Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι· πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι.

Με αφορμή το πορνείο και τον γέροντα Πορφύριο, κείμενο που σμπαραλιάζει κάθε ίχνος ηθικισμού που βασιλεύει μέσα μου, μου ήρθε στο μυαλό μια επιφυλλίδα του κ. Χ. Γιανναρά που απλώς μεταφέρει από το συναξάρι της εκκλησίας μας 2 βίους.  Ο πρώτος του αγίου Ιακώβου  (28 Ιανουαρίου) και ο δεύτερος των αγίων Βονιφάτιου και Αγλαΐδας (19 Δεκεμβρίου). Μεταφέρω απόσπασμα της  επιφυλλίδας…

Στις 28 Ιανουαρίου κάθε χρόνο η Εκκλησία γιορτάζει (με την κυριολεκτική σημασία της γιορτής) τη μνήμη Ιάκωβου του ασκητή, που ανεπιφύλακτα τον έχει κατατάξει στους αγίους της.

Ο Ιάκωβος ασκήτευε δεκαπέντε χρόνια σε μια σπηλιά. Κάποτε, από την κοντινή πολίχνη (την Πορφυριώνη) κάποιοι ευφυείς και τότε πολέμιοι του θρησκευτικού σκοταδισμού έστειλαν στη σπηλιά του μια πόρνη γυναίκα να του προσφέρει προκλητικά τα θέλγητρά της: Ο Ιάκωβος δεν ενέδωσε στην εύκολη ηδονή και η συνάντηση λειτούργησε συγκλονιστικά για τη γυναίκα, που από τότε εγκατέλειψε το επάγγελμά της και έζησε με συνέπεια μέσα στην Εκκλησία.

Ύστερα από κάποια χρόνια, «άρχων ένδοξος» της περιοχής πήγε στον ασκητή τη θυγατέρα του που έπασχε από νόσο βαριά. Ο Ιάκωβος προσευχήθηκε και ελευθέρωσε το κορίτσι από την ασθένεια, δέχθηκε μάλιστα να το κρατήσει λίγες μέρες στη σπηλιά, μαζί με τον αδελφό της, όπως επέμενε για σιγουριά ο πατέρας της. Τότε όμως ο Ιάκωβος, «ως άνθρωπος και αυτός» νικήθηκε από την επιθυμία. Βίασε την κόρη και στη συνέχεια έντρομος, μήπως φανερωθεί η πράξη του, τη σκότωσε μαζί με τον αδελφό της, μόνο μάρτυρα των εγκλημάτων του.

Σε πανικό απόγνωσης φεύγει στην έρημο, σκάβει έναν τάφο και μπαίνει μέσα ο ίδιος να πεθάνει δίχως ελπίδα ελέους από τον Θεό. Ο τοπικός επίσκοπος μαθαίνει τα συντρέξαντα και ξεκινάει μέρες πορείας στην έρημο για να τον βρει. Κάποτε τον ανακαλύπτει και θρηνώντας του εξηγεί ότι η απελπισία είναι αμάρτημα μεγαλύτερο από τον βιασμό και τους φόνους. Ο Ιάκωβος δέχεται με συντριβή την παραμυθία, αλλά δεν εγκαταλείπει τον τάφο ως ενδιαίτημα. Θα μείνει εκεί σε σκληρότατη άσκηση αυταπάρνησης ως την τελευτή του.

Παρεμβάλλεται μια τρομακτική ανομβρία στην περιοχή και ο επίσκοπος έχει «πληροφορίαν καρδίας» ότι μόνο αν προσευχηθεί ο Ιάκωβος μπορεί να νικηθούν της φύσεως οι όροι. Κλήρος και λαός βγαίνουν στην έρημο και φτάνουν στον τάφο όπου είναι κλεισμένος ο εγκληματίας ασκητής. Τον πείθουν να προσευχηθεί και η βροχή φτάνει αμέσως ευεργετική να βεβαιώσει την αγιότητα του μετανοημένου.

Στις 19 του Δεκεμβρίου η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη των Αγίων της, Βονιφάτιου και Αγλαΐδας.

Εζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Η Αγλαΐδα ήταν Ρωμαία συγκλητική, θυγατέρα του ανθύπατου της Ρώμης. Γυναίκα σπάνιας καλλονής, πολλού πλούτου και εξαιρετικής καλλιέργειας, είχε δούλο τον Βονιφάτιο, «γνωστικόν και ωραίον άνδρα» οικονόμο και γραμματέα της. Χριστιανοί και οι δύο ήταν πασίγνωστοι στη Ρώμη για τις ελεημοσύνες, τη στοργή τους για τους πάσχοντες, την ακάματη φροντίδα τους για τους ενδεείς. Και «καθόνθρωποι» τρώθηκαν από έρωτα αμοιβαίο, «καθ’ εκάστην εκυλίοντο» στη μέθη του έρωτά τους.

Την εποχή εκείνη οι Χριστιανοί θεωρούσαν μεγάλη ευλογία και τιμή να έχουν στα σπίτια τους λείψανα μαρτύρων της πίστεως. Πρότεινε λοιπόν η Αγλαΐδα στον Βονιφάτιο να ταξιδέψει στην Κιλικία, όπου μαίνονταν οι διωγμοί, για να βρει και να φέρει στη Ρώμη οστά αγίων. Με συνοδεία δούλων και χρυσίον πολύ έφτασε ο Βονιφάτιος στην Κιλικία. Εκεί τον έχασαν οι σύντροφοί του και πρώτη τους σκέψη ήταν να τον αναζητήσουν στα καπηλιά, ξέροντας πόσο αγαπούσε το ωραίο κρασί. Έμαθαν όμως ότι βρισκόταν κοντά στους δέσμιους βασανισμένους Χριστιανούς «και κατεφίλει τα δεσμά και τας πληγάς των». Όταν έφθασαν οι σύντροφοί του, ο Βονιφάτιος είχε πια προσαχθεί έμπροσθεν του ηγεμόνος και ομολογούσε την πίστη του. Τον βασάνισαν φριχτά και τελικά τον αποκεφάλισαν.

Οι σύνδουλοι μετέφεραν το λείψανο του Βονιφάτιου στη Ρώμη, όπου η Αγλαΐδα έχτισε ναό, μέσα στο σπίτι της και εναπέθεσε τον μάρτυρα εραστή της. Αφιερώθηκε από τότε ολοκληρωτικά στη διακονία του ιερού αυτού προσκυνήματος, μοιράζοντας τον πλούτο της σε έργα αγάπης και αθλούμενη σε άσκηση αυταπάρνησης θαυμαστή. Το ερωτικό ζευγάρι πέρασε στο αγιολόγιο της Εκκλησίας.

Ολόκληρη η Επιφυλλίδα εδώ