Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ!

Όταν τα  «πουλάκια» μεταμορφώνονται σε όρνεα

και εκπαιδεύονται να τρώνε  σάρκες αντί για πίτουρα!

Μας απειλούν με αγωγές οι “αναγεννημένοι” Ε.Α.Ε.Πίτες πεντηκοστιανοί!

ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΕΣ ΠΑΥΟΥΝ!

ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΟΝΟ Η ΓΡΑΦΗ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΜΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ!

ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ!

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΙΣΩ!

ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΟ!

Διαβάστε το σχόλιο – προειδοποίηση του αγαπητού μας πρεσβύτερου της ΕΑΕΠ Καλλιθέας. Τον ευχαριστούμε εκ βάθους καρδιάς διότι εμάς τους Ορθοδόξους οι δοκιμασίες και οι διώξεις μας φέρνουν πιο κοντα στη Χάρη Του παρά στα δικαστήρια. Ο Θεός μαζί σας!

Καλημέρα σε όλους.
Δεν μπορώ να πω ότι μου είναι ευχάριστο να συμμετέχω σε τέτοιου είδους διάλογο, αλλά μερικές φορές είναι αναγκαίο έστω και για να μας φύγει λίγο η φαγούρα στα δάχτυλα για πληκτρολόγηση.

Συμφωνώ σε όλα με τον Δημήτρη και ειδικά σε αυτά της αυτοκριτικής.

Θέλω να πω άλλη μια φορά στον Μάριο, ότι έχει πάααρα πολλά καλά και αληθινά να θυμηθεί από το πέρασμα του στην ΕΑΕΠ και από παλιούς του φίλους, αλλά εκείνος παρασυρόμενος από το νοσηρό κλίμα της εποχής, αυτό της ανάδειξης των σκανδάλων και μόνο, (δείγμα όλης της Ελληνικής κοινωνίας) έχει να πει μόνο τα άσχημα που συμβαίνουν έτσι κι αλλιώς σε όλους τους χώρους.

Έχω όμως να πω και κάνα δυο πραγματάκια στον δημιουργό του blog κυρίως, που είναι και ο κατά νόμο υπεύθυνος για τα άρθρα που συντάσσει.
Δεν ξέρω αν σας περνάει καθόλου από το μυαλό, ότι θα μπορούσε ο κάθε ένας, και πολύ εύκολα, να κάνει το αντίστοιχο με σας με στόχο την Ορθόδοξη εκκλησία και να προβάλει αποκλειστικά γαργαλιστικές ιστορίες από αυτές που συχνά πυκνά βγάζει στη φόρα η δημοσιογραφία. Πιστεύω όμως ότι είναι το πιο ανούσιο, ανώφελο και άχρηστο έργο που θα μπορούσε να επιτελέσει κάποιος. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ένα σχόλιο που διάβασα από την Ειρήνη εδώ μέσα και μου έδωσε αφορμή για αυτά τα λόγια.
Ευτυχώς που δεν το κάνουν πολλοί αυτό που κάνετε εσείς με πάθος (μιλάω για την «άσπονδη αγάπη» σας για την ΕΑΕΠ).

Η πιο μεγάλη σας αφέλεια όμως,είναι ότι δεν υπολογίζεται πως ζούμε σε ένα ευνομούμενο κράτος. Δεν λαμβάνετε υπ’ όψιν σας σημαντικά πράγματα που έχουν να κάνουν με θεσμούς και νόμους και αυτό είναι σοβαρό λάθος για σας.Η ΕΑΕΠ είναι ένα δόγμα αναγνωρισμένο από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, με συγκεκριμένη οντότητα σεβαστή και προστατευόμενη από την Ελληνική νομοθεσία όπως κάθε άλλο νόμιμο και ετερόδοξο (κατά το ορθόδοξο) δόγμα.
Αυτό από μόνο του (που φαντάζομαι ότι δεν το αγνοείτε) θα έπρεπε να σας κάνει πιο προσεκτικούς όταν χαρακτηρίζετε την ΕΑΕΠ «ταλιμπάν» και «σέκτα».

Θα μπορούσε π.χ. ο κάθε πιστός (και όχι απαραίτητα η επίσημη ΕΑΕΠ) που εκκλησιάζεται στην ΕΑΕΠ να εγείρει μια αγωγή αξιώνοντας πολλές χιλιάδες ευρώ, θιγόμενος από σας επειδή τον χαρακτηρίζετε ταλιμπάν και μέλος της σέκτας. Αρκεί να σας θυμίσω ότι προσφάτως δραστηριοποιείται στην Ελλάδα ομάδα που έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική, με αυτό το όνομα. Φυσικά η Ελληνική δικαιοσύνη θα σας εγκαλέσει και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα σας καταδικάσει διότι η νομοθεσία είναι αυστηρή και για το ίντερνετ σε θέματα συκοφαντίας και προσωπικών δεδομένων.

Όχι, όχι, μην βιαστείτε να γράψετε ότι σας απειλώ και μην ανησυχείτε καθόλου διότι δεν κινδυνεύετε από τον perilog. Μπορεί να σας διαβεβαιώσει περί του χαρακτήρα μου και ο Μάριος που με ξέρει καλά. Δεν είναι όμως όλος ο κόσμος ψύχραιμος ή perilog και σε κάθε περίπτωση δεν έχετε δικαίωμα να χρησιμοποιείτε τέτοιους χαρακτηρισμούς για αναγνωρισμένο και προστατευόμενο από την Ελληνική νομοθεσία δόγμα.

Σεβαστείτε όρους νόμους και κανόνες λοιπόν, υποστηρίξτε ελεύθερα τις θέσεις σας και μην χρησιμοποιείτε συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς που θίγουν.
Άλλωστε ο Χριστιανός πρέπει να είναι άμαχος, άκακος, και τόσα άλλα σεμνά και προσφιλή που τα γνωρίζετε.
Μην αγχώνεστε τόσο πολύ με την ΕΑΕΠ και να θυμάστε την ρήση του Γαμαλιήλ :
Πράξ. 5:38 Και τώρα σας λέγω, απέχετε από των ανθρώπων τούτων και αφήσατε αυτούς• διότι εάν η βουλή αύτη ή το έργον τούτο ήναι εξ ανθρώπων, θέλει ματαιωθή•
39 εάν όμως ήναι εκ Θεού, δεν δύνασθε να ματαιώσητε αυτό, και προσέχετε μήπως ευρεθήτε και θεομάχοι. Και επείσθησαν εις αυτόν.

Τέλος ήθελα να εκφράσω προκαταβολικά ότι δεν θέλω να συμμετέχω σε δογματικές αντιπαραθέσεις και αν προκληθώ δεν θα το κάνω, γιατί δεν είναι για μένα το ζητούμενο.
Μετά τιμής Γ.Π. (εκκλησιάζομαι στην ΕΑΕΠ Καλλιθέας)

 Οι χρήση των σκούρων γραμμάτων έγινε από το egolpio.

Είναι ο Οικουμενισμός αίρεση και γιατί; (…με απλά λόγια).

Αγαπητέ αναγνώστη,

Πόσο ανόητος θεωρείται ένας ασθενής όταν αρνείται μία μέθοδο θεραπείας που του προτείνουν όλοι οι ιατροί, επειδή θέλει να την προσαρμόσει στις αδυναμίες του! Αλλά και πόσο εγκληματικό θα ήταν να προσπαθήσει ο ανόητος αυτός ασθενής να πείσει και τους άλλους ασθενείς να παραβαίνουν τις συνταγές των ιατρών, και να ακολουθούν δική τους θεραπεία, πολύ περισσότερο να θελήσει να αλλοιώσει και να παραποιήσει τα ιατρικά βιβλία και τα πορίσματα της επιστήμης των τελευταίων αιώνων, ώστε να προσαρμόζονται για τα επόμενα χρόνια στη δική του αρρωστημένη γνώμη και να στερούν έτσι από τους μελλοντικούς ασθενείς τη θεραπεία…
Τί θα έκαναν τότε οι κανονικοί ιατροί; Δεν θα κατήγγειλαν τα γιατροσόφια του ασθενούς αυτού ψευτογιατρού; Δεν θα προστάτευαν την υγιή επιστήμη; Δεν θα κατηγορούσαν τους ιατρούς εκείνους που εγκατέλειψαν την αληθινή ιατρική και ανέχθηκαν την ψεύτικη ιατρική του ασθενούς για επικίνδυνη ή και εγκληματική αμέλεια; Για μια τέτοια αμέλεια θα θέλαμε να λάβεις γνώση και εσύ, φίλε αναγνώστη.

Όταν οι σεκταριστικές ομαδούλες απορρίπτουν την ιστορική μαρτυρία της Εκκλησίας με το πρόσχημα να γράψουν μια άλλη, αποκλειστικά δικιά τους «ιστορία» και ξεκομμένη από το Σώμα…

ή αλλιώς  a  heretic strikes again!

 

απεικόνιση πρωτοχριστιανικής τέχνης

 

Επιτρέπεται ο νηπιοβαπτισμός;

Λόγω τής αγνοίας τους για την αληθινή σημασία τού βαπτίσματος, ένα μεγάλο μέρος τού Προτεσταντικού κόσμου απορρίπτει τον νηπιοβαπτισμό. Στη μελέτη αυτή, θα δούμε περιληπτικά μερικές από τις παρανοήσεις τους. 

Παρανόηση τής σημασίας τού βαπτίσματος

Ένας σημαντικός λόγος που οι Προτεστάντες αρνούνται τον νηπιοβαπτισμό, είναι ότι οι ίδιοι έχουν παρεξηγήσει τη σημασία τού βαπτίσματος. Γιατί βαπτιζόμαστε λοιπόν;

Σε αυτό κάθε Προτεσταντική αίρεση, θα απαντήσει τα δικά της. Άλλοι θα πουν σωστά: “εις άφεσιν αμαρτιών”. Άλλοι ακόμα πιο ακραίοι, θα πουν: “Ως αφιέρωση στον Θεό”.

Εάν πράγματι το βάπτισμα αποτελούσε “αφιέρωση”, ίσως θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρέπει να είναι ενήλικος. Όμως το Χριστιανικό βάπτισμα είναι κάτι άλλο. Δεν είναι “αφιέρωση” το βάπτισμα. Είναι ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ τού βαπτιζομένου. Αυτό το δείξαμε σε άλλες μας μελέτες. Εδώ θα πούμε μόνο μερικά αναγακαία. Και ξεκινάμε με τον απόστολο Παύλο:

“΄Η αγνοείτε, ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν; συνετάφημεν ουν (λοιπόν) αυτώ δια τού βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα (έτσι ώστε) ώσπερ ηγέρθει Χριστός εκ νεκρών δια τής δόξης τού Πατρός ούτως και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν.
Ει γαρ (επειδή εάν) σύμφυτοι γεγόναμεν τω ομοιώματι τού θανάτου αυτού, αλλά και της αναστάσεως εσόμεθα. Τούτο γινώσκοντες, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθει, ίνα καταργηθεί το σώμα τής αμαρτίας, του μηκέτι δουλεύειν ημάς τη αμαρτία… ει δε απεθάνομεν συν Χριστώ, πιστεύομεν ότι και συζήσωμεν αυτώ” (Ρωμαίους 6/ς΄ 3 – 8).

Με το Άγιο Βάπτισμα λοιπόν, ο άνθρωπος ανασταίνεται Πνευματικά λαμβάνοντας το Άγιο Πνεύμα. Αυτό φαίνεται και στο εδάφιο: Πράξεις 2/β΄ 38:
΄΄Μετανοήσατε φησιν, και βαπτισθήτω έκαστος υμών επί τω ονόματι Ιησού Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών υμών, και λήμψεσθε την δωρεάν τού Αγίου Πνεύματος΄΄.

Στο παραπάνω εδάφιο, είναι εμφανέστατο και το ότι το βάπτισμα γίνεται “εις άφεσιν αμαρτιών”, και όχι “εις αφιέρωσιν”.

Φαίνεται επίσης στο εδάφιο αυτό, ότι εκείνο που έχασε ο Αδάμ όταν αμάρτησε, και τον κατέστησε Πνευματικά Νεκρό, μπορεί ο άνθρωπος να το λάβει με το Άγιο Βάπτισμα. Πρόκειται για “την δωρεάν τού Αγίου Πνεύματος”.

Η «ΥΓΕΙΑΙΝΟΥΣΑ» διδασκαλία της…Ε.Α.Ε.Π

Η "καρέκλα" των ποιμένων της Ε.Α.Ε.Π

Μία άλλη φανταστική ερμηνεία των πεντηκοστιανών είναι η εξής: Άν η οικογένεια ενός “εργάτη” βρίσκετα σε “αποστασία” ( αν δηλαδή κάποιο απο τα μέλη έχει εγκαταλείψει τη σέκτα κλπ) τότε αυτομάτως ο εν λόγω “εργάτης” θα πρέπει να εγκαταλείψει τον ” θρόνο” του… Θα πρέπει δηλαδή να παραιτηθεί. Το εδάφιο στο οποίο στηρίζονται οι ταλιμπάν είναι το παρακάτω.

τοῦ ἰδίου οἴκου καλῶς προϊστάμενον, τέκνα ἔχοντα ἐν ὑποταγῇ μετὰ πάσης σεμνότητος· 5 – εἰ δέ τις τοῦ ἰδίου οἴκου προστῆναι οὐκ οἶδε, πῶς ἐκκλησίας Θεοῦ ἐπιμελήσεται;  (Α’ Τιμ. 3, 4-5)

Εμείς σήμερα δεν θα ασχοληθούμε με την πραγματική ερμηνεία του στίχου αυτού αλλά θα μπούμε στη διαδικασία να το σχολιάσουμε σαν να είμασταν και μεις πεντηκοστιανοί!!!

Το Κάστρο της ...Χαλκίδος

Θα βάλουμε ένα συνεφάκι μπροστά μας (της πλάνης) και θα ζητήσουμε τον λόγο απο τους πεντηκοστιανούς γιατι δεν εφαρμόζουν τον λόγο του Θεού κατα πάντα! γιατί κάνουν διακρίσεις; Μήπως για λόγους οικονομίας;

Γιατί δεν κατεβαίνει συγκεκριμένος ποιμένας απο την έδρα του αφού όπως αποδείχθηκε δεν ξέρει να κυβερνάει;…

Στο πρόσφατο meeting που είχαν οι πεντηκοστιανοί “εργάτες”,  ”έπεσε” και αυτό το θέμα…

Η αντίδραση του ποιμένα ήταν φανερά έκδηλη! Έσκασε απο το κακό του!

Έχει καταδικασθεί ο Ρωμαιοκαθολικισμός από Οικουμενική Σύνοδο ως αίρεση;

 Ρωτούν κάποιοι: Έχει, καταδικασθεί ο Ρωμαιοκαθολικισμός από Οικουμενική Σύνοδο ως αίρεση; 

 Η απάντηση είναι καταφατική.

Η επί Μ. Φωτίου Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως του 879 είναι για την  Ορθοδοξία η Η’ Οικουμενική Σύνοδος (I. Καρμίρης, π. I. Ρωμανίδης κ.α.), όπως οι Ησυχαστικές Σύνοδοι του 14ου αι. (1341, 1347, 1351) είναι η Θ’ Οικουμενική Σύνοδος της Ορθοδοξίας. Δεν μπορεί να υπάρξει Μεγάλη Σύνοδος της  Ορθοδοξίας, που δεν θα τις διακηρύξει ως Οικουμενικές. 

Η Σύνοδος του 879 κατεδίκασε ως αίρεση την προσθήκη του Φιλιόκβε στο Ιερό  Σύμβολο και αυτούς που την διέπραξαν.

Υπάρχει, λοιπόν, ήδη οικουμενική καταδίκη του παποφραγκισμού για την αίρεση του Φιλιόκβε, που είναι βέβαια η κορύφωση όλης της αλλοτριώσεώς του. Διότι οι προϋποθέσεις που οδήγησαν στην αίρεση του Φιλιόκβε είναι σημαντικότερες από την ίδια την προσθήκη. Γι’ αυτό η αποβολή της προσθήκης από το Σύμβολο δεν είναι αρκετή, αν δεν απορριφθούν και οι προϋποθέσεις αυτής της πλάνης, η αντιγραφική και αντιπατερική θεολόγηση.

Νεκτάριε παμμάκαρ, ημών το στήριγμα.

Σε λίγο τα πάντα τακτοποιήθηκαν και η πομπή ξεκίνησε. Ήταν κάτι το ριγηλό και συγκινητικό. Ποτέ η Αίγινα δε θυμόταν ένα τέτοιο ξόδι.  Αυθόρμητα η λαϊκή ψυχή αγκάλιασε το λείψανο – θησαυρό του διαλεκτού παιδιού της και τόφερνε με σφιχτή ανασεμιά στη θέση Ξάντος.
Πένθιμη διακόσμηση γυρόφερνε την πόλη και την παραλία. Οι καμπάνες στους ναούς σιγοχτυπούσαν όπως τη μεγάλη Παρασκευή. Θυμίαμα καιγόταν σ’ όλες τις πόρτες και δροσερά λουλούδια έπεφταν από γρηές και νιες και δροσερές παρθένες. Ένα πλήθος νέοι ρασοφόροι Ριζαρείτες ακολουθούσαν σιωπηλοί.

“Δεν έχει βάρος, δεν έχει βάρος, είναι λαφρύς σαν πούπουλο”, φώναζαν κατάπληκτοι κάθε τόσο οι άνδρες από τα σταυροδρόμια και τις λαγκαδιές, καθώς σήκωναν το φέρετρο κι ετοιμάζονταν ν’ αλλάξουν βάρδια.
Το μοναστήρι γέμισε κόσμο. Ατελείωτη μυρμηγκιά, κάθε λογίς άνθρωποι, γνωστοί, άγνωστοι, καταλαχάρηδες του βουνού, του λόγγου, της ακρογυαλιάς. Όλοι τους είχαν διάθεση να παρασταθούν, να προσευχηθούν, να ξενυκτίσουν, να κλάψουν.

Σ’ όλο τούτο το πλήθος και στις καλόγρηες της αδελφότητας που έκλαιγαν σαν μικρές νεαρές κοπέλλες, ξεχώριζε η φυσιογνωμία της ηγουμένης, της οσίας Ξένης, της τυφλής.
Στάθηκε κάποια στιγμή καταμπροστά στο φέρετρο, πάνω στη γαλήνια κι ευγενική μορφή, που θαρρούσες ότι λαφροκοιμόταν, τη μορφή του πνευματικού πατέρα και οδηγού, του ευεργέτη και προστάτη της και μη μπορώντας με τα τυφλά μάτια να δει, να προσέξει τον ιδρώτα – μύρο που κυλούσε από το μέτωπο, τόνοιωσε σαν όσφρηση, σαν ευωδιά και μένοντας ακίνητη και κάνοντας τρεις φορές το σημείο του σταυρού, είπε:

“Ο πατέρας μας δεν πέθανε. Ζει, μας βλέπει και προσεύχεται απόψε για μας. Το μοναστήρι μας θα προκόψει δεν θα το αφήσει ο Κύριος. Όταν ζούσε και τον απολαμβάναμε δίπλα μας, κοντά μας, φάρο και οδηγό, αυτό πάντα μας έλεγε. Αυτή την προφητεία: Από δω, μας έλεγε, κόρες μου, απ’ αυτές τις ερημιές, σε μερικά χρόνια θα διαβαίνουν άμαξες, θα περνά πλήθος ο κόσμος με αφιερώματα, χρυσάφια και λαμπάδες. Kαι μεις οι άπραγες στεκόμασταν δίβουλες, ξαφνιασμένες. Μήπως τάχα παραλογίζεται ο σεβασμιώτατος, αναρωτιόμασταν με ανησυχία. Αδελφές μου, μη κλαίτε, αδέλφια μου μη θρηνείτε. Η Αίγινα και η Ελλάδα απόκτησε έναν όσιο, ένα σημερινό ικέτη εμπρός εις τον Εσταυρωμένο”.

Τα λόγια της σκέπαζαν τους κρυφούς λυγμούς της από μια θεϊκή δύναμη και χάρη. Τα λόγια της έπεσαν στο πλήθος με τέτοια αρμονία που γλύκαναν ευθύς όλες τις καρδιές και για κάμποσο χρονικό διάστημα της νύχτας απόδιωξαν τις μελαγχολικές σκέψεις του θανάτου.
Τρεις μέρες και τρεις νύχτες κράτησε το λαϊκό τούτο προσκύνημα. Και το λείψανο αδιάκοπα έσταζε ιδρώτα μύρο και σκορπούσε ολοτρόγυρα ευωδία!

Άγιος Νεκτάριος: Η ευλογημένη πενία.

Παντελῶς ἄπορος μεταφέρθηκε στό Ἀρεταίειο Νοσοκομεῖο Ἀθηνῶν σφαδάζοντας ἀπό δυνατούς πόνους, λόγῳ τῆς ἀρρώστειας τοῦ προστάτη.

-Καλόγερος εἶναι; ρωτάει ὁ ὑπάλληλος τή μοναχή, πού τόν συνόδευε.

-Ὄχι, τοῦ ἀπαντᾶ ἐκείνη, Δεσπότης.

Κι ὁ ὑπάλληλος, χαμογελώντας εἰρωνικά

-Ἀφῆστε τ’ ἀστεῖα γερόντισσα· πέστε μου τό ὄνομά του νά συμπληρώσω τό δελτίο εἰσαγωγῆς του.

-Δεσπότης εἶναι, παιδί μου, τοῦ ἀπαντᾶ πάλι ἐκείνη. Εἶναι ὁ σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πενταπόλεως.

-Πρώτη φορά βλέπω Δεσπότη (μονολόγησε ὁ ὑπάλληλος) χωρίς ἐγκόλπιο, χωρίς σταυρό, καί τό σπουδαιότερο, χωρίς χρήματα.

Καί ὁ ὑπάλληλος κατάπληκτος, ἀπ’ ὅσα τοῦ ἐξιστόρησε μέ λίγα λόγια ἡ μοναχή, ἔδωσε ἐντολή νά τοποθετήσουν τόν ἄρρωστο σ’  ἕναν θάλαμο 3ης θέσεως προορισμένο ἀποκλειστικά γιά ἐντελῶς ἄπορους, ὅπου ὑπῆρχαν μερικά κρεββάτια .

Άγιος Νεκτάριος: «Ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν»

Βρωμερές συκοφαντίες

Πολλά όμως διεσπείροντο από τους κακούς ανθρώπους στην Αθήνα περί του Πενταπόλεως και της ανέγερσης της Μονής [δηλαδή της γυναικείας Μονής της Αγίας Τριάδος στην Αίγινα, της οποίας κατόπιν διετέλεσε εφημέριος και πνευματικός]. Πολύ εδοκιμάσθη από τους διεστραμμένους, τους μοχθηρούς και τους συκοφάντες. Διέδιδαν συκοφαντίες ανηθικότητος ανηκούστους. Ησχολήθη με αυτές και η Ιερά Σύνοδος. Ο δέ τότε Πρόεδρος αυτής, ο Αθηνών Θεόκλητος μετέβη αυτοπροσώπως επιτοπίως το 1908, διά να εξετάση. Φεύγοντας όμως από εκεί αναγκάσθηκε να ομολογήση ότι «ήτο όντως Θείον έργον».

Πολύ τον κατέτρεξε και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης. Αυτός διετέλεσε και Οικουμενικός Πατριάρχης και Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Αυτός ο δυστυχής ήτανε μασώνος μοντέρνος, νεωτεριστής και έκαμε πολύ κακό στην Εκκλησία.

Αυτός ήταν και κατά του μοναχισμού. Όταν ο Άγιος αγωνιζόταν με τόσες δυσκολίες να κτίση το Μοναστήρι, επήγε και τον απέτρεπε…

- Τί κάνεις εδώ; Μοναστήρι κτίζεις τώρα; Δεν βλέπεις ότι τόσα εξωκκλήσια γύρω εδώ ερήμωσαν; Δεν είναι για Μοναστήρια στη σημερινή εποχή.

Ο Πενταπόλεως όμως εξηκολούθησε και έγινε το Μοναστήρι και άλλα πολλά κατόπιν, ώστε η Αίγινα σήμερον να έχη τα περισσότερα Μοναστήρια. Το προείπεν ο Άγιος: «Θα γίνη, είπεν, η Αίγινα το Άγιον Όρος των Μοναζουσών». Και ήδη έχει εννέα Μοναστήρια γυναικών.

Αλλά και ποία διαφορά στο τέλος των δύο Ιεραρχών. Ο Μεταξάκης, που έκαμε τόσε εις βάρος της Ορθοδοξίας, είχεν οικτρόν τέλος. Τον βρήκαν ένα πρωί κάτω από το κρεββάτι του νεκρόν και με την γλώσσαν του έξω. Αυτήν ακριβώς την γλώσσαν, που έλεγε αυτά στον Άγιο και τόσα εις βάρος της Ιεράς Παραδόσεως και της Ορθοδόξου Εκκλησίας!

Εξ αντιθέτου, ο Πενταπόλεως, που έμεινε πιστός εις την Ι. Παράδοσιν και υπέμεινε τους πειρασμούς και διώξεις, είχεν άγιον τέλος και σήμερον τιμάται, όχι μόνον από το Πανελλήνιον, αλλά και από όλην την Υδρόγειον.

Είναι αληθές, ότι ο Θεός παρεχώρησε να περάση και εκεί πολλές θλίψεις και πίκρες. Παρ’ όλην την εκεί εργασίαν του, πολλοί κακοί άνθρωποι, όργανα του διαβόλου έλεγαν, ότι ο Άγιος είναι υποκριτής και, ότι όλα αυτά που κάνει, είναι υποκριτικά. Έφθασαν μάλιστα στο σημείον να τον κατηγορούν για ανηθικότητες και, ότι το Μοναστήρι το κατάντησε άντρον ακολασίας! Διέδιδαν, ότι οι μοναχές γεννούσαν νόθα παιδιά και τα πετούσε στο πηγάδι.

Άγιος Νεκτάριος, ο φίλος μας!

Ο Άγιος και Φίλος και Βοηθός μας, άγιος Νεκτάριος ο Θαυματουργός!

Παραταύτα, ο Νεκτάριος διατηρούσε στα βάθη της καρδιάς του τον διάπυρο πόθο της ησυχίας και της ειρήνης του μοναχικού βίου. Επω­φελήθηκε έτσι από την επιθυμία πού εξέφρασαν ορισμένες πνευματικές θυγατέρες του, για να ιδρύσει ένα γυναικείο μοναστήρι στη νήσο Αίγινα (μεταξύ 1904 και 1907), όπου και αποσύρθηκε στα 1908, αφού πα­ραιτήθηκε από τη διεύθυνση της εκκλησιαστικής σχολής. Παρά τις ανα­ρίθμητες φροντίδες και δυσκολίες, ο άγιος μερίμνησε να οργανώσει μια κοινοβιακή αδελφότητα, πιστή στο πνεύμα των αγίων Πατέρων. Εδαπάνησε αφειδώς τις σωματικές και ψυχικές του δυνάμεις στην ανέ­γερση κτηρίων, στην τέλεση των ιερών ακολουθιών και στην πνευμα­τική καθοδήγηση κάθε μαθήτριας του ξεχωριστά. Τον έβλεπες συχνά να εργάζεται στον κήπο, φορώντας ένα τριμμένο ράσο, ή να διορθώνει τα υποδήματα των μοναζουσών.

Και όταν γινόταν άφαντος για ώρες πολλές, μάντευες ότι ήταν κλεισμένος στο κελλί του για να ανατείνει τον νου του προς τον Θεό, διά της νοεράς προσευχής. Παρ’ όλο πού εμάκρυνε από κάθε επαφή με τον κόσμο και είχε αυστηρώς ρυθμίσει τις επισκέψεις στο μοναστήρι, η φήμη των αρετών και χαρισμάτων, πού αξιώθηκε από τον Θεό, εξαπλώθηκε στην περιοχή και οι πιστοί έρχον­ταν προς αυτόν, ελκόμενοι όπως το μέταλλο από τον μαγνήτη.

Θεράπευσε πολλούς λαϊκούς και μοναχές από τις ασθένειες πού τους τα­λαιπωρούσαν, έφερε τη βροχή στο νησί πού υπέφερε από την ξηρασία, ανακούφιζε, παρηγορούσε, στήριζε...

Ήταν τα πάντα τοις πάσι, δυνάμενος τα πάντα διά του Χριστού πού ενοικούσε σε αυτόν διά της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Είχε οικειότητα με τους αγίους και την Πανα­γία πού συχνά του φανερώνονταν κατά τη θεία Λειτουργία ή στο κελλί του. Παρά τις δυσκολίες της περιόδου μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, απαγόρευσε αυστηρά στις μοναχές του να αποθηκεύουν οτιδήποτε για την τροφή τους, αλλά διέταξε να μοιράζουν το πλεόνασμα στους φτω­χούς, εναποθέτοντας τη μέριμνα της συντηρήσεως της μονής στην Πρό­νοια του Θεού.

Πέραν των άλλων καθηκόντων του, ο Νεκτάριος βρήκε τον χρόνο να συντάξει πλήθος έργων θεολογίας, ηθικής και εκκλησια­στικής ιστορίας για τη στερέωση της Εκκλησίας της Ελλάδος στην ιερά Παράδοση των Πατέρων, πού αγνοούνταν τότε συχνά εξαιτίας δυ­τικών επιδράσεων. Ζώντας λοιπόν ως εν σαρκί άγγελος και αυγάζοντας γύρω του τις ακτίνες του ακτίστου φωτός της Χάριτος, ο μακά­ριος υπέστη πάλι συκοφαντίες και άδικες κατηγορίες για το μοναστήρι του, από μέλη της ιεραρχίας. Υπέμεινε τις τελευταίες αυτές δοκιμασίες με την υπομονή του Χριστού: αγόγγυστα και δίχως να εξανίσταται.

Τότε προσβλήθηκε από μία επώδυνη αρρώστια για περισσότερο από ενάμιση χρόνο. Ευχαρίστησε τον Θεό για τη δοκιμασία αυτή και προσ­πάθησε να κρατήσει μυστική την ασθένειά του μέχρι τις τελευταίες στιγμές του. Αφού πήγε να προσκυνήσει για τελευταία φορά την εικόνα της Θεοτόκου πού βρισκόταν όχι μακριά από το μοναστήρι, ανήγγειλε στις μαθήτριες του την επικείμενη εκδημία του και μεταφέρθηκε σε ένα νοσοκομείο στην Αθήνα, όπου μετά από πενήντα ημέρες οδύνης την οποία υπέμεινε με μία υπομονή πού οικοδομούσε όλους όσοι τον πλη­σίαζαν, παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στον Θεό στις 8 Νοεμβρίου του 1920. Οι πιστοί της Αίγινας, οι μαθήτριες του και όλοι οι χριστιανοί πού τον είχαν πλησιάσει, έκλαψαν για την απώλεια του πράου και σπλαγχνικού μαθητή του Χριστού, πού όλη του τη ζωή υπέστη διαβο­λές, διώξεις και άδικες κατηγορίες παίρνοντας ως τύπον και υπογραμμό του τα θεία Πάθη του Κυρίου. Ο Θεός όμως τον εδόξασε και από την ώρα της κοιμήσεώς του τα θαύματα περίσσευσαν και περισσεύουν καθημερινά ως σήμερα για εκείνους πού πλησιάζουν με πίστη τα λείψανά του ή εμπιστεύονται την ισχυρή του μεσιτεία.

Άγιος Νεκτάριος: Ο άνθρωπος που τιμωρούσε τον εαυτό του για τα λάθη των μαθητών του!

Άγιος Νεκτάριος ο Θαυματουργός

Οι λειτουργίες του , τα κηρύγματά του , η φροντίδα του για την ευπρέπεια και διακόσμηση των Ιερών Ναών , το προσωπικό , ποιμαντικό και ανθρωπιστικό ενδιαφέρον , η συμπάθεια στους καχεκτικούς στην πίστη και στην ηθική , οι διοικητικές του ικανότητες και ιδιαίτατα ο άμεμπτος βίος κατάφερναν να συγκρατούν το θεσμό της Εκκλησίας και τα λογικά πρόβατα στη μάνδρα του Χριστού. Η ποιότητα της Χριστιανικής ψυχής του και η Χριστιανική διαύγεια των φρονημάτων του φαίνεται ολοκάθαρα στους άδικους διωγμούς του. «Ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν» δεν είπε ο Κύριος; Αφανείς αντίχριστες δυνάμεις κατάφεραν να μεθοδεύσουν έτσι κάποιες συκοφαντίες , ώστε να απολυθεί από τις Εκκλησιαστικές αρχές της Αλεξανδρείας και να παυθεί από τη θέση του. Καμιά σαφής κατηγορία αλλά και καμιά ακύρωση των συκοφαντιών. Σαν ελεύθερος άνθρωπος και αθώος διαμαρτύρεται για την αδικία αλλά και οι επιστολές –διαμαρτυρίες προς τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιο, λίγο αργότερα προς τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Φώτιο και προς τον Πατριάρχη Ιωακείμ τον Γ` είναι γεμάτες εκκλησιαστικό ήθος που σπάνια συναντάμε.

Άνθρωπος ψημένος στη μοναχική άσκηση και στους κανόνες ταπεινοφροσύνης , δεν μπορούσε παρά αυτό το ήθος να αποκτήσει των Μεγάλων Πατέρων, που είτε τους έβριζαν είτε τους εγκωμίαζαν, το ίδιο αισθάνονταν και ανεξίκακα αντιδρούσαν.

Ουδείς αδοκίμαστος ευδόκιμος.

Αξίζει κανείς να διαβάσει και μόνο αυτές τις επιστολές για να προσεγγίσει αυτόν τον πολύτιμο αδάμαντα της Ορθοδοξίας. Μικρές επιστολές γραμμένες με σαφήνεια , γλωσσική αρτιότητα , τέλεια νοήματα , λέξεις ιεροπρεπείς και κατάμεστες από σεβασμό στο πρόσωπο που απευθύνεται και το οποίο τον αδίκησε. Δεν βρίσκεις ίχνος δηκτικότητας να υπολανθάνει. Κρατά τον πόνο του σε καθαρά πνευματικό επίπεδο.

Ανάπαυσον Κύριε την ψυχή του δούλου Σου, Δημητρίου…

Κύριε των Δυνάμεων ελέησε τον δούλο σου Δημήτριο

Έφυγε πριν λίγη ώρα για την ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ ο αδελφός μας Δημήτριος.

Παρακαλώ την αγάπη σας να κάνετε μια ΕΥΧΗ για την ΑΝΑΠΑΥΣΗ του.

Όποιος χριστιανός επιθυμεί μπορεί να προσφέρει Υπερ της Ψυχής του δούλου Του Χριστού, Δημητρίου

Είτε για τα παιδιά της Αφρικής στο λογαριασμό Εμπορικής 80765011 ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΜΑΚΕΝΖΥ ΚΙΝΓΚ 6, 54622 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΕΙΤΕ

για την εκπαίδευση των παιδιών στη ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ αρ.λογαριασμου Εμπορικής 33828250.

Να εύχεσθε να έχει ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ & ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Το Αντιαρετικό Εγκόλπιο σε στάση προσευχής για την Ψυχή του αδελφού μας ΔΕΝ θα προσθέσει νέα ανάρτηση για 3 ημέρες. Ο Θεός ας ελεήσει τον αδελφό μας Δημήτριο και όλους εμάς.

ΖΕΙ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ

π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος

1931 - 1996

[...] ‘Συνεδύαζε την Ορθόδοξη Παράδοση με την εφαρμογή της οικονομίας. Ήταν αυστηρός στη ζωή του, αυστηρός στη χρήση και στην αξιοποίηση του χρόνου, αλλά και στην επιστημονική έρευνα.
Είχε αγωνία γιατί τα προβλήματα πληθύνονταν και η απειλή μεγάλωνε, ενώ ο τρόπος αντιμετωπίσεως του «καυτού», όπως έλεγε, προβλήματος ήταν ανεπαρκής και ο χρόνος που αφιέρωνε γι αυτό του φαινόταν πάντοτε ολίγος. Έβλεπε ότι «ψυχές χάνονται» κι έπεφταν σε εγκληματικά χέρια «ληστών», «εμπόρων ελπίδας» και ότι είχαν άμεση ανάγκη φιλανθρωπίας του Χριστού.

Έλεγε συχνά: Μερικοί νομίζουν ότι φιλανθρωπία είναι να ενδιαφερθής μόνο για τις υλικές και οικονομικές ανάγκες των ανθρώπων. Δεν καταλαβαίνουν ότι φιλανθρωπία είναι και το να φροντίσης τις πνευματικές και ψυχικές τους ανάγκες και να γιατρέψης τις πληγές που οι αιρέσεις και η πλάνη τους προξένησαν στην ψυχή.

Ο π. Αντώνιος εμελέτησε πολύ την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας και εδίδαξε σε όλους μας την αναγκαιότητα να εντρυφούμε στις αστήρευτες αυτές πηγές της Αλήθειας. Για να προχωρήση στην αναίρεση της πλάνης ξεκινούσε από την «οριοθέτηση» όπως έλεγε της Ορθοδόξου πίστεως. Η ανόθευτη Ορθόδοξη πίστη ήταν ο γνώμονας πάνω στον οποίο μετρούσε κάθε ξενόφερτη ή νέα διδασκαλία. Κι αλλοίμονο αν έβγαινε λειψή. Τότε χωρίς δισταγμό την εχαρακτήριζε ως «ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη Πίστη» και επικίνδυνη.

Νομίζω, ότι για πολλά χρόνια η φωνή της Εκκλησίας μας για τις αιρέσεις και τις παραθρησκευτικές οργανώσεις θα είναι «φωνή Αντωνίου Αλεβιζοπούλου». Και νομίζω ότι δεν υπερβάλλω υποστηρίζοντας ότι εμείς οι «παραλειπόμενοι», αν θέλωμε να μιλάμε σωστά σ’ αυτόν τον ευαίσθητο ποιμαντικό τομέα πρέπει να μιλάμε «κατά Αλεβιζόπουλον». Εκείνος είχε χαράξει τον δρόμο τόσο για την προληπτική, όσο και για την θεραπευτική αντιμετώπιση της μάστιγας των αιρέσεων.
Το απολογητικό του έργο είναι ανεκτιμήτου αξίας και είναι ανεγνωρισμένο διεθνώς. Τα βιβλία του θα αποτελούν για πολλά χρόνια βασικό τμήμα της συγχρόνου ελληνικής και διεθνούς αντιαιρετικής βιβλιογραφίας και πολύτιμα βοηθήματα που πρέπει να συνοδεύουν κάθε ποιμένα και κάθε ενορία στο ποιμαντικό έργο τους.

Η βαρύτητα, η αποτελεσματικότητα και η δύναμη του έργου του π. Αντωνίου βεβαιώνεται και από την στάση των αιρετικών ομάδων απέναντί του. Τούς αφαιρούσε τα προσωπεία και φανέρωνε τα πραγματικά τους πρόσωπα. Γι’ αυτό και οι πλέον ασυμβίβαστες μεταξύ τους ομάδες συσπειρώθηκαν και συνεμάχησαν άνομα εναντίον του. Ο π. Αντώνιος έγινε γι’ αυτούς ο κύριος στόχος της λυσσαλέας επιθέσεώς τους. Νόμισαν ότι πλήττοντας αυτόν θα πλήξουν το ποιμαντικό έργο της ίδιας της Εκκλησίας.

Σε ευχαριστούμε άγιε γέροντα! Για όλα όσα πρόσφερες. Αιωνία σου η μνήμη!

Τον κατηγόρησαν, τον συκοφάντησαν, τον λασπολόγησαν, τον ειρωνεύτηκαν, τον εχλεύασαν, οι εχθροί της Ορθοδοξίας. Όσο έβλεπαν ότι ο λόγος του οικοδομεί τις κλονισμένες καρδιές και ξυπνάει τις πλανεμένες και στηρίζει το Ορθόδοξο φρόνημα, τόσο ενίσχυαν την λυσσαλέα τακτική τους εναντίον του. Ακολούθησαν οι μηνύσεις, οι αγωγές και οι απειλές, ακόμη και για την φυσική του εξουδετέρωση. Επεδίωξαν να τον διαβάλουν, να τον απομονώσουν, ακόμη και από την ίδια την Εκκλησία και να μειώσουν την εμπιστοσύνη με την οποία Αυτή και ιδιαίτερα ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπός μας κ. κ. Σεραφείμ τον περιέβαλαν. Δεν το επέτυχαν όμως, διότι η Εκκλησία έτρεφε απεριόριστη εμπιστοσύνη σ’ αυτόν και την ανανέωνε συνεχώς, γιατί ό,τι έκανε εκείνος το έκανε κατ’ εντολή και εξουσιοδότηση της Εκκλησίας.

1.000+1 τρόποι για να φαίνεστε “πνευματικός άνθρωπος”…

Ολα όσα ένας καλός πεντηκοστιανός πρέπει να ξέρει για την “λατρεία” του