Καλώς Ήρθες στην Εκκλησία του Χριστού

…και των Αγίων Πατέρων, Ομολογητών, Μαρτύρων, Ασκητών και Εραστών του Θείου Έρωτα. Καλώς Ήρθες Σπίτι Σου! Σήμερα που το Άγιο Χρίσμα θα διαλύσει κάθε ενέργεια του εναντιου και η πρώτη σου Εξομολόγηση θα σβήσει κάθε αιτία. Απόψε που θα Μετα-λάβεις το Σώμα και Αίμα του Κυρίου Ιησού Χριστού, απόψε είναι που το όνειρο θα ξεκινήσει! Θα είμαι εκεί και θα εύχομαι να ζεις τη Πεντηκοστή του Κυρίου για πάντα! Καλό δρόμο Μάριε. Αυτή τη φορά είναι ο σωστός. Σου χαρίζω ένα διαμάντι περι ταπεινής εξομολόγησης από τις Περιπέτειες ενός Προσκυνητού, και ας είναι οδηγός σου.

Άκουσα δια ένα ασκητή Ιερέα, ότι ήτο σοφός άνθρωπος και πλήρης από κατανόηση. Όστις μετέβαινεν εις αυτόν, δια να εξομολογηθή, ευρίσκετο εις ατμόσφαιραν πλήρη μειλιχιότητος, συμπαθείας και ψυχοσωτηρίου διδασκαλίας, και απεχώρει ήρεμος ψυχικώς. Αμέσως μετέβην εις τον άγιον αυτόν Γέροντα, ο οποίος μετά από τινάς συμβουλάς έδωσεν εις εμέ να διαβάσω τας εξής σημειώσεις:

Ταπεινή Εξομολόγησις

Στρέφων τα όμματα της ψυχής μου προσεκτικώς εις τον εαυτόν μου και παρακολουθών την πορείαν της εσωτερικής μου καταστάσεως, ευρίσκω εις τον εαυτόν μου, μετά από λεπτομερή εξέτασιν των συναισθημάτων και της συμπεριφοράς μου, ότι:

Δεν αγαπώ τον Θεόν

Αν ηγάπων πραγματικώς τον Θεόν, θα είχον την σκέψιν μου εστραμμένην προς Αυτόν και θα ήμουν ευτυχισμένος. Έκαστη σκέψις δια τον Θεόν θα έδιδεν εις εμέ χαράν και αγαλλίασιν.
Αντιθέτως όμως, πολύ συχνότερον και πολύ ευκολώτερον σκέπτομαι διάφορα γήινα πράγματα, ενώ η απασχόλησις της σκέψεώς μου με τον Θεόν καταντά εργασία επίπονος και άκαρπος.

Εάν ηγάπων τον Θεόν, η συνομιλία μου με Αυτόν δια της προσευχής, θα ήτο η τροφή και η τρυφή μου και θα με ωδήγει εις αδιάσπαστον επικοινωνίαν με Αυτόν. Όμως, όλως αντιθέτως, όχι μόνον δεν ευρίσκω ευχαρίστησιν εις την προσευχήν μου, αλλά χρειάζεται εκάστην φοράν να καταβάλλω προσπάΘειαν, δια να προσευχηθώ. Αγωνίζομαι κατά της απροθυμίας, νικώμαι από την αμαρτωλότητά μου και είμαι πάντοτε πρόθυμος ν’ ασχολούμαι με κάθε ανόητον σκέψιν και πράγμα, ακόμη και κατά την ώραν της προσευχής. Με αποτέλεσμα, όπως είναι φυσικόν, να μικραίνη η προσευχή και ν’ απομακρύνεται η σκέψις από αυτήν.

Εκπληκτική μεταστροφή μουσουλμάνου στον Αληθινό Θεό.

Το  βίντεο μας το έστειλε η Ιερά Μονή Παντοκράτορος

(Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης)

Πεντηκοστιανοί & Σύμβολο Νικαίας-Κωνσταντινούπολης

Η Β’ Παρουσία του Χριστού

 

Στις σελίδες των πεντηκοστιανών της ΕΑΕΠ, διαβάζουμε πως αποδέχονται το Σύμβολο της Πίστεως. Το σύμβολο της Νίκαιας-Κωνσταντινούπολης, απαρτίζεται εκ των πρώτων πέντε άρθρων από το δογματικό σύμβολο της Νίκαιας, ενώ τα υπόλοιπα επτά προέρχονται εκ της συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως. Επικυρώθηκε από τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, αλλά και υπό των τριών τελευταίων και απέβη «σεπτόν τε και οικουμενικόν της Πίστεως Σύμβολον» και ο «αυθεντικότατος και επισημότατος όρος πίστεως και το αλάθητον κριτήριον και ο απλανής και ακριβής γνώμων της Ορθοδοξίας». Το Σύμβολο της Πίστεως Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως χρησιμοποιήθηκε βαθμηδόν ως βαπτιστήριο σύμβολο στην εκκλησιαστική πράξη, ενώ από τον 4ο αιώνα ήδη συμπεριελήφθη «εις τα συνοδικά γενικού και υποχρεωτικού χαρακτήρος σύμβολα δια πάντας τους βεβαπτισμένους χριστιανούς», το οποίο ισχύει μέχρι και σήμερα. 

Αυτό το Σύμβολο λοιπόν των “αιρετικών” & “ειδωλολατρών” ορθοδόξων “αποστατών” επισκόπων, ισχυρίζονται ότι αποδέχονται οι πεντηκοστιανοί. Το αποδέχονται όμως; Δόγμα τους είναι η λεγόμενη “αρπαγή” σύμφωνα με την οποία ο Κύριος θα έρθει να παραλάβει την εκκλησία Του ώστε να γλυτώσει (η εκκλησία) τη Μεγάλη Θλίψη. Σύμφωνα με αυτό το Δόγμα οι πεντηκοστιανοί δέχονται 3 παρουσίες του Χριστού στη γη. ΜΙΑ κατα τη γέννησή Του. ΔΕΎΤΕΡΗ κατά τη λεγόμενη “αρπαγή”  και ΤΡΙΤΗ κατά την Κρίση.

Για μας τους Ορθοδόξους η ημέρα του Κυρίου είναι μία ημέρα που συγχρόνως και ταυτοχρόνως είναι ημέρα κατά την οποία θα αναστηθούν όλοι οι νεκροί, ημέρα της παγκόσμιας δίκης, ημέρα της αλλαγής του σύμπαντος, το οποίο από φθαρτό θα γίνη άφθαρτο και ένδοξο ημέρα αρπαγής όλων των αγίων και δικαίων στον ουρανό, θα είναι ημέρα κατά την οποία αρχίζει η αιωνία μακαριότητα των δικαίων, καθώς και η αιωνία καταδίκη των αμαρτωλών. Ημέρα κατά την οποία θα νικηθή τελεσίδικα η φθορά και ο θάνατος. Ημέρα κατά την οποία θα εξουδετερωθή κάθε αντίθεος δύναμις.

Αναφέρεται συχνά ο Απόστολος σ’ αυτήν την ημέρα, και την ονομάζει «ημέρα κρίσεως» (β’ 9) «ημέρα κρίσεως και απωλείας των ασεβών ανθρώπων» (γ’ 7) «ημέρα Κυρίου» (γ’ 10). Να σημειώσουμε ότι στο τελευταίο χωρίο που αναφέραμε, το γ’ 10, η λέξις «ημέρα» εκφέρεται με το άρθρο, «θα έλθη δε η ημέρα Κυρίου». Αυτό σημαίνει ότι αυτή η ημέρα είναι μία, συγκεκριμένη και γνωστή ως ημέρα που θα δράση ο Κύριος και θα θέση τέρμα στην αταξία και στο κακό.
Επίσης, στο χωρίο γ’ 4 χρησιμοποιείται έναρθρα η λέξις «παρουσία» σε συσχετισμό βέβαια με την «ημέρα του Κυρίου» όπως φαίνεται από τους στίχους οι οποίοι ακολουθούν – «που είναι η υπόσχεσις της παρουσίας αυτού». Εδώ βλέπουμε ενικό αριθμό, διότι δεν αναμένονται δύο ή τρεις παρουσίες ακόμη, όπως λένε οι Πεντηκοστιανοί.

Στο χωρίο γ’ 12 υπάρχει συνδυασμός των λέξεων, «παρουσία» και «ημέρα του Θεού». Πιο πάνω μίλησε για «ημέρα Κυρίου», τώρα χρησιμοποιεί την φράσι «ημέρα Θεού». Φυσικά, είναι το ίδιο και πρόκειται για μία και την αυτή ημέρα. Λοιπόν το χωρίο αυτό έχει ως εξής, «. . . προσδοκώντας και σπεύδοντας την παρουσίαν της του Θεού ημέρας». Άξιο σημειώσεως ότι και η λέξις «παρουσία» είναι με άρθρο, καθώς και η λέξις «ημέρα». Αυτό δηλώνει ότι πρόκειται για μία και συγκεκριμένη ημέρα, όχι για περισσότερες ημέρες ή για περισσότερες παρουσίες. Κατ’ αυτήν την ημέρα, μας λέει ο Απόστολος Πέτρος, θα διαλυθή ο παρών φθαρτός και πεπαλαιωμένος κόσμος και θα ξεπροβάλη ο άφθαρτος κόσμος του μέλλοντος αιώνος, ο οποίος εδώ ορίζεται με την φράσι, «καινούργιοι ουρανοί και γη καινούργια» (γ’ 13). 

Πλοῦτος Ὀρθοδοξίας…

Αφελείς ή Προβατόσχημοι Λύκοι;

Τελικά το έχουν χούϊ οι της ΕΑΕΠ να αποκρύπτουν την ταυτότητά τους (πολύ χριστιανικό αυτό ετσι;) Νοοτροπία σέκτας;

1η Ερώτηση: Πως ονομάζεται αυτός που αποκρύπτει τα πιστεύω του;

2η Ερώτηση: Πως ονομάζεται αυτός που αποκρύπτει τα πιστεύω του ΚΑΙ ταυτόχρονα ξέρεις πως είναι αιρετικός;

3η Ερώτηση: Πως ονομάζεται αυτός που αποκρύπτει τα πιστεύω του ΚΑΙ ταυτόχρονα ξέρεις πως είναι αιρετικός, ΚΑΙ χρησιμοποιεί λέξεις , ορολογία και σύμβολα που χρησιμοποιούνται από ΑΛΛΟ δόγμα και ΠΟΤΈ από το δικό του;;; 

(Όταν συμπαθείς κάποιον σου είναι πολύ δύσκολο να πιστέψεις πως σε πρόδωσε. Πολύ δύσκολο!). Οι πεντηκοστιανοί βέβαια μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιες συμπεριφορές. Θυμηθείτε τις διαστρεβλώσεις Πατερικών κειμένων που έκανε Πεντηκοστιανή σελίδα εδώ και εδώ καθώς και τον απίθανο πεντηκοστιανό συγγραφέα που ζήτησε ευλογία από το Πατριαρχείο για το βιβλίο του!!!  

Σήμερα θα δούμε τη σελίδα γνωστού Πεντηκοστιανού της Ε.Α.Ε.Π. Δεν θα πούμε, όνομα εφ όσον ο ίδιος δεν το αναγράφει στην ιστοσελίδα του, αν και είναι γνωστός για την «ιδιαιτερότητά» του να εντρυφεί  (όπως νομίζει) κατά το δοκούν, στους άγιους Πατέρες της Εκκλησίας του Χριστού. Ο ίδιος έχει και περιοδικό στο οποίο υποσχέθηκε να μας παρουσιάσει τις ψευτοπροφητείες της ορθόδοξης Εκκλησίας. Τις περιμένουμε με ανυπομονησία αν και κάποιος πρέπει να του πει πως «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλανε για σκοινι». Εμείς πάντως περιμένουμε να τελειώσει την εργασία του και να μελετήσουμε τις ψευδοπροφητείες των Ορθοδόξων όπως και αυτός προφανώς έχει μελετήσει τις ψευδοπροφητείες του ηγέτη του στη σύναξη που ονομάζουν αποστολική εκκλησία της πεντηκοστής.

Παρουσιάζουμε μερικά φωτογραφικά αποσπάσματα από την ιστοσελίδα του πεντηκοστιανού «πατρολόγου» χωρίς πολλά λόγια. Άλλωστε νομίζω δεν χρειάζονται.

 

Βυζαντινή γραμματοσειρά έτσι;;; Ποιος να φανταστεί πως η σελίδα είναι Πεντηκοστιανού;;;

 

Προσέξτε αυτό το «ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ» βγάζει μάτι! Ο κύριος αυτός είναι μέλος της Ε.Α.Ε.Π. Προσέξτε ιδιαίτερα το «κομματιασμένο κίνημα(!!!)»…μάλλον το έγραψε πριν τη διάσπαση της  αίρεσής του στη Θεσσαλονίκη.

Μεταστροφή: από την Ε.Α.Ε.Π στην αγκαλιά της Μητέρας Εκκλησίας.

Κάποιος αγαπητός μου αδελφός (μεταστραφείς κι αυτός στην Ορθοδοξία από την Πεντηκοστιανή ομάδα), έγραψε αυτό το άρθρο για τη μεταστροφή, βγαλμένο από την εμπειρία του, με αφορμή κάποιες συζητήσεις και συναντήσεις που είχε…

[...] Καθώς περνούσε ο καιρός τα όρια στένευαν ειδικά όταν έπεσε στην αντίληψή τους (και με την βοήθεια πρόθυμων “αδελφών”) ότι δεν σήκωνα πλέον την «χαρισματική» τους διδαχή αλλά στρεφόμουνα προς την πίστη των «ειδωλολατρών» ορθοδόξων. Δεν είναι εύκολη η έξοδος, για όσους έχουν περάσει από ανάλογους χώρους, μέσα από το καύμα αυτής της ερήμου ίσως να μπορούν να καταλάβουν…

Με το που κάνεις το «άλμα εις μήκος» της μεγάλης φυγής σε ακολουθούν (σε πλαγιάζουν) με γλυκομίλητα τηλεφωνήματα και κατ’ ιδίαν ραντεβού καφεΐνης για να αποτραπεί η «αποστασία» σου από τον Χριστό μέχρι και εκφοβισμοί του τύπου θα χάσεις την αρπαγή, θα πέσεις ξανά στην αμαρτία, θα καταστραφείς (ή θα χωρίσεις αν είσαι παντρεμένος) εσύ και η οικογένειά σου, μέχρι και «καρδιακές ευχές» τύπου θα πας στην Κόλαση, πρόσεχε μην σπάσεις κανένα πόδι μην πάθεις καρκίνο, έμφραγμα ή εγκεφαλικό επειδή τα έβαλες με την «εκκλησία» κ λ π.

Το θέμα είναι ότι γνωρίζουν καλά ότι λένε μια «αλήθεια» που οι ίδιοι δημιούργησαν …την δική τους αλήθεια. Πράγματι αυτό που προετοιμάζουν τόσα χρόνια με τόση επιμέλεια είναι ανθρώπους ανώριμους να αγαπήσουν και να αγαπηθούν, φοβισμένα νήπια που τους υποσχέθηκαν τα πάντα και που τους έδωσαν τα πάντα. Η φυγή τους από την ομάδα θα σήμαινε την καταστροφή τους και κατά Θεϊκή παραγγελία στα βραδινά όνειρά τους θα έκαναν την εμφάνισή τους σκηνές τρόμου από μια εξώπορτα όπου τους περιμένει σαν βιαστής η αμαρτία και ο θάνατος.

Είναι δύσκολο να πάψεις να ζεις διαρκώς με την σκέψη ότι ο Χριστός μιλάει στην συγκεκριμένη πεντηκοστιανή ομολογία κάθε δυο λεπτά, δηλαδή πολύ περισσότερο από όσο έχει μιλήσει σε ολόκληρη την Εκκλησία τους δυο τελευταίους αιώνες του Χριστιανισμού μέχρι και σήμερα. Οπότε οτιδήποτε έξω από αυτή την αδιάκοπη πολυλογία του Θεού, βρίσκεται η σιωπή ή η άρνηση της παρουσίας Του. ΄Ετσι και πολλοί, απογοητευμένοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα πέρα από την αδιάκοπη «δυναμική» παρουσία του Χριστού… γι’ αυτό και φοβούνται ή νομίζουν ότι θα ξανακυλήσουν στα ίδια πάθη ή ακόμα και πέφτουν στα ίδια πάθη όπως και πριν αν φύγουν από κοντά τους. Αν ζεις με την εντύπωση ότι τα έζησες όλα σε σχέση με τον Χριστό μέσα από την απλόχερη «χαρισματικότητα» τότε δεν αφήνεις να υπάρχουν άλλα περιθώρια να ζήσεις κάτι άλλο διαφορετικό, γι’ αυτό και τα έσχατα γίνονται χειρότερα από τα πρώτα.

Ο δρόμος προς την εξώπορτα λοιπόν δεν είναι διόλου εύκολος, έχει τόσες θλίψεις ο δρόμος προς την ορθή πίστη που πολλοί δεν τολμάνε καν να κάνουν το βήμα προς τα έξω, αγκυροβολώντας ξανά στα θεμέλια της πεντηκοστιανής διδασκαλίας και αυτή την φορά με ακόμη περισσότερο ζηλωτισμό για την συγκεκριμένη ομολογιακή ομάδα, εναποθέτοντας έτσι και το τελευταίο παραθυράκι οξυγόνου και ελευθερίας που τους άνοιξε, ανάμεσα στα ελεγκτικά κηρύγματα και την ευνουχισμένη σκέψη, μέχρι και το man to man κλειστό παιχνίδι ενός χολιγουντιανού θρησκευτικού θρίλερ.

Υπήρχαν ανάξιοι Ιερείς στην ιστορία της Εκκλησίας;

Το πρώτο παράδειγμα που θα αναφέρουμε (από τα πολλά που υπάρχουν), είναι από το βιβλίο Α΄ Σαμουήλ, 2/β΄ 22-25. Εκεί μιλάει για τους δύο γιους τού Ηλεί, τού αρχιερέα τού Ισραήλ, τους μελλοντικούς αρχιερείς τού λαού. Αυτοί, με την ανοχή τού πατέρα τους, πόρνευαν με τις γυνάικες που έρχονταν στο ναό τού Θεού, και σύμφωνα με το 2/β΄ 12-17, έτρωγαν από το λίπος τών θυσιών, πράγμα το οποίο ο Θεός απαγόρευε στο νόμο του, και μάλιστα το έπαιρναν με τη βία από τους πιστούς. Έτσι σκανδάλιζαν τον κόσμο και οι άνθρωποι απέφευγαν να θυσιάζουν στο Θεό. Όμως, παρέμεναν και αυτοί, και ο αρχιερέας πατέρας τους στο ναό, ως ιερείς τού Θεού. Δεχόταν άραγε ο Θεός τις θυσίες αυτών τών αναξίων ιερέων; Και βέβαια τις δεχόταν! Και αυτό φαίνεται στο κεφάλαιο 1/α΄ εδάφια 3-5 και 19, όπου ο Θεός δέχθηκε τη θυσία τών γονέων τού προφήτη Σαμουήλ, και απάντησε χαρίζοντάς τους ένα γιό προφήτη! Μάλιστα, η Άννα η μητέρα τού Σαμουήλ, πήρε, και δέχτηκε την ευλογία τού αναξίου αρχιερέως Ηλεί! (1/α΄ 17,18).

Βεβαίως, ο Θεός τελικά απέσυρε την προστασία του από τους αναξίους ιερείς, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους, σύμφωνα με τη συνέχεια τής αφήγησης. (2/β΄ 31-36). Εκείνος όμως ήταν που εκτέλεσε κρίση, και όχι οι άνθρωποι. Ο Θεός ούτε τον Ισραήλ απέρριψε εξ’ αιτίας τών αναξίων αρχιερέων, ούτε τους δικαίους Λευίτες. Ούτε έπαψε να δέχεται τις θυσίες τών πιστών Ισραηλιτών, από τα χέρια τών αναξίων ιερέων.

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Ακόμα και όταν κάποια ασέβεια γίνεται ανεκτή από τους υπευθύνους και σκανδαλίζει τους πιστούς, ο Θεός έχει τον τελευταίο λόγο. Δεν απορρίπτει την Ορθόδοξη Εκκλησία του, ούτε τους δικαίους και αξίους πρεσβυτέρους. Ακόμα συνεχίζει να δέχεται την ιερουργία από τα χέρια τών αναξίων, ώσπου Εκείνος να αποδώσει δικαιοσύνη.

Έτσι, οι κατήγοροι σκανδαλοθήρες μένουν αδικαιολόγητοι, μια και ό,τι συνέβει στον Ισραήλ τότε, θα συνέβαινε και στη Χριστιανική Εκκλησία, σύμφωνα με τον απόστολο Πέτρο, στη Β΄ Πέτρου 2/β΄ 1-3 κλπ. Ας δούμε ένα δεύτερο παράδειγμα, που δείχνει πως ο Θεός δέχεται ως λειτουργό του ακόμα κι έναν ακάθαρτο.

      Ανάξιοι Ιερείς στην εποχή τού Χριστού

Είναι γνωστό πως η σταύρωση τού Κυρίου έγινε κατά την επιβουλή τών αρχιερέων τού τότε λαού τού Θεού, τού Ισραήλ. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο ευαγγέλιό του, στο 11/ια΄ κεφάλαιο και εδάφια 47-53, μας αποκαλύπτει το εξής γεγονός: Ο Καϊάφας, ο αρχιερέας εκείνης τής χρονιάς, σε μία συνάντηση που είχε με άλλους ιερείς και με τους Φαρισσαίους, συνωμότησε να δολοφονήσουν τον Ιησού Χριστό, επειδή έκανε πολλά θαύματα, και έπειθε το λαό. Είπαν λοιπόν: “Εάν αφήσουμε αυτόν τον άνθρωπο, θα τον πιστέψουν όλοι, και τότε θα έλθουν οι Ρωμαίοι να αφανίσουν τον λαό και το έθνος μας”. Είπε λοιπόν και ο αρχιερέας Καϊάφας: “Μας συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος υπέρ τού λαού, και να μη απολεσθεί όλο το έθνος”. Στο σημείο αυτό, ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας πληροφορεί ότι “αυτό δεν το είπε ο Καϊάφας από μόνος του, αλλά επειδή ήταν αρχιερέας τής χρονιάς εκείνης, προφήτευσε ότι έμελλε ο Ιησούς να πεθάνει υπέρ τού έθνους”.

Σκεφθήτε! Ο Θεός έδωσε προφητεία σ’ έναν άνθρωπο, τη στιγμή που σχεδίαζε τη δολοφονία τού Ιησού Χριστού, μόνο και μόνο επειδή ήταν αρχιερέας τής χρονιάς εκείνης! Τι δείχνει αυτό; Δείχνει τα εξής: Μπορεί ο Θεός να αποδοκιμάζει έναν ασεβή λειτουργό του, μα τον αποδοκιμάζει ως άνθρωπο. Ως ιερέα τον δέχεται, και ευλογεί τη θεόδοτη λειτουργία του.

      Ανάξιοι Ιερείς στην εποχή τών αποστόλων

Πώς όμως φέρονταν οι απόστολοι απέναντι σε τέτοιους αναξίους ιερείς; Ακολούθησαν την τακτική τών συγχρόνων ευσεβοφανών κατηγόρων; Ας δούμε:

Η πρακτική εκδήλωση της αγάπης προς τον Θεό

γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Για να δείξωμε πρακτικά πόσο αγαπούμε τον Θεό, πρέπει να τηρούμε τις εντολές Του· «ο μη αγαπών με, τους λόγους μου ου τηρεί» (Ιωάν. 14,23) και πάλι «εκείνος εστίν ο αγαπών με, ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς» (Ιωάν. 14,21). Εκείνο το οποίο πρακτικώτερα μπορώ να πω, πού το ακούομε και από τους Πατέρες μας και είναι άξιο εφαρμογής και προκαλεί σε ένα μεγάλο ποσοστό αυτό το αποτέλεσμα, είναι η εκδήλωσι της αγάπης προς τον Θεό. Αυτή αρχίζει από την μνήμη του Θεού. Ένας άνθρωπος ο οποίος λέει ότι αγαπά κάποιον και δεν τον ενθυμάται, είναι σαν να μη λέγη την αλήθεια. Έχομε πείρα όλοι μας. Ένα πράγμα πού το αγαπούμε, πού μας ενδιαφέρει, σε αυτό σχεδόν κολλάει ο νους μας. Εάν και εμείς πραγματικά θέλωμε να αγαπήσωμε τον Θεό, είμαστε υποχρεωμένοι να βιάσωμε τον εαυτό μας στην συνεχή μνήμη Του. Να γίνη αυτό πού λέει ο Αγ. Γρηγόριος ο θεολόγος· «μνημονευτέον του Θεού μάλλον ή αναπνευστέον».

παπα Τύχων

Να τώρα τα κλειδιά, το ένα πίσω από το άλλο.
Ανοίγουν τα μυστήρια, τα οποία ίσως να ήταν κλειστά για μας. Είναι γεγονός ότι οι Πατέρες των πρώτων αιώνων είχαν αυστηρότατη φιλοπονία και βία. Εισήλθαν, όπως λένε μόνοι τους, με τέτοια σκληρότητα ζωής, με τέτοια σκληρά φιλοπονία, πού όχι μόνο δεν υπετάχθησαν σε κανένα τρόπο ηδονής και φιλαρέσκειας, αλλά ούτε στους νόμους της χρείας δεν έφθαναν. Με την βία της φιλοπονίας πού είχαν, επόμενο ήτο να εύρουν και ένα αντίκρυ το να κρατούν την μνήμη Του. Γι’ αυτό και καλλιέργησαν περισσότερο το θέμα της ευχής και της εσωστρέφειας και ύψωσαν το θέμα της μονολόγιστης ευχής σε περιωπή. Αυτό παρέμεινε και παρατείνεται μέχρι και σε μας. Και είναι παρήγορο και ευχάριστο γεγονός. Γιατί και εμείς, πραγματικά, περισσότερο από τους προγενεστέρους Πατέρες μας, είμεθα φιλάσθενοι και δεν έχομε ούτε αυταπάρνησι, αλλά ούτε και δύναμι.

Θέλομε όμως να σωθούμε και το πρόβλημα είναι διπλό.

Θέλομε να σωθούμε – και πρέπει οπωσδήποτε να σωθούμε - αλλά και τα πάθη μας, χάριν του ότι είμεθα αδύνατοι και δεν έχομε αυταπάρνησι, είναι περισσότερο ισχυρά μέσα μας. Δυστυχώς είμεθα και περισσότερο αμαρτωλοί. Πρέπει λοιπόν οπωσδήποτε να απαλλαγούμε από όλα αυτά, διότι παρόντων των παθών, σωτηρία δεν ημπορεί να γίνη.
Επομένως, πάση σπουδή έχομε ανάγκη της επιδράσεως της Χάριτος, ούτως ώστε αυτή να μας βοηθήση, να μας ελευθερώση από την αιχμαλωσία των παθών και αδυναμιών μας, και να μας οδηγήση στην σωτηρία.

Τι έκανε η Εκκλησία τον καιρό της Χούντας και την ώρα του Πολυτεχνείου;

Η Ε.Α.Ε.Π και η …Αποστολική Διαδοχή

Είναι απίστευτοι αυτοι οι πεντηκοστιανοί!!! Διαβάστε το παρακάτω κείμενο περί Αποστολικής Διαδοχής της…Ε.Α.Ε.Π!!! Δεν ξέρω αν θα καταφέρετε να μην γελάσετε αλλά διαβάστε μέχρι τέλους!

Η Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής μέσω του προεδρεύοντος επισκόπου της Συνόδου συνδέεται με την Αποστολική Εκκλησία του Θεού της Ρουμανίας αφού ο Λεωνίδας Φέγγος χειροτονήθηκε από τον Α. Σ. Δεληγιάννη (Δελληγιαννίδη). Η Αποστολική Εκκλησία του Θεού της Ρουμανίας έλαβε τη χειροτονία μέσω του Παύλου (Πάβελ) Budean, που είχε χειροτονηθεί μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας του Θεού (Κληβ., ΤΝ.). Η Εκκλησία του Θεού μέχρι το 1907 επονομαζόταν Αγιαστική Εκκλησία (Holinnes Church), που δείχνει ότι ήλθε στην Έσχατη/ Όψιμη Βροχή από τις τάξεις των Μεθοδιστών Αγιαστών. Ο ηγέτης της Αμβρόσιος Τόμλινσον (1865-1943), είχε χειροτονηθεί από τον Αγιαστή J. B. Mitchell. Όπως είναι γνωστό, το Αγιαστικό κίνημα που ξεκίνησε ο Ιωάννης Γουέσλεη δεν ήταν μια εκκλησιαστική ομολογία, αλλά μια ευσεβιστική κίνηση εντός του Αγγλικανισμού. . .. Το 1874 ο Ιωάννης Γουέσλεη χειροτόνησε τον Th. Coke (1747-1814), γενικό επόπτη των Μεθοδιστών στις ΗΠΑ, ζητώντας του να μην αποκοπούν από την μητέρα εκκλησία περιπίπτοντας στην αμαρτία του σχίσματος όπως χαρακτηριστικά έγραψε. Ο Ιωάννης Γουέσλεη παρά τον τεράστιο διωγμό από τους κρατικοδίαιτους μητροπολίτες πέθανε μέσα στους κόλπους της Αγγλικανικής εκκλησίας. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε: Από παιδί έμαθα να αγαπώ και να σέβομαι τις Γραφές, τα «λόγια του Θεού» και μετά από αυτές να εκτιμώ τους αρχαίους πατέρες, τους συγγραφείς των τριών πρώτων αιώνων. Μετά την αρχαία Εκκλησία, σέβομαι τη δική μας εκκλησία της Αγγλίας, σαν την πλέον Βιβλική εθνική εκκλησία του κόσμου. . . (J. Wesleys, Works, XIII:272), έτσι η καθολική κληρονομιά του Γουέσλεη δεν είναι μόνο αρχαία πατερική αλλά κι Ανατολική (The Story of Methodism, σελ. 43). Η Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής έλκει λοιπόν την ιστορική διαδοχή της από την πρώτη Εκκλησία μέσω των χειροτονιών της Αγγλικανικής εκκλησίας. Οι Βρετανοί επίσκοποι που ήταν παρόντες στη σύνοδο της Άρλης (Αρελάτης) στη Νότιο Γαλλία το 314 μ.Χ., είχαν ήδη κανονική χειροτονία μέσα στους κόλπους της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής εκκλησίας. (το κείμενο το βρήκα εδώ)

Μια παρατήρηση μόνο για όσους δεν κατάλαβαν. Η Ε.Α.Ε.Π ισχυρίζεται πως καθένας που πέφτει σε αίρεση και αποκόπτεται από τη μητέρα Εκκλησία, όχι μόνο διατηρεί την Αποστολική Διαδοχή αλλά φυσικά έχει και την εξουσία να την μεταδώσει!!!

Επειδή εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχουν μυστήρια, γι’ αυτό και οι Κληρικοί των Παπικών πόσω μάλλον οι Αγγλικανοί και αυτός ο Πάπας, για μας τους Ορθοδόξους, δεν έχουν ιερωσύνη, δηλαδή έχει διακοπεί σε αυτούς η Αποστολική Διαδοχή.
Η αποστολική διαδοχή δεν είναι απλώς μια σειρά χειροτονιών, αλλά συγχρόνως και μετοχή στην αποκαλυπτική αλήθεια. Όταν μια Εκκλησία αποκόπτεται από τον κορμό της Ορθοδόξου Εκκλησίας, λόγω δογματικών διαφορών, αυτό σημαίνει ότι υπολείπεται και στο μυστήριο της ιερωσύνης. Δηλαδή, όταν χάνεται η αποκαλυπτική αλήθεια και υιοθετούνται αιρετικές απόψεις, αυτό έχει συνέπειες και στην αποστολική διαδοχή. Διότι οι άγιοι Απόστολοι μετέδιδαν το χάρισμα της ιερωσύνης, αλλά ταυτόχρονα παρέδιδαν, δια της αναγεννήσεως, και όλη την αποκαλυπτική παράδοση.
Να υπενθυμίσουμε την διδασκαλία του αγίου Ειρηναίου Επισκόπου Λυώνος, στην οποία φαίνεται καθαρά ότι η Εκκλησία συνδέεται στενώτατα με την Ορθοδοξία και την θεία Ευχαριστία, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι όταν χάνεται η Ορθόδοξη πίστη, τότε δεν υπάρχει ούτε Εκκλησία ούτε και θεία Ευχαριστία. Οπότε ο Κληρικός που χάνει την ορθόδοξη πίστη αποκόπτεται από την Εκκλησία και, βεβαίως, τότε δεν υφίσταται και η αποστολική παράδοση και αποστολική διαδοχή. Το ότι ο άγιος Ειρηναίος συνδέει την αποστολική διαδοχή όχι μόνον με την χειροτονία, αλλά και με την διατήρηση της αληθούς πίστεως, φαίνεται από ένα χωρίο: “Δια τούτο τοις εν τη Εκκλησία πρεσβυτέροις υπακούειν δεί, τοις την διαδοχήν έχουσιν από των αποστόλων, καθώς επεδείξαμεν, τοις σύν τη επισκοπική διαδοχή το χάρισμα της αληθείας ασφαλές, κατά την ευδοκίαν του Πατρός ειληφόσι”.

Τα παράπονα του Ιερού Χρυσοστόμου.

Χτες η Εκκλησία μας γιόρτασε τη μνήμη του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. 1600 χρόνια πέρασαν απο την κοίμησή του και ο λόγος του είναι παραπάνω απο επίκαιρος. Το παρακάτω κείμενο είναι ένα μικρό μόνο απόσπασμα από το αφιέρωμα που έχουμε στη σελίδα μας. Το αφιερώνω στους ετερόδοξους φίλους μου με την ελπίδα να το διαβάσουν. Τέτοια Πατερικά ΔΕΝ θα τους δώσουν προς ανάγνωση οι διδάσκαλοί τους.

Παραπονείται, λοιπόν, ο Άγιος για την συμπεριφορά των πιστών μέσα στο ναό, για τις πολλές απουσίες τους, για την αδιαφορία τους: «Σήμερα όλοι σας έχετε μεγάλη χαρά. Μόνον εγώ έχω απέραντη λύπη. Κι αυτό, γιατί όταν αναλογισθώ πώς όταν πέραση η εορτή και αυτό το πλήθος πάλι θα εξαφανισθή. Καίγομαι και λυπούμαι κατάκαρδα. Τόσα παιδιά γέννησε η Εκκλησία και όμως δεν τα βλέπη για να τα απόλαυση σε κάθε σύναξι, αλλά μόνον όταν υπάρχη κάποια μεγάλη εορτή. Πόση αγαλλίασις πνευματική, πόση χαρά, πόση δόξα για τον Θεό, πόση ωφέλεια για τις ψυχές θα υπήρχε, αν σε κάθε σύναξι βλέπαμε να είναι γεμάτη η εκκλησία;
Τι μπορώ, για πες μου, να σε διδάξω για όλα τα αναγκαία της πίστεως, όταν έρχεσαι στην εκκλησία μία ή δύο φορές τον χρόνο; Για την ψυχή, για το σώμα, για την αθανασία, για την Βασιλεία των ουρανών, για την κόλασι, για την γέεννα, για την μακροθυμία τού Θεού, για την συγχώρησι, για την μετάνοια, για το βάπτισμα, για την άφεσι των αμαρτιών, γι’ αυτή την δημιουργία, την ουράνια και την επίγεια, για την φύσι των αγγέλων, για την κακουργία των δαιμόνων, για τα τεχνάσματα τού διαβόλου, για τον τρόπο ζωής των Χριστιανών, για τα δόγματα, για την ορθή πίστι, για τις διεφθαρμένες αιρέσεις;» (Λόγος εις το άγιον Βάπτισμα).

Παραπονείται για την αδιαφορία των Χριστιανών για τα πνευματικά. Ερμηνεύων το τού Κυρίου «Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται ημίν» (Ματθαίου ΣΤ’, 33), αναφέρει:
«Προσέξτε, μη ζητείτε, λέγει ο Κύριος, τα τού παρόντος βίου διόλου. Εμείς όμως συνεχώς αυτά ζητούμε. Λέγει να επιζητείτε τα επουράνια. Εμείς όμως ούτε για λίγη ώρα δεν τα επιζητούμε. Ίσαίσα όση μέριμνα επιδεικνύουμε για τα βιωτικά, τόσην ολιγωρία και αδιαφορία έχουμε για τα πνευματικά. Μάλλον δε η αδιαφορία μας είναι πολύ περισσότερη» (Ομιλία ΚΒ’ εις τον Ματθαίον).

Είχε δε ο ιερός Πατήρ πρόβλημα με το ακροατήριόν του. Άλλοτε συνωθούντο, άλλοτε εξηφανίζοντο.

Κάποια μεγάλη Τεσσαρακοστή συνέβη το εξής: Αρχίζει την Καθαρά Δευτέρα την ερμηνείαν εις την εξαήμερον τού Μωυσέως, τις εξ δηλαδή ημέρες της δημιουργίας. Ομιλία πρώτη: «Χαίρω και ευφραίνομαι γιατί βλέπω να στολίζεται η Εκκλησία τού Θεού με το πλήθος των παιδιών της. Σάς βλέπω όλους να τρέχετε προς τον ναό με πολλή την χαράν». Έρχεται η Καθαρά Τρίτη: «Είμαι γεμάτος σήμερα με χαρά μεγάλη, βλέποντας τα αγαπημένα σας πρόσωπα». Τα ίδια και την Καθαρά Πέμπτη: «Βλέποντας, αγαπητοί, την μεγάλη σας προθυμία στο να συγκεντρώνεσθε στην σύναξί μας στον ναό, διακατέχομαι από μεγάλη χαρά και δεν παύω να δοξάζω τον φιλάνθρωπο Θεό για την προκοπή σας».
Έρχεται όμως και το Σάββατο: «Θέλω να αρχίσω την συνειθισμένη μου διδασκαλία, αλλά διστάζω και υποφέρω. Λίγο φύσηξεν ο διάβολος και ξεχάσατε όλη την προηγούμενη διδασκαλία και την καθημερινή παραίνεσι. Τρέξατε οι πάντες στην σατανική εκείνη πομπή, στον Ιππόδρομο. Βγάλατε από τις ψυχές σας την σύνεσι της αγίας Τεσσαρακοστής και πέσατε στα δίχτυα τού διαβόλου». Κρίμα στα τόσα κηρύγματα.

Έφτιαξαν εξωγήινοι τις πυραμίδες;

Σύμφωνα με τον Έριχ φον Ντένικεν ΝΑΙ! Ομολογώ πως στα “παλιά” χρόνια είχα όλη τη βιβλιογραφία του Γερμανού! Και όχι μόνο…Μαγεύουν αυτές οι ιστορίες και γαργαλούν τα αυτιά. Ο κόσμος θέλει τον “μεσσία” παντοδύναμο, βασιλιά, κυρίαρχο με άπειρες υλικοπνευματικές δυνάμεις. Με τεχνολογία απίστευτη…με, με, με… Κάπως έτσι τον ήθελαν και οι εβραίοι και όταν Αυτός ήρθε “επί πώλου όνου”, τότε Του γυρίσαμε την πλάτη μας! Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν Α.Τ.Ι.Α και εξωγήινη ζωή και παράλληλοι κόσμοι. Ξέρω πως αν υπάρχουν, ο Χριστός θα έχει φροντισει και για αυτούς!  Ας δούμε όμως αν τελικά οι πυραμίδες κατασκευάστηκαν απο εξωγήινους…

Η μεγαλύτερη κριτική κατά του Νταίνικεν, από τις κατά παράδοση εδραιωμένες αντιλήψεις σχετικά με τις Πυραμίδες, αναφέρεται στο χρόνο που θα χρειαζόντουσαν για να κατασκευασθούν. Αυτός υποστηρίζει ότι θα χρειαζόντουσαν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες εργατών και αν δούλευαν εξαιρετικά γρήγορα θα τέλειωναν τη Μεγάλη Πυραμίδα του Φαραώ Χουφού σε 664 χρόνια. (Ο Χέοπας και ο Χουφού είναι ο ίδιος Φαραώ). Ο Νταίνικεν υποστηρίζει ότι όλες οι άλλες υποθέσεις είναι εντελώς απαράδεκτες και προσθέτει:
«Είναι για μένα ξεκάθαρο, ότι η Πυραμίδα δεν μπορούσε να κατασκευασθεί στη διάρκεια μιας ανθρώπινης ζωής».
Αν έτσι έχουν τα πράγματα σύμφωνα με τον Νταίνικεν, ο Φαραώ Χουφού ενσυνείδητα πλαστογράφησε τις επιγραφές που διακήρυσσαν τη φήμη του, και η Πυραμίδα θα έπρεπε να είχε εγερθεί «πολύ πριν ο Χουφού αφήσει το επισκεπτήριο του».
Τότε ποιός πραγματικά έκτισε τη Μεγάλη Πυραμίδα; Ο Νταίνικεν δίνει μια «πιθανή» απάντηση: Ο αιγύπτιος βασιλιάς Σουρίδ που κυβερνούσε την Αίγυπτο πριν από τον Κατακλυσμό. Προφανώς τούτο λύνει το πρόβλημα των εκατοντάδων ετών που χρειάζονταν για την κατασκευή, αφού ο Νταίνικεν ήδη αναφέρεται στους βασιλείς «προ του Κατακλυσμού» που έζησαν σύμφωνα με τον Σουμερικό κατάλογο βασιλέων για εκατοντάδες χρόνια. Αν έτσι λύνει το πρόβλημα, έπεται ότι δέχεται κατά γράμμα ότι τούτοι οι βασιλιάδες ήσαν τόσο μακρόβιοι, γιατί ο ίδιος απαιτεί πάνω από 600 χρόνια για την κατασκευή της Πυραμίδας και υποστηρίζει ότι τούτο δεν είναι δυνατό για τη ζωή ενός μόνο βασιλιά. Όταν λοιπόν δέχεται ότι ο βασιλιάς Σουρίδ κατασκεύασε την Πυραμίδα, έπεται ότι ο βασιλιάς Σουρίδ πρέπει να έζησε πάνω από 600 χρόνια.

Ομοιοπαθητική: Τα φάρμακά της θεραπεύουν;

Διάλογος με την Ομοιοπαθητική

Πατρολογία και ΕΑΕΠ: Ιστορίες για αγρίους!

Πόσο μυαλό μπορεί να έχει κάποιος οπαδός της εαεπ  ώστε να δεχτεί να μελετήσει επιλεκτικά και αποσπασματικά τους Πατέρες με κριτήριο επιλογής τα δόγματα των χαρισματικών;;;  Έχουμε επισημάνει παλιότερα τη διαστρέβλωση που κάνουν οι Πεντηκοστιανοί στους Πατέρες της Εκκλησίας εδώ και εδώ. Γνωστός πεντηκοστιανός “ειδικός” στους…Πατερες, έχει γίνει και στο παρελθόν αφορμή να γνωρίσουν την Ορθοδοξία πολλοί αδελφοί μας της εαεπ. Τον ευχαριστούμε ΠΟΛΥ για αυτό. Ο Θεός βλέπετε, χρησιμοποιεί ακόμα και το σατανά για καλό! Η ιεραρχία, που εγκαθιδρύθηκε από τον Θεό στην ιστορική Εκκλησία μπορεί να ανιχνευθεί στην Ιερά Παράδοση καθώς επίσης και σε πολλά χωρία της Βίβλου, μεταξύ των οποίων Μθ. 16,1819, Εφ 2,20 Ιω 21,15-17, Ιω 20,21-23 Α Τι 3,15 Απ 21,14, Πρξ 1,21-26, 8,14-18, 13,2.

Οι πατέρες της Εκκλησίας, πολλοί από τους οποίους γράφουν διακόσια και πλέον χρόνια πριν η Καινή Διαθήκη αποτελέσει ένα σώμα, δίνουν την ομόφωνη μαρτυρία ΤΟΥΣ, για την Ορθόδοξη αντίληψη της κανονικής εκκλησιαστικής τάξεως. Το 95 μ. Χ. ο Κλήμης, επίσκοπος Ρώμης, ο οποίος είχε γνωρίσει τους Αποστόλους και, όπως έλεγε ο Ευσέβιος, οι λόγοι των Αποστόλων «ηχούσαν ακόμη στ’ αυτιά του», έγραψε:

Αν η άμβλωση είναι δικαίωμα της γυναίκας…

Ο άγιος Νεκτάριος γράφει για τους Αγίους…

Η φωτογραφία είναι από www.rel.gr

       

Η χριστιανική Εκκλησία τίμα τους αγίους ουχί ως θεούς, άλλ’ ως πιστούς δούλους, ως αγίους και φίλους του Θεού. Αυτή εκθειάζει τους αγώνας και τα έργα τα τετελεσθέντα υπ’ αυτών προς δόξαν Θεού τη ενεργεία της χάριτος αυτού, εις τρόπον ώστε άπασα η τιμή ην αυτοίς έδωκεν η Εκκλησία, να αναφέρηται προς την Υψίστην Μεγαλειότητα την επιβλέψασαν μετ’ ευχαριστήσεως επί τον επί γης βίον αυτών. Αύτη τιμά αυτούς δι’ ετησίας μνήμης, δι’ εορτών δημοτελών ή πανηγύρεων, και δι’ ανιδρύσεως ναών εις τιμήν του ονόματος αυτών. Ούτω νοητέα η τιμή προς τους αγίους (ομολογ. Ορθοδ. πίστ. άποκρ. 52 και επιστολαί Πατριάρχου, αποκρ. 3).

Οι Άγιοι του Θεού άνθρωποι οι θαυμαστωθέντες εν τη γη υπό του Κυρίου, διότι «τους αγίους τους εν τη γη εθαυμάστωσεν ο Κύριος», ετιμήθησαν υπό της του Θεού αγίας Εκκλησίας ευθύς από της ιδρύσεως αυτής υπό του Σωτήρος Χριστού. Έκαστη των εκασταχού χριστιανικών κοινοτήτων των ανά την Οικουμένην ιδρυθεισών καθήκον εαυτής απαραίτητον ηγείτο άμα δε και κλέος και καύχημα το τελείν ετησίως μνήμας των αθλητικώς εν Χριστώ τελειωθέντων και του μαρτυρικού στεφάνου αξιωθέντων ίνα νεαρός εις το διηνεκές τας πράξεις αυτών διάσωση. Εκαλείτο δε η ημέρα της εορτής των Μαρτύρων γενέθλια Μαρτύρων (dies natalis), διότι κατ’ αυτήν εισήλθoν στεφανηφόροι εις την αιώνιον ζωήν την εν ουρανώ, όπως ζήσωσιν αιωνίως εν τη βασιλεία του Θεού. Τούτου δε ένεκα από ταύτης της ημέρας αιωνίως ήρχετο και η κατάταξις αυτών εις την χορείαν των τω Θεώ ευαρεστησάντων αγίων και κεκλημένων εις την αιώνιον ζωήν.

Τα τίμια των άγιων Μαρτύρων λείψανα θεωρούμενα παρά των χριστιανικών κοινοτήτων τιμιότερα λίθων πολυτελών κατετίθεντο εντός των Ιερών Ναών και εξησφαλίζοντο ως θησαυρός πολύτιμος. κατά δε την επέτειον μνήμην της αθλήσεως αυτών οι πιστοί ήγον εορτήν και πανήγυριν εις τιμήν του αθλητού και Μάρτυρος του Κυρίου, ανεγινώσκοντο τα άθλα των μαρτύρων, λόγοι δε πανηγυρικοί και εγκωμιαστικοί εξεφωνούντο παρά των εκκλησιαστικών ρητόρων των χριστιανικών κοινοτήτων.

Πολλάκις επί των τάφων των μαρτύρων ηγείροντο Ιεροί Ναοί Μαρτύρια καλούμενοι, οις εδίδετο το όνομα του Μάρτυρος προς τιμήν αυτού,  κατά δε την επέτειον της εορτής Μάρτυρος συνέτρεχαν πάντες οι πιστοί εν τω Ναώ προς δόξαν Θεού και τιμήν του Μάρτυρος του δοξασθέντος υπό του Θεού (Χρυσοστ. εις τον Μάρτυρα Λουκιανόν).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ “ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ” του Αγίου Νεκταρίου εδώ

 

 

ο γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής για τον Άγιο Νεκτάριο

Η Ολοκλήρωση στον Μοναχισμό
(Μνήμη Αγίου Νεκταρίου -9 Νοεμβρίου)

       Εκείνο το οποίο τον εχαρακτήριζε ήταν η αγάπη προς τον πλησίον. Αυτή τον παρακινούσε, ούτος ώστε εάν κάτι εμάνθανε από την Γραφή, ή από κάποιο πατερικό κείμενο το οποίο συντελούσε προς μετάνοια και σωτηρία, ήθελε να το μεταδώση και στον πλησίον του. Και έγραφε την πρότασι σε χαρτάκια και την έβαζε, κάπου, ή την εσκόρπιζε σε σημεία που επίστευε ότι θα ημπορούσε κάποιος να την διαβάση. Με αυτό τον τρόπο τότε, της παιδικότητός του, εφήρμοζε την προς τον πλησίον αγάπη. Ήτο ένα δείγμα, του τι περιείχε μέσα στην αγία του ψυχή, διότι βλέπετε, αγκάλιασε όλο το πλήρωμα των πιστών, στα τετραπέρατα της οικουμένης.

 Όπου επικαλούνται το γλυκύ του όνομα, εκεί παρίσταται με την θαυματουργική του ενέργεια. Σαν ποταμός ρέουν τα θαύματα, τα οποία ακριβώς πηγάζουν από την πλήρη αγάπης καρδία του, που συνεχώς θέλει να συμπαρίσταται στον πανανθρώπινο πόνο.

Αυτός, διαπιστώνοντας την παχυλή αγνοία που ευρίσκετο η φυλή μας, επίστευσε ότι εάν κατορθώση να μάθη γράμματα, θα ημπορούσε να οφελήση τον πλησίον του. Έτσι λοιπόν μέσα στην φροντίδα του αυτή, ευρέθησαν τα κατάλληλα εκείνα όργανα που εβοήθησαν σιγά-σιγά στις κλιμακώσεις της παιδείας, να μεταφερθή από την στοιχειώδη παιδεία στην μέση. Και όταν ετελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές, που ήταν περισσότερο ανώτερες από τις σημερινές, εξασκούσε το επάγγελμα του δημοδιδασκάλου στην νήσο Χίο. Περισσότερο επεδίδετο, όχι τόσο στο να μάθη γράμματα τους μικρούς μαθητές, όσο στο να μεταδώση στους χριστιανούς το νόημα της πίστεως, της χριστιανικής μας αγωγής. Εκεί ήτο ο πόθος του.

Αφού διεπίστωσαν οι χριστιανοί της περιφέρειας εκείνης τον πόθο του νέου αυτού μέσα στην παιδεία, εφρόντισαν και τον έστειλαν να προχωρήση σε πανεπιστημιακές σπουδές. Και αφού ετελείωσε, εξεδηλώνετο με τον τρόπο αυτό η πεποίθησί του, ότι ήθελε οπωσδήποτε να πληρώση την γεμάτη χριστιανική αγάπη καρδία του και να ημπορέση να μεταδώση με όλες του τις δυνάμεις στον συνάνθρωπο του τα μέσα της σωτηρίας, της σωστής πίστεως και του βιωματισμού. Αυτό ενόμιζε, ότι θα ημπορούσε να το πετύχη δια της μαθήσεως και του λόγου. Έτσι η νεανική του τότε και αγνή ψυχή επίστευσε, ότι αυτό το εργαλείο της χρειαζόταν. Γι’ αυτό και επεδόθη μέσα στην έκτασι της παιδείας.