Το τραπέζι του …ρεβεγιόν

[... ...] Όπως ανέφερα, ήταν πολύ λιτοδίαιτος και ολιγαρκής, αφού ένα Αποστολιάτικο σύκο το έκοβε στα δύο και το έτρωγε δύο φορές. Μου έλεγε: «Πά-πά-πά, παιδί μου! αυτό είναι πολύ μεγάλο!» – ενώ εγώ, για να χορτάσω, έπρεπε να φάω ένα κιλό.

Κάθε Χριστούγεννα ο Γέροντας θα οικονομούσε μια ρέγγα, για να περάση όλες τις χαρμόσυνες ημέρες του Δωδεκαημέρου με κατάλυση ιχθύος. Την δε ραχοκοκαλιά της ρέγγας δεν την πετούσε, αλλά την κρεμούσε με μια κλωστή και, όποτε ήταν καμιά Δεσποτική ή Θεομητορική εορτή και είχε κατάλυση ιχθύος, έβραζε λίγο νερό σ’ ένα κονσερβοκούτι, βουτούσε την ραχοκοκαλιά δυο -τρεις φορές στο νερό, για να πάρη λίγη μυρωδιά, και μετά έριχνε λίγο ρύζι. Έτσι έκανε κατάλυση και κατηγορούσε και τον εαυτό του ότι τρώει και ψαρόσουπες στην έρημο! Την ραχοκοκαλιά αυτή την κρεμούσε πάλι στο καρφί και για άλλη κατάλυση, μέχρι πού άσπριζε πια και τότε την πετούσε.

Όταν έβλεπε τους ανθρώπους να του συμπεριφέρονται με ευλάβεια, αυτό τον στενοχωρούσε και τους έλεγε:
- Εγώ δεν είμαι ασκητής, αλλά ψεύτης ασκητής.

Μόνο στα τελευταία του πια δέχθηκε λίγη περιποίηση από τους ανθρώπους πού τον αγαπούσαν ιδιαίτερα, για να μη τους λυπήση.
Όταν του έδινε κανείς ευλογία από τρόφιμα, την κρατούσε και μετά την έστελνε σε Γεροντάκια στην Καψάλα. Εάν του έστελναν χρήματα, τα έδινε σ’ έναν ευλαβή μπακάλη, για να αγοράζει ψωμιά και να τα μοιράζει στους φτωχούς.

O Παπά – Τυχών γεννήθηκε στη Ρωσία, στη Νόβια Μιχαλόσκα το 1884

Από το βιβλίο «ΑΓΙΟΡΕΙΤΑΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ» του Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΗΛΙΟΥΓΕΝΝΑ Ή ΜΙΘΡΟΥΓΕΝΝΑ;

Ένα από τα πολλά παραδοξολογήματά τους είναι η συσχέτιση της εορτής των Χριστουγέννων με τη γέννηση του «ημίθεου» Ηρακλή της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας και με τη λατρεία του ρανικού «θεού» Μίθρα. Παίρνουν αφορμή να συσχετίσουν τη μεγάλη εορτή με τις εν λόγω παγανιστικές «θεότητες» από μόνο το γεγονός ότι συμπίπτουν οι εορτές τους χρονικά. Είναι αλήθεια πως η εορτή των Χριστουγέννων καθιερώθηκε επί πάπα Δάμασου στη Δύση στα τέλη του 4ου αιώνα στις 25 Δεκεμβρίου (ως τότε εορτάζονταν στις 6 Ιανουαρίου μαζί με τη Βάπτιση), για να αναχαιτιστούν οι παγανιστικές εορτές, του Αήττητου Ήλιου (Sol Invictus), στις οποίες έπαιρναν μέρος και πολλοί χριστιανοί, που εορτάζονταν κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο. Η Ηλιολατρία είναι μία μορφή θρησκευτικής πίστης των ύστερων χρόνων της αρχαιότητας, στην οποία συνενώθηκαν οι λατρείες επί μέρους «ηλιακών θεοτήτων» με κυριότερες τις λατρείες του Ηρακλή και του Μίθρα. Η λατρεία του ηλιακού δίσκου αναπτύχτηκε στους λεγόμενους αυτοκρατορικούς χρόνους της Ρωμαιοκρατίας, ως μια μορφή μονοθεϊστικής πίστης, που ήταν απαιτητικό αίτημα των χρόνων εκείνων (βλ. Π. Τρεμπέλα Μυστηριακαί θρησκείαι και Χριστιανισμός, Αθήναι 1932, σελ. 23).

Όμως καμιά συσχέτιση της παγανιστικής ηλιολατρίας δε μπορεί να γίνει με το ιστορικό γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού. Οι «ηλιακές θεότητες» δεν έχουν καμιά σχέση με το υπέροχο θείο πρόσωπο του Σαρκωμένου Θεού μας. Αυτά τα παράδοξα «θεϊκά» φανταστικά πλάσματα είναι απόλυτα ξένα από τη φύση του Θεού Λόγου. Για του λόγου το αληθές παραθέτουμε σύντομη παράθεση της μυθολογικής εξιστόρησης τους για να καταλάβουν οι αναγνώστες μας τη διαφορά του γλυκύτατου Ιησού με τον Ηρακλή και το Μίθρα, που επιχειρούν οι παγανιστές να μας πείσουν ότι η Γέννησή Του είναι «κακέκτυπο δάνειο» της γέννησης του Ηρακλή και του Μίθρα.
Ο Ηρακλής υπήρξε καρπός αισχρής μοιχείας του «Θεού» Δία με τη θνητή όμορφη Αλκμήνη, σύζυγο του βασιλιά των Θηβών Αμφιτρύωνα. Ο ερωτομανής ψευτόθεος έβαλε στο μάτι την θελκτική βασίλισσα και ζητούσε ευκαιρία να την κατακτήσει ερωτικά. Όταν κάποτε ο σύζυγός της βρισκόταν σε κάποια εκστρατεία, μεταμορφώθηκε, πήρε τη μορφή του συζύγου της και μπήκε στην κρεβατοκάμαρά τους, ως κοινός απατεώνας. Ήταν τέτοιο το ερωτικό του πάθος, που επιμήκυνε ο άθλιος τη νύχτα σε τριπλό χρόνο (τριέσπερο). Από αύτη την εμετική μίξη γεννήθηκε ο Ηρακλής. Όταν γύρισε από την εκστρατεία ο Αμφιτρύων και πληροφορήθηκε την εγκυμοσύνη της Αλκμήνης θέλησε να τη σκοτώσει. Τότε συνέβη το απροσδόκητο: Ο ερωτομανής και απατεώνας «θεός» κατακεραύνωσε τον ατυχή απατημένο σύζυγο. Μετά τη μοιχεία ακολούθησε άδικος φόνος! Αυτή την ανόητη και ανήθικη μυθολογική πίστη βρήκαν οι νεοπαγανιστές να τη συσχετίσουν με τη Γέννηση του Χριστού!

Ο Μίθρας ανήκει στη μυθολογική παράδοση των Ιρανών και ανήκει στις λεγόμενες «ηλιακές θεότητες» (βλ. Ξενοφ. Κύρου Παίδ. 8, 3, 12. 24 8). Η λατρεία του εντάχτηκε στη ζωροαστρική λατρεία. Γεννήθηκε (υποτίθεται) στις 25 Δεκεμβρίου από έναν βράχο, τον οποίο περιμάζεψαν βοσκοί. Αναδείχτηκε ο αγαπημένος του ύψιστου «Θεού» Αχούρα Μάζδα και καταστάθηκε μεσάζων των ανθρώπων. Το κακό στον κόσμο προξενούσε το πρώτο δημιούργημα του Αχούρα Μάζδα, ο άγριος ταύρος. Ο Μίθρας τον φόνευσε και κατέστη έτσι σωτήρας της ανθρωπότητας. Θεωρούνταν «θεός» του φωτός και του δικαίου. Μέσω των μυστηρίων του οι άνθρωποι κατακτούσαν την μετά θάνατον ζωή και ευδαιμονία. Οι πιστοί του τον ανέμεναν ως μελλοντικό κριτή του κόσμου, όπου θα ανταμείψει τους καλούς, τους δε κακούς θα παραδώσει στον κακό «θεό» Άριμαν να τους εκμηδενίσει (βλ. W.R. Haliday, The pagan Background of early Christianity, Liverp. 1928, σελ. 282).

Η μυστηριακή θρησκεία του Μίθρα όντως έχει αρκετά στοιχεία, που την κάνουν να ξεχωρίζει από όλες τις αρχαίες ειδωλολατρικές θρησκείες. Ο λανθάνων μονοθεϊσμός, η θεώρηση του κακού στον κόσμο, η έννοια του σωτήρα, τα πλείστα ηθικά στοιχεία και η εσχατολογία του, τον έκαναν ίσως τον πιο Ισχυρό αντίπαλο του Χριστιανισμού στα πρωτοχριστιανικά χρόνια. Αφότου η λατρεία του Μίθρα εισήχθηκε από τον αυτοκράτορα Αυρηλιανό (274 μ.Χ.) ως επίσημη θρησκεία στη Ρώμη και ταυτίστηκε με τη λατρεία του ηλιακού δίσκου ως Αήττητος Ήλιος (Sol Invictus), και από τον Διοκλητιανό (307 μ.Χ.) κατέστη αυτοκρατορική λατρεία και επίσημη λατρεία του ρωμαϊκού στρατού τα πράγματα πήραν άλλη τροπή. Στις 25 Δεκεμβρίου λάβαιναν χώρα σε ολόκληρη την αυτοκρατορία μεγαλόπρεπες εορταστικές φιέστες, όπου έπαιρναν μέρος και πολλοί χριστιανοί.

“Šabat šalom” ή “Ειρηνικό Σάββατο”

Τι άλλο να πούμε; Τι άλλο να κάνουμε; για να γεμίσουμε τα χαρακώματα με πτώματα.
Η θέα μου , η θέα μας, πολύ σκληρή, αβάσταχτη η οθόνη που απλώνεται μπροστά μου,
παλιό και φτηνό το έργο, καθημερινό βίωμα πιά, ταινία χωρίς τέλος.
Και φτάνεις κάποτε να ονειρεύεσαι ένα φεγγάρι, μια παραλία, μια αγκαλιά, κάτι χαμένο
στις αρχέγονες μνήμες, χωμένο κάπου στα μακρινά κύτταρα του εγκεφάλου και μισείς
και μισείς και μισείς χωρίς να ξέρεις τι….

Και χάνεσαι και η αγάπη χείμαρρος που σε χτυπά και που γδέρνει τα σωθικά σου.
Δάκρυα θα ανεμίσουν ψηλά από τις πολυκατοικίες πιό ψηλά και από τον ήλιο και θα φέρουν
ένα φεγγάρι, μια παραλία, μια αγκαλιά θα φέρει κάτι χαμένο στις αρχέγονες μνήμες….

Όραση πεντηκοστιανού «ΠΟΙΜΕΝΑ» της Ε.Α.Ε.Π. Μια παλιά ιστορία…. σαν παλιό σινεμά!

ΔΕΙΤΕ ΤΟ “ΟΡΑΜΑ” ΕΔΩ

Σε πρόσφατο κήρυγμα «ποιμένα» της Ε.Α.Ε.Π (γνωστού για το περίφημο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ το 1991) που έχει αναρτηθεί και σε ιστοσελίδα της εν λόγω ομάδας, ακούγονται για μια ακόμη φορά τα ίδια.
Ότι ο Κύριος θα κάνει θαύματα και θεραπείες μέσα από την Ε.Α.Ε.Π (που είναι η εκκλησία του) θα την υψώσει με αυτά τα χαρίσματα ώστε να δουν όλοι την πραγματική του εκκλησία που είναι η Ε.Α.Ε.Π… αποτελειώνοντάς μας με μια όραση ενός άλλου ποιμένα της Ε.Α.Ε.Π με εσχατολογικές κινδυνολογίες του στυλ μείνετε μέσα στην «κιβωτό» της Ε.Α.Ε.Π αν θέλετε να την γλυτώσετε, να υψωθείτε και εσείς με αυτήν εφόσον θα θριαμβεύσει στις «έσχατες» μέρες και φυσικά θα βασιλέψει επάνω σε όλους εν ράβδο σιδηρά.

Διαβάζουμε μερικά αποσπάσματα :

«ΚΑΛΩ ΤΟ ΛΑΟ ΜΟΥ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΟΣΜΟ. ΕΓΩ ΘΑ ΣΕΙΣΩ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΙ ΤΗ ΓΗ. ΟΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΕΟΙ ΘΑ ΧΑΘΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΤΟΥΣ» (δεν μπορούν να πείσουν οι φίλοι της Ε.Α.Ε.Π ότι «αλλάζουν», ότι σκέπτονται διαφορετικά, ότι δεν χρησιμοποιούν τις ίδιες στερεότυπες εκφράσεις. Οι ίδιοι οι πάστορες τους, τους διαψεύδουν κατηγορηματικά , και στα κηρύγματα τους σαν να τους προειδοποιούν « ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε… εσείς προσέξτε που πάτε να βγείτε έξω…». Επίθεση, μίσος , τρομοκρατία και κοσμοφοβία τα κυρίαρχα στοιχεία της σέκτας τους.)

«ΟΛΑ ΞΕΚΙΝΑΝΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ» Ακολουθούν περιγραφές γεγονότων. ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ, ΚΛΟΝΙΣΜΟΣ ΘΕΜΕΛΙΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΕΥΜΑΡΕΙΑΣ, ΔΥΣΚΟΛΗ ΖΩΗ. ΜΕΤΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ «ΑΛΛΑ ΕΣΑΣ ΘΑ ΣΑΣ ΣΩΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ» ( μια παλιά ιστορία της Ε.Α.Ε.Π ότι όλα θα ξεκινήσουν με μια οικονομική κρίση… ποια από όλες όμως ; Γιατί μέσα στην ιστορία έχουν γίνει και άλλες μεγαλύτερες οικονομικές κρίσεις…και όλα αυτά ενώ τα επεισόδια στην Αθήνα συνεχίζονται για 4η ημέρα)

«Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ. ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ. ΤΑΚΤΟΠΟΙΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΩ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΥΜΝΩΣΩ ΑΠ’ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΑΕΙ ΚΑΤΩ Ή ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ»

«ΠΕΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ ΧΡΟΝΟΣ ΝΑ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΜΑΤΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ» «ΝΑ ΕΙΡΗΝΕΥΟΥΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ…ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΛΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΔΑΚΤΥΛΟΔΕΙΧΝΟΥΝ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ, ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΧΥΠΟΠΤΕΥΟΝΤΑΙ ΤΙ ΛΕΕΙ Ή ΤΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΑΛΛΟΣ» ( τα ίδια περίπου έγραφε ο κ.Κονδύλης και στην εφημερίδα τους για τα τελευταία γεγονότα που θα λάβουν μέρος στην δεκαετία του ’90 «και ότι τα χρονικά οροθέσια του Κυρίου δεν πρόκειται να μετατοπιστούν…». Η εωσφορική τους βεβαιότητα εξακολουθεί και βασιλεύει λοιπόν, βγάζοντας στην φόρα και τα εσωτερικά προβλήματα των μελλών της.

«ΠΕΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΝ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΣΑΚΩΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ. ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΕΓΩ ΘΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΩ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΧΩ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕΙΤΕ ΣΕ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ. ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΟΠΩΣ ΠΡΙΝ» ( ο εφιαλτικός προτεσταντισμός του Webber επανεμφανίζεται δυναμικά από τον εγχώριο πεντηκοστιανισμό. Μπορεί στον Χριστιανισμό να μην υπάρχει η έννοια του ανθρωπινού δικαιώματος ως δικαίωμα στην καπιταλιστική καλοπέραση ή την απόκτηση πλούτου, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ένας Χριστιανός ή Χριστιανοί δεν θα κοντραριστούν με «χριστιανούς» εργοδότες καπιταλιστές για να κερδηθούν δικαιώματα ωφέλιμα για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Παρόλα αυτά κάποιοι υπεραμύνονται της θέσης να υπάρχουν Χριστιανικά αφεντικά. Για αυτό και τα Χριστιανικά αφεντικά ζητάνε υποταγή των Χριστιανών εργατών- δούλων τους ένεκεν του Ευαγγελίου. Οι εαπίτες ελεύθεροι επαγγελματίες έχουν την τυχερή τους… μπορούν να τρίβουν τα χέρια τους.

Η καθιέρωση της εορτής των Χριστουγέννων από τη Δύση στην Ανατολή

Τού εν Αγίοις Πατρός ημών

Ιωάννου τού Χρυσοστόμου

Τί επιθυμείτε λοιπόν ν’ ακούσετε σήμερα; Μα τι άλλο παρά για την ημέρα αυτή που εορτάζουμε. Γιατί γνωρίζω καλά, ότι ακόμη και σήμερα πολλοί λογομαχούν μεταξύ τους, και άλλοι μεν κατακρίνουν, άλλοι δε υποστηρίζουν την εορτή αυτή. Και γίνεται παντού πολλή συζήτηση για την ημέρα αυτή, και άλλοι την κατηγορούν ότι είναι καινούρια και πρόσφατη και θεσπίστηκε τώρα τελευταία, ενώ άλλοι την υπερασπίζονται ότι είναι παλαιά και αρχαιότατη, αφού ήδη οι προφήτες προφήτευσαν τη γέννηση τού Χριστού και από πολλά χρόνια ήταν γνωστή και σπουδαία για όσους κατοικούν από τη Θράκη μέχρι τα Γάδειρα.

Εμπρός, λοιπόν, ας μιλήσουμε γι’ αυτά. Γιατί αν, ενώ ακόμη υπάρχει αμφισβήτηση γύρω απ την εορτή αυτή, την τιμάτε τόσο, είναι ολοφάνερο ότι αν γίνει πιο γνωστή, θα είναι πολύ μεγαλύτερο το ενδιαφέρον γι’ αυτή, γιατί η αποσαφήνιση που θα γίνει με την ομιλία, θα αυξήσει το σεβασμό σας προς αυτή. Έχω λοιπόν να προβάλω τρεις αποδείξεις, με τις οποίες θα μάθουμε σίγουρα, ότι αυτή είναι η εποχή που γεννήθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ο Θεός Λόγος. Και γι’ αυτές τις τρεις υπάρχει μία απόδειξη, το ότι η εορτή κατέστη γνωστή τόσο γρήγορα κι έφτασε σε τόσο ύψος μεγαλοπρέπειας και δόξας. Κι εκείνο που έλεγε ο Γαμαλιήλ σχετικά με τη χριστιανική διδασκαλία, ότι «αν προέρχεται από ανθρώπους, θα εξαφανισθεί, αν όμως προέρχεται από το Θεό, δεν μπορείτε να την εξαφανίσετε, και προσέξτε μήπως φανείτε και Θεομάχοι» (Πράξ. 5, 38-39), αυτό θα έλεγα κι εγώ για τούτη την ημέρα, ότι επειδή δηλαδή ο Θεός Λόγος εκ τού Θεού προέρχεται, γι’ αυτό όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε η εορτή αυτή, αλλά και γίνεται μεγαλοπρεπέστερη και γνωστότερη χρόνο με το χρόνο. Γι’ αυτό και η χριστιανική διδασκαλία κατέκτησε όλη την οικουμένη μέσα σε λίγα χρόνια, αν και αυτοί που την κήρυξαν παντού ήταν σκηνοποιοί, ψαράδες, αγράμματοι και απλοϊκοί άνθρωποι. Μα το ότι εκείνοι που την κήρυξαν δεν ήταν σπουδαίοι, δεν δυσκόλεψε τη διάδοσή της, γιατί η δύναμη τού περιεχομένου της ήταν ισχυρότερη απ όλα, και εξουδετέρωνε όλα τα εμπόδια δείχνοντας τη δύναμή της.

________Ο Χριστός γεννήθηκε στη Βηθλεέμ.

2. Αν όμως κάποιος απ αυτούς που δημιουργούν έριδες, δεν παραδέχεται όσα είπα, μπορώ  να προβάλω και δεύτερη απόδειξη. Ποιά είναι αυτή; όσα διαβάζουμε μες στα Ευαγγέλια για την απογραφή. Λέει, λοιπόν, ο Ευαγγελιστής: «Τις ημέρες εκείνες βγήκε διάταγμα από τον Καίσαρα Αύγουστο να απογραφεί όλη η οικουμένη. Αυτή είναι η πρώτη απογραφή που έγινε όταν διοικητής της Συρίας ήταν ο Κυρήνιος. Και πήγαιναν όλοι να απογραφούν, καθένας στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Πήγε και ο Ιωσήφ από τη Γαλιλαία, από την πόλη Ναζαρέτ, στην Ιουδαία στην πόλη τού Δαβίδ, που το όνομά της είναι Βηθλεέμ, γιατί (ο Ιωσήφ) καταγόταν απ την οικογένεια και τη φυλή τού Δαβίδ, για να απογραφεί μαζί με τη Μαρία τη μνηστή του, που ήταν έγκυος. Μόλις όμως αυτοί έφτασαν εκεί, ήρθε η ώρα να γεννήσει αυτή. Και γέννησε τον Υιό Της τον πρωτότοκο, και τον σπαργάνωσε και τον έβαλε να κοιμηθεί μες στη φάτνη, γιατί δεν είχαν τόπο στο κατάλυμα» (Λουκ. 2, 1-7). Απ αυτά γίνεται φανερό πώς (ο Χριστός) γεννήθηκε κατά την πρώτη απογραφή. Και είναι δυνατό, όποιος επιθυμεί να γνωρίζει με ακρίβεια, να ερευνήσει τους αρχαίους δημόσιους κώδικες της Ρώμης και να μαθει.

Επεθύμησε πόρνη ο Θεός.

Πόρνη επιθυμούσε ο Θεός; Ναι πόρνη. Εννοώ τη δική μας φύση. Ήταν τρανός και αυτή ταπεινή. Τρανός όχι στη θέση αλλά στη φύση. Πεντακάθαρος ήταν, ακατάστρευτη η ουσία του, άφθαρτη η φύση του. Αχώρητος στο νου, αόρατος, άπιαστος από τη σκέψη, υπάρχοντας παντοτεινά, μένοντας απαράλλακτος. Πάνω από τους αγγέλους, ανώτερος από τις δυνάμεις των ουρανών. Νικώντας τη λογική σκέψη, ξεπερνώντας τη δύναμη του μυαλού, αδύνατο να τον δεις, μόνο να τον πιστέψεις …

Έριχνε το βλέμμα του στη Γη και την έκανε να τρέμει … Ποτάμια έβγαζε στην έρημο … Κι αυτός ο τόσο μέγας και τρανός πεθύμησε πόρνη. Γιατί; Για να την αναπλάσει από πόρνη σε παρθένα. Για να γίνει ο νυμφίος της. Τι κάνει; Δεν της στέλνει κάποιον από τους δούλους του, δεν στέλνει άγγελο στην πόρνη, δεν στέλνει αρχάγγελο, δεν στέλνει τα χερουβείμ, δεν στέλνει τα σεραφείμ. Αλλά καταφθάνει αυτός ο ίδιος ο ερωτευμένος.

Επεθύμησε πόρνη. Και τι κάνει; Επειδή δεν μπορούσε να ανέβει εκείνη στα ψηλά, κατέβηκε στα χαμηλά. Έρχεται στην καλύβα της. Τη βλέπει μεθυσμένη. Και με ποιό τρόπο έρχεται; Όχι με ολοφάνερη τη θεότητά του, αλλά γίνεται εντελώς ίδιος μαζί της, μήπως βλέποντάς τον τρομοκρατηθεί, μήπως λαχταρήσει και του φύγει. Τη βρίσκει καταπληγωμένη, εξαγριωμένη, από δαίμονες κυριευμένη. Και τι κάνει; Την παίρνει και την κάνει γυναίκα του. Και τι δώρα της χαρίζει; Δαχτυλίδι. Ποιο δαχτυλίδι; Το Άγιο Πνεύμα.

Έπειτα λέγει. Δεν σε φύτεψα στον Παράδεισο;

- Του λέγει, ναι.

- Και πώς ξέπεσες από εκεί;

- Ήλθε και με πήρε ο Διάβολος από τον Παράδεισο.

- Φυτεύτηκες στον Παράδεισο και σε έβγαλε έξω. Να, σε φυτεύω μέσα μου. Δεν τολμά να με πλησιάσει εμένα. Ο ποιμένας σε κρατάει και ο λύκος δεν έρχεται πια.

- Αλλά είμαι, λέγει, αμαρτωλή και βρώμικη.

- Μη μου σκοτίζεσαι, είμαι γιατρός.

Δώσε μεγάλη προσοχή. Κοίταξε τι κάνει. Ήλθε να πάρει την πόρνη, όπως αυτή – το τονίζω – ήταν βουτηγμένη στη βρώμα. Για να μάθεις τον έρωτα του Νυμφίου. Αυτό χαρακτηρίζει τον ερωτευμένο: το να μη ζητάει ευθύνες για αμαρτήματα, αλλά να συγχωρεί λάθη και παραπατήματα.

Πιο πριν ήταν κόρη των δαιμόνων, κόρη της Γης, ανάξια για τη Γη. Και τώρα έγινε κόρη του βασιλιά. Και αυτό γιατί έτσι θέλησε ο ερωτευμένος μαζί της. Γιατί ο ερωτευμένος δεν πολυνοιάζεται για τη συμπεριφορά του. Ο έρωτας δεν βλέπει ασχήμια. Γι’ αυτό και ονομάζεται έρωτας, επειδή πολλές φορές αγαπά και την άσχημη. Έτσι έκανε και ο Χριστός. Άσχημη είδε και την ερωτεύτηκε και την ανακαινίζει.

Την πήρε ως γυναίκα, και ως κόρη του την αγαπά, και ως δούλα του την φροντίζει, και ως παρθένα την προστατεύει, και ως παράδεισο την τειχίζει, και ως μέλος του σώματός του την περιποιείται. Τη φροντίζει ως κεφαλή της που είναι, τη φυτεύει ως ρίζα, την ποιμαίνει ως ποιμένας. Ως νυμφίος την παίρνει γυναίκα του, και ως εξιλαστήριο θύμα την συγχωρεί, ως πρόβατο θυσιάζεται, ως νυμφίος τη διατηρεί μέσα στην ομορφιά, ως σύζυγος φροντίζει να μην της λείψει τίποτα.

Ώ, Συ Νυμφίε, που ομορφαίνεις την ασχήμια της νύφης!

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

από τη σελίδα μας

Σήμερον η Παρθένος τίκτει τον Δεσπότην ένδον εν τω σπηλαίω

«ΘΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΘΕΙΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΣΟΥ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΘΑ ΛΥΘΟΥΝ…»

      

  Μία θλιβερή συνέπεια της σύγχρονης προτεσταντικής σύγχυσης, όσον αφορά στον τρόπο της σωτηρίας, είναι η απογοήτευση πολλών κατ’ όνομα χριστιανών, στους οποίους πωλήθηκε ένας ψεύτικος κατάλογος αγαθών, όπως είναι η άμεση και εύκολη σωτηρία, ή η υπόσχεση για άμεση και χωρίς κόπο αλλαγή στο χαρακτήρα τους.Τους δόθηκε να καταλάβουν ότι, αφού «αναγεννηθούν», όλα θα πάνε καλά – ο Θεός θα ευλογεί και τα προβλήματα τους θα ξεπεραστούν, εφ’ όσον έχουν ικανοποιητική «πίστη».  

       Διδάχθηκαν να «κατονομάζουν και να απαιτούν όσα υποσχέθηκε ο Θεός και να πιστεύουν ότι, όλα όσα χρειάζονται θα τους δοθούν αμέσως, εάν μόνον «έχουν εμπιστοσύνη στον Θεό». Σύμφωνα με την Ιερά Παράδοση, αυτή η διδασκαλία είναι μία διαβολικά απατηλή. Είναι μία ιδέα, οποία στην πραγματικότητα οδηγεί τους ανθρώπους μακριά από τον Θεό. Αυτό συμβαίνει, διότι, όπως διδάσκει η Εκκλησία, μπορούμε να μιμηθούμε τον Χριστό και να γίνουμε όμοιοι με τον Θεό μόνο με την ασκητική καρτερία δεν υπάρχουν σύντομοι δρόμοι για τον αγιασμό. Ο ληστής επάνω στο σταυρό βρήκε τη σωτηρία, επειδή σταυρώθηκε μαζί με τον Ιησού. Ο Ιησούς δεν βοήθησε τον πονεμένο ληστή με κάποιο μαγικό τρόπο, κατεβαίνοντας π.χ. από το σταυρό του. Η μεταστροφή τού ληστού με κανένα τρόπο δεν άλλαξε τη βασανιστική του κατάσταση, ούτε ήταν δυνατή χωρίς την κατάσταση αυτή. Δεν υπήρχε ευκολότερος τρόπος γι’ αυτόν, διότι έτσι είχε μία προσωπική συνάντηση με τον Χριστό.

       Ο απλοποιητικός τύπος της «αναγέννησης» για άμεση, ανώδυνη σωτηρία, δεν αποτελεί μόνο μία παρανόηση. Πιστεύω ότι είναι και μία αίρεση. Έρχεται σε αντίθεση με τη διδασκαλία τού Χριστού, όσον αφορά στον στενό, ανηφορικό, ασκητικό, δύσκολο δρόμο της σωτηρίας. Ο ληστής επάνω στο σταυρό -όσο σύντομη και εάν ήταν η πνευματική του πορεία – έπρεπε να τελειώσει την ανηφορική πορεία του, τον δρόμο της Πίστεως. Θα μπορούσε να είχε χάσει την ελπίδα του την τελευταία ώρα. Θα μπορούσε να είχε αφήσει τον πόνο να τον οδηγήσει στην απελπισία. Θα μπορούσε να είχε αλλάξει γνώμη και να επικρίνει και να περιπαίξει τον Ιησού μαζί με τον συγκατάδικό του ληστή, όταν είδε ότι ο Χριστός δεν επρόκειτο να τον σώσει από τα βάσανα και τον φυσικό θάνατο.

Ακόμη και στην περίπτωση του ληστού απαιτήθηκε κάτι περισσότερο από μία απλή «εμπειρική μεταστροφή». Ο ληστής, όπως και όλοι εμείς, χρειάσθηκε να πορευθεί το δικό του ιδιαίτερο δρόμο του πόνου, πού οδηγεί στον Θεό μέσω της μίμησης του Χριστού. Στον βαθμό πού η γνώση του για τον Χριστό τον επέτρεπε να τον μιμηθεί, ο ληστής έπρεπε να φτάσει στο τέλος της πορείας του, όπως ακριβώς πρέπει να κάνουμε κι εμείς.

Όπως θαυμάσια περιγράφεται με την παραβολή της συκής (Λκ 13,6-9), η έσχατη σωτηρία των ψυχών μας – κάτι πολύ διαφορετικό από τη μεταστροφή και τη μετάνοια-δεν επιτυγχάνεται με απλοποιητικές μεθόδους, αλλά με την προσωπική επιλογή να αυξηθούμε και να γίνουμε εκείνοι, πού ο Θεός με τη δημιουργία του μας προόρισε να γίνουμε. Κι αυτό δεν μπορούμε να το κατορθώσουμε παρά μ΄ έναν ισόβιο ασκητικό και μυστηριακό αγώνα για αγιότητα.

«Είπε δε προς τον αμπελουργόν. Να, έρχομαι τρία χρόνια τώρα και ζητώ καρπό ‘εν τη συκή ταύτη’ και δεν βρίσκω. Κόψε την σύρριζα. Γιατί να καταλαμβάνει άδικα τον τόπο; Εκείνος όμως αποκρίθηκε και είπε σ’ αυτόν Κύριε, άφησέ την και αυτό το χρόνο, έως ότου σκάψω γύρω της και βάλω κοπριά. Και, εάν μεν κάμει καρπό, έχει καλώς• εάν όμως δεν κάμει, τότε θα την κόψεις σε μία μελλοντική ευκαιρία» (Λκ 13,7-9).

…δι’ ἡµᾶς γὰρ ἐγεννήθη Παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.

Ἡ Παρθένος σήµερον τὸν Ὑπερούσιον τίκτει˙καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον τῷ ἀπροσίτῳ  προσάγει˙

Ἄγγελοι µετὰ Ποιµένων δοξολογοῦσι˙Μάγοι δὲ µετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι˙

δι’ ἡµᾶς γὰρ ἐγεννήθη Παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.

(Ποίηµα Ῥωµανοῦ τοῦ Μελῳδοῦ)

Ήμουν στην Ε.Α.Ε.Π. για 2 περίπου χρόνια…

 Στην αρχή νόμιζα πως θα πήγαινα μόνο να παρακολουθώ κάποια κηρύγματα, όμως μετά από 8 μήνες και πίεση του ποιμένα της ΕΑΕΠ έκανα το βάπτισμα στο νερό. Τώρα δεν το λέω βάπτισμα αλλά ξεβάπτισμα Μέσα στην Ε.Α.Ε.Π ένιωθα λες και βρισκόμουν κάτω από ένα μικροσκόπιο.

“Έπρεπε λοιπόν να μην χάνω συνάθροιση να φροντίζω να δίνω πάντα το παρόν στις κοινωνίες μετ’ αλλήλων και να συμμετέχω όσο γίνεται περισσότερο στις υπόλοιπες δραστηριότητες της «εκκλησίας»“ Όταν αυτό δεν γινόταν αντιμετώπιζα την ψυχολογική πίεση των υπευθύνων αλλά και τα σχόλια των υπολοίπων. Για αυτούς τους οποίους δεν μπαίνουν στα καλούπια της «εκκλησίας» σημαίνει ότι έχουν πέσει πνευματικά.

Για τις προφητείες τι να πω αχ Θεέ μου κάνε έλεος.

Το τι έχουν ακούσει τα αυτιά μου δεν λέγεται ο Κύριος μιλάει συνέχεια όπως – κάνει παρατήρηση στην τάδε κυρία γιατί καθυστερεί να έρθει στις συναθροίσεις.- παρηγορεί κάποια μάνα γιατί ο γιος της θα πάει φαντάρος και βέβαια για όσους είναι καλά πνευματικά (πρεσβυτέρους και μέλη που έχουν χρόνια) τονίζει τα πνευματικά τους χαρίσματα και τα προτερήματά τους μπροστά σε όλη την «εκκλησία». Επίσης και την ώρα του κηρύγματος ο πρεσβύτερος σταματάει το κήρυγμα και αρχίζει να προφητεύει τελειώνει η προφητεία και συνεχίζεται το κήρυγμα από εκεί που σταμάτησε. Άκουσα και για μένα προφητείες φυσικά δεν έγινε τίποτα από όλα αυτά. Όταν μια προφητεία δεν πραγματοποιείται τότε η δικαιολογία είναι μία –Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΝ ΘΕΟ-

Όσο για τα ενύπνια- όνειρα υπάρχει μεγάλη ποικιλία και φυσικά η καρδιά φουσκώνει και υπερηφανεύεται.

Κατάφερα να φύγω και λέω κατάφερα γιατί για ενάμιση χρόνο περίπου δεχόμουν συνέχεια επισκέψεις και τηλέφωνα γιατί δεν πάω στην εκκλησία που βρίσκομαι τι μου συμβαίνει. Νιώθω αγάπη αλλά και λύπη για τους πεντηκοστιανούς και για όλους τους ανθρώπους που έχουν πέσει στην πλάνη . Εύχομαι ο Θεός να τους φωτίζει ώστε να επιστρέψουν στην αλήθεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Σχόλιο που μας άφησε ο epis

Πας δε προφήτης ει α διδάσκει ου ποιεί, ψευδοπροφήτης εστί.

Την Κυριακή λοιπόν στην Ε.Α.Ε.Π Κηφισιάς αφού τους κράτησαν μέχρι τις 15.00 με …προσευχή και νηστεία, πάνω που ετοιμάζονταν οι άνθρωποι να πάνε σπίτι τους, έπεσε η προφητεία!!!  ΤΑΔΕ ΛΕΓΕΙ ΚΥΡΙΟΣ… ΝΑ ΜΗ ΦΥΓΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ   18.00 !!!

Και αφού οι αδελφοί έχασαν κάθε ελπίδα  επιστροφής στο σπίτι τους ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. Δλδ;;; Ο άνθρωπος αφου πέταξε την “προφητεία”  έφυγε αναπαυμένος!  Όλα αυτά εν έτει 2008!!! 

Εμείς με τα “περαστικά” μας προς τους φίλους της Ε.Α.Ε.Π τους αφιερώνουμε ένα απόσπασμα από τη ΔΙΔΑΧΗ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ (αρχαίο κείμενο που γράφτηκε μεταξύ 70 και 100 μ.Χ). Ξέρουμε πως οι μισοί Ε.Α.Ε.Πίτες έχουν “καταλήξει” φανατικά ΥΠΕΡ των Πατέρων της Εκκλησίας του Χριστού. Υπάρχει βεβαια (ακόμα) και η άλλη ομάδα η προσκείμενη στις πατροπαράδοτες αξίες της Ε.Α.Ε.Π (Φέγγος, Νικολακόπουλος κλπ). Πιστεύουμε πως είναι θέμα χρόνου η διάσπαση (-σεις) όσες ΟΡΑΣΕΙΣ και αν επιστρατεύσουν για να την αποτρέψουν. Παλιά τους τέχνη κόσκινο οι ΟΡΑΣΕΙΣ, και οι ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ. Έως πότε όμως;

Ο προφήτης Yahweh. Όση σχέση έχουν οι πεντηκοστιανοί προφήτες με τον Χριστό, άλλη τόση έχει και ο εικονιζόμενος.

Και πάντα προφήτην λαλούντα εν πνεύματι ου πειράσετε ουδέ διακρινείτε· πάσα γαρ αμαρτία αφεθήσεται, αύτη δε η αμαρτία ουκ αφεθήσεται. 8. ου πας δε ο λαλών εν πνεύματι προφήτης εστίν, αλλ’ εάν έχη τους τρόπους κυρίου. από ουν των τρόπων γνωσθήσεται ο ψευδοπροφήτης και ο προφήτης. 9. και πας προφήτης ορίζων τράπεζαν εν πνεύματι ου φάγεται απ’ αυτής, ει δε μήγε ψευδοπροφήτης εστί. 10. πας δε προφήτης διδάσκων την αληθειαν, ει α διδάσκει ου ποιεί, ψευδοπροφήτης εστί.  11.  πας δε προφήτης δεδοκιμασμένος, αληθινός, ποιών εις μυστήριον κοσμικόν εκκλησίας, μη διδάσκων δε ποιείν, όσα αυτός ποιεί, ου κριθήσεται εφ’ υμών· μετά θεού γαρ έχει την κρίσιν· ωσαύτως γαρ εποίησαν και οι αρχαίοι προφήται. 12. ος δ’ αν είπη εν πνεύματι· δος μοι αργύρια ή έτερά τινα, ουκ ακούσεσθε αυτού· εάν δε περί άλλων υστερούντων είπη δούναι, μηδείς αυτόν κρινέτω.

Ἡ «Ζαγάλισα» ἐπέστρεψε δριμύτερη στά Πομακοχώρια

Μέ μεγάλη μας χαρά διαπιστώνουμε τήν διαρκή πρόοδο τῶν δύο πομάκικων φύλλων, τῆς Νατπρές καί τῆς Ζαγάλισα. Γιά τήν πρώτη, πού ἀποτελεῖ τήν προσωπική μαρτυρία καί κατάθεση τοῦ καλοῦ καί γενναίου φίλου Σεμπαεδίν Καραχότζα, ἔχουμε ξαναγράψει. Σήμερα τήν ἀφορμή μᾶς τήν δίνει ἡ Ζαγάλισα, πού μετά ἀπό μία διακοπή χρόνων ξανακυκλοφόρησε (μέ διευθυντή τόν Κεμάλ Ἐμίνογλου μέχρι σήμερα, ἀλλά συνεχιστή τόν Σερήφ Μουσταφά). Μαθαίνουμε ὅτι ἡ ἐφημερίδα δείχνει νά κερδίζει διαρκῶς φίλους μεταξύ τῶν Πομάκων, ἰδίως στόν νομό Ξάνθης (ἀπ’ ὅπου καί οἱ βασικοί της συντελεστές), καί ὁ κόσμος πλέον στά καφενεῖα τήν ἀναζητᾶ. Ἡ ἐμφάνιση μάλιστα Πομάκων οἱ ὁποῖοι ὑπογράφουν ἀνοιχτά τά ἄρθρα τους καί ἐπιτίθενται στίς τούρκικες ἀθλιότητες κατά τῆς πομάκικης ταυτότητας εἶναι πολύ σημαντικό σημάδι. Ὅλα δείχνουν ὅτι ὁ καιρός πού κυκλοφοροῦσε σάν τόν Ριζοσπάστη ἐπί Χούντας παρῆλθε. Τό φῦλλο ἔχει ζωντάνια, ἐνδιαφέρον καί τόλμη, λογικά λοιπόν καί μέλλον. Ἀπό ἐμᾶς …καλή ἐπιτυχία!

από τον ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗ

Πορίσματα 20ης Συνδιάσκεψης Ορθοδόξων Εκκλησιών για θέματα αιρέσεων.

 

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ

Ἡ Συνδιάσκεψη, μὲ σεβασμὸ πρὸς τὴν θρησκευτικὴ ἐλευθερία καὶ ἀφοῦ μελέτησε τὰ προβλήματα ποὺ δημιουργοῦνται ἀπὸ τὴν δραστηριότητα τῶν νεοφανῶν αἱρέσεων κατέληξε στὰ ἀκόλουθα πορίσματα:

 

01.        Ἡ διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς τὴν παρέδωκε καὶ ἡ Ἐκκλησία τὴν παρέλαβε. Ἡ παράδοση – διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ΜΙΑ. Ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ΜΙΑ. Καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ΜΙΑ. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. 3, 15). Αὐτὴ εἶναι ἡ μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, δηλαδὴ ἡ Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας αὐτοπεριφρουρεῖται μὲ τὴν ἀδιάσπαστη ἀποστολικὴ διαδοχὴ τῆς ἱερωσύνης καὶ τῆς πίστεως.

02.       Ἡ ὅποια παραποίηση τῆς διδασκαλίας, ποὺ παρέδωκε ὁ Χριστός, δὲν εἶναι κάτι τὸ ἁπλό. Εἶναι μία σπορὰ κάποιου «ἄλλου» (τοῦ διαβόλου). Καὶ αὐτὴ ἡ ἀλλοίωση τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ συνιστᾷ τὴν αἵρεση καὶ δημιουργεῖ στοὺς ὀπαδοὺς της τὴν ἀνάγκη γιὰ σύσταση θεσμικῆς ὀργάνωσης γιὰ περιφρούρησή της. Τὴν ὀργάνωση αὐτὴ οἱ ὀπαδοὶ τῆς τὴν ὀνομάζουν «ἐκκλησία», ἐνῶ δὲν εἶναι.

03.        Ἡ αἵρεση ἀποτελεῖ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καὶ εἶναι καρπὸς ἀνθρωποκεντρικῆς καὶ λογοκρατικὴς ἑρμηνείας τῆς θείας διδασκαλίας. Ἔτσι φτιάχνει μία νέα θρησκευτικὴ ὁμάδα, ἡ ὁποία δὲν ἀκολουθεῖ τὴν ἅπαξ παραδοθεῖσα πίστη.

04.        Βασικὰ χαρακτηριστικὰ τῶν αἱρετικῶν ὁμάδων εἶναι ὅτι:

α) δὲν ἀποτελοῦν συνέχεια τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας,

β) μετατρέπουν τὴν πίστη σὲ ἰδεολόγημα,

γ) σχετικοποιοῦν τὴν ἀλήθεια,

δ) ἐμμένουν σὲ ὑποκειμενικὲς ἑρμηνεῖες,

ε) καλλιεργοῦν τὴν ψευδαίσθηση γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς σωτηρίας μόνο στοὺς κόλπους τῆς ὁμάδος καὶ

στ) χρησιμοποιοῦν πρακτικὲς ποὺ καταλύουν τὴν ἀτομικὴ ἐλευθερία καὶ συντρίβουν τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο.

05.          Ὁ προσηλυτισμός, ποὺ ἐπιδιώκεται μὲ μεθόδους πλύσης ἐγκεφάλου καὶ ἄλλες ἐπικίνδυνες μεθοδεύσεις ἀπὸ τὶς ποικιλώνυμες αἱρέσεις προκαλεῖ σειρὰ σοβαρῶν προβλημάτων σὲ ἐπίπεδο προσωπικό, οἰκογενειακὸ καὶ κοινωνικό.

06.          Ἡ Ἐκκλησία μας βλέπει τὴν αἵρεση σὰν σοβαρὸ πνευματικὸ νόσημα, ποὺ γιὰ θεραπεία του ἀπαιτεῖ μία εἰδικὴ «ἰατρική» παρέμβαση καὶ ἀγωγή. Στὴν προσπάθειά της αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία κάνει διαχωρισμὸ ἀνάμεσα στὴν αἵρεση σὰν σύστημα ψευδοδιδασκαλιῶν, καὶ στὸν αἱρετικὸ σὰν ἄτομο ποὺ νοσεῖ πνευματικά, σὰν πρόβατο ἀπολωλός, ποὺ ἡ Ἐκκλησία τὸ ἀναζητεῖ μὲ ἀγάπη καὶ σεβασμὸ στὴν ἐλευθερία του.

 07.         Ἡ ἀγάπη αὐτὴ πηγάζει ἀπὸ τὴν σωτήρια βούληση τοῦ Θετοῦ Πατρὸς νὰ ἀποστείλει τὸν μονογενῆ του Υἱὸ στὸν κόσμο «ἵνα σωθῆ ὁ κόσμος δι’ Αὐτοῦ» (Ἰω. 3, 17). Ἐκφράζεται κατ’ ἐξοχὴν μὲ τὴν ζῶσα μαρτυρία τῆς Μιᾶς Ἀληθείας, ἡ ὁποία δὲν εἶναι οὔτε ἰδεολόγημα, οὔτε φιλοσοφικὸ σύστημα. Ταυτίζεται μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Κατὰ συνέπεια ἡ ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴν σωτηρία.

08.          Ἡ δογματικὴ ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι ἕνα θεωρητικὸ σύστημα ἄσχετο μὲ τὴν ζωὴ τῶν πιστῶν, ἀλλὰ ἡ δύναμη ποὺ διέπει τὴν ἐν Χριστῷ ζωή.

09.          Ἡ περιφρούρηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἀποτελεῖ καθῆκον τῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας καί εἶναι ἐκδήλωση ἀγάπης καὶ ὄχι φανατισμοῦ.

10.          Κατὰ τὴν θεραπευτικὴ φροντίδα τῶν ποιμένων γιὰ τὰ πλανηθέντα πρόβατα, οἱ ποιμένες ὀφείλουν νὰ παρακολουθοῦν καὶ νὰ ἐλέγχουν τὰ προσωπικὰ τους κίνητρα καὶ νὰ φέρονται σ’ αὐτοὺς μὲ ἀγάπη καὶ καλωσύνη. Χαρακτηριστικὰ ἐπισημαίνει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «οὐ γὰρ νικῆσαι ζητοῦμεν, ἀλλὰ προσλαβεῖν ἀδελφούς, ὧν τῷ χωρισμῷ σπαρασσόμεθα» (δὲν ἐπιδιώκομε νὰ νικήσουμε τοὺς ἄλλους σάν ἀντιπάλους μας, ἀλλὰ νὰ τοὺς κερδίσουμε σάν ἀδελφούς μας, γιατί γιὰ τὸν χωρισμὸ τους πονᾶμε βαθειά) (P.G. 36, 440Β).

11.          Τὸ χρέος τῆς ἀγάπης πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς ἀποκλείει καὶ καταδικάζει κάθε πολεμικὴ ἀντιπαράθεση. Καὶ ἐκφράζεται, πρὸς μὲν τοὺς δεχομένους τὸν διάλογο (καλοπροαίρετους – θύματα), μὲ ἰδιαίτερη στοργή, πρὸς δὲ ἐκείνους ποὺ ἐμμένουν στὴν πλάνη (κακοπροαίρετους) μὲ σαφῆ ἀπόρριψη καὶ χωρὶς τὴν χρήση τῆς «οἰκονομίας». Τὸ μέτρο καὶ τὴν ποιότητα τῆς πνευματικῆς αὐτῆς διακονίας μας πρέπει νὰ τὴν προσδιορίζουν οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου: «γίνεσθε φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἳ περιστεραί» (Μάτθ. 10,16)

Κύριλλος ο Λούκαρις: ο Περίδοξος και Πολύτλας

Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ

Η διαβόητη Congregatio de Propagandae Fidei προσπάθησε να τον διαβάλη χαλκεύοντας στα σκοτεινά γραφεία της μια καλβινίζουσα πλαστή, κακέμφατη και ψευδεπίγραφη «Ομολογία Πίστεως», την οποία ο Λούκαρις ουδέποτε αναγνώρισε ούτε υπεστήριξε πολεμούμενη. Καλβινιστής, λοιπόν, ο Λούκαρης! Πριν λίγα χρόνια τον είχαν παρουσιάσει ως παπιστή. Τώρα, ξαφνικά, έγινε …Προτεστάντης!… Αιρετικός!… Ποιος; Αυτός που τον διέκρινε τέτοια ευλάβεια για την Παναγία, ώστε στα Πατριαρχικά του Συγίλλια, αναφερόμενος στη Θεοτόκο πάντοτε έγραφε «της Υπεραγίας μου Θεοτόκου». Ποτέ χωρίς εκείνο το μου, εκείνη την έκφρασι βαθειάς προσωπικής σχέσεως προς την Μάννα των Χριστιανών, την ώρα που οι Καλβινιστές και λοιποί Προτεστάντες στο άκουσμα και μόνο της λέξεως Θεοτόκος αρρώσταιναν. Προτεστάντης, αυτός που κατέταξε επισήμως στη χορεία των Αγίων τον Όσιο Γεράσιμο της Κεφαλλονιάς (Ιούλιος 1626), όταν οι Προτεστάντες αρνούνται την τιμή στους Αγίους.

Στο πρόσωπό του συνδυαζόταν άριστα η παιδεία με την ευαγγελική αρετή και την καθημερινή συσταύρωσι με τον Χριστό και με το σταυρωμένο Γένος.
Ο θείος του Μελέτιος Πηγάς τον κάλεσε στην Αλεξάνδρεια (1593), όπου τον χειροτόνησε Διάκονο και Πρεσβύτερο (Σύγκελλο), και τον πήρε μαζί του στην Κωνσταντινούπολη για να λάβουν μέρος στη Σύνοδο που συγκάλεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Β’ ο Τρανός. Τότε έβραζε η Ανατολική Ευρώπη από τις λυσσώδεις προσπάθειες τού Βατικανού για τον προσηλυτισμό των Ορθοδόξων στο Λατινικό δόγμα, με δούρειο ίππο την Ουνία. Ο βασιλεύς της Πολωνίας Σιγισμούνδος ο Γ’ (1587 – 1632) είχε γίνει όργανο τού αμφιλεγόμενου Τάγματος των Ιησουιτών και είχε εξαπολύσει απηνή διωγμό κατά των Ορθοδόξων. Οι δύο Πατριάρχες έστειλαν τον νεαρό Κύριλλο Λούκαρι, μαζί με τον Αρχιμανδρίτη Νικηφόρο Παράσχη – Καντακουζηνό, να βοηθήσουν τους Ορθοδόξους της Ρουθηνίας, της Ουκρανίας και της νότιας Ρωσίας στην αντιμετώπιση τού προσηλυτισμού των Ιησουιτών και τού διωγμού τού Σιγισμούνδου.

Στη Βίλνα της Λιθουανίας ο Λούκαρις ίδρυσε Ακαδημία και τη διηύθυνε για λίγο, πρωτοστάτησε δε στην ίδρυση τυπογραφείου, όπου θα ετυπώνοντο και ελληνικά βιβλία «ανοθεύτως». Ακόμη εδίδαξε στο σχολείο του Λβώφ και στην Ακαδημία τού Οστρόγκ. Κατά τη ληστρική εκείνη «Σύνοδο» τού Μπρέστ-Λιτόφσκ (1596), που συγκάλεσε ο Σιγισμούνδος και εσκηνοθέτησε τη δήθεν «ένωση» των Ορθοδόξων με τους Λατίνους, οι δύο φιλόχριστοι κληρικοί υπεράσπισαν με παρρησία το ευσεβές δόγμα, μαζί με τους λίγους Επισκόπους που δεν υπέκυψαν στις στραγγαλιστικές παπικές πιέσεις και τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο Οστρόγκσκι. Ακολούθησε φρικαλέος διωγμός και ο Κύριλλος με τον Νικηφόρο εγνώρισαν από την καλή το αληθινό πρόσωπο τού λατινικού φανατισμού. Αγωνίστηκαν σκληρά, με προφητικό ζήλο και άκαμπτο φρόνημα, αποκαλύπτοντας την καταχθόνια βατικάνια πλεκτάνη, διαφωτίζοντας κατάλληλα τους Ορθοδόξους και προτρέποντας τους να παραμείνουν ανενδότως πιστοί στην πνευματική τους Μάνα Ορθοδοξία, να μην προδώσουν την αλήθεια της Εκκλησίας αποδεχό-μενοι τη σκοτεινή ψευδοένωσι. Οι Λατίνοι συνέλαβαν τον Νικηφόρο, τον φυλάκισαν και τον εθανάτωσαν. Ο Λούκαρις κατάφερε να ξεφύγη, να επιστρέψη για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, απ’ όπου επανήλθε δριμύτερος, αγωνιζόμενος εναντίον της προπαγάνδας και των αφιλάδελφων προσπαθειών των Ρωμαιοκαθολικών στη Μολδαβία, στην Ουκρανία και στην Πολωνία. Στην Πολωνία εργάσθηκε ανυψώνοντας την Ορθοδοξία μέχρι το 1601, οπότε ο Γέροντας του Μελέτιος Πηγάς τον κάλεσε πίσω στην Αλεξάνδρεια, προαισθανόμενος τον θάνατο του (13 Σεπτ. 1601). Το 1599 ο Ιησουίτης Πέτρος Σκάργα δημοσίευσε εδώ μια «Ομολογία Πίστεως» σαν τάχατις έργο τού Λουκάρεως, στην οποία ο υποτιθέμενος συγγραφέας της παρουσιαζόταν ως παπικός και αντιλουθηρανός. Πρόκειται για ένα κείμενο πέρα ως πέρα πλαστό και ψευδεπίγραφο, το πρώτο που η αδίστακτη προπαγάνδα του Βατικανού θα εχάλκευε και θα εκυκλοφορούσε για να συκοφαντήση τον αγωνιστή της ευσέβειας. Αυτόν που πάντοτε έλεγε για τον Πάπα ότι «έχει φανερά τα σημάδια του αντίχριστου. Δεν λέγω πώς είναι αντίχριστος, αλλά πώς είναι πρόδρομος τού Αντιχρίστου».

 

Κατά πάντα άξιος και ικανός, εξελέγη, σύμφωνα και με την επιθυμία και υποθήκη τού Γέροντα του, νέος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας, ως Κύριλλος ο Γ΄ (1601 -1620), σε ηλικία τριάντα μόλις ετών. Ως Πατριάρχης Αλεξανδρείας ο Κύριλλος ανέπτυξε αξιοθαύμαστη δράσι για την πνευματική και υλική ανασυγκρότηση τού Πατριαρχείου και τού ποιμνίου του. Καλλιέργησε το θείο κήρυγμα και τη μελέτη των Αγίων Γραφών, επισκεύασε ναούς, έκτισε καινούργιους, ενοικοκύρεψε τα οικονομικά της Εκκλησίας, ετακτοποίησε τα χρέη τού Πατριαρχείου. Επειδή οι Ιησουίτες με την προπαγάνδα τους προσπαθούσαν να προσηλυτίσουν τους αφελέστερους από τους πιστούς της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, τους πολέμησε σκληρά, καλώντας σε επικουρία και τους Άγγλους. Οι Κόπτες και οι Νεστοριανοί πολεμούσαν κι αυτοί από κοινού το Ορθόδοξο Πατριαρχείο. «Οι τυφλοί με τους τυφλούς!». Αυτός ήταν ο σχολιασμός τού Κυρίλλου για το κοινό μέτωπο των αιρετικών, ενώ τους Νεστοριανούς τους εχαρακτήρισε και ως «Πανώλιν (πανούκλα) της Ανατολής» και τους αντιμετώπισε κι αυτούς με συνέπεια. Οι εμπερίστατες Εκκλησίες των Ιεροσολύμων και της Κύπρου εζήτησαν βοήθεια του. Δεν την αρνήθηκε. Είχε την αίσθηση ότι ήταν διάκονος της Εκκλησίας τού Χριστού οπουδήποτε Εκείνη είχε ανάγκη των υπηρεσιών του. Στη νοτιοδυτική Ρωσία η προπαγάνδα των Ιησουϊτών είχε αρχίσει ξανά να κάνη θραύση. Δεν εδίστασε. Έτρεξε να βοηθήση κι εκεί τη χειμαζόμενη Ορθοδοξία. Καθ’ οδόν, το 1512, στην Κωνσταντινούπολη τού ανατέθηκαν καθήκοντα Επιτηρητού τού Οικουμενικού θρόνου. Εκεί είδε με λύπη του ότι η Λερναία Ύδρα τού Ιησουίτικου σκοταδισμού απειλούσε και αυτό το ιερό κέντρο της Ορθοδοξίας. Αφού έκαμε και στην Πόλη κατά δύναμιν το χρέος του προς την Εκκλησία, πορεύθηκε στη Ρωσία, στη Μολδαβία και στη Βλαχία, όπου επί δύο χρόνια εθηριομάχησε κυριολεκτικά, πολεμώντας, με καθημερινό κίνδυνο της ζωής του, τις ανόσιες προσηλυτιστικές προσπάθειες και τις καταχθόνιες μεθόδους που μετήρχοντο οι Λατίνοι για να επιβάλουν στην περιοχή το εκκλησιαστικό τέρας της Ουνίας. Για να ενίσχυση τους Ορθοδόξους, ο Κύριλλος έγραψε και δυό αντιλατινικές πραγματείες: α) Περί της αρχής ή τού πρωτείου τού Πάπα και β) Διάλογος φιλαλήθους και ζηλωτού.

Το φάρμακο του καρκίνου είναι ο θάνατος του εγώ

_______________«Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται».

 Η ζωή του γέροντος Πορφυρίου εκλαμβάνεται από εμάς τους έσχατους χριστιανούς σαν τη ζωή του Χριστού στη γη. Αυτό διαπιστώνεται άλλωστε από όλη την προσωπική του ζωή. Η επικαιρότητα με ωθεί στο να διαλέξω ένα σπάνιο γεγονός από τη ζωή του.
Ο γέροντας Πορφύριος πάντα αγαπούσε την εργασία και την ταπεινότητα. Αγαπούσε ότι ήταν δυνατόν να ενδυναμώσει την αγάπη του στον Χριστό. Έτσι, όταν πρωτοπήγε στο Άγιον Όρος προχώρησε στην αγάπη του Χριστού. Κατέστησε την υπακοή και την κακοπάθεια τρόπο ζωής του. Με χαρά έλεγε: “έκανα χαρούμενη υπακοή”, όχι μόνο σε ότι του έλεγαν να πράξει οι γέροντες αλλά και υπεράνω τούτων. Τα εκλάμβανε ως άσκηση που θα τον οδηγούσε γρηγορότερα στην αγάπη του τριαδικού Θεού. Πίστευε ακράδαντα πως με τον τρόπο αυτό καθαρίζει η ψυχή και μεταβάλλεται σε τόπο και κατοικία του Χριστού.

Όταν λοιπόν του έλεγαν να πάει κάπου, το έκανε τρέχοντας, όσο πιο γρήγορα γινόταν. Γιατί όμως; Από αγάπη στον Χριστό. Να πως εξηγούσε σ ἕναν πνευματικό του παιδί την αρετή της υπακοής του: «Όποιος μου έλεγε βρε να ανεβαίνω τα σκαλοπάτια δυό -δυό υπάκουα και το έκανα για τον Χριστό. Εκείνος είδε την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου και μου συγχώρησε όλες τις αμαρτίες». Η ταπείνωση σε συνδυασμό με τη μεγάλη προαίρεση για την χαρούμενη υπακοή και για τον άμετρο κόπο χωρίς να του το επιβάλει κανείς από αγάπη στον Χριστό, ήταν κυρίαρχα στοιχεία στην όλη πορεία της ζωής του γέροντα Πορφύριου στη γη.
Ένιωθε ότι ο Χριστός τον αγαπάει πολύ. Έτσι θέλοντας να ανταποδώσει την αγάπη του, πίστευε ακράδαντα, ότι πρέπει να κάνει κάτι παραπάνω, για όσα ο Χριστός έκανε για μας, που εκ των πραγμάτων είναι πολύ περισσότερα.
Και που κατέληξε για να για να τον ευχαριστήσει τον αγαπημένο του Ιησού. Αποφάσισε να προσεύχεται στον λατρευτό του Ιησού να του δώσει «έναν καρκίνο για να πονάει και αυτός λίγο» όπως χαρακτηριστικά έλεγε. Και εξηγούσε την επιθυμία του λέγοντας: «ο Ιησούς μου πόνεσε και πονάει για εμάς τους χριστιανούς τα παιδιά του» Όλα αυτές οι σκέψεις και οι επιθυμίες εκδηλώνονταν όταν ο γέροντας ήταν μόλις 15 ετών. Καθώς όμως, ανακοίνωσε τη μύχια επιθυμία του στον πνευματικό του, εκείνος τον μάλωσε. «Παιδί μου πολύ εγωισμό έχεις και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου, ποιός είσαι; Άγιος είσαι εσύ και ζητάς τέτοια πράγματα; Σταμάτα αμέσως αυτή την προσευχή», του είπε.
Ο νεαρός τότε Πορφύριος ζητά συγχώρεση από τον Χριστό και τον γέροντά του για τον υπερβάλλοντα ζήλο που εκδήλωσε. Ζήλος που δεν προήλθε όμως, από πλάνη αλλά από τη μεγάλη του αγνότητα που είχε στην προσέγγισή του στον Χριστό. Εάν λοιπόν ήταν από εγωισμό θα συνέχιζε κρυφά να κάνει αυτή την προσευχή. Υπακούοντας όμως στον πνευματικό του σταμάτησε αμέσως.

Καλό Δρόμο κ.Πρόεδρε…

«Έφυγε» από τη ζωή στη μία και οκτώ πρώτα λεπτά ο τέως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσος Παπαδόπουλος, που νοσηλευόταν από τις 22 Νοεμβρίου, στη μονάδα εντατικής θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας με μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονος και με οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια. Ο Θεός ας τον αναπαύσει!

Θεραπείες, Προσευχή & Ίαση.

Александр Ельчанинов

Διαβάζω για τις θεραπείες, που πραγματοποιήθηκαν με προσευχές του π. Ιωάννου της Κροστάνδης και αναρωτιέμαι:

Συχνά έχω την τάση να θεωρώ την ασθένεια σαν θεία δοκιμασία κι ακόμα δεν έχω πάντα το κουράγιο να προσευχηθώ για την ανάρρωση των ασθενών, γιατί τόσο πολύ βλέπω το Χέρι και το Θέλημα του Θεού πίσω από την αρρώστια. Δεν είναι μήπως η προσευχή για θεραπεία επέμβαση στο Θείο θέλημα; Οπότε, τι σημαίνει η θεραπεία; Ίσως να σημαίνει τη λύτρωση από τις αμαρτίες με τη βοήθεια της προσευχής ενός ανθρώπου δικαίου, που αποτέλεσμά της είναι η ανάρρωση.

 

Πρεσβυτέρου Αλεξάνδρου Ελτσιανίνωφ (Александр Ельчанинов)

________ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ________

Σημειώματα Φιλοκαλικής Αυτογνωσίας

Εκδόσεις ΤΗΝΟΣ

Έχω καρκίνο…

o πατέρας στον Άγιο Ευστράτιο (επισκεπτήριο στον εξόριστο πατέρα του

Θα ήταν μια συνηθισμένη μέρα η σημερινή. Και μάλιστα πολύ καλύτερη από τις προηγούμενες. Η δουλειά πήγε καλά σήμερα, τα σχέδια για τις γιορτές ήταν πολλά. Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο. ΚΑΡΚΙΝΟΣ. Έτσι απλά το είπε. Είχε κλάψει λίγο πριν, δεν είμαι και σίγουρος. Έχω ΚΑΡΚΙΝΟ Κώστα, είπε. Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ έχει «παράδοση» στην οικογένειά μας. Πριν 3 χρόνια ο πατέρας χτυπήθηκε από αυτή την αγάπη Του Θεού. Έφυγε στις 28 Οκτωβρίου του 2005, από τον «ΑΓΙΟ ΣΑΒΒΑ», ανήμερα της Αγίας Σκέπης. Δοξολογούσαμε το Θεό εκείνη την ημέρα και ευχαριστούσαμε την Παναγία μας που τον πήρε την ημέρα της. Ακούγονται ίσως «τρελά» όλα αυτά… Δοξολογούσατε το Θεό επειδή …πήρε τον πατέρα σας;;;  ΝΑΙ! Ο πατέρας ήταν άθρησκος. Πέρασε Κατοχές, Εμφύλιο, Μακρονήσια, Άγιο Ευστράτιο, επιθέσεις ΧΙτών, απορρίφθηκε από την Εμποροπλοιάρχων λόγω φρονημάτων και εργάσθηκε στις οικοδομές για 50 χρόνια. Άθεο τον φώναζαν αλλά απλά ΑΘΡΗΣΚΟΣ ήταν. Άθεος έλεγε πως ήταν και χασκογελούσε, ΕΩΣ ΟΥ…

άγιος Παρθένιος ο Θαυματουργός

Μέχρι την ημέρα που ψηλάφισε τις πληγές του Κυρίου. Μέχρι την ώρα που αυτός ο ΑΡΝΗΤΗΣ του Υπερφυσικού είδε την Παρουσία Του Κυρίου. Τον πήγα με το ζόρι στο νοσοκομείο θυμάμαι. Ο γιατρός δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να μου το πει. ΚΑΡΚΙΝΟΣ, είπε απλά. Ο πατέρας γέλασε και τίναξε νευρικά το Ριζοσπάστη – πάντα τον αγόραζε πρωί πρωί λες και φοβόταν μην εξαντληθεί. Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ «κράτησε» 4 χρόνια. Ο πατέρας γνώρισε το Χριστό με ένα θαύμα. Πήγαμε στον άγιο Παρθένιο (θεραπευτής καρκινοπαθών) και προσπάθησε να ανάψει το καντήλι του αγίου. Δεν άναβε. Σκέφτηκε να πάει στο αμάξι και να φέρει άλλον αναπτήρα. Μόλις γύρισε την πλάτη του το καντήλι έβγαλε φλόγα ενός μέτρου. Ο πατέρας δεν μίλησε… το είδαμε όλοι αυτό που έγινε. Εκείνος δεν μίλησε. Ήταν έτοιμος όμως. Ζήτησε ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τον Χριστό. Τον δέχτηκε στην καρδιά του. Πίστεψε στον Κύριο. Τις τελευταίες μέρες του μας έλεγε Πατερικό Λόγο, χωρίς να έχει ιδέα από Πατέρες. Ο πατέρας συγχωρέθηκε και είναι στον παράδεισο του Χριστού. Το ξέρω αυτό. Δεν μπορώ να σας  το αποδείξω. Το ξέρω όμως.  Την μέρα που έφυγε για τον Χριστό γιόρταζε η Παναγία μας. Συμβολισμός; Για κάποιους αφελείς όπως εγώ, Ναι. Θυμάμαι στο διπλανό δωμάτιο έφυγε και κάποιος άλλος αδελφός. Η γυναίκα του βλασφημούσε την Παναγία που της πήρε τον άντρα. Εμείς στο άλλο δωμάτιο είχαμε στήσει Δοξολογία. Κάποιος έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο και πήγε στην πραγματική πατρίδα του. Δεν είναι αυτός λόγος να δοξολογείς τον Κύριο;

Η αδελφή μου έχει ΚΑΡΚΙΝΟ. Και το έμαθα σήμερα το μεσημέρι. Δεν πήγα κοντά της. Προτίμησα να προσευχηθώ. Δεν ήξερα όμως αν έπρεπε να προσευχηθώ για αυτήν ή για μένα. Έχουμε δρόμο μπροστά μας Ελένη. Θα είμαι μαζί σου. Δεν θα ξεχάσω ΠΟΤΕ αυτό που είπες σήμερα. «Ο Χριστός ξέρει τι κάνει» είπες. «Ξέρει τι κάνει για να με σώσει» είπες. Και θυμάμαι τον γέροντα που είπε:

Ο Θεός δεν επιτρέπει να βρεθεί το φάρμακο του Καρκίνου γιατί έχει ΓΕΜΙΣΕΙ ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ από αυτόν. Κράτα γερά αδελφή. Είμαι μαζί σου. Και ο Χριστός. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλόν.