταν στις επιθέσεις του, μένοντας σταθερός στην πίστη, την υπομονή και την αδιάλειπτο προσευχή, ο Πονηρός επιτέθηκε σε άλλο μέτωπο. Τον κατέκλυσε με ακάθαρτους λογισμούς και ερέθισε τις νεανικές του αισθήσεις με άσεμνες νύξεις. Και βλέποντας ότι ο Αντώνιος αντιστεκόταν σθεναρά, μία νύχτα μεταμορφώθηκε σε γυναίκα που του έκανε προκλητικές χειρονομίες. Όμως, ο γενναίος στρατιώτης του Χριστού απώθησε τον Σατανά με την ανάμνηση των τιμωριών της κολάσεως. Ο δαίμονας αποκαμωμένος παρουσιάσθηκε τότε με την μορφή δύσμορφου και μελανού παιδιού, παριστάνοντας το πνεύμα της πορνείας, και αναγνώρισε πως ο Αντώνιος τον είχε νικήσει. Ο Αντώνιος τον απώθησε περιφρονητικά ψάλλοντας: Κύριος έμοι βοηθός, καγώ επόψομαι τους εχθρούς μου (Ψαλμ. 117, 7).

Ήταν όντως πεπεισμένος ότι δεν ήταν εκείνος που κατήγαγε αυτή την πρώτη νίκη αλλά η χάρη του Θεού που ενοικούσε μέσα του (βλ. 4′ Κορ. 15, 10). Σοφά κατηχημένος από την μελέτη των αγίων Γραφών για τις διάφορες μηχανεύσεις των δαιμόνων ο Αντώνιος δεν εφησύχασε. Πάντα γρήγορων, εργαζόταν με ακόμη μεγαλύτερη φροντίδα να καθυποτάξει το σώμα του, από φόβο μήπως, νικητής σε μια μάχη, βρεθεί ηττημένος σε άλλη. Έχοντας εδραιώσει την απόφαση στην οσιακή πολιτεία του, δεν κουραζόταν πια να περνά συχνά όλη την νύχτα προσευχόμενος, δεν έτρωγε παρά λίγο ψωμί και αλάτι κάθε δύο ημέρες και αρνιόταν κάθε ανθρώπινη παρηγοριά. Χωρίς να συλλογιέται πόσα χρόνια διήγε την ασκητική βιοτή και τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος (Φιλ. 3, 14), θεωρούσε την κάθε ημέρα, ως απαρχή της άσκησης του, οικειοποιούμενος τα λόγια του προφήτη Ηλία: ζη Κύριος ω παρέστην ενώπιον αυτού σήμερον (Γ’ Βασ. 18, 15).

Με αυτόν τον τρόπο ο Αντώνιος πέρασε στην αντεπίθεση: επέλεξε για κατάλυμα, έναν από τους αρχαίους τάφους που είχαν σκάψει οι ειδωλολάτρες. Μη υποφέροντας τέτοια πρόκληση, ο Σατανάς ήρθε να τον πολιορκήσει την νύχτα με ολόκληρη λεγεώνα δαιμόνων. Του κατάφεραν τόσα πλήγματα, ώστε τον άφησαν καταγής καταπληγωμένο. Όταν ο φίλος που φρόντιζε να του πηγαίνει τροφή τον βρήκε σ’ αυτήν την κατάσταση, ημιθανή σχεδόν, τον έφερε εσπευσμένα στον ναό του χωριού. Μόλις όμως ο Αντώνιος συνήλθε, τον παρακάλεσε να τον μεταφέρει ξανά στον τάφο. Ανίκανος να σταθεί όρθιος, προσευχόταν ξαπλωμένος και προκαλούσε θαρραλέα τους δαίμονες, οι οποίοι εισήλθαν στον τάφο με την μορφή κάθε λογής θηρίων και ερπετών. Ο ανδρείος μαχητής πολιορκούμενος από παντού τους απωθούσε φωνάζοντας: «Αν είχατε την παραμικρή εξουσία, θα αρκούσε ένας από σας για να με καταβάλει. Επειδή όμως ο Χριστός σας αφαίρεσε την δύναμη, προσπαθείτε να με τρομάξετε με την πληθώρα σας. Το γεγονός ότι έχετε υποβιβασθεί να παίρνετε το σχήμα των άλογων ζώων, είναι γνώρισμα της αδυναμίας σας. Αν έχετε κάποια δύναμη εναντίον μου εμπρός, μη καθυστερείτε άλλο, επιτεθείτε! Αν δεν έχετε δύναμη, σταματήστε να πηγαινοέρχεσθε έτσι. Το σημείο του σταυρού και η πίστη αποτελούν τείχος απόρθητο!»

ΚΑΒΑΛΑ στα Οράματα οι Πεντηκοστιανοί της Ε.Α.Ε.Π

Μάγος-Ποιμένας οραματιστής και ονειροπαρμένος πεντηκοστιανός θύμα των ενυπνίων του.

Ο ποιμήν (!) της Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της πεντηκοστής στην Καβάλα είδε ΤΟ Όραμα των Οραμάτων και οι εαεπιτες τρέχουν και δεν φτάνουν να προλάβουν τη διάσπαση (και με Οραματική Σφραγίδα πλέον).

Είδε το Όραμα που δεν έπρεπε να δει κανείς πεντηκοστιανός! Την ΕΑΕΠ κομμένη στη μέση, είδε ο “επίσκοπος” οραματιστής στην ΗΔΗ διαιρεμένη σύναξη της Καβάλας. Τρεχάτε φίλοι της ΕΑΕΠ να προλάβετε αλλά κάποια πράγματα δεν μπορείτε να τα αποφύγετε.  Γιατί όπως είναι γνωστό:

«Ουδέποτε κάποια αίρεση νίκησε την Εκκλησία· απλώς πάντοτε μαίνεται, αλλά με το πέρασμα τού χρόνου γρήγορα καταλύεται»

άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (Ιερά Παράλληλα, PG 95,1165,31).

Οι ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ παλαιοημερολογίτες και ο γ. ΠΑΪΣΙΟΣ

Οι ζηλωτές, παλαιοημερολογίτες με ου κατ’ επίγνωσιν ζήλο και έμμονες ιδέες, κατέκριναν το Γέροντα, γιατί δεν ακολουθούσε τη δική τους γραμμή στο θέμα των σχέσεων με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ζητούσαν να διακόψει κάθε σχέση μ’ αυτό, να μην μνημονεύει τον Πατριάρχη και να διαφωτίζει τους επισκέπτες του σχετικά με τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η Ορθοδοξία από τον Πατριάρχη και τις ενέργειές του. Οι άνθρωποι αυτοί αδιαφορούσαν εντελώς για τη μεγάλη πνευματική προσφορά του Γέροντα, για τη μέριμνα του να καλλιεργηθούν οι άνθρωποι σύμφωνα με το ορθόδοξο ήθος, για την καλή ανησυχία που έσπερνε στους ανθρώπους, για την παρηγοριά που τους έδινε, για την προσευχή που έκανε για τους πονεμένους, για την μεγάλη του ασκητικότητα, με δύο λόγια για την ευλογημένη παρουσία του στο Άγιον Όρος. Ήθελαν σώνει και καλά ο Γέροντας να αρνηθεί την Εκκλησία και να γίνει ένας τυφλός ζηλωτής.

Ενδεικτικά αναφέρουμε δύο περιπτώσεις: Το περιοδικό «Άγιος Αγαθάγγελος Εσφιγμενίτης», της μονής Εσφιγμένου, που κρίνει τους πάντες και τα πάντα και μόνο τον εαυτό του ξεχνάει, σε κάποιο σχόλιο του που φέρει τον τίτλο «Και μετά θάνατον επιζήμιος ο π. Παΐσιος ο αγιορείτης», λέγει και τα εξής: «Παρεκτραπέντος αυτού, εις την Ορθόδοξον Πίστιν των Πατέρων μας, επλάνει τον λαόν του Θεού, όστις ήρχετο εκ περάτων της γης να τον συμβουλευθή και συνεβούλευεν αυτούς να ακολουθούν αιρετικούς ποιμένας». Και επειδή είχε πληροφορηθεί το καλό περιοδικό ότι επρόκειτο να κυκλοφορήσουν και βιογραφίες του Γέροντα, ανησυχούσε γιατί και μετά την κοίμησή του θα ήταν επικίνδυνος. Μάλιστα προέτρεπε τους βιογράφους και αρθρογράφους να μην επιβαρύνουν την ψυχή τους με το να γράφουν για την ανύπαρκτη αγιότητα του π. Παϊσίου.

Αλλά και στο περιοδικό «Αγιορείτης» κατηγορείται ο Γέροντας, όπως και όλοι οι σύγχρονοι Γέροντες, γιατί ποτέ δεν συμβούλεψαν «κάτι που να προστατεύει τους πιστούς από τας αντορθοδόξους ενεργείας του Οικουμενικού πατριάρχου και των δορυφόρων του. Ουδέποτε! Δια θέματα πίστεως ετήρουν σιγήν, σιγήν ένοχον και κατάκριτον κατά τους αγίους Πατέρας». Και αμφισβητώντας τα χαρίσματα που είχαν, ο συντάκτης του σχολίου λέγει ότι δεν αποτελούσαν κριτήριο Ορθοδοξίας, αλλά «είχον γίνει παίγνιον του πονηρού, αφού τίποτα από τα λεγόμενά τους δεν εναρμονίζεται προς τον Πατερικόν, αντιαιρετικόν λόγον, γενόμενοι αιτία να παραμένουν τόσαι ψυχαί εις την κοινωνίαν της αιρέσεως».

Δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε τα ανωτέρω αποσπάσματα, γιατί είναι άδικα και προπαντός εμπαθή. Τα αναφέραμε μόνο για να φανεί ότι ο Γέροντας αντιμετώπιζε όσο ζούσε την μανία των ζηλωτών, οι οποίοι συνεχίζουν την τακτική τους και μετά την κοίμηση του.

από τη σελίδα μας

πατήρ Νεκτάριος: Μια ανοιχτή αγκαλιά στα εγκαταλειμμένα παιδιά

Το τελευταίο διάστημα έχει φέρει περίπου 1.600 παιδιά, με τους συνεργάτες του συζητούν μαζί τους, έχουν βαφτίσει πολλά από αυτά και συγκέντρωσαν πολλές ιστορίες τους, οι οποίες είναι συγκλονιστικές

Ο πατήρ Νεκτάριος τα τελευταία χρόνια πηγαίνοντας στην Ρωσία και την Ουκρανία ανακάλυψε ένα πολύ μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα, τα εγκαταλελειμμένα παιδιά. Οι στατιστικές μιλούν για 1-4 εκ. εγκαταλελειμμένα παιδιά και μέσα από ένα πρόγραμμα της μητρόπολης Θηβών μαζί με τη νεολαία που έχει συμπαραστάτες πηγαίνουν συχνά, τους προσφέρουν, ρουχισμό, παπούτσια, γραφική ύλη, ενώ τα τελευταία χρόνια φέρνουν ορισμένα από αυτά τα παιδιά, στις κατασκηνώσεις της μητροπόλεως και κάνουμε ένα πρόγραμμα 20ήμερο να γυρίσουμε τα κυριότερα μέρη της Ελλάδας. Το τελευταίο διάστημα έχει φέρει περίπου 1.600 παιδιά, συζητούν μαζί τους, έχουν βαφτίσει πολλά από αυτά που ήταν αβάφτιστα και συγκέντρωσαν πάρα πολλές ιστορίες τους, οι οποίες είναι συγκλονιστικές.
Αυτές τις ιστορίες διάβασε στους πιστούς της ενορίας της Αγ. Βαρβάρας Κομοτηνής, μετά από πρωτοβουλία του ιερέα Ιωάννη Μακίδη. Οι πιστοί άκουσαν τις ιστορίες παιδιών οι οποίες πραγματικά θυμίζουν Τομ Σώγιερ, με μεγάλο ενδιαφέρον και κυριολεκτικά κρέμονταν από τα χείλη του ιερωμένου μοναχού.

Τα νέα ζευγάρια τους ενημερώνετε;
-Αυτό που θέλω να περάσω ως μήνυμα είναι ότι μία καλή οικογένεια μπορεί να κάνει πολύ καλά παιδιά, πολύ καλούς ανθρώπους, οι οποίοι θα είναι για τον εαυτό τους εντάξει, για την οικογένειά τους, αλλά και για την κοινωνία. Εάν όμως μια οικογένεια δεν είναι σωστή, είτε είναι διαλυμένη, είτε αδιάφορη, είτε ταλαιπωρείται από τον αλκοολισμό όπως είναι στις χώρες εκείνες, θα δημιουργήσει δράματα και μπορεί τα παιδιά να είναι οι αυριανοί εγκληματίες, να βρεθούν στις φυλακές, αυτοί που διαβάζουμε στις εφημερίδες.

Τα νέα ζευγάρια τι βάσεις μπορούν να δώσουν στα παιδιά τους;
-Το πρώτο που θα συνιστούσα στα νέα ζευγάρια είναι να καλλιεργήσουν την σχέση τους. Να γίνουν πρώτα σύζυγοι και μετά γονείς, γιατί εμείς κάνουμε το αντίθετο. Αυτό όμως σημαίνει διάλυση της οικογένειας. Όσο το ζευγάρι είναι ενωμένο και αγαπημένο αυτό θα βοηθήσει και τα παιδιά του. Είναι η καλύτερη αγωγή δηλαδή που θα δώσουν. Από εκεί και πέρα βλέποντας τα παιδιά το παράδειγμα των γονέων και την στοργή και την αγάπη που έχουν μεταξύ τους, θα περάσει αυτό το μήνυμα και σε αυτά και θα πάρουν πάρα πολύ καλές βάσεις. Το δεύτερο, το θεωρώ και αυτό πρώτιστο βέβαια, είναι η πίστη στον Θεό. Εάν ένα ζευγάρι δεν έχει πίστη στον Θεό και δεν έχει στηρίξει την ελπίδα του στον Θεό και να είναι κοντά στην Εκκλησία, πάλι νομίζω μπορεί να κάνει πάρα πολύ ζημιά και στον εαυτό τους και στα παιδιά τους».
Χρήσιμες συναντήσεις όπου υπάρχουν βασικά μηνύματα ανθρωπιάς που οφείλει να καλλιεργεί η εκκλησία.

http://www.xronos.gr/church/detail.php?ID=42648

Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης

Μεσαιωνική απεικόνιση του αγίου Γρηγορίου Νύσσης

Ο άγιος Γρηγόριος, τον οποίο σήμερα τιμά η Εκκλησία μας, ήταν πραγματικά ένα μεγάλο πνευματικό ανάστημα. Όταν διαβάζη κανείς τα έργα του, χαίρεται την ευρύτητα της σκέψεώς του, την γονιμότητα της διδασκαλίας του, αλλά, κυρίως και προ παντός, την μεγάλη του ευαισθησία. Ασχολείται με θέματα πολύ δύσκολα, και όμως δεν αφίσταται της Ορθοδόξου Παραδόσεως.

Στον άγιο Γρηγόριο Νύσσης συναντούμε την διδασκαλία ότι το βαθύτερο έργο της Εκκλησίας είναι η θεραπεία του ανθρώπου, που επιτυγχάνεται μέσα από την κάθαρση, και ότι σκοπός του ανθρώπου είναι η θέωση. Βέβαια, και άλλοι Πατέρες αναλύουν αυτήν την πραγματικότητα, αλλά ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης επιχειρεί λεπτομερή ανάλυση. Στο έργο του “εις τον βίον Μωϋσέως”, το οποίο είναι υπόδειγμα θεολογικού λόγου, κάνει θαυμάσιες προεκτάσεις και παρατηρήσεις.

Γενικά, ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, αδελφός του Μ. Βασιλείου, ασχολήθηκε με θέματα τα οποία ήταν δυσεπίλυτα για το ανθρώπινο πνεύμα. Η μεγάλη του ευαισθησία, που φαίνεται στις συνομιλίες που είχε με την αδελφή του Μακρίνα, πριν εκείνη κοιμηθή, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει τον θάνατό της, όπως και η στάση του απέναντι στον χωρισμό από την αδελφή του, κάνει τρομερή εντύπωση. Ήταν πραγματικά μεγάλος θεολόγος, αλλά και αρκετά ευαίσθητος πνευματικός πατέρας.

Η αξία της μεγάλης του προσωπικότητος αναγνωρίστηκε από όλη την Εκκλησία. Μετά τον θάνατο του αδελφού του, Μ. Βασιλείου, που έγινε το 379, ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης ανέλαβε διάφορες εκκλησιαστικές πρωτοβουλίες για την κατοχύρωση της ορθοδόξου πίστεως έναντι των Χριστολογικών αιρέσεων της εποχής του. Δυναμική ήταν η παρουσία του στην Σύνοδο της Αντιοχείας το 379 μ.Χ. καθώς επίσης και η αποστολή του στον Πόντο και την Αραβία για την ειρήνευση της Εκκλησίας. Γενικά, ο άγιος Γρηγόριος απέκτησε μεγάλο κύρος, και γι’ αυτό ενδιαφερόταν για την ρύθμιση διαφόρων εκκλησιαστικών υποθέσεων, κυρίως σε δογματικά ζητήματα.

Σημαντική ήταν η παρουσία του στην Β’ Οικουμενική Σύνοδο, στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ. Βέβαια, στην Σύνοδο αυτή επικράτησε η θεολογία του αδελφού του, Μ. Βασιλείου, που είχε κοιμηθή δύο χρόνια πριν από την σύγκληση της Συνόδου, αλλά ο άγιος Γρηγόριος αποδείχθηκε ο θεολογικός εκφραστής της Συνόδου.

Κατά την διάρκεια των εργασιών της Συνόδου, ο άγιος Γρηγόριος ανέγνωσε μπροστά στον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο μελέτη του, που αντέκρουε τις απόψεις του Ευνομίου, ο οποίος (Ευνόμιος) είχε καταφερθή εναντίον του Μ. Βασιλείου. Συγκεκριμένα ο Μ. Βασίλειος έγραψε εναντίον των αιρετικών θέσεων του Ευνομίου. Η επιχειρηματολογία του Μ. Βασιλείου τόσο πολύ εξέπληξε τον Ευνόμιο, ώστε απήντησε μετά δεκατέσσερα χρόνια με το έργο του “απολογία υπέρ απολογίας”. Τότε, όμως, δεν ήταν δυνατόν να απαντήση ο Μ. Βασίλειος, γιατί βρισκόταν προς το τέλος της ζωής του. Την αποστολή αυτή εξεπλήρωσε με επιτυχία ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Με τρία βιβλία του κονιορτοποίησε στην κυριολεξία τις απόψεις του Ευνομίου, υπερασπιζόμενος τόσο την ορθόδοξη πίστη, όσο και την μνήμη του αδελφού του. Τα συγγράμματα αυτά συγκαταλέγονται στα άριστα αντιαιρετικά κείμενα.

Στην Β’ Οικουμενική Σύνοδο αναγνωρίστηκε από όλους ως ο κατ’ εξοχήν θεολόγος. Αυτός διάβασε την εισηγητική ομιλία στην Σύνοδο, εξεφώνησε τον επικήδειο λόγο στον Μελέτιο Αντιοχείας, που ήταν Πρόεδρος της Συνόδου, εξεφώνησε την ομιλία κατά την ενθρόνιση του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, και όπως πιστεύεται, αυτός έδωσε την τελική μορφή στο Σύμβολο της Πίστεως, αυτός συνέταξε το άρθρο περί του Αγίου Πνεύματος: “Και εις το Πνεύμα το άγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το σύν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον το λαλήσαν δια των Προφητών”. Μάλιστα, λέγεται ότι στην εικονογράφηση της Β’ Οικουμενικής Συνόδου ο άγιος Γρηγόριος παρουσιάζεται ως ο πρακτικογράφος της Συνόδου.

Πριν από την λήξη των εργασιών της Συνόδου αυτής ο αυτοκράτωρ Θεοδόσιος εξέδωσε διάταγμα, δια του οποίου ο άγιος Γρηγόριος ορίστηκε ως ένας από τους τρεις επισκόπους, που θα είναι πρότυπο πίστεως για τους επισκόπους του Πόντου, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι όσοι δεν συμφωνούσαν με την διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου και δεν είχαν κοινωνία μαζί του, ήταν αιρετικοί.

Μετά την Σύνοδο ανέλαβε περιοδείες στην Συρία, την Παλαιστίνη και την Αραβία για την λύση διαφόρων εκκλησιαστικών προβλημάτων, καθώς επίσης συμμετέσχε σε συνόδους για την κατοχύρωση της ορθοδόξου πίστεως. Όλα αυτά δείχνουν ότι είχε μεγάλο κύρος στον ορθόδοξο χώρο. Μάλιστα, σε αυτόν ανατέθηκε να εκφωνήση τους επικηδείους λόγους στην βασιλόπαιδα Πουλχερία και την Βασίλισσα Πλακίλλα.

…δι’ ευχών

Ένας πανέμορφος χώρος στο κέντρο της Αθήνας (Απόλλωνος 22) που αξίζει να επισκεφθείτε!

Βιβλία – καθαρό μέλι και κερί – λάδι & σαπούνι, μοναστηριακά κρασιά, θυμιάματα, δώρα. Αλλά και Αγιογραφίες-Καντήλια- Ξυλόγλυπτα! Όσοι κατεβαίνετε στο κέντρο για τα βιβλία σας περάστε από την Απόλλωνος (Τηλ: 210 3311747). Επειδή κάποιοι χώροι πρέπει να παραμένουν ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ! Επισκευθείτε και την ιστοσελίδα.

H Kρίση της Kοινωνίας και η λύση που προτείνεται.