Προτεσταντικές πονηριές με Πατερικά κείμενα (συνέχεια)

Μετά την πονηριά που έκαναν με το χωρίο του Αγ.Συμεών – ότι τάχα μου υποστηρίζει την κακοδοξία περί «αρπαγής» – και την άλλη πονηριά για τη θέση του Ιερού Χρυσόστομου απέναντι στα μνημόσυνα -ότι τάχα μου ο άγιος ήταν κατά των μνημοσύνων – σήμερα θα δείξουμε και άλλες κουτοπονηριές των προτεσταντών σχετικά με κακοποιήσεις Πατερικών χωρίων προκειμένου να στηρίξουν τις πλάνες τους. Καλά βρε παιδιά! Αφού οι Πατέρες δεν σας «βγαίνουν» στην αλλοίωση …γιατί συνεχίζετε;

Στην απίθανη σελίδα λοιπόν «Αποστασία online» που βάλθηκε να ξεσκεπάσει όλες τις πλάνες της ορθόδοξης Εκκλησίας -ΚΑΙ ΜΟΝΟ- μέσα από τρομερές και φοβερές αποκαλύψεις για το «ποιόν» όλων των πλανεμένων ορθοδόξων βλέπουμε τον τίτλο Πατερικές Απόψεις για τις εικόνες: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ . Κάνουμε κλικ  τρομαγμένοι πραγματικά και αυτό που βλεπουμε μας κόβει την ανάσα! ΌΛΟΙ οι Πατέρες της Εκκλησίας κατηγορούν την …εικονολατρία!!!  Ας δούμε όμως ΑΝ είναι έτσι τα πράγματα διότι όποιος καεί στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι. Ευτυχώς οι προτεστάντες στην απάτη δεν έχουν φτάσει τα επίπεδα των μαρτύρων του Ιεχωβά και έτσι μια απλή ταύτιση των γνήσιων κειμένων είναι συνήθως αρκετή ώστε να ξεσκεπαστεί η απάτη τους.

Διαβάζουμε το σχετικό κείμενο περί του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου:

Ιωάννης ο Χρυσόστομος (354;-407),

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος όπως ο Μέγας Βασίλειος, τονίζει και αυτός ότι με τη μελέτη της Αγίας Γραφής «της των αγίων απολαύομεν παρουσίας, ουχί των σωμάτων αυτών, αλλά των ψυχών τας εικόνας έχομεν. Τα γαρ παρ’ αυτών ειρημένα των ψυχών αυτών εικόνες εισί» (Mansi 13:300). Και με γλώσσα αυστηρή μιλάει για την απρέπεια να εικονίζεται ο Χριστός, γιατί τα σύνορα του Εσταυρωμένου δεν είναι της εκκλησίας οι τοίχοι, αλλά της οικουμένης τα πέρατα, «μη γαρ τοίχοις ο Θεός περιγράφεται; Ανεπίγραπτον το θείον. Μη γαρ οφθαλμοίς ο ημέτερος Δεσπότης όραται;» («Εγκώμιον εις τον Άγιον Μάρτυρα Ρωμανό», Minge, 50:616)

Βλέπουμε λοιπόν τη βεβαιότητα του κειμένου έτσι; Ας δούμε τώρα και τη …συνέχειά του:

«ΑΘΕΩΡΗΤΟΣ ΓΑΡ ΕΣΤΙ ΚΑΙ ΑΝΕΙΔΕΟΣ ΤΗ ΟΥΣΙΑ ,

ΚΑΤΑ ΔΕ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΚΑΙ ΟΡΑΤΑΙ»

 (Εις τον άγ. μάρτυρα Ρωμανόν, Β’. ΕΠΕ, 37,178. PG 50,616).

 Δηλαδή ο Θεός δεν μπορεί να θεωρηθεί, και να γίνει ορατός κατά τη θεϊκή ουσία, άρα δεν αποτυπώνεται η θεϊκή ουσία πάνω στις εικόνες. Απεικονίζεται (γράφεται) όμως ο Δεσπότης Ιησούς Χριστός , σύμφωνα με την ανθρώπινη φύση, την ανθρωπίνη ουσία και γίνεται ορατός !

Άρα ο Ιερός Χρυσόστομος δέχεται τις εικόνες που απεικονίζουν την ανθρώπινη φύση του Ιησού Χριστού, τη μόνη που μπορεί να γίνει ορατή και να ζωγραφιστεί !

Για τον Μέγα Βασίλειο η αιρετική σελίδα αναφέρει:

Μέγας Βασίλειος (329-379), επίσκοπος Καισαρείας

Ο Μέγας Βασίλειος συνιστά τη «μελέτη των θεόπνευστων γραφών», γιατί εκεί βρίσκονται οι «έμψυχες εικόνες» των αγίων, που μας έχουν δοθεί, για να μιμηθούμε τα έργα τους, που έγιναν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. (Mansi 13:300)

Ήδη όμως ο Μέγας Βασίλειος από την Καισαρεία, στον πανηγυρικό του για το μάρτυρα Βαρλαάμ, προτρέπει τους χριστιανούς ζωγράφους να δοξάσουν με τα έργα τους αυτόν τον μεγάλο άγιο:

Μ. Βασιλείου. Εις Βαρλαάμ μάρτυρα, P.G. 31.489

Ανάστητε μοι νυν, ω λαμπροί των αθλητικών κατορθωμάτων ζωγράφοι. Την του στρατηγού κολοβωθείσαν εικόνα ταις υμετέραις μεγαλύνατε τέχναις. Αμαυρότερον παρ ‘ εμού τον στεφανίτην γραφέντα τοις της υμετέρας σοφίας περιλάμψατε χρώμασιν. Απέλθω τη των αριστευμάτων του μάρτυρος παρ’ υμών νενικημ΄νοες γραφή. Χαίρω την τοιαύτην της υμετέρας ισχύος σήμερον νίκην ηττώμενος. Ίδω της χειρός προς το πυρ ακριβέστερον παρ’ υμών γραφομένην την πάλην. Ίδω φαιδρότερον επί της υμετέρας τον παλαιστήν γεγραμμενον εικόνος. Κλαυσάτωσαν δαίμονες και νυν ταις του μάρτυρος εν υμιν αριστείαις πληττόμενοι. Φλεγομένη πάλιν αυτοίς η χείρ και νικώσα δεικνύσθω . Εγγραφέσθω τω πίνακι και ο των παλαισμάτων αγωνοθέτης Χριστός.

Παρακάτω διαβάζουμε για τον Άγιο Επιφάνιο:

Επιφάνιος (315;-403), επίσκοπος Σαλαμίνας Κύπρου

Ο Επιφάνιος ύψωσε αδίσταχτα τη φωνή του εναντίον της χρήσης εικονών στην Εκκλησία αλλά και γενικότερα στις θρησκευτικές εκδηλώσεις των Χριστιανών.

Ταξιδεύοντας κάποτε στην Παλαιστίνη είδε στην εκκλησία ενός χωριού ένα παραπέτασμα, πάνω στο οποίο ήταν εικονισμένος ο Χριστός και ένας απ’ τους αγίους. Αμέσως ξέσκισε το παραπέτασμα και δώρισε στην εκκλησία ένα άλλο χωρίς εικόνες.

Ύστερα από αυτά έγραψε μια πραγματεία  εναντίον εκείνων, οι οποίοι «ειδωλικώ θεσμώ» αποπειρώνταν να κάνουν «εικόνες» που παρίσταναν, το Χριστό, τη Θεοτόκο, τους μάρτυρες, του αγγέλους ή του προφήτες, και διακήρυξε πως μια τέτοια συνήθεια οδηγεί σ’ ένα πολύ ολισθηρό μονοπάτι, γιατί «όταν στήσουν τις εικόνες, οι συνήθειες των εθνικών θα συμπληρώσουν τα υπόλοιπα» («Πανάριον», 27:6, Minge, 41:376). Τελικά, έκανε έκκληση ο Επιφάνιος στα πνευματικά του παιδία, στην εκκλησία που εποίμενε, να τηρούν τις παραδόσεις, που παρέλαβαν: «Και να θυμάστε, αγαπητά μου τέκνα, να μη φέρνετε εικόνες στις εκκλησίες ή στα νεκροταφεία των αγίων ή σε ιδιωτικά σπίτια. Στις καρδιές σας να διατηρείτε την ανάμνηση του Θεού» (Mansi 13:292). Είναι αξιοπαρατήρητο ότι στην έκκληση του, την παράδοση ακριβώς της Εκκλησίας επικαλέστηκε ο Επιφάνιος και αυτή η παράδοση είναι απαγορευτική της θρησκευτικής χρήσης των εικονών.

Είναι γεγονός ότι ο άγιος στη δύση της ζωής του μεταβαίνει ( 403) στη Κωνσταντινούπολη, με πρόσκληση του Θεοφίλου Αλεξανδρείας και με δέλεαρ την πρόταση – διαβολή του ιερού Χρυσοστόμου ότι αυτός ωριγενίζει. Η πραγματικότητα ήταν ότι ο ιερός Χρυσόστομος προστάτευε τους υπό του Θεοφίλου διαβληθέντας ως ωριγενιστές και διωκομένους « Μακρούς αδελφούς» .  Ερχόμενος τότε ο άγιος στη Κων/πολη , διέμενε εκτός αυτής, απορρίπτοντας μάλιστα και σχετική πρόσκληση του Χρυσοστόμου για φιλοξενία του, θεωρώντας την αποδοχή ξενίας από τον ιερό Χρυσόστομο έκνομη, αφού ο Επιφάνιος επρόκειτο να συμμετάσχει σε δικαστήριο για υπόθεση που αφορούσε στον Χρυσόστομο. Αλλά, προτού γίνει η δίκη, όντας ο άγιος Επιφάνιος έξω της Πόλης, τον επισκέφτηκαν οι μοναχοί «Μακροί αδελφοί» και του διερμήνευσαν την πραγματικότητα της αγάπης του Χρυσοστόμου και τους λόγους εχθρότητας του Θεοφίλου ( Σημείωση : Η ύπαρξη τέτοιων επισκόπων μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, είχε προβλεφθεί από την Αποκάλυψη του Ιωάννη, κεφάλαια 2 και 3, όπου οι 4 από τους 7 επισκόπους της Εκκλησίας δεν έχουν αρεστή συμπεριφορά στο Κύριο μας Ιησού Χριστό, αλλά αυτό δεν ακυρώνει την ΑΛΗΘΕΙΑ της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, η οποία παραδόθηκε ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ στην ΑΙΩΝΙΑ Εκκλησία ( Ιούδα, 3) και δεν εξαρτάται από το ήθος κάποιων μεμονωμένων  εκπροσώπων  της Εκκλησίας ανά τους αιώνες ) . Η ευθυκρισία του αγίου Επιφανίου και η περισσή αγάπη του για τους μοναχούς, τον έπεισαν για την αλήθεια των πραγμάτων και την δολιότητα του Θεοφίλου. Έτσι αναχωρεί από την Κωνσταντινούπολη, χωρίς να συμμετάσχει στη σύνοδο της Δρυός. Τα άλλα, δηλαδή, τα περί αντικανονικής χειροτονίας κληρικού από τον Επιφάνιο ή το ότι αντάλλαξε με τον ιερό Χρυσόστομο βαρείς χαρακτηρισμούς, ΙΣΤΟΡΙΚΑ  δεν επιβεβαιώνονται, αλλά ούτε και συνάδουν με το εκκλησιαστικό ήθος των δύο ανδρών.

           Όσον αφορά στα όσα και παλαιότερα αλλά και σήμερα ορισμένοι διατείνονται περί αντίθεσης του Αγίου Επιφανίου στην ιστόρηση εικόνων, ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΑ. Οι εγκλήσεις αυτές πηγάζουν από τους κύκλους των ΕΙΚΟΝΟΚΛΑΣΤΩΝ  ( και σήμερα κύκλους των Προτεσταντών ) , οι οποίοι και οχυρώνονταν πίσω από τέτοιες επίπλαστες συκοφαντίες για δικούς τους, ασφαλώς, λόγους. Ο διάλογος ο οποίος διασώζεται ( J. Mansi ) μεταξύ του διακόνου Επιφανίου, φίλου των εικόνων , και του εικονομάχου επισκόπου Γρηγορίου στις συζητήσεις της εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου είναι στο έπακρο διαφωτιστικές, αφού ο διάκονος Επιφάνιος απορρίπτει και διασκεδάζει κάθε υπόνοια εικονομαχικής διάθεσης του αγίου Επιφανίου και επαναλαμβάνει εκείνο που η Εκκλησία διατύπωσε για τον άγιο, ότι δηλαδή ο άγιος Επιφάνιος αναγνωρίζεται ως « Πατέρας και Διδάσκαλος της Καθολικής» . 

   Άλλωστε και οι σχετικές και για το υπόψη θέμα αναφορές του Λεοντίου Νεαπόλεως ( σημερινής Λεμεσού ) για τον άγιο και εκείνες του Θεοδώρου Στουδίτη, δικαιώνουν πανηγυρικά την αλήθεια για τον άγιο Επιφάνιο.

Περίτρανη ακόμα απόδειξη της αλήθειας των πραγμάτων είναι και το γεγονός ΟΤΙ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΤΟΥ στον ( επισκοπικό ) θρόνο Σαρβίνος, μετά τη κοίμηση του αγίου, ΙΣΤΟΡΗΣΕ ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ  ΣΤΗ ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ. Αν ο Άγιος ήταν εναντίον των εικόνων, τότε, το ολιγότερο, η πράξη τούτη του μαθητή του θα συνιστούσε ασέβεια στη μνήμη του.

      Επιπρόσθετα με τα πιο πάνω είναι γνωστό ότι ΠΡΩΤΟΓΕΝΗΣ ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑΣ ΥΠΗΡΞΕ Ο ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟΣ. Τούτο όμως το στοιχείο πουθενά και σε καμία περίπτωση, ούτε και κατ’ ίχνος, ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΤΑΙ στη χριστολογική διδασκαλία του αγίου…

    Κορύφωμα της πολύμορφης ποιμαντικής του διακονίας ,ασφαλώς , υπήρξε η ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ. Όντας ο ίδιος ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΣΚΗΤΙΚΟΣ και όντας ( πνευματικό ) τέκνον της οσιακής μορφής του Γέροντα Ιλαρίωνα, ουδέποτε απέστη, έστω και αν ήταν ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ της μοναχικής του κλίσης και συνείδησης.

 Αυτά για σήμερα και θα επανέλθουμε στο θέμα.Τα στοιχεία τα πήρα από το κλαμπ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ