«…διότι Συ είπες, όπου είναι δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι. . . ».

Μερικοί άνθρωποι στις ομολογιακές «Εκκλησίες» «εμφανίζονται επίσης ότι έχουν τον Χριστό». Αυτοί ίσως, επιζητώντας κάποια ειδική, σχεδόν μαγική εξουσία για τους εαυτούς τους, εκλαμβάνουν την πολύ ειδική διδασκαλία του Ιησού για την Εκκλησία έξω από τη συνάφειά της και την προσαρμόζουν προσωπικά στους εαυτούς τους. Μερικές φορές αυτό φθάνει στα άκρα, όπως στην περίπτωση των αιρέσεων του Jonestown και του Waco του Τέξας και των τραγωδιών που επακολούθησαν.  Στην πρώτη απ’ αυτές, το 1979, 900 περίπου οπαδοί της αιρέσεως του Jonestown, ανάμεσα στους οποίους και παιδιά, πήραν δηλητήριο κατά παραγγελίαν του αρχηγού τους και πέθαναν ομαδικά. Στη δεύτερη το 1993 περίπου 100 οπαδοί του Davinson κατέβρεξαν με πετρέλαιο το συγκρότημα τους και αυτοπυρπολήθηκαν.

Έτσι εξηγείται ο τρόπος, με τον οποίο ακούγεται μία πολύ θερμή προτεσταντική προσευχή: «Ω Κύριε, ερχόμαστε κοντά σου οι παρακαλούμε για τούτο και για κείνο. Δεσμεύουμε, Κύριε, τον ουρανό, ώστε αυτό που ζητούμε να γίνει εδώ στην ,γη διότι Συ είπες, όπου είναι δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι. . . ».

Σε μία τέτοια «προσευχή» υπάρχει ένα περίεργο λάθος.

Η «προσευχή» αυτή είναι τόσο άσχετη, όσο, εάν κάποιος διάβασε τα ντοκουμέντα για τη ίδρυση της Αμερικής έξω από τη συνάφειά τους και άρχισε να δανείζεται διαπιστευτήρια της κυβερνητικής εξουσίας και να διανθίζει τους προσωπικούς του λόγους με φράσεις όπως οι ακόλουθες: «Εγώ, η Δικαστική εξουσία εντέλλομαι. . . » ή «Σ’ αυτήν την περίπτωση η εισήγησή μου πέρασε από την πλειοψηφία και τώρα είναι νόμος» ή «Ασκώ βέτο σ’ αυτή την πρόταση και ασκώντας την εξουσία που μου παραχωρήθηκε. . . » ή «Εν ονόματι του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών σε διατάσσω να πλύνεις τα πιάτα».

Εάν κάποιος μιλούσε κατ’ αυτόν τον τρόπο στις καθημερινές του συνομιλίες σίγουρα θα αμφιβάλλαμε για την διανοητική του υγεία. Το ίδιο ισχύει και για πολλούς καλοπροαίρετους θρησκευτικούς ανθρώπους

• αφού δανείζονται με άκομψο τρόπο από τις Γραφές τα διαπιστευτήρια μιας ειδικής εξουσίας, που φανερά κρατήθηκε από τον ίδιο τον Χριστό για ολόκληρη την ιεραρχία της Εκκλησίας στην κανονική και μοναδική αποστολική της αυθεντία, ύστερα τα οικειοποιούνται. «Διότι αυτοί είναι πηγές χωρίς νερό, σύννεφα που περιφέρονται από την θύελλα. Διότι εκστομίζουν υπεροπτικούς λόγους γεμάτους ματαιότητα. . . Θα ήταν καλύτερα γι’ αυτούς να μην είχαν γνωρίσει το δρόμο της δικαιοσύνης παρά, αφού τον γνώρισαν, να απομακρυνθούν από την άγια εντολή» (Β’ Πε 2,1721).

       Στο βιβλίο των Πράξεων συναντούμε μία περίπτωση σύγχυσης παρόμοια μ’ αυτήν που συμβαίνει στους σημερινούς προτεστάντες και Ρωμαιοκαθολικούς. Ορισμένοι Ιουδαίοι ηγέτες επιχείρησαν να χρησιμοποιήσουν το όνομα του Χριστού ωσάν να ήταν ένα μαγικό φυλαχτό, το οποίο θα τους έδινε αυτόματη δύναμη και εξουσία έξω από το πλαίσιο της Εκκλησίας. Αλλά, όπως ακριβώς οι σύγχρονες προτεσταντικές Ομολογίες αποτυγχάνουν σε κάθε σοβαρό έλεγχο ιστορικής αξιοπιστίας και ο Παπισμός αποτυγχάνει στον έλεγχο της αξιοπρόσεκτης ιστορίας, έτσι συνέβη και στην αρχαία Εκκλησία όπως διαβάζουμε στο βιβλίο των Πράξεων για την αποτυχία εκείνων, που χρησιμοποίησαν το όνομα του Ιησού έξω από το πλαίσιο της Εκκλησίας του.

«Τότε μερικοί από τους περιοδεύοντες ιουδαίους εξορκιστές επιχείρησαν να επικαλούνται το όνομα του Κυρίου Ιησού επάνω σ’ εκείνους, που είχαν πονηρά πνεύματα, λέγοντες• Σας εξορκίζουμε στο όνομα του Ιησού, τον οποίο κηρύττει ο Παύλος. Υπήρχαν δε και επτά παιδιά του Σκευά, ενός ιουδαίου ιερέα, που το έκαναν αυτό. Όμως το πνεύμα το πονηρό αποκρίθηκε και τους είπε «Τον Ιησού τον γνωρίζω και τον Παύλο τον ξέρω καλά, αλλά εσείς ποιοί είστε; Και ύστερα ο άνθρωπος, μέσα στον οποίο ήταν το πονηρό πνεύμα, όρμησε επάνω τους και αφού τους κατακυρίευσε τους ξευτέλισε, ώστε να φύγουν από το σπίτι εκείνο γυμνοί και τραυματισμένοι» (Πρξ 19, 1316).

 Απο τη σελίδα μας