Περιγράφει την “ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ” ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος;

 Η Αιρετική σελίδα http://www.greekbiblos.gr έχει σχετική υποσελίδα με θέμα : ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.  Έχουν μελετήσει τόσο πολύ τους Πατέρες που κάνουν και επιλογές από τα έργα τους λοιπόν; Και εφ’ όσον αποδέχονται την διδασκαλία των Πατέρων πως “ερμηνεύουν” τις αναφορές τους περί ΑΓΙΩΝ – ΛΕΙΨΑΝΩΝ – ΘΕΟΤΟΚΟΥ – ΜΝΗΜΟΣΥΝΩΝ – ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ; 

Στη σελίδα αυτή λοιπόν, έχει κείμενο του Αγίου Συμεών του νέου θεολόγου με τον εντυπωσιακό τίτλο :Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΕ ΣΕ ΟΡΑΜΑ Ο ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ 950 – 1022 μ.Χ. Το κείμενο είναι ένα μικρό απόσπασμα μόνο από το σχετικό κεφάλαιο του βιβλίου, πετσοκομμένο έτσι ώστε να ΑΛΛΟΙΩΝΕΙ το νόημα των λόγων του αγίου μας!

Παραθέτω το κείμενο όπως υπάρχει στην αιρετική σελίδα και παρακάτω το ιδιο κείμενο ολόκληρο. Βγάλτε τα συμπεράσματά σας για τους σκοπούς και τα μέσα που χρησιμοποιούν οι αιρέσεις. Ο Θεός ας τους συγχωρέσει!

____________ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΕ ΣΕ ΟΡΑΜΑ Ο ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ 950 – 1022 μ.Χ.

“Βίος Συμεών Νέου Θεολόγου” συνταχθείς υπό Νικήτα Σταθάτου περί το 1050 μ.Χ. Κεφ. 69 – 70

“Όταν μελετά κάποιος θεία και ουράνια πράγματα, εισέρχεται σε οπτασίες και κατά το λεγόμενο από τον προφήτη Ιωήλ, σε οράσεις. ….και οι νεανίσκοι σας θα ιδούν οράσεις…..(Ιωήλ β΄ 28), μη εξαπτόμενος αλλά ατενίζοντας αλήθειες και εμπιστευόμενος σε αποκαλύψεις….. Το ίδιο φως, σ.σ. που είδε ο Παύλος προς την Δαμασκό και εμφανίσθηκε πολλάκις στον Συμεών, παραδόξως άγγιξε την σάρκα του και διαπερνούσε τα μέλη του σώματός του… λίγο λίγο εισδύει όλο σε όλο του το σώμα, την καρδιά, τα έγκατά του έως ότου τον κατέστησε όλον πυρ και φως…. αισθανόταν ότι ο ίδιος με όλο του το σώμα έχει βγει έξω από τα γήινα, στο μεσουράνημα….. Έχοντας τώρα χάσει την αίσθηση του σχήματος, της θέσεως, του πάχους και του είδους του σώματος σταμάτησε να δακρύζει…..Φωνή λοιπόν απευθύνεται προς αυτόν από το φως και του λέγει; “Έτσι αποφασίσθηκε να μεταλλαχθούν οι ζώντες και οι περιλειπόμενοι άγιοι την ώρα της έσχατης σάλπιγγας και οι κατ΄αυτόν τον τρόπο αλλαγμένοι θα αρπαχθούν καθώς λέγει ο Παύλος…..Σ’ αυτή την κατάσταση ευρισκόμενος και ιπτάμενος ο μακάριος πολλές ώρες αν υμνούσε τον Θεό ακατάπαυστα με κάποιες μυστικές φωνές…. εγνώρισε ότι το σώμα του συνυπήρχε με αυτόν, αλλά κάπως ασώματο και πνευματικό…”

«Εργκενέκον» ή όπως λέμε τουρκικό παρακράτος

Ολοένα και διευρύνεται στην Τουρκία ο κύκλος των ερευνών που κάνουν οι διωκτικές Αρχές γύρω από την υπόθεση της παρακρατικής οργάνωσης «Εργκενέκον». Επειδή όμως κάποιοι ακούνε τούς όρους «παρακράτος» ή «φανατικοί», και νομίζουν πως ανάλογες περιπτώσεις έχουμε και στην Ελλάδα, καλά θα ήταν να δώσουμε μερικά στοιχεία για να καταλάβει ο καθένας πως μιλάμε για μη συγκρίσιμα μεγέθη.
Για πρώτη φορά η οργάνωση Εργκενέκον είχε γίνει θέμα σε άρθρο του περιοδικού «Ακσιόν» στις 12-5-2001. Εκεί γινόταν λόγος για μιαν αναφορά που συνετάχθη το 1999 στην οποία η οργάνωση είχε καταγράψει τις αποφάσεις της. Με βάση εκείνα τα στοιχεία, αλλά και αυτά που ήρθαν στην επιφάνεια μετά τις συλλήψεις, μπορούμε να δώσουμε το περίγραμμα της διαβόητης πλέον οργάνωσης.
Σκοπός της «Εργκενέκον» είναι η διαφύλαξη του κεμαλισμού. Για να το πετύχει χρησιμοποιεί κάθε νόμιμο αλλά και παράνομο μέσο. Όπως συνωμοσίες, συκοφαντίες, ακόμα και δολοφονίες. Και αν προκύψει και κανένα πραξικόπημα, καλοδεχούμενο… Δραστηριοποιείται εντός και εκτός Τουρκίας, ενώ διαθέτει πολιτικά αριστερό και δεξιό βραχίονα. Ένα από τα πρώτα της σχέδια ήταν το ¨Λόμπι¨. Στόχευε στην δημιουργία μιας οικονομικά καθοριστικής δύναμης. Με τη δημιουργία εταιριών στόχευε στον ανταγωνισμό με εταιρίες που είχαν αντικαθεστωτικό προφίλ. Προς επίτευξη του στόχου αυτού θα είναι χρήσιμες οι πληροφορίες από μέλη – στελέχη μυστικών υπηρεσιών. Αναφέρεται σε έγγραφο πως θα χρησιμοποιηθούν και χάκερς για να κλέψουν λεφτά από λογαριασμούς τρίτων! Όλα στον βωμό της ενδυνάμωσης της οργάνωσης.
Μέλη ήταν στρατιωτικοί – εν ενεργεία και απόστρατοι – βιομήχανοι, δημοσιογράφοι, γραφειοκράτες σε σημαίνουσες θέσεις, μέλη Μ.Κ.Ο, ιδιοκτήτες εταιριών σεκιούριτι και εταιριών μεταφοράς, ένας πρόεδρος πολιτικού κόμματος και ιδιοκτήτες ΜΜΕ.

“Χαρισματικών” αναζωπύρωσις…

Δείτε αυτούς τους δυστυχους συνανθρώπους μας…νομίζουν πως λατρεύουν το Θεό – το λέει η Γραφή τους, το λέει ο ποιμένας τους, το λέει το πνεύμα…έτσι νομίζουν! και όλοι βλέπουμε πως είναι πλανεμένοι, πως κάποιο πνεύμα παίζει παιχνίδια πίσω απο την πλάτη τους, πως δεν είναι εκ Θεού αυτές οι αντιδράσεις – εκδηλώσεις. Το βλεπουμε όλοι εκτός από αυτούς! 

-ΤΟ ΛΕΕΙ Η ΓΡΑΦΗ, σου λένε με αφοπλιστική αφέλεια.  Το λέει η Γραφή! Μια Γραφή βιαίως αποκομμένη απο την φυσική της θέση, την Εκκλησία. Την ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, που έφτιαξε τη Γραφή, που δημιούργησε τον ΚΑΝΟΝΑ της, διαχώρισε όσα δεν ήταν γνήσια και ψυχοφελή και τα έβαλε στην άκρη (απόκρυφα) Την ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ που κράτησε αναλοίωτη αυτή τη Γραφή για 2.000 χρόνια, που την ΕΞΗΓΗΣΕ ώστε να μην υπάρξουν πλάνες και που τελικά την ΣΥΝΕΧΙΣΕ μέσα απο την ΠΑΡΑΔΟΣΗ.Μια Γραφή που αν είχε χαθεί – καταστραφεί στο πέρασμα του χρόνου, η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ θα ΕΦΤΙΑΧΝΕ ΑΛΛΗ (ξέρω πόσο τρομάζει αυτό κάποιους φίλους μου ετερόδοξους)  Τι κρίμα που δεν μπορούν να το δουν ούτε αυτό. Ξεπετάχτηκαν απο το πουθενά 1500 – 1600 ή και 1900 ολόκληρα χρόνια μετα τον Χριστό δηλώνοντας ευ-αγγελιστές του Κόσμου! Βγάζοντας ΨΕΥΤΗ τον ίδιο τον Χριστό που υποσχέθηκε την αιωνιότητα της Εκκλησίας στην οποία …ούτε οι πύλες του άδη δεν θα υπερισχυσουν”.

Και ακολούθησαν την φυσική τους πορεία! Ποιά είναι αυτή; Η μοναξιά του αδιέξοδου. Του πνευματικού αδιέξοδου. Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας, και όποιος δεν είναι με την Αλήθεια και το Φως, είναι με το Σκότος και τό Ψεμμα. Και αρχίζουν οι ψευτοπροφητίες και τα ψευτοθαύματα και τα ψευτοχαρίσματα και η Πλάνη καλά κρατεί. Αρχίζουν οι εφευρέσεις και ανακαλύψεις νέων εννοιών - “Αόρατη Εκκλησία” , “Υπερδογματικός”.

Κάποιοι από αυτούς δε, θεωρούν το σωματείο τους ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ της Ελλάδας (!!!), – λόγω του αριθμού των μελών τους, έχουν δλδ. περισσότερα μέλη απο τις υπόλοιπες ομολογίες- αν και δεν το κυκλοφορούν προς τα έξω αυτό το τελευταίο- αλλά να, κάτι από ραδιοφωνικές ομιλίες, κάτι από ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ σε ετεροδόξους ΜΗ Ορθοδόξους του στυλ “Μην προπαγανδίζεις την ομολογία σου διότι η Ελλάδα ΈΧΕΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΕΙ”  από εμάς …και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!

Ο κατάλογος της Greenpeace για τα μεταλλαγμένα ζωικά προϊόντα και μερικές απορίες.

Τα προϊόντα καταχωρούνται σε 4 διαφορετικές κατηγορίες, από τα επικίνδυνα έως τα απολύτως ασφαλή (σύμφωνα με τη GREENPEACE), και πολλά γνωστά μας είδη φιγουράρουν στην 1η κατηγορία της υψηλής επικινδυνότητας, όπως π.χ. κάποια προϊόντα της Nestle (Carnation, Dolca, Neslac), όλα (!) τα γαλακτομικά της ΑΓΝΟ, της ΜΕΒΓΑΛ, της ΔΕΛΤΑ, της ΦΑΓΕ και της ΡΟΔΟΠΗΣ, το γάλα και η φέτα της ΔΩΔΩΝΗΣ, τα τυροκομικά ΚΟΛΙΟΣ, το γάλα και η κρέμα γάλακτος ΝΟΥΝΟΥ, όλα τα παγωτά των εταιρειών Unilever (Algida), ΑΓΝΟ, ΔΕΛΤΑ, ΕΒΓΑ, ΔΩΔΩΝΗΣ, τα αλλαντικά ΒΙΚΙ.

Όπως ανακοίνωσε η GREENPEACE, τα παραπάνω προϊόντα «προέρχονται ή είναι πιθανό να προέρχονται από ζώα που έχουν τραφεί με μεταλλαγμένους οργανισμούς» ή ανήκουν σε εταιρείες «που έχουν δώσει ασαφείς απαντήσεις» ή «δεν έχουν καν απαντήσει στο σχετικό ερωτηματολόγιο».
Ωστόσο και οι άλλες τρεις διαφορετικές κατηγορίες (στις οποίες καταχωρούνται περισσότερα προϊόντα, πολλά εκ των οποίων επίσης γνωστά), ΔΕΝ ΦΑΊΝΕΤΑΙ ΝΑ ΈΧΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΦΟΡΆ. 

Οι Φωνές της Κόλασης, τα Καζάνια και οι Τιμωρίες του Θεού…

Στο βίντεο βλέπουμε ή μάλλον ακούμε τις φωνές της κολάσεως – εδώ ταιριάζει το “τι άλλο θα ακούσουμε”. Κάποιοι ρώσσοι σε βάθος κάποιων μιλίων ηχογράφησαν τις φωνές της Κόλασης (!!!). Κατά τη λογική που θέλει την Κόλαση σαν Κτιστό τόπο όπως διδάσκει η φραγκολατινική παράδοση. Οι Φράγκοι, ακολουθούντες τον Αυγουστίνο, πίστευαν ότι οι κολαζόμενοι δεν θα βλέπουν τον Θεό, (γιαυτό και αγωνίστηκαν να στείλουν πολλούς κοντά Του με την Ιερά Εξέταση) και γι’ αυτό εξέλαβαν το πυρ της Κολάσεως ως κτιστό. Μια παράδοση που έχουν υιοθετήσει και οι 23.000 προτεσταντικές ομολογίες.

Είναι γνωστή η Κόλαση του Δάντη και οι περιγραφές των κολασμένων. Έτσι, οι Φράγκοι φαντάστηκαν τον κόσμο ως τριόροφο, πού αποτελείται από τον αμετάβλητο ουρανό για τους ευδαίμονες, μεταβλητή γη για να δοκιμάζονται οι άνθρωποι και μεταβλητά καταχθόνια για τους κολαζομένους και καθοριζόμενους. Συνέπεια αυτής της απόψεως είναι και περί καθαρτηρίου πυρός διδασκαλία των Φράγκων.

Βέβαια σε αυτή την περί Κτιστού Παράδοση συμβάλουν και «άλλοι» με τον τρόπο τους. Με τις ανοησίες τους μάλλον. Ας θυμηθούμε τον κ. Φέγγο (ηγέτη πεντηκοστιανής ομάδας Ε.Α.Ε.Π) ο οποίος επί παραδείγματι ισχυρίζεται πώς ο Θεός έχει χέρια και πόδια και προσδιορίζεται τοπικά (κασ. 18.9.79 και 9.11.82) ή πως στον ουρανό ο Θεός μας έχει ετοιμάσει κατά γράμμα σπίτια (κασ. 8.2.83). Υπάρχουν και οι Μορμόνοι οι οποίοι προχωρούν ακόμα περισσότερο και υποστηρίζουν πως ο Θεός είναι φτιαγμένος από «ψιλή» Ύλη.

Το πυρ της κολάσεως, δεν έχει σχέση με το φραγκικό «πουργατόριο» (καθαρτήριο), ούτε κτιστό είναι, ούτε τιμωρία, ούτε κάποια ενδιάμεση κατάσταση. Μια τέτοια θεώρηση είναι μετάθεση της ευθύνης στον Θεό. Η ευθύνη είναι όλη δική μας, αποδοχή ή απόρριψη της προσφερόμενης από τον Θεό σωτηρίας (θεραπείας).

Ο «πνευματικός θάνατος» είναι η θέα του ακτίστου φωτός, της θείας δόξης, ως πυρός, φωτιάς. Η κόλαση όμως δεν είναι κτιστή αλλά άκτιστη και η ελευθερία ο αναφαίρετος πυρήνας της κτιστής λογικότητας. “Η φωτιά που προπορεύεται μπροστά από το πρόσωπο του Κυρίου φλογίζοντας τους εχθρούς του είναι οι ενέργειες του Θεού”. Ο τυφλός δεν μπορεί να χαρεί την παρουσία του ήλιου βλέποντας τον, παρά μόνο νοιώθει την καυστική του ενέργεια. Και αν είναι ξανθός, χοντρός και τρέχει στο καταμεσήμερο στην πλαζ ακόμη χειρότερα. Καίγεται. Τσουρουφλίζεται. Επίσης “καίγεται από τη δίψα”, καθένας που του λείπει το νεράκι. Η απουσία του ηδονοποιητικού παράγοντα προκαλεί το αίσθημα της κάψας, της καψούρας, της καούρας. Καίγομαι. Φλέγομαι. Παρανάλωμα πυρός. Φωτιά στα σωθικά. Φωτιά στα μπατζάκια.

Παράδεισος και Κόλαση υπάρχουν όχι με την μορφή απειλής και τιμωρίας εκ μέρους του Θεού, αλλά με την μορφή ασθενείας και θεραπείας. Οι θεραπευμένοι και κεκαθαρμένοι βιώνουν την φωτιστική ενέργεια της θείας Χάριτος, ενώ οι αθεράπευτοι και ασθενείς βιώνουν την καυστική ενέργεια του Θεού. Στην Αγία Γραφή η δόξα του Θεού χαρακτηρίζεται με τις αντιθέσεις φως – γνόφος, και πυρ – σκότος ή δόξα – νεφέλη και αστραπή – καπνός. Αυτοί πού έχουν Ανιδιοτελή αγάπη και είναι φίλοι του Θεού βλέπουν τον Θεό «εν φωτί – γνόφω», ενώ οι ιδιοτελείς και ακάθαρτοι βλέπουν τον Θεό κριτή ως «πυρ – σκότος».

Ο άγιος Γρηγόριος λέει: «Δια τούτο καθαρτέον εαυτόν πρώτον, είτα τω καθαρώ προσομιλητέον». Αν κανείς θελήσει να φθάσει στον Θεό και να αποκτήσει την γνώση Του, χωρίς προηγουμένως να περάσει από σχετική δοκιμασία, πού είναι η κάθαρση της καρδιάς, τότε θα συμβεί το ίδιο με τόσες άλλες περιπτώσεις πού συναντούμε στην Αγία Γραφή και τις οποίες αναφέρει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Θα συμβεί ο,τι και στον Ισραηλιτικό λαό, πού δεν μπορούσε να δει το ελλαμπόμενο πρόσωπο του Μωϋσέως από την Χάρη του Θεού.

Ή θα συμβεί ό,τι και στον Μανωέ, πού φώναξε: «Απολώλαμεν, ω γύναι, Θεόν εωράκαμεν».

Θα συμβεί ο,τι και στον Απόστολο Πέτρο, ο οποίος μετά το θαύμα της θαυματουργικής αλιείας, είπε: «έξελθε απ’ εμού ότι ανήρ αμαρτωλός ειμί Κύριε». Θα συμβεί ο,τι και στον Απόστολο Παύλο, ο οποίος έχασε την όραση του, αφού είδε τον διωκόμενο από αυτόν Χριστό, χωρίς προηγουμένως να καθαρθεί από τούς διωγμούς.

Ακόμη θα συμβεί ο,τι με τον εκατόνταρχο ο οποίος, καίτοι ζήτησε από τον Χριστό την θεραπεία, εν τούτοις Τον παρακαλεί να μην έλθει στο σπίτι του από δειλία, πού πάντως επαινείται από τον Χριστό. Λέγοντας αυτά ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, κάνει την εξής παρατήρηση. Αν κάποιος από μας είναι ακόμη εκατόνταρχος δουλεύοντας στον κοσμοκράτορα του κόσμου τούτου, και γι’ αυτό είναι ακάθαρτος, ας το αισθανθεί και ας πει τον λόγο του εκατοντάρχου: «ουκ είμι ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισελθης». Ας μη μείνει όμως σε αυτήν την διαπίστωση. Αλλά αν θέλει να δη τον Χριστό, τότε ας κάνη αυτό πού έκανε ο Ζακχαίος. Ας δεχθεί τον Λόγο στο σπίτι του, αφοί προηγουμένως όμως ανεβεί επάνω στην συκομορέα, «νεκρώσας τα μέλη τα επί της γης και υπεραναβάς το σώμα της ταπεινώσεως».

Εφ’ όσον αναλόγως της πνευματικής τους καταστάσεως οι άνθρωποι έχουν διαφορετική εμπειρία της θείας Χάριτος, άρα απαιτείται κάθαρση από αυτήν ακόμη την ζωή. Η κάθαρση, κατά τους αγίους Πατέρες, γίνεται κυρίως στην καρδιά και στον νου του ανθρώπου. Ο νους είναι το ηγεμονικό της -ψυχής, δια του οποίου ο άνθρωπος έχει μέθεξη και κοινωνία με τον Θεό. Ο σκοτασμός του ηγεμονικού λέγεται αλλοτρίωση· όχι ότι αποχωρίζεται ο άνθρωπος τον Θεό αλλά ότι δεν έχει μέθεξη. Με την πτώση του ανθρώπου και την αμαρτία του ο νους σκοτίστηκε και ταυτίστηκε με την λογική, τα πάθη και τον περιβάλλοντα κόσμο. Τώρα απαιτείται κάθαρση του νου.

Το συμπέρασμα αυτών είναι ότι η Εκκλησία είναι Νοσοκομείο και θεραπευτήριο, πού θεραπεύει τον άνθρωπο.

Αυτό είναι και το βασικότερο έργο των Ιερέων. Έχοντας αυτήν την προοπτική μπορεί να ασχολείται και με άλλα έργα. Μπορεί, δηλαδή ο ιερεύς να ενδιαφέρεται για τα γενικότερα προβλήματα του λαού, για την φιλανθρωπία και την ελεημοσύνη κ.λ.π. αλλά το κυριότερο είναι να θεραπεύει τον άνθρωπο. Αυτό είναι το κατ’ εξοχήν φιλάνθρωπο έργο, πού θα έχει αιώνιες συνέπειες. Γιατί, τι το όφελος να ενδιαφέρεται μόνον για τις υλικές ανάγκες και να αδιάφορη για το αιώνιο μέλλον του; Μια τέτοια Εκκλησία μπορεί να θεωρηθεί και είναι πραγματικά μια εκκοσμικευμένη Εκκλησία. Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να εξαντληθεί μόνον στο ενταύθα, αλλά να προχώρηση και στο επέκεινα. Έτσι, η Εκκλησία ενδιαφέρεται για τον όλο άνθρωπο, πού αποτελείται από ψυχή και σώμα.

«Εγώ δε λέγω, ότι οι εν τη γεέννη κολαζόμενοι τη μάστιγι της αγάπης μαστίζονται. Και τι πικρόν και σφοδρόν το της αγάπης κολαστήριον;»

άγιος Ισαάκ ο Σύρος

χρησιμοποίησα κείμενα του σεβ.Ιεροθέου Βλάχου και του Λευτέρη Παπαχριστοδούλου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΑΙ ΚΟΛΑΣΗ

Η ΑΙΩΝΙΑ ΚΟΛΑΣΗ

Η ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ

ΠΡΟΣΔΟΚΩ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΝΕΚΡΩΝ

Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝΤΑ ΑΙΩΝΑ

Ο ΤΕΛΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

ΠΕΡΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΠΑΝΤΩΝ

ΝΗΠΙΟΒΑΠΤΙΣΜΟΣ & ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ

Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι· πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι.

Με αφορμή το πορνείο και τον γέροντα Πορφύριο, κείμενο που σμπαραλιάζει κάθε ίχνος ηθικισμού που βασιλεύει μέσα μου, μου ήρθε στο μυαλό μια επιφυλλίδα του κ. Χ. Γιανναρά που απλώς μεταφέρει από το συναξάρι της εκκλησίας μας 2 βίους.  Ο πρώτος του αγίου Ιακώβου  (28 Ιανουαρίου) και ο δεύτερος των αγίων Βονιφάτιου και Αγλαΐδας (19 Δεκεμβρίου). Μεταφέρω απόσπασμα της  επιφυλλίδας…

Στις 28 Ιανουαρίου κάθε χρόνο η Εκκλησία γιορτάζει (με την κυριολεκτική σημασία της γιορτής) τη μνήμη Ιάκωβου του ασκητή, που ανεπιφύλακτα τον έχει κατατάξει στους αγίους της.

Ο Ιάκωβος ασκήτευε δεκαπέντε χρόνια σε μια σπηλιά. Κάποτε, από την κοντινή πολίχνη (την Πορφυριώνη) κάποιοι ευφυείς και τότε πολέμιοι του θρησκευτικού σκοταδισμού έστειλαν στη σπηλιά του μια πόρνη γυναίκα να του προσφέρει προκλητικά τα θέλγητρά της: Ο Ιάκωβος δεν ενέδωσε στην εύκολη ηδονή και η συνάντηση λειτούργησε συγκλονιστικά για τη γυναίκα, που από τότε εγκατέλειψε το επάγγελμά της και έζησε με συνέπεια μέσα στην Εκκλησία.

Ύστερα από κάποια χρόνια, «άρχων ένδοξος» της περιοχής πήγε στον ασκητή τη θυγατέρα του που έπασχε από νόσο βαριά. Ο Ιάκωβος προσευχήθηκε και ελευθέρωσε το κορίτσι από την ασθένεια, δέχθηκε μάλιστα να το κρατήσει λίγες μέρες στη σπηλιά, μαζί με τον αδελφό της, όπως επέμενε για σιγουριά ο πατέρας της. Τότε όμως ο Ιάκωβος, «ως άνθρωπος και αυτός» νικήθηκε από την επιθυμία. Βίασε την κόρη και στη συνέχεια έντρομος, μήπως φανερωθεί η πράξη του, τη σκότωσε μαζί με τον αδελφό της, μόνο μάρτυρα των εγκλημάτων του.

Σε πανικό απόγνωσης φεύγει στην έρημο, σκάβει έναν τάφο και μπαίνει μέσα ο ίδιος να πεθάνει δίχως ελπίδα ελέους από τον Θεό. Ο τοπικός επίσκοπος μαθαίνει τα συντρέξαντα και ξεκινάει μέρες πορείας στην έρημο για να τον βρει. Κάποτε τον ανακαλύπτει και θρηνώντας του εξηγεί ότι η απελπισία είναι αμάρτημα μεγαλύτερο από τον βιασμό και τους φόνους. Ο Ιάκωβος δέχεται με συντριβή την παραμυθία, αλλά δεν εγκαταλείπει τον τάφο ως ενδιαίτημα. Θα μείνει εκεί σε σκληρότατη άσκηση αυταπάρνησης ως την τελευτή του.

Η Διάβαση της Ερυθράς θάλασσας και το ηφαίστειο της …Θήρας

Κατά μίαν άποψη (Π. Ι. Μπρατσιώτου, Επίτομος Εισαγωγή εις την Πάλαιαν Διαθήκην, Αθήνα 1955, σελ. 60) το θαύμα της διαβάσεως γίνεται δεκτό ως αποτέλεσμα βίαιου ανέμου εξ ανατολών πράγμα πού βρίσκεται σε αντίθεση προς τα αναφερόμενα στο κεφ. ιδ’ 21-22 της Εξόδου κατά το οποίο: «και εποίησε την θάλασσα ξηράν και εσχίσθη το ύδωρ και εισήλθαν οι υιοί Ισραήλ εις το μέσον της θαλάσσης κατά το ξηρόν και το ύδωρ αυτοίς τείχος εκ δεξιών και τείχος εξ ευωνύμων».

Με τη σαφή προϋπόθεση ότι αποδεχόμαστε τη διάβαση ως θαύμα, ως σημείον της παντοδυναμίας της δεξιάς τού Υψίστου, αναφέρουμε και τα αποτελέσματα ερευνών της σεισμολογίας ιδία τού Ά.Γ. Γαλανόπουλου (βλ. «Das Altertum», Band 10, 1964, Heft 3 σελ. 1-7) και των γεωλογικών συμπερασμάτων των αναφερομένων στην έκρηξη τού ηφαιστείου της Θήρας σε συσχέτιση με τη διάβαση.
Πλήθος αρχαιολογικών παρατηρήσεων καταδεικνύει ότι το 1450 π.Χ. η Κρήτη δοκιμάστηκε από μεγάλο σεισμό, από τον οποίο υπέστησαν εκτεταμένες καταστροφές όλες οι πόλεις της Κρήτης, εκτός από την Κνωσό. Από την ίδια δόνηση υπέστη ζημίες και ο οικισμός τού Ακρωτηρίου στη νότια πλευρά της Σαντορίνης πού αποκαλύφθηκε από τις αρχαιολογικές ανασκαφές τού Μαρινάτου το 1967.

Ο σεισμός αυτός λόγω τού μεγάλου βάθους του, υπήρξε πιθανόν η αιτία να διεγερθεί μετά από λίγο το ηφαίστειο της Θήρας πού ήταν επί 15.000 χρόνια σε ηρεμία. Εξαιτίας όμως της πλήρους αποφράξεως τού κρατήρα τού ηφαιστείου από τα προϊόντα αποσαρθρώσεως συμπεραίνεται ότι η έκρηξη πού ακολούθησε το μεγάλο σεισμό τού 1450 π.Χ. ήταν πελωρίου μεγέθους. Κατά την τρίτη φάση τού σεισμού, την τού παροξυσμού, κατέρρευσε η οροφή τού «ηφαιστειακού εγκοίλου» και στη θέση του σχηματίσθηκε τεραστία κοιλότητα, επιφανείας 83 τετραγωνικών χιλιομέτρων και βάθους 300-400 μέτρων.

Πορευθέντες µαθητεύσατε πά­ντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς…

Βάπτιση οκτώ μουσουλμάνων…

 

       Νέα Βάπτιση από το µικρό Ιερα­ποστολικό Κλιµάκιο των φυλακών. Τα φώτα έσβησαν. Κάθοµαι αρκετή ώρα τώρα στο ηµίφως µε τα µάτια κλειστά και όλες µου τις αισθήσεις χαίρου­σες … Το λιβάνι πλανιέται στην άδεια Εκκλησιά.

       Σάββατο 8 Δεκεµβρίου 2007, Πα­ναγία η Ελευθερώτρια, Φυλακές Κο­ρυδαλλού. Ίσως να είναι η µοναδική εκκλησούλα στην Ελλάδα η οποία σε τόσο σύντοµο χρονικό διάστηµα «φι­λοξένησε» την Βάπτιση οκτώ µου­σουλµάνων εκ των οποίων οι 5 Τούρ­κοι. Μετά τους Σάββα, Χρήστο, Νικό­λαο, Κωνσταντίνο, Χρήστο, σήµερα βαπτίσθησαν στην ζωή και στον θάνα­το του Ιησού Χριστού οι Ανδρέας, Αρτέµιος και Αλέξανδρος. Μετά από 4 μήνες. Τυπική η διαδικασία στην αρ­χή: αίτηση στην κοινωνική υπηρεσία των φυλακών, ορισµός κατηχητού Ιερέως από την Ι. Μητρόπολη Νικαίας. Πάντα η κυρία Όλγα Μάστορη-Φωτο­πούλου να συντονίζει και να οργανώ­νει τα πάντα. Ακούραστος εργάτης της διαδόσεως του Ευαγγελίου και έµπρακτος εφαρµοστής του σ’ ένα περιβάλλον τόσο διαφορετικό και συ­νάµα τόσο δύσκολο.

       Μεγάλη η ευθύνη: «Μη ρίχνετε τα µαργαριτάρια στους χοίρους», λέγει Κύριος ο Θεός … ! πώς να ερευνήσεις τα µύχια της ψυχής του καθενός; Το πραγµατικό κίνητρο. Τί θέλει, πού α­ποσκοπεί; Την ειλικρίνεια των προθέ­σεων. Όλα τούτα χωρίς να µπορείς να του µιλήσεις σε πρώτο πρόσωπο. Πάντα µεταφραστής, που συνήθως δεν εγκρίνει την απόφαση των υπο­λοίπων να αλλαξοπιστήσουν από το Ισλάµ. Πόσα τους λέει από όσα του λες; Πώς τους τα λέει;

       Κι έρχεται η ευλογηµένη και συνάµα η κρίσιµη πρώτη ώρα της κατηχή­σεως. Πώς να µεταδώσεις, πάντα µέ­σω µεταφραστή, τα νάµατα της πί­στεώς µας σε ανθρώπους τελείως διαφορετικής κουλτούρας, καταγω­γής, εθνικής ταυτότητας; Πώς να εί­σαι δογµατικά ορθός και ταυτόχρονα κατανοητός, όταν απευθύνεσαι σε ανθρώπους άνισου µορφωτικού επι­πέδου; Και µάλιστα όταν ο µεσάζων­ µεταφραστής είναι κατά κανόνα άν­θρωπος που ούτε την µητρική του γλώσσα δεν κατέχει καλά καλά; Ε­κτός από αυτές τις δυσκολίες, οι δυ­σκολίες που ο χώρος της φυλακής εµπεριέχει άφ’ εαυτού. Θέµατα ασφα­λείας, ωραρίου, συνεργασίας της Σω­φρονιστικής Υπηρεσίας. Η φυλακή είναι πάντοτε φυλακή.

Jesus Camp: Ο Χριστός των νεοπεντηκοστιανών σπάει τα κεφάλια των αλλοδόξων!

Στις Η.Π.Α. του σήμερα, οι Ευαγγελιστές – Νεοπεντηκοστιανοί συσπειρώνουν τις δυνάμεις τους με άμεσο στόχο να ‘επανακτήσουν την Αμερική για χάρη του Χριστού’. Όντας υπερήφανοι για τον πρόεδρο Bush, που δε χάνει ευκαιρία να διαφημίζει τα χριστιανικά ιδεώδη που τον διέπουν, ονειρεύονται τη στιγμή που ο “θεάρεστος” αγώνας τους θα στεφθεί από ολοκληρωτική επικράτηση της ‘στρατιάς του Κυρίου’.

Ποια είναι ακριβώς αυτή η στρατιά; Μα φυσικά τα παιδιά των Ευαγγελιστών που από μικρή ηλικία δέχονται πλύση εγκεφάλου και κατηχούνται με βάση τις “χριστιανικές” αρχές. Ο κινηματογραφικός φακός των Heidi Ewing και Rachel Grady ακολουθεί τα παιδιά στη θερινή κατασκήνωση ‘παίδες εν καμίνω’(!). Η κάμινος αυτή φιλοδοξεί να αλέσει μυαλά φτιάχνοντας υπάκουα στρατιωτάκια που σύντομα θα κατέχουν νευραλγικά διοικητικά πόστα των Η.Π.Α.

Το θέαμα ακόμα και εξάχρονων παιδιών σε κατάσταση παροξυσμού να κλαίνε και να προσεύχονται εκστατικά κυριολεκτικά με διέλυσε. Οι ιερείς-μέντορές τους, χειριζόμενοι κάθε προσφιλές σε αυτά μέσο επιτίθενται βάναυσα σε κάθε έννοια ελεύθερης σκέψης και έκφρασης. Τα ‘προβατάκια’ μαθαίνουν πως οι εχθροί βρίσκονται παντού (λ.χ. οι μουσουλμάνοι), εντός και εκτός των τειχών της Αμερικής. Η απόλυτη φρίκη όμως σε διαπερνά όταν ακούς και βλέπεις ο ίδιος αυτά τα φυσιολογικά στην όψη παιδάκια να μιλούν σαν τους ενήλικες ποιμένες τους, κάνοντας και τον Χίτλερ ακόμα να φαίνεται μπροστά τους αθώα περιστερά! Το ζοφερότερο όλων είναι πως το φονταμεταλιστικό αυτό κίνημα θεριεύει με αμείωτη ένταση στη χώρα που υποτίθεται πως αποτελεί το λίκνο του φιλελευθερισμού.

Προς το τέλος της καταπληκτικής ταινίας θα «θαυμάσετε» τον «άγιο» πάστορα Ted Arthur Haggard να κατηγορεί τους gay. Να σας θυμίσω πως είναι ο πάστορας που το όνομά του εμπλέκεται σε σκάνδαλο ναρκωτικών – πορνείας και ομοφυλοφιλικών σχέσεων.

 Όταν κάποιες φορές ακούσετε Μη Αναγνωρίσιμες λέξεις – ομιλίες, Όχι δεν σας γελούν τα αυτιά σας, οι Νεοπεντηκοστιανοί γλωσσολαλούν. Εμ! πως θα μας πείσουν για την λήψη [sic] του …πνεύματος.

 

 

ΘΕΟΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ: Η Χάρη και οι…Χριστιανοί

«Ο ακούων λόγον έρχεται εις κατάνυξιν και μετά τούτο, υποστελλούσης της χάριτος κατ’ οικονομίαν πρός το συμφέρον τω ανθρώπω, εισέρχεται εις γυμνασίαν και παιδείαν πολέμου και ποιεί πάλην και αγώνα προς τον σατανάν και μετά πολλού δρόμου και αγώνος αποφέρεται τα νικητήρια και γίνεται χριστιανός».

 [Μακαρίου Αιγυπτίου: Ομιλίαι Πνευματικοί, έκδ. Σχοινά, σελ. 127.]

Ο άνθρωπος γίνεται Χριστιανός ΟΧΙ με την κατάνυξη πού θα δημιουργηθεί από την έλευση της Χάριτος, ΑΛΛΑ από τον αγώνα πού ΘΑ ακολουθήσει.

Η οδός του χριστιανού σε γενικές γραμμές είναι τέτοιας λογής.

 

Στην αρχή ο άνθρωπος προσελκύεται από το Θεό με τη δωρεά της χάρης, κι όταν έχει πια προσελκυσθεί, τότε αρχίζει μακρά περίοδος δοκιμασίας. Δοκιμάζεται η ελευθερία του ανθρώπου και η εμπιστοσύνη του στο Θεό, και δοκιμάζεται «σκληρά».

Στην αρχή οι αιτήσεις προς το Θεό, μικρές και μεγάλες, ακόμη και οι παρακλήσεις πού μόλις εκφράζονται, εκπληρώνονται συνήθως με γρήγορο και θαυμαστό τρόπο από το Θεό.

Όταν όμως έλθει η περίοδος της δοκιμασίας, τότε όλα αλλάζουν και σαν να κλείνεται ο ουρανός και να γίνεται κουφός σ’ όλες τις δεήσεις.

Για το θερμό χριστιανό όλα στη ζωή του γίνονται δύσκολα. Η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι του χειροτερεύει, παύουν να τον εκτιμούν αυτό πού ανέχονται σ’ άλλους, σ’ αυτόν δεν το συγχωρούν, η εργασία του πληρώνεται, σχεδόν πάντοτε, κάτω από το νόμιμο, το σώμα του εύκολα προσβάλλεται από ασθένειες. Η φύση, οι άνθρωποι, όλα στρέφονται εναντίον του.

Παρότι τα φυσικά του χαρίσματα δεν είναι κατώτερα από τα χαρίσματα των άλλων, δεν βρίσκει ευνοϊκές συνθήκες να τα χρησιμοποίηση. Επί πλέον υπομένει πολλές επιθέσεις από τις δαιμονικές δυνάμεις και το αποκορύφωμα είναι η ανυπόφορη θλίψη από τη θεία εγκατάλειψη.

Τότε κορυφώνεται το πάθος του, γιατί πλήττεται ο όλος άνθρωπος σ’ όλα τα επίπεδα της υπάρξεως του.

Ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο;… Είναι δυνατό αυτό;… 

 

         Κι εν τούτοις στη θέση του βιώματος της εγγύτητας του Θεού έρχεται στην ψυχή το αίσθημα πώς Εκείνος είναι απείρως, απροσίτως μακριά, πέρα από τους αστρικούς κόσμους κι όλες οι επικλήσεις προς Αυτόν χάνονται αβοήθητες στο αχανές του κοσμικού διαστήματος. H ψυχή εντείνει εσωτερικά την κραυγή της προς Αυτόν, αλλά δεν βλέπει ακόμα ούτε βοήθεια ΟΥΤΕ προσοχή. Όλα τότε γίνονται φορτικά.

Όλα κατορθώνονται με δυσανάλογα μεγάλο κόπο. H ζωή γεμίζει από μόχθους κι αναδεύει μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα πώς βαραίνει πάνω του η κατάρα και η οργή του Θεού.

Όταν όμως περάσουν αυτές οι δοκιμασίες, τότε θα δει πώς η θαυμαστή πρόνοια του Θεού τον φύλαγε προσεκτικά σ’ όλες τις πτυχές της ζωής του.

Χιλιόχρονη πείρα, πού παραδίνεται από γενιά σε γενιά, λέει πώς, όταν ο Θεός δει την πίστη της ψυχής του αγωνιστή γι’ Αυτόν, όπως είδε την πίστη του Ιώβ, τότε τον οδηγεί σε αβύσσους και ύψη πού είναι απρόσιτα σ’ άλλους.

Όσο πληρέστερη και ισχυρότερη είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο θεό, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το μέτρο της δοκιμασίας και η πληρότητα της πείρας, πού μπορεί να φτάσει σε μεγάλο βαθμό.

 

         Κι εν τούτοις στη θέση του βιώματος της εγγύτητας του Θεού έρχεται στην ψυχή το αίσθημα πώς Εκείνος είναι απείρως, απροσίτως μακριά, πέρα από τους αστρικούς κόσμους κι όλες οι επικλήσεις προς Αυτόν χάνονται αβοήθητες στο αχανές του κοσμικού διαστήματος. H ψυχή εντείνει εσωτερικά την κραυγή της προς Αυτόν, αλλά δεν βλέπει ακόμα ούτε βοήθεια ΟΥΤΕ προσοχή. Όλα τότε γίνονται φορτικά.

Όλα κατορθώνονται με δυσανάλογα μεγάλο κόπο. H ζωή γεμίζει από μόχθους κι αναδεύει μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα πώς βαραίνει πάνω του η κατάρα και η οργή του Θεού.

Όταν όμως περάσουν αυτές οι δοκιμασίες, τότε θα δει πώς η θαυμαστή πρόνοια του Θεού τον φύλαγε προσεκτικά σ’ όλες τις πτυχές της ζωής του.

Χιλιόχρονη πείρα, πού παραδίνεται από γενιά σε γενιά, λέει πώς, όταν ο Θεός δει την πίστη της ψυχής του αγωνιστή γι’ Αυτόν, όπως είδε την πίστη του Ιώβ, τότε τον οδηγεί σε αβύσσους και ύψη πού είναι απρόσιτα σ’ άλλους.

Όσο πληρέστερη και ισχυρότερη είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο θεό, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το μέτρο της δοκιμασίας και η πληρότητα της πείρας, πού μπορεί να φτάσει σε μεγάλο βαθμό.

 

 

 

Τότε γίνεται ολοφάνερο πώς έφτασε στα όρια, πού δεν μπορεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος.

 

 

Για την παιδεία του Θεού υπάρχουν πολλά χωρία μέσα στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη. Δεν έχουμε πρόθεση να τα αναλύσουμε διεξοδικά. Απλώς και μόνον αναφερόμαστε στην προς Εβραίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου. Εισαγωγικά μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι οι εξ Εβραίων Χριστιανοί, προς τους οποίους απευθύνεται ο Απόστολος Παύλος, εδέχθησαν την Χάρη του Χριστού και αμέσως μετά αντιμετώπισαν διωγμούς εκ μέρους των άλλων συμπατριωτών τους. Και επειδή είχαν λίγο κλονισθή, γι’ αυτό συγγράφει την επιστολή αυτή ο Απόστολος τονίζοντας μερικές αλήθειες μεταξύ των οποίων, ότι ο διωγμός και γενικά ο πειρασμός είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα με τα παιδιά του Θεού. Σ’ αυτό το μυστήριο της παιδείας αναφέρεται όλο το ΙΒ’ κεφάλαιο της προς Εβραίους επιστολής.

Ο ιερός Θεοφύλακτος αναλύοντας το περιεχόμενο του πειρασμού πού αντιμετώπιζαν οι Χριστιανοί εξ Εβραίων, αλλά και τον σκοπό της συγγραφής της επιστολής από τον Απόστολο Παύλο παρατηρεί:

«Αναγκαίως λοιπόν γράφει ο Παύλος εις τους εν Ιερουσαλήμ Εβραίους, δια να τους παρηγορήση όπου ήτον λελυπημένοι και πολλά κατειργασμένοι και αποκαμωμένοι από τας θλίψεις και κακώσεις, όπου επροξένησαν εις αυτούς οι ομογενείς των άπιστοι Εβραίοι, ωσάν όπου τότε οι Εβραίοι είχον εξουσίαν εις τα Ιεροσόλυμα να κρίνουν και να φυλακώνουν και να κακοποιούν εκείνους όπου ήθελαν. Και τούτο θέλοντας να φανερώση ο Παύλος έλεγεν «τάς παρειμένας χείρας και τα παραλελυμένα γόνατα ανορθώσατε». (Έβρ. ΙΒ’ 12).

 Επειδή οι Εβραίοι ούτοι, αγκαλά και ήτον πιστοί, ηξεύροντες όμως ότι οι Προπάτορες των Εβραίων ογλίγωρα απελάμβανον τα αγαθά, δια τούτο πολλά ελυπούντο, διατί και αυτοί δεν ελάμβανον άνεσιν και παρηγορίαν εις τας θλίψεις των ως εκείνοι, όθεν και πολλά λέγει εις αυτούς ο μακάριος Απόστολος περί πίστεως εν τη επιστολή ταύτη, και περί των παλαιών Αγίων και Δικαίων, αποδεικνύων, ότι και αυτοί ακόμη δεν έλαβον τα αγαθά οπού ήλπιζον, κατασκευάζοντας με τούτο δύο τινά, ένα μεν, ότι πρέπει και οι Χριστιανοί να υποφέρουν ανδρείως όλα τα δεινά οπού ακολουθούν εις αυτούς, και άλλο δε, ότι πρέπει να ελπίζουν την αμοιβήν, δια όλα τα κακά όπου πάσχουν, επειδή ο Κύριος δεν θέλει παραβλέψει τους απ’ αιώνος Αγίους αυτού, ώστε τότε, λέγει, και εσείς θέλετε απολαύσετε μαζί με αυτούς τα αγαθά». [ Νικόδημου Αγιορείτου: Ερμηνεία εις τας ΙΔ' Επιστολάς του Παύλου, τόμος Γ σελ. 261].

Αλλά ο πειρασμός αυτός δεν ήταν μόνον εξωτερικός. Ήταν και εσωτερικός. Δηλ. οι πρώτοι Χριστιανοί αντιμετώπισαν το πρόβλημα της άρσεως της Χάριτος του Θεού από την καρδιά τους και δεν μπορούσαν να αντιληφθούν την εγκατάλειψη αυτή του Θεού. Ήταν εντελώς αδύνατοι να ερμηνεύσουν το φαινόμενο αυτό της πνευματικής ζωής, της συμμετοχής δηλ. στον Σταυρό του Χριστού. Σ’ αυτόν τον σκοπό αποβλέπει ο των Εθνών Απόστολος Παύλος. Μπορούμε να πούμε ότι, σύμφωνα με την μαρτυρία των αγίων μας, σ’ αυτήν κυρίως την παιδεία αναφέρεται ο Απόστολος. Γιατί ο Θεός εργάζεται κατά τρόπον ακατανόητο για την ανθρώπινη λογική.
πηγες:

 

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ):Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ – Αρχιμ. Ιεροθέου Βλάχου

 

 

Τι δεν θα σας πουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στην πόρτα σας

«ΓIATI ήθελαν να πεθάνουν;» 10 Μαΐου 1956

«ΓIATI ήθελαν να πεθάνουν;», με ρώτησε καθώς κουλουριαζόταν στο ζεστό της κρεβατάκι, κοιτάζοντας με τα γεμάτα απορία ματάκια της. Δέκα μόλις χρονών η Ειρήνη έφυγε γεμάτη απορίες από την επίσκεψη της τάξης της στα Φυλακισμένα Μνήματα. «Δεν φοβόντουσαν κλεισμένοι σε εκείνες τις φυλακές;», «Η μητέρα τους δεν έκλαιγε;», «Δεν πονούσαν όταν απαγχονίζονταν;»
Της εξήγησα ότι οι ήρωες βάζουν πάνω από όλα την πατρίδα και της μίλησα για τα κρατητήρια, για τους μαθητές που ξεχύνονταν στους δρόμους για να διεκδικήσουν την ελευθερία.
«Θα ήθελα να ζω εκείνη την εποχή». Η απάντησή της με σόκαρε. Της είπα ότι οι ήρωες δεν γίνονται πάντα με τα όπλα και τους σκοτωμούς, ότι σήμερα, εποχή του διαλόγου και του σεβασμού μας βοηθά να διεκδικήσουμε με άλλο τρόπο την ελευθερία. Δεν το κατάλαβε.

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΧΩΡΕΣ

Ως γνωστόν πολύ έντονο αγώνα διεξάγουν αρκετοί «καλοθεληταί», για να μας πείσουν, ότι το μάθημα

των θρησκευτικών εις τα σχολεία πρέπει να καταργηθεί ως αναχρονιστικό, διότι (ως ισχυρίζονται) η «προηγμένη» Ευρώπη ήδη το κατήργησε. Βεβαίως πολλές φορές, τη επικλήσει της «πολιτισμένης»

Ευρώπης, προωθούνται ιδέες απαράδεκτες και κυρίως παραπλανητικές. Μία τέτοια άποψη είναι και η ως άνω (που προσπαθεί να μας πείσει, ότι η Ευρώπη κατήργησε το μάθημα των θρησκευτικών από τα σχολεία). Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Κατ’ αρχήν οι υποστηρίζοντες αυτή την άποψη δεν μας προσκόμισαν ποτέ καμία απόδειξη περί τούτου. Όμως για να είναι πειστική μία τέτοια άποψη απαιτείται οι υποστηρικταί της να μας γνωρίσουν σε ποιές ευρωπαϊκές χώρες κατηργήθη το μάθημα των Θρησκευτικών ΚΑΙ ΥΠΟ ΠΟΙΟΥ ΝΟΜΟΥ. Αν επί ενός θέματος καθαρά νομικού εκφράσω μίαν άποψη, υποχρεούμαι απαραιτήτως να αναφέρω, ποιά διάταξη ποιού νόμου λέγει αυτό που υποστηρίζω. Άλλως μπορώ εκάστοτε, να ισχυρίζομαι ό,τι θέλω και μάλιστα να εγείρω και απαιτήσεις κατά οποιουδήποτε τρίτου. Είναι λογική αυτή η τακτική; Ασφαλώς όχι.
Για να ισχυρισθεί επομένως κανείς, ότι το μάθημα των θρησκευτικών έπαυσε να διδάσκεται στις ευρωπαϊκές χώρες και επειδή όταν εισήχθη το μάθημα αυτό, εισήχθη δια νόμου, οφείλει να μας πει και υπό ποίου νόμου κατηργήθη.

“Θετική Σκέψη” – Επιστημονική μέθοδος;

Οι απόστολοι της «θετικής σκέψης» διακηρύσσουν πώς η μέθοδός τους είναι επιστημονική και οι «τεχνικές» τους είναι «αποδειγμένες και εναρμονισμένες στην πράξη» (J. Murphy, Die Macht Ihres Unterbe­vvusstseins, Genf 1981).

Κατ’ αρχήν πρέπει να πούμε πώς η επίδραση της «θετικής σκέψης» προϋποθέτει οπωσδήποτε πίστη σ’ αυτήν και στις «θετικές» της επιδράσεις. Όμως όπως παρατηρεί ο Bernhard Flossdorf δεν είναι δυνατόν να εξετάσει κανείς μια πίστη «πειραματικά» και «διαγνωστι­κά» ΡΗ 11/1988, σ. 65. Αν επιχειρούσε κανείς να ερευνήσει πειραματικά το ζήτημα αυτό θα ήταν αντίθετο με την ιατρική δεοντολογία, γιατί όπως υπογραμμίζει ο Τοnies, κάτι τέτοιο θα σήμαινε να αφήσει κανείς α­βοήθητους τούς ασθενείς να τούς στερήσει από οποιαδήποτε ανεγνωρισμένη ιατρική βοήθεια και να τους προσφέρει σαν μοναδική «ανακούφιση» τη θετική σκέ­ψη (Sven Τοnies, ΡΗ 11/1988, σ. 22-28).

Κατά τον Τοnies είναι ανοικτό το ζήτημα κατά πό­σο οι συχνές αρνητικές σκέψεις οδήγησαν σε σωματι­κές – ψυχικές ανωμαλίες ή κατά πόσον οι σκέψεις αυτές είναι έκφραση διαταραγμένης υγείας. «Κατά τις παρατηρήσεις μου, λέγει, θετική και αρνητική σκέψη είναι ανεξάρτητες η μία από την άλλη και δεν επηρεάζουν η μία την άλλη. Όσο και να μιλάμε στον εαυτό μας με ευχαριστημένο τρόπο, αυτό δεν έχει καμία επίδραση στο μέτρο των δυσάρεστων σκέψεων πού κά­νουμε για τον εαυτό μας και δεν συμβαίνει ούτε το αντίθετο. Θετικά και αρνητικά συναισθήματα είναι ανε­ξάρτητα το ένα από το άλλο»!

O Τοnies επικαλείται έρευνα, της Αμερικανίδας Barbie Cassleτh, η οποία έγινε σε 359 καρκινοπαθείς και απέδειξε πώς η ψυχική τους κατάσταση δεν είχε καμία επίδραση στο χρόνο του θανάτου και στη συ­χνότητα υποτροπής.

Ασφαλής Χρήση Ιντερνετ για παιδιά & νέους

Η Κιβωτός της Διαθήκης ήταν φορτισμένη ηλεκτρικά;

Από ένα περιστατικό που αναφέρεται στο βιβλίο Β΄ Σαμουήλ- (κεφ. 60) για κάποιον που ονομαζόταν Ουζά, ο οποίος άγγιξε την κιβωτό και έπεσε νεκρός, όταν ο βασιλιάς Δαβίδ μετέφερε την Κιβωτό στην Ιερουσαλήμ- ο γνωστός μας Έριχ Φον Νταίνικεν πλάθει ολόκληρο μύθο. Βέβαια πολλοί σπεύδουν να ασπαστούν (λυτρωτικά) τις μυθοπλασίες του γερμανού μυθοπλάστη και να δεχθούν όποιον απίθανο ισχυρισμό του, προκειμένου να ΜΗΝ πιστέψουν την μαρτυρία της Βίβλου, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τον Ιερό Αυγουστίνο:

«Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι, είσθε οι πλέον εύπιστοι.

Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά,

για να αρνηθείτε το θαύμα».

Ο Νταίνικεν προφανώς δεν αμφισβητεί τα όσα συνέβησαν αλλά τα εξηγεί: Όταν τα ζώα περπατώντας

ταρακούνησαν την άμαξα και η Κιβωτός κινδύνευσε να αναποδογυριστεί, ο Ουζά όρμησε να την συγκρατήσει. Έπεσε νεκρός επί τόπου σαν να κτυπήθηκε από κεραυνό. Αναμφίβολα η Κιβωτός ήταν ηλεκτρικά φορτισμένη! (σελ. 59)
Δυστυχώς αυτός ο τρόπος σκέψης χαρακτηρίζει όλο το έργο του Νταίνικεν. Παίρνει ένα ιστορικό γεγονός, αναγνωρίζει πως έλαβε χώρα κι όταν βρεθεί μπροστά σε μια προφανή δυσκολία να το εξηγήσει, κατασκευάζει μια ασυνήθιστη θεωρία σαν τη μόνη δυνατή διέξοδο. Σ’ αυτή την περίπτωση, η Κιβωτός της Διαθήκης ήταν φορτισμένη με ηλεκτρισμό. Παραλογισμός.
Δεν είμαι ηλεκτρολόγος κι έτσι κάλεσα τον φίλο μου Τζεφ Πηρς (Jeff Peers) που ασχολείται με τα ηλεκτρονικά. Του πήρε καιρό να εξετάσει το δεδομένο και μου τηλεφώνησε μετά. Αυτά που είχε να μου πει επιβεβαίωσαν τις απόψεις μου. Η συζήτηση είχε κάπως έτσι:

4ο Κανναβικό(;) Αντιαπαγορευτικό Φεστιβάλ

Διαβάζουμε στον τύπο για την έναρξη (αύριο) του Κανναβικού Αντιαπαγορευτικού φεστιβάλ. Τα ζητήματα που θα “αιτήσει” το φεστιβάλ, εν μέσω τρίφυλλων και ναργιλέδων είναι τα εξής όπως αντιγράφω από τα φυλλάδιά τους:

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΤΕ ΤΙΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ

Για τη μείωση της βλάβης από τις εξαρτήσεις

2-3 ΜΑΗ 2008

ΓΕΩΠΟΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Απαγορεύστε τις απαγορεύσεις και απεξαρτηθείτε από την παρανομία και την εγκληματικότητα… για πιο δίκαιη, ανθρώπινη και αποτελεσματική αντιμετώπιση των εξαρτήσεων

Γιατί ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών μας έχει κοστίσει ήδη πολύ ακριβά:
περισσότεροι θάνατοι, περισσότεροι νέοι χρήστες, περισσότεροι φυλακισμένοι.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ !!!

Η εξάρτηση από ουσίες δεν είναι ζήτημα δημόσιας τάξης αλλά δημόσιας υγειάς

Γιορτάζουμε το δικαίωμα μας για αυτοδιάθεση, ελευθερία έκφρασης, συνύπαρξη και αλληλεγγύη.
Γιορτάζουμε την ανυπακοή μας απέναντι σε κάθε τι αναχρονιστικό, δογματικό και υποκριτικό, ενάντια σε κάθε τι εξευτελιστικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ελάτε να μάθουμε για τους μύθους και τις αλήθειες γύρω από τη Κάνναβη και να διεκδικήσουμε χορεύοντας τον εξανθρωπισμό της ελληνικής πολιτικής περί «ναρκωτικών».

Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει για το φεστιβάλ μαστούρας (το οποίο συν τοις άλλοις λαμβάνει χώρα εντός του πανεπιστημιακού χώρου) για γονείς και νέους είναι μόνο αν “εθίζει” το χασίς και η μαριχουάνα; Οι κοινωνικές προεκτάσεις της μέθης – μαστούρας ΔΕΝ εξετάζονται; Για τον ίδιο λόγο όλες οι οικολογικές – ανθρωπιστικές οργανώσεις δεν κατηγορούν το αλκοόλ και τη νικοτίνη; Με το χασίς τι αλλάζει και όλοι οι “προοδευτικοί” δεν τολμούν να αρθρώσουν ενάντιο λόγο; Παραθέτω σαν αντί-(επί)λογο κάποια στοιχεία για τη δράση της κάνναβης.